บทที่ 89 สามสหาย

หลังจากที่ออกจากร้านกาแฟ ลู่เฉียวเฉียวก็ค่อยๆ หยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าออกมา ปลดล็อคแล้วก็คลิกเข้าไปในวีแชทหาอวาตาร์ของเพื่อนสนิทเสิ่นอี้เสวียน แล้วก็เคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วส่งข้อความวีแชทออกไป

“เสี่ยวอี้เสวียน แกรู้ไหมว่าวันนี้ตอนที่ฉันสัมภาษณ์ฉันเจอใครมา?” ลู่เฉียวเฉียวส่งประโยคนี้ออกไปอย่างยินดีและแฝงไปด้วยความลึกลับเล็กน้อย และรอคอยคำตอบของอีกฝ่ายอย่างใจจดใจจ่อ

ไม่นาน เสิ่นอี้เสวียนก็ตอบข้อความกลับมา “ใครเหรอ? ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น! จะไม่ใช่ดาราอะไรหรอกนะ ฮ่าๆๆๆๆ”

เมื่อมองดูข้อความที่เพื่อนสนิทส่งมา มุมปากของลู่เฉียวเฉียวก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว คิดในใจว่าเจ้านี่มันก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมจริงๆ ดังนั้นเธอจึงตอบกลับไปอย่างรวดเร็วว่า “แกทายสิ!” และข้างหลังยังบวกกับอีโมติคอนน่ารักๆ ขี้เล่นอีกด้วย

แต่ทว่าครั้งนี้เสิ่นอี้เสวียนดูเหมือนจะไม่อยากจะเล่นเกมที่น่าเบื่อแบบนี้กับเธอ ตอบกลับมาโดยตรงว่า “ทายไม่ถูก!”

ลู่เฉียวเฉียวเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบกลับ ก็ไม่ได้ท้อแท้ แต่กลับส่งข้อความออกไปอีกครั้งด้วยความเร็วสูง “ไม่อยากจะรู้จริงๆ เหรอ~” ท้ายประโยคยังบวกกับอีโมติคอนขี้เล่นขี้แกล้งเป็นชุดอีกด้วย

ในตอนนั้นเสิ่นอี้เสวียนมองดูอีโมติคอนตลกๆ เหล่านี้ ในใจก็เต็มไปด้วยคำถาม แต่ในขณะเดียวกันก็ถูกกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นอย่างรุนแรง

ไอ้ลู่เฉียวเฉียวนี่นะ ปกติก็สุขุมเยือกเย็น พอส่งข้อความกับตัวเองทีไรก็บ้าๆ บอๆ ตลอด ครั้งนี้มันจะตื่นเต้นอะไรอีกนะ? ด้วยความสงสัยเต็มใจ เสิ่นอี้เสวียนก็เคาะเครื่องหมายคำถามสามตัวส่งออกไปอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะแสดงออกถึงความสับสนในใจของตัวเองในตอนนี้

ไม่นาน คำตอบของลู่เฉียวเฉียวก็ปรากฏแก่สายตา “ก็เทพบุตรของแก หลินอีหมิงไงล่ะ!”

เสิ่นอี้เสวียนที่ได้รับข้อความถึงกับตกใจจนโทรศัพท์เกือบจะหล่นลงบนพื้น เธอเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา ยืนยันชื่อบนหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใช่แล้ว! เป็นหลินอีหมิงจริงๆ!

ลู่เฉียวเฉียวมองดูโทรศัพท์ จินตนาการถึงสีหน้าที่ตกใจของเสิ่นอี้เสวียน แล้วก็หัวเราะจนปากหุบไม่ลง

เธอยังคงพิมพ์ต่อไป “ฉันไม่เพียงแต่จะเจอเขานะ ยังได้คุยกับเขาสองสามประโยคด้วยล่ะ”

เสิ่นอี้เสวียนตื่นเต้นจนมือสั่น รีบตอบกลับทันทีว่า “อะไรนะ! แกได้คุยกับเขาด้วยเหรอ! รีบเล่าให้ฉันฟังเร็ว พวกแกคุยอะไรกันบ้าง?”

ลู่เฉียวเฉียวแกล้งทำเป็นลึกลับ “ฮิฮิ ความลับสวรรค์ห้ามเปิดเผย~”

เสิ่นอี้เสวียนร้อนใจเหมือนมดบนกระทะร้อน กระตุ้นลู่เฉียวเฉียวไม่หยุด

ในที่สุด ภายใต้การตื๊อไม่เลิกของเสิ่นอี้เสวียน ลู่เฉียวเฉียวก็พ่ายแพ้ลง เล่ากระบวนการสัมภาษณ์ทั้งหมดให้เธอฟังอย่างละเอียด

“คิกๆ งั้นนับตั้งแต่นี้ไป ฉันจะคอยจับตาดูเทพบุตรของแก หลินอีหมิงในบริษัทให้แกอย่างใกล้ชิดเลยนะ คอยรายงานความเคลื่อนไหวของเขาทุกฝีก้าวให้แกตลอดเวลา เป็นสายลับให้แก ช่วยให้แกจีบเขาได้สำเร็จ แล้วปัญหาคือ แกจะตอบแทนฉันยังไงดีล่ะ?” ลู่เฉียวเฉียวถามด้วยรอยยิ้มร้ายๆ

“เฉียวเฉียว แกดีเกินไปแล้ว! รักแกตายเลย!” เสิ่นอี้เสวียนตอบกลับอย่างออดอ้อน

“อ้อ แกทำไมถึงได้อยากจะย้ายไปบริษัทอื่นกะทันหันล่ะ?” เสิ่นอี้เสวียนเปลี่ยนเรื่องคุย ถามด้วยความอยากรู้

“เฮ้อ บริษัทเดิมนั่นอยู่แล้วไม่สบายใจน่ะสิ ก็เลยเปลี่ยนสภาพแวดล้อมการทำงานใหม่ๆ ดูเลย” ลู่เฉียวเฉียวตอบอย่างสบายๆ

“ก็ได้” เสิ่นอี้เสวียนดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจจะถามเรื่องนี้ให้มากความ พูดแต่พอดีก็พอแล้ว

อีกด้านหนึ่ง หลินอีหมิงก็กล่าวลากับเสี่ยวหวังจากบริษัทจัดหาบุคลากรอย่างสุภาพ “ขอบคุณมากครับที่ช่วยหาบุคลากรที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้มาให้บริษัทของเรา! นอกจากนี้ โปรดวางใจได้เลยครับ ทันทีที่พนักงานเหล่านี้เริ่มงานอย่างเป็นทางการ ผมจะโอนค่าบริการจัดหาบุคลากรให้คุณทันทีครับ”

เสี่ยวหวังตอบกลับอย่างยินดี “เยี่ยมไปเลยครับ ขอบคุณท่านประธานหลินมากจริงๆ ครับ!” พูดตามตรง สำหรับธุรกิจของบริษัทใหม่นี้เสี่ยวหวังจากบริษัทจัดหาบุคลากรค่อนข้างจะพอใจมาก สามารถแนะนำผู้สมัครที่เหมาะสมให้บริษัทใหม่ได้หลายคนในครั้งเดียว แบบนี้ค่าคอมมิชชั่นของเขาก็จะงดงามมากเลย! ระหว่างที่พูด เสี่ยวหวังก็ยากที่จะปิดบังความยินดีในใจได้

“ถ้างั้นก็หวังว่าครั้งหน้าจะได้ร่วมมือกันอีกนะครับ!” หลินอีหมิงยิ้มแล้วยื่นมือออกมา จับกับเสี่ยวหวังอย่างแน่นหนา

หลังจากกล่าวลาแล้ว หลินอีหมิงก็ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาออกจากร้านกาแฟ เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า สูดหายใจเข้าลึกๆ เพลิดเพลินกับรสชาติที่สดชื่นที่อบอวลอยู่ในอากาศอย่างเต็มที่

จากนั้น เขาก็เดินเล่นไปตามตรอกซอกซอยอย่างสบายอารมณ์ ค้นหาร้านอาหารที่สภาพแวดล้อมน่ารื่นรมย์และรสชาติโดดเด่นอย่างอดทน เพื่อตอบสนองความต้องการในมื้อค่ำของตัวเอง

หลังจากเข้าไปในร้านอาหารแล้ว หลินอีหมิงก็สั่งอาหารบ้านๆ สองสามอย่าง แล้วก็เพลิดเพลินกับช่วงเวลาที่เงียบสงบนี้อย่างเงียบๆ

พอตอนที่เขาทานอาหารเสร็จเตรียมจะจากไป ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเพลงที่ร่าเริงดังมาจากข้างนอก

“ทุกตรอกซอกซอย ทุกปากของผู้คน ประโยคแรกที่เจอกัน ก็คือยินดีด้วย ยินดีด้วย…”

“ยินดีที่คุณร่ำรวย ยินดีที่คุณยอดเยี่ยม”

ในความทรงจำ...ทุกปีใกล้จะถึงปีใหม่ สองเพลงนี้ก็จะขาดไม่ได้ หลินอี้หมิงอดไม่ได้ที่จะหยุดยืนฟัง อารมณ์ก็ถูกบรรยากาศที่รื่นเริงนี้เข้าครอบงำ

เขาเผลอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ตรวจสอบปฏิทิน ก็ประหลาดใจที่พบว่าเหลืออีกไม่ถึงสองสัปดาห์ก็จะถึงเทศกาลตรุษจีนแล้ว

เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ! เขาแอบทอดถอนใจในใจ

หลินอีหมิงเปิดวีแชทตามความเคยชิน เลื่อนหน้าจอลงมา แล้วก็เจอกลุ่มแชทที่ชื่อว่า “สามสหาย”

ในกลุ่มนี้มีแค่เขา, โหวอวิ๋นเฟิง, และกู้ยีซีสามคนเท่านั้น ช่วงนี้ต่างคนต่างก็ยุ่ง ไม่ได้รวมตัวกันมาพักหนึ่งแล้ว

หลินอีหมิงมองดูประวัติการแชทที่หยุดอยู่ที่ตอนที่เจอกันครั้งล่าสุด ในใจก็เกิดความรู้สึกคิดถึงขึ้นมา

เขาไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย ส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มว่า “พี่น้องทั้งหลาย คืนนี้ว่างไหม? ไปหาของกินรอบดึกดื่มเหล้าด้วยกันหน่อยไหม?” แล้วก็วางโทรศัพท์ลง แล้วก็กลับไปผสมผสานเข้ากับฝูงชนที่วุ่นวายต่อไป

“ได้สิ” กู้ยีซีเป็นคนตอบกลับก่อน

ผ่านไปไม่นาน โหวอวิ๋นเฟิงก็ตอบกลับมาด้วย “ได้สิ”

หลินอีหมิงจ้องมองคำตอบบนหน้าจอมือถือ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย

กาลเวลาผ่านไปอย่างเงียบๆ ไม่รู้ตัวเลยว่า เวลานัดหมายก็มาถึงแล้ว เขาติดเครื่องยนต์รถ ขับรถไปยังบาร์ที่นัดหมายไว้ — เล่อเสียงคลับ

หลังจากมาถึงที่หมายแล้ว หลินอีหมิงก็ลงจากรถอย่างสง่างาม ก้าวเท้าอย่างมั่นใจและแน่วแน่เข้าไปในประตูบาร์

พอเข้าไปในร้าน สายตาของเขาก็กวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว แวบเดียวก็เห็นกู้ยีซีที่มาถึงก่อนแล้วกำลังพูดคุยกับผู้หญิงอายุราวสี่สิบคนหนึ่งอย่างสนุกสนาน

หลินอีหมิงอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าเบาๆ หยุดฝีเท้าลง ตัดสินใจที่จะปล่อยให้ชายหญิงที่กำลังคุยกันอยู่นี้มีเวลาและพื้นที่เพียงพอ

ในตอนนั้นเอง เรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

ก็เห็นผู้หญิงคนนั้นพลันหยิบเงินปึกหนาๆ ออกมาจากกระเป๋าถือ วางลงบนโต๊ะโดยไม่ลังเล แล้วก็หันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว

ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้สังเกตเห็นหลินอีหมิงที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ตอนที่เดินเฉียดกันไปก็ไม่ได้มองแม้แต่น้อย

ในใจของหลินอีหมิงแอบประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรมากนัก เขายืนนิ่งอยู่กับที่ จ้องมองทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้า ในสมองก็เริ่มคิดอย่างรวดเร็ว...