บทที่ 78 มุมมองต่อโปรเจกต์

แต่จ้าวเฟยไม่เหมือนกัน เขาอยู่ในแวดวงการลงทุน สำหรับการลงทุนในธุรกิจเกิดใหม่เขาก็เคยประสบความสำเร็จมาแล้วหลายโปรเจกต์ ในแวดวงนี้เขาน่าจะเป็นผู้ที่โดดเด่นในรุ่นเยาว์

เขาค่อยๆ พูดว่า

“พี่ชายครับ คุณคิดไปเองแล้ว พินซีซีถ้าไม่ใช่เพราะเป็นสปอนเซอร์ให้รายการวาไรตี้ ‘ในห้องคุณมีไก่ไหม?’ ล่ะก็ คาดว่าตอนนี้หลายคนก็ยังไม่รู้จักแอปนี้เลยด้วยซ้ำ!”

“ฮ่าๆ ยังมีฟันทีเดียวอีก” ลั่วสือปินพูดเสริมอย่างสนุกสนาน

“อืม ก็จริงครับ แต่ตอนนี้คือ เขาทำได้แล้ว หลายคนก็เริ่มที่จะฟันทีเดียวกันแล้ว ผมมองว่าการเติบโตของผู้ใช้งานรายวันของเขาน่าจะดี”

หลินอีหมิงพูดอย่างสบายๆ

แต่ในใจกลับคิดว่า: สองคนนี้ไม่ลงทุนนั่นยิ่งดี ดูสิว่าตัวเองจะสามารถลงทุนได้สัดส่วนที่มากขึ้นรึเปล่า

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดให้ลึกลงไปอีก แค่กลัวว่าจะไปเกลี้ยกล่อมสองคนนี้เข้า! การเติบโต 2,000 เท่านะ!

เดิมทีเกาเซิ่งเจี๋ยตั้งใจจะมาแบ่งปันโปรเจกต์กับเพื่อนๆ ในแวดวงการลงทุนความเสี่ยงนี้ ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วคนที่สนับสนุนกลับเป็นหลินอีหมิงที่อยู่ในตลาดหุ้น

เขาลูบคาง พูดอย่างครุ่นคิดว่า

“ถ้างั้นก็ได้ครับ วันหลังพี่หลินเราไปพบเถ้าแก่หวงกัน ช่วงเวลานี้ผมจะให้ทีมไปศึกษาสักหน่อย”

หลินอีหมิงพยักหน้า “ได้ครับ” การลงทุนครั้งนี้ถ้าสามารถเข้าไปมีส่วนร่วมได้ล่ะก็ นั่นช่างโชคดีอย่างหาที่เปรียบไม่ได้แล้ว

จ้าวเฟยกับลั่วสือปินส่ายหน้า สองคนโง่นี่จะไปส่งเงินให้เขาก็ห้ามไม่ได้จริงๆ!

ในตอนนั้นสายตาของหลินอีหมิงก็ไปหยุดอยู่ที่ลู่เฉียวเฉียว ก็เห็นเธอไม่ได้มีความคิดที่จะแสดงความคิดเห็นอะไรเลย ดูสงบนิ่งแต่ก็ไม่ได้ทำให้คนรู้สึกเย็นชา

หลังจากหารือเรื่องธุรกิจบางอย่างเสร็จแล้ว คนหลายคนก็มาทานอาหารค่ำที่ร้านอาหารจีนของคลับเฮาส์

ลู่เฉียวเฉียวกับเสิ่นอี้เสวียนก็จากไปก่อน บางทีอาจจะไปทำสปาหรือโปรแกรมความงามอื่นๆ แล้ว

ส่วนผู้ชายสองสามคนก็ย่อมมีรายการบันเทิงของตัวเองแล้ว!

เสิ่นอี้เสวียนกับลู่เฉียวเฉียวนอนอย่างสบายๆ อยู่บนเตียงสปา เพลิดเพลินกับช่วงเวลาที่ผ่อนคลายร่างกายและจิตใจ

ทันใดนั้น ลู่เฉียวเฉียวก็หันหน้ามา จ้องมองเสิ่นอี้เสวียนแล้วถามว่า “นี่ แกสนใจไอ้คนที่ชื่อหลินอีหมิงนั่นอยู่รึเปล่า?”

เสิ่นอี้เสวียนถูกคำถามที่ไม่คาดคิดนี้ทำให้ตกใจไปทีหนึ่ง ใบหน้าปรากฏรอยแดงขึ้นมา รีบปฏิเสธว่า “ที่ไหนกัน! แกอย่ามาพูดมั่วๆ นะ”

แต่ทว่า ลู่เฉียวเฉียวกลับไม่ยอมแพ้ ยิ้มแล้วพูดว่า “โย่ว ยังจะไม่ยอมรับอีกเหรอ? เมื่อกี้แกมองเขาจนสายตาเป็นประกายแล้วนะ! ขาดแค่ไม่ได้เข้าไปเกาะติดเขาโดยตรงเท่านั้นแหละ!”

เสิ่นอี้เสวียนได้ยินคำพูดนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเขินจนหน้าแดงก่ำ ทุบไหล่ของลู่เฉียวเฉียวเบาๆ แล้วพูดเสียงต่ำว่า “แหม แกอย่ามาน่าเบื่อได้ไหม! ฉันก็แค่รู้สึกว่าเขาเก่งมากเท่านั้นเอง…”

ลู่เฉียวเฉียวหัวเราะแหะๆ แล้วก็แซวต่อว่า “อ้อ~ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ดูท่าเสี่ยวอี้เสวียนของเราจะใจเต้นแล้วสินะ! แต่จะว่าไปแล้ว หลินอีหมิงคนนี้ก็หล่อจริงๆ บุคลิกก็ไม่เลว ไม่น่าแปลกใจเลยที่แกจะใจสั่น”

เสิ่นอี้เสวียนถูกเธอพูดแบบนี้ ในใจก็ยิ่งร้อนรนขึ้นไปอีก แต่ปากก็ยังคงแข็งอยู่ว่า “หึ ฉันไม่ได้ใจสั่นซะหน่อย! แล้วอีกอย่าง คนเก่งขนาดนั้น จะมามองฉันได้อย่างไรกัน”

ลู่เฉียวเฉียวตบมือของเธอเบาๆ แล้วปลอบว่า “เฮ้ พูดแบบนั้นไม่ได้นะ แกก็เป็นสาวสวยคนหนึ่งเหมือนกัน แล้วก็นิสัยดีอีกด้วย ใครเห็นก็ต้องชอบอยู่แล้ว ต้องมั่นใจในตัวเองหน่อยสิ! ไม่แน่ว่าพวกแกสองคนอาจจะเกิดประกายไฟขึ้นมาจริงๆ ก็ได้นะ”

เสิ่นอี้เสวียนถูกลู่เฉียวเฉียวพูดจนค่อนข้างใจเต้น แต่ก็ยังคงส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ค่อยว่ากันเถอะ”

ลู่เฉียวเฉียวพยักหน้าอย่างเข้าใจ ไม่ได้ล้อเล่นต่อ หันมาให้กำลังใจเธอว่า “อืม ถ้าชอบใครจริงๆ ก็ต้องกล้าที่จะไล่ตามความสุขของตัวเองนะ ต่อให้สุดท้ายจะไม่สำเร็จ อย่างน้อยก็จะไม่ทิ้งความเสียใจไว้”

“แกบอกว่าพวกแกเคยรู้จักกันมาก่อนเหรอ?” ลู่เฉียวเฉียวเบิกตากว้าง ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“อืม ใช่แล้ว จำเรื่องน่ากลัวที่เล่าให้ฟังวันนั้นได้ไหม?” เสิ่นอี้เสวียนพยักหน้าแล้วพูด

“อืม? เรื่องที่ผู้ชายจะฉุดแกน่ะเหรอ?” ลู่เฉียวเฉียวขมวดคิ้วแล้วถามต่อ

“ใช่แล้ว น่ากลัวสุดๆ เลย!” เสิ่นอี้เสวียนนึกย้อนไปด้วยความหวาดผวา เสียงก็อดไม่ได้ที่จะสั่นขึ้นมา

“อ้อ? แล้วเขาก็วีรบุรุษช่วยสาวงาม?” ลู่เฉียวเฉียวกระพริบตา อยากรู้ยิ่งขึ้นไปอีก

“ก็พูดอย่างนั้นก็ได้นะ ตอนนั้นไอ้คนเลวนั่นอยากจะลากฉันไปให้ได้ ฉันกลัวมากเลย ในความอลหม่านก็เลยทำโทรศัพท์ของเขาพังไป” เสิ่นอี้เสวียนก้มหน้าเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นอย่างอายๆ

“แล้วก็เลยได้รู้จักกันแบบนี้เหรอ?” ลู่เฉียวเฉียวเอียงคอ ในแววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและความคาดหวัง

“จริงๆ แล้ว… ตอนหลังฉันถึงได้รู้ว่า ที่แท้ตอนนั้นเขากำลังใช้โทรศัพท์โทรแจ้งตำรวจอยู่” เสิ่นอี้เสวียนทำปากจู๋ ใบหน้าปรากฏร่องรอยความน้อยใจ

“แล้วตอนหลัง แกก็ชดใช้ค่าโทรศัพท์ให้เขา แล้วก็ถือโอกาสขอช่องทางติดต่อ?” ลู่เฉียวเฉียวพูดอย่างล้อเลียน

“ไม่ใช่ซะหน่อย!” เสิ่นอี้เสวียนตอบอย่างไม่พอใจ “ฉันก็แค่เสนอว่าจะชดใช้ค่าซ่อมให้เขา 500 หยวนเท่านั้นเอง”

“หา!” ลู่เฉียวเฉียวได้ยินดังนั้นก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง ถามต่อว่า “แล้วยังไงต่อ?”

“แล้วเขาก็บอกว่า… โทรศัพท์ทิ้งไปแล้ว แล้วก็ซื้อเครื่องใหม่แล้วด้วย” เมื่อพูดถึงตรงนี้ เสียงของเสิ่นอี้เสวียนก็อดไม่ได้ที่จะเบาลง ในคำพูดยิ่งเผยให้เห็นถึงความน้อยใจอยู่หลายส่วน

แต่ทว่า ลู่เฉียวเฉียวที่อยู่ข้างๆ กลับหัวเราะจนตัวงอ แทบจะหายใจไม่ทัน

“แหม แกทำอะไรของแกเนี่ย!” เสิ่นอี้เสวียนเห็นดังนั้น ในใจก็ค่อนข้างจะไม่พอใจ อดไม่ได้ที่จะจ้องลู่เฉียวเฉียวเขม็งไปทีหนึ่ง

“ได้แล้วๆ ฉันไม่หัวเราะแล้วก็ได้!” ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น ลู่เฉียวเฉียวก็ยังคงยากที่จะปิดบังรอยยิ้มบนใบหน้าได้ พูดไปพลางพยายามข่มใจตัวเองไปพลาง เพื่อไม่ให้หัวเราะออกมาอีกครั้ง

“อ้อ เรื่องโปรเจกต์ที่ชื่อ ‘พินซีซี’ ที่พวกเขาถกเถียงกันวันนี้ ไม่รู้ว่าแกมีความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไรบ้าง?” เสิ่นอี้เสวียนเปลี่ยนหัวข้อสนทนากะทันหัน เพราะก่อนหน้านี้ ตอนที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อนเกี่ยวกับโปรเจกต์นั้น เธอกับลู่เฉียวเฉียวกลับยังคงเงียบอยู่ ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรเลย

ลู่เฉียวเฉียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ในความเห็นของฉันแล้ว เกรงว่าจะทำให้ ‘พินซีซี’ นี้ประสบความสำเร็จจริงๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายนะ! เพราะอย่างไรเสีย ข้างหน้ามันก็มีคู่แข่งที่แข็งแกร่งอย่าง เถาเป่า, จิงตง, จวี้เหม่ย u ผิ่น, และเหวยผิ่นฮุ่ยจ้องมองอยู่ ถ้าอยากจะโดดเด่นขึ้นมาจากตลาดการแข่งขันที่ดุเดือดขนาดนี้ เรียกได้ว่ายากลำบากอย่างยิ่ง”

เมื่อได้ยินดังนี้ เสิ่นอี้เสวียนก็พยักหน้าบ่อยๆ แสดงความเห็นด้วยกับการวิเคราะห์ของลู่เฉียวเฉียวนี้อย่างสุดซึ้ง ในขณะเดียวกัน ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มเป็นห่วงหลินอีหมิงขึ้นมา…

“ยังไง? หรือว่าเป็นห่วงหลินอีหมิงคนนั้นในใจแกแล้วล่ะสิ?” ลู่เฉียวเฉียวมองเสิ่นอี้เสวียนอย่างยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม ในแววตาปรากฏร่องรอยความเจ้าเล่ห์ เธอจับความกังวลและความห่วงใยที่แทบจะไม่ทันได้สังเกตบนใบหน้าของเพื่อนสนิทได้อย่างเฉียบคม

พอถูกลู่เฉียวเฉียวพูดแบบนี้ สีหน้าของเสิ่นอี้เสวียนก็พลันไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาทันที แต่ก็ยังคงแสร้งทำเป็นใจเย็นเถียงกลับว่า “ที่ไหนกัน? แกอย่ามาเดามั่วๆ สิ! ฉันก็แค่… ก็แค่คิดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง”

แต่ทว่า น้ำเสียงของเธอดูจะใจไม่ตรงกับปากอยู่บ้าง เสียงก็เบากว่าปกติหลายส่วน

“นี่มันมีอะไรน่าอายกันล่ะ! หุ่นของนายหลินอีหมิงคนนั้นน่ะ ว้าว! จุ๊ๆๆ…” ลู่เฉียวเฉียวพูดไปพลาง ใบหน้าก็ยังคงแสดงสีหน้าคลั่งไคล้ที่โอเวอร์อย่างยิ่ง

เมื่อมองดูลู่เฉียวเฉียวแบบนี้ เสิ่นอี้เสวียนก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตา แล้วก็พูดอย่างตำหนิเล็กน้อยว่า “แกน่ะนะ ตอนนี้มันชักจะเหลวไหลมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว! ถ้าไม่รู้จักแกมานานขนาดนี้ แค่ดูท่าทางเรียบร้อยของแก ก็คงจะนึกว่าแกเรียบร้อยมาก!”

แต่จะว่าไปแล้ว หลินอีหมิงก็หล่อจริงๆ เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในสมองของเสิ่นอี้เสวียนก็อดไม่ได้ที่จะปรากฏเงาร่างของหลินอีหมิงขึ้นมา…