บทที่ 88 ผู้จัดการฝ่ายการลงทุน

หลินอีหมิงครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วก็แสดงความเข้าใจทันที “อืม ยอมรับได้ครับ เพราะอย่างไรเสียตอนนี้ก็เหลืออีกไม่กี่วันก็จะถึงตรุษจีนปีวอกแล้ว สถานการณ์แบบนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ”

“ถ้างั้น ณ ที่นี้ ผมก็ขออวยพรให้ท่านประธานหลินมีความสุขในวันปีใหม่ และโชคดีในปีวอกล่วงหน้าเลยนะครับ! และในขณะเดียวกันก็ต้องขอขอบคุณท่านประธานหลินอีกครั้งที่มอบโอกาสในการทำงานอันล้ำค่านี้ให้ผม” หลิวซิ่นหงยังคงรักษาท่าทีที่สุภาพและถ่อมตนอยู่เสมอ

หลังจากส่งหลิวซิ่นหงไปแล้ว หลินอีหมิงก็ยิ้มแล้วพูดกับเสี่ยวหวังจากบริษัทจัดหาบุคลากรว่า “การรับสมัครในครั้งนี้ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งครับ! หลิวซิ่นหงเป็นผู้สมัครที่โดดเด่นอย่างยิ่งจริงๆ ต่อไป ประวัติของลู่เฉียวเฉียวก็ยอดเยี่ยมมาก หวังว่าเธอก็จะสามารถเข้าร่วมทีมได้อย่างราบรื่นเช่นกัน”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เสี่ยวหวังก็รีบพยักหน้าแสดงความเห็นด้วย และยิ้มแล้วตอบกลับว่า “ท่านประธานหลินพึงพอใจก็คือการยอมรับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับพวกเราแล้วครับ! ขอบคุณมากจริงๆ ครับที่ท่านให้โอกาสพวกเราร่วมมือ และในขณะเดียวกันก็หวังว่าต่อไปพวกเราจะสามารถส่งบุคลากรที่ยอดเยี่ยมมาให้บริษัทของท่านได้อย่างต่อเนื่องนะครับ”

หลินอีหมิงพยักหน้าเล็กน้อย แสดงการยอมรับ จากนั้น เขาก็เผลอมองดูนาฬิกาข้อมือแวบหนึ่ง ก็พบว่าในตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสี่โมงครึ่งแล้ว เหลือเวลาอีกเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลาสัมภาษณ์ลู่เฉียวเฉียวแล้ว เวลาผ่านไปเร็วเหมือนกันนะ เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็ตัดสินใจที่จะใช้เวลาว่างนี้คุยเล่นกับเสี่ยวหวังสักหน่อย เพื่อผ่อนคลายอารมณ์

ดังนั้น ทั้งสองคนก็เริ่มพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย หัวข้อสนทนาเกี่ยวข้องกับหลากหลายสาขา ตั้งแต่แนวโน้มตลาดในปัจจุบันไปจนถึงความเคลื่อนไหวของอุตสาหกรรม และต่อไปจนถึงความสนใจส่วนตัว เป็นต้น พวกเขาคุยกันถูกคอ บรรยากาศกลมกลืนอย่างยิ่ง ในบรรยากาศการพูดคุยที่ผ่อนคลายและรื่นรมย์นี้ เวลาค่อยๆ ผ่านไป...

กาลเวลาผ่านไปราวกับลูกศร เผลอแป๊บเดียวก็ใกล้จะถึงเวลาเย็นแล้ว ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำลง ขอบฟ้าปรากฏร่องรอยของแสงอาทิตย์ยามเย็นที่งดงามหลากสีสัน ในตอนนั้นเอง เข็มนาฬิกาก็ชี้ไปที่เวลาบ่ายสี่โมงสี่สิบห้านาทีซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ละเอียดอ่อนนี้

สายตาของหลินอีหมิงก็ถูกดึงดูดโดยเงาร่างที่คุ้นเคยและน่าหลงใหลโดยไม่รู้ตัว ผู้หญิงคนนั้นก็คือลู่เฉียวเฉียว การปรากฏตัวของเธอราวกับทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้างดูหมองลงไป เธอมีเรือนร่างที่งดงามอรชรอ้อนแอ้น ทุกการกระทำแผ่เสน่ห์และบุคลิกที่สง่างามที่เป็นเอกลักษณ์ออกมา

ลู่เฉียวเฉียวสวมชุดทำงานที่ประณีตงดงาม ตัดเย็บเข้ารูปพอดีตัว ขับเน้นให้เห็นเส้นสายของรูปร่างที่บางเฉียบของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ สีและเนื้อผ้าของเสื้อผ้าส่งเสริมกันและกัน ทั้งดูทันสมัยและไม่ขาดความสุขุม ไม่ต้องสงสัยเลยว่าแสดงให้เห็นถึงสไตล์และความมั่นใจของสาวเมืองกรุง

หลินอีหมิงยกมือขึ้นทักทาย ลู่เฉียวเฉียวมองแวบเดียวก็เห็นโต๊ะของหลินอีหมิงแล้ว รีบเดินมาทางพวกเขา

“ขอโทษจริงๆ นะคะ ที่ทำให้พวกคุณรอนาน” ลู่เฉียวเฉียวพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มและคำพูดที่จริงใจ ท่าทีที่ถ่อมตนและสุภาพ อ่อนโยนและสง่างามของเธอ ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านใบหน้า ทำให้คนรู้สึกดี ถึงแม้จะเป็นการขอโทษเพราะมาสาย ก็ยากที่จะทำให้คนเกิดความโกรธได้เลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นในตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกมากก่อนจะถึงเวลานัดหมาย

มุมปากของหลินอีหมิงยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มบางๆ “ไม่เป็นไรครับ ยังเหลือเวลาอีกนานกว่าจะถึงเวลานัด เชิญนั่งก่อนครับ” เสียงของเขาสงบนิ่งและหนักแน่น เผยให้เห็นถึงบุคลิกที่สบายๆ

ลู่เฉียวเฉียวได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อยๆ เลื่อนเก้าอี้ข้างๆ ออกมา แล้วนั่งลงอย่างสง่างาม

หลังจากนั่งลงเรียบร้อยแล้ว เธอก็เงยหน้าขึ้นมามองหลินอีหมิง แล้วค่อยๆ พูดว่า “ไม่คิดเลยจริงๆ ค่ะว่า อีหมิง อินเวสต์เมนต์จะเป็นคุณที่บริหาร” ในคำพูด เจือไปด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

หลินอีหมิงยิ้มแล้วพูดว่า “น่าจะเดาง่ายออกนะครับ บริษัทก็ใช้ชื่อผมโดยตรงเลย”

“นั่นก็จริงค่ะ ไม่ได้คิดไปทางนั้น” ลู่เฉียวเฉียวยิ้มเล็กน้อย

“ทั้งสองท่านรู้จักกันเหรอครับ?” เสี่ยวหวังข้างๆ เห็นดังนั้นก็ถาม

“รู้จักค่ะ” หลินอีหมิงกับลู่เฉียวเฉียวยิ้มอย่างมีเสน่ห์

“ได้ครับ ถ้างั้นก็ไม่ต้องแนะนำให้ทั้งสองฝ่ายแล้วนะครับ” เสี่ยวหวังยิ้มแล้วพูด

“ได้ค่ะ ถ้างั้นพวกเราก็เข้าประเด็นกันโดยตรงเลยแล้วกันนะคะ! ท่านประธานหลินคะ ท่านมีด้านไหนที่อยากจะทำความเข้าใจเพิ่มเติมเกี่ยวกับดิฉันไหมคะ?” เสียงของลู่เฉียวเฉียวใสกังวานไพเราะ ราวกับเสียงนกขมิฬออกจากหุบเขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจและสบายๆ

หลินอีหมิงพยักหน้าเล็กน้อย แสดงการตอบรับ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ลู่เฉียวเฉียว ราวกับจะมองทะลุรูปลักษณ์ภายนอกของเธอเข้าไปถึงสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น เงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยปากพูดว่า “อืม เกี่ยวกับประวัติของคุณ ผมได้อ่านอย่างละเอียดแล้วครับ ต้องยอมรับเลยว่า โครงการที่คุณเคยมีส่วนร่วมที่หงซาน แคปปิตอลนั้นสร้างความประทับใจอย่างลึกซึ้งจริงๆ จากผลงานของโครงการแล้ว ก็พิสูจน์ให้เห็นอย่างเต็มที่แล้วว่าคุณมีความสามารถทางวิชาชีพที่มั่นคงและประสบการณ์ภาคปฏิบัติที่มากมายสำหรับเรื่องนี้ โดยส่วนตัวแล้วผมค่อนข้างจะพอใจครับ”

หลังจากที่พูดคำพูดเหล่านี้จบ หลินอีหมิงก็เอนตัวไปพิงพนักเก้าอี้ มือทั้งสองข้างประสานกันไว้ที่หน้าอก แล้วก็สังเกตปฏิกิริยาของลู่เฉียวเฉียวต่อไป

“ขอบคุณสำหรับคำชมของท่านประธานหลินค่ะ” ลู่เฉียวเฉียวยิ้มอย่างถ่อมตัว “แต่ว่า ดิฉันสนใจมากกว่าว่า ถ้าโชคดีได้เข้าร่วมอีหมิง อินเวสต์เมนต์ ดิฉันจะรับผิดชอบงานด้านไหนเป็นพิเศษคะ? นอกจากนี้ ดิฉันก็อยากจะทราบเกี่ยวกับแผนการพัฒนาและเป้าหมายในอนาคตของบริษัทของท่านด้วยค่ะ”

ในแววตาของหลินอีหมิงปรากฏร่องรอยความชื่นชมขึ้นมาแวบหนึ่ง คิดในใจว่าลู่เฉียวเฉียวคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ คำถามล้วนตรงประเด็น เขายืดตัวตรงขึ้น แล้วตอบอย่างจริงจังว่า “ถ้าคุณเข้าร่วมบริษัทของเรา ในช่วงแรกอาจจะรับผิดชอบงานประเมินและวิเคราะห์โครงการบางอย่างเป็นหลัก แน่นอนว่า นี่เป็นแค่การจัดแจงเบื้องต้นเท่านั้น โดยรายละเอียดแล้วยังต้องปรับเปลี่ยนตามความสามารถและความสนใจของคุณอีกที ส่วนเรื่องแผนการพัฒนาในอนาคตของบริษัท เรามุ่งมั่นที่จะแสวงหาโอกาสในการลงทุนที่มากขึ้นในสาขาอินเทอร์เน็ต, พลังงานใหม่, และเทคโนโลยี เพื่อให้บรรลุการวางแผนที่หลากหลาย”

ลู่เฉียวเฉียวฟังไปพลางพยักหน้าไปพลาง เห็นได้ชัดว่าสนใจคำตอบของหลินอีหมิงมาก เธอถามต่อว่า “ถ้างั้น ในด้านการประเมินโครงการ อีหมิง อินเวสต์เมนต์โดยทั่วไปแล้วจะให้ความสำคัญกับปัจจัยใดมากที่สุดคะ?”

หลินอีหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดอย่างคล่องแคล่วว่า “อันดับแรกที่พวกเราให้ความสำคัญก็คือตลาดที่มีศักยภาพและมูลค่าทางธุรกิจของโครงการ ในขณะเดียวกันก็จะพิจารณาถึงความแข็งแกร่งของทีม, นวัตกรรมทางเทคโนโลยี, และด้านการบริหารจัดการความเสี่ยงด้วย แน่นอนว่า ทุกโครงการก็มีเอกลักษณ์เฉพาะของตัวเอง ต้องพิจารณาโดยรวม”

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว การพูดคุยก็มาถึงช่วงท้ายแล้ว หลินอีหมิงเห็นได้ชัดว่าพอใจในตัวลู่เฉียวเฉียวมาก

ตอนแรกหลินอีหมิงอยากจะถามเธอว่าทำไมถึงลาออกจากบริษัทเดิมแล้วย้ายมาบริษัทเล็กๆ ของตัวเองในระดับเดียวกัน หลังจากที่พิจารณาอยู่พักหนึ่ง เขาก็ไม่ได้ถามออกไป

หลินอีหมิงดูนาฬิกาแล้วลุกขึ้นยืน “เรื่องเงินเดือนพวกเราจะเพิ่มขึ้นจากฐานเงินเดือนเดิมของคุณ 20% ไม่ทราบว่าคุณลู่จะยินดีเข้าร่วมทีมอีหมิงไหมครับ?”

ระหว่างที่พูดคุยกัน มุมมองบางอย่างของหลินอีหมิงต่อแนวโน้มในอนาคตค่อนข้างจะเฉียบคม และก็ค่อนข้างจะสอดคล้องกับปรัชญาการลงทุนของลู่เฉียวเฉียว ลู่เฉียวเฉียวตัดสินใจแล้วว่าจะย้ายมาที่อีหมิง อินเวสต์เมนต์แห่งนี้

ลู่เฉียวเฉียวก็ลุกขึ้นยืนตาม ยิ้มแล้วจับมือกับหลินอีหมิงเพื่อกล่าวลา “สามารถมีโอกาสได้ร่วมงานกับท่านประธานหลิน ดิฉันรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะ”

“ถ้างั้นผู้จัดการลู่จะสามารถเริ่มงานได้เมื่อไหร่ครับ?” หลินอีหมิงนึกถึงข้อเรียกร้องเรื่องเวลาเริ่มงานของหลิวซิ่นหงเมื่อครู่ ก็เลยถามคำถามเดียวกันกับลู่เฉียวเฉียว

“ต้องเป็นหลังปีใหม่ค่ะ ทางนี้ดิฉันต้องทำเรื่องบางอย่างก่อน” ลู่เฉียวเฉียวตอบอย่างสง่างาม

“ได้ครับ” หลินอีหมิงพูด “หลังปีใหม่เจอกันครับ”

“อืม หลังปีใหม่เจอกันค่ะ”

ลู่เฉียวเฉียวค่อยๆ หันหลังกลับไป ฝีเท้ามั่นคงและแข็งแรง แผ่นหลังที่ตั้งตรงของเธอเผยให้เห็นถึงความแน่วแน่และเด็ดขาดที่ไม่อาจสั่นคลอนได้

ในตอนนี้ อาทิตย์อัสดงราวกับเป็นภาพวาดสีทองที่คลี่ออกบนท้องฟ้า พอดีกับที่สาดแสงอุ่นๆ ยามเย็นลงบนเรือนร่างของลู่เฉียวเฉียว

แสงแดดส่องทะลุผ่านเส้นผมของเธอ ย้อมให้มันเป็นสีทองจางๆ; ส่องกระทบบนผิวที่ขาวเนียนของเธอ ทำให้ทั้งคนแผ่ประกายที่นุ่มนวลและน่าหลงใหลออกมา