บทที่ 90 การรวมตัวของสามสหาย

ในตอนนั้นเอง สายตาของกู้ยีซีก็เผลอมองไปยังทิศทางที่ผู้หญิงคนนั้นอยู่ พอดีกับที่สบตากับหลินอีหมิง

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ค่อยๆ ยกมือขึ้นทักทายหลินอีหมิง

หลินอีหมิงเห็นดังนั้น ก็ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาเดินเข้าไปหากู้ยีซี

หลังจากที่หลินอีหมิงมาถึงบาร์แล้วนั่งลงเรียบร้อย เขาก็สั่งค็อกเทลแก้วหนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยปากถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

กู้ยีซีหันหน้าไป จิบเครื่องดื่มในแก้วไปเล็กน้อย แล้วตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจว่า “เกิดอะไรขึ้นที่ไหน?”

หลินอีหมิงใช้สายตาส่งสัญญาณไปที่เงินปึกนั้น แล้วถามอย่างไม่เข้าใจว่า “พวกนี้ มันยังไง?”

กู้ยีซีหัวเราะเยาะตัวเองอย่างขมขื่น “อ๋อ เป็นรางวัลที่คุณนายกระเป๋าหนักคนเมื่อกี้ประทานให้ฉันน่ะ”

จากนั้น เขาก็เสริมไปอีกประโยคหนึ่งว่า “นี่มันเทียบเท่ากับเงินเดือนครึ่งเดือนของฉันเลยนะเนี่ย เหอะๆ!”

“หาเงินสามพันบาทได้ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ แค่คุยเป็นเพื่อนเธอ ดื่มเหล้าหน่อยก็พอแล้ว” กู้ยีซีส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นต่อไป

หลินอีหมิงมองดูกู้ยีซีเงียบๆ ไม่ได้พูดแทรกอะไร

“เมื่อกี้ฉันนั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว ไม่มีอารมณ์จะดื่มเหล้าเลย ผู้หญิงคนนั้นก็บังเอิญเดินเข้ามาพอดี อย่างไรเสียฉันก็กำลังเบื่ออยู่พอดี ก็เลยคุยกับเธอไปเรื่อยเปื่อย พูดตามตรงนะ เราคุยกันสนุกมากเลย”

กู้ยีซีเริ่มอธิบายกระบวนการทั้งหมดอย่างละเอียด “อย่าไปดูว่าเธอสี่สิบกว่าแล้วนะ ดูแลตัวเองดีจริงๆ”

“หืม?” หลินอีหมิงขมวดคิ้วด้วยความอยากรู้

“คุยกันสนุกแล้ว เธอดื่มเหล้าไปแก้วหนึ่งมีธุระก็เลยไปก่อน นี่ไง ตอนที่ไปก็ยังทิ้งเงินสดไว้ให้ด้วย น่าสนใจจริงๆ!” กู้ยีซีหัวเราะ “นี่คงจะเห็นฉันเป็นคนที่ขายศิลปะบนเตียงไปแล้วสินะ!”

โคตรแห่งความไร้สาระจริงๆ แต่หน้าตาและรูปร่างของกู้ยีซีนี่ ถ้าจะเป็นคนที่ขายศิลปะบนเตียงก็น่าจะมีตลาดอยู่ไม่น้อยเลย!

มุมปากของหลินอีหมิงยกขึ้นเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความล้อเลียนว่า “นี่มันไม่ใช่คุณนายกระเป๋าหนักที่แกใฝ่ฝันอยากจะไปเกาะทั้งวันทั้งคืนหรอกเหรอ?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ กู้ยีซีก็หัวเราะอย่างจนใจ ในน้ำเสียงเผยให้เห็นถึงความขมขื่นเล็กน้อย “น่าเสียดายจริงๆ นะ เขามีเจ้าของแล้ว เป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว”

จริงๆ แล้ว เหตุผลที่หลินอีหมิงกับกู้ยีซีสามารถมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ก็มีอยู่เหมือนกัน

ถึงแม้ว่าพวกเขาทั้งสองคนจะชอบเที่ยวเล่น แต่ก็มีหลักการและขอบเขตที่ตัวเองยึดมั่นอยู่ — ไม่ไปทำลายความสุขในครอบครัวของคนอื่นเด็ดขาด

อย่างที่เขาว่ากันว่า การเป็นชู้กับภรรยาผู้อื่นเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย!

ไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาของคนอื่นจะเป็นอย่างไร จะดูเหมือนกลมเกลียวแต่ในใจห่างเหินหรือไม่ นี่ก็คือเส้นแบ่งทางศีลธรรมที่ไม่อาจล่วงละเมิดได้ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน การพนันก่อให้เกิดการลักขโมย การผิดประเวณีก่อให้เกิดการฆาตกรรม!

กู้ยีซีพูดจบก็หยิบเงินปึกนั้นขึ้นมา “วันนี้ฉันเลี้ยงเอง”

“”

“แล้วไอ้ลิงเผือกล่ะ? นี่มันกี่โมงแล้ว ทำไมยังไม่เห็นเงาเลย?” หลินอีหมิงขมวดคิ้ว ถามอย่างไม่ค่อยจะอดทน

“อย่าเพิ่งใจร้อนน่า เดี๋ยวฉันโทรไปเร่งให้” กู้ยีซีพูดไปพลาง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรไปพลาง

ผ่านไปครู่หนึ่ง กู้ยีซีก็วางโทรศัพท์ลงแล้วพูดว่า “เขาบอกว่าใกล้จะถึงแล้ว”

“ก็ได้ งั้นก็ปล่อยเขาไปแล้วกัน! พวกเราก็ไม่ได้เจอกันนานแล้ว มา ดื่ม!” หลินอีหมิงยกแก้วขึ้นมา ชนกับกู้ยีซี แล้วก็ดื่มรวดเดียวหมด

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยเล่นดื่มกินกันอยู่นั้น ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่รีบร้อนดังมาจากหน้าประตู จากนั้น ชายคนหนึ่งก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา

“ขอโทษด้วยนะพี่น้อง พอดีที่ร้านออนไลน์มันยุ่งมากเลย ผมเพิ่งจะจัดการเรื่องเสร็จก็รีบมาเลย มาสายขนาดนี้ เดี๋ยวผมขอดื่มสามแก้วเป็นการลงโทษตัวเองก่อน!” โหวอวิ๋นเฟิงพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด จากนั้นก็ยกแก้วขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด

“ยุ่งอะไรกัน? แกก็ไม่ได้ทำงานกับอีหมิงอยู่เหรอ?” กู้ยีซีถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

“อืม เงินเดือนที่เถ้าแก่หลินให้ฉันก็ไม่น้อยเลยนะ แถมยังมีค่าคอมมิชชั่นพิเศษให้ด้วย งั้นฉันก็ต้องทำงานสุดชีวิตสิ!” โหวอวิ๋นเฟิงตอบกลับอย่างเขินอายเล็กน้อย

“เชี่ย เถ้าแก่หลินให้เงินแกเท่าไหร่กันวะ?” กู้ยีซีได้ยินดังนั้น ก็ถึงกับเบิกตากว้าง ถามต่อด้วยความประหลาดใจ

“เงินเดือนพื้นฐาน 6,000 บาท บวกกับค่าคอมมิชชั่น ทุกเดือนจะได้ 10% ของกำไรรวม” โหวอวิ๋นเฟิงเล่าสถานการณ์ทั้งหมดออกมาอย่างซื่อสัตย์

“ถ้างั้นก็เดือนละหมื่นกว่าบาทเลยสิ? แกก็ไม่ชวนฉันไปรวยด้วยกันบ้างเลยเหรอ?” กู้ยีซีถามอย่างใจจดใจจ่อ

“ไม่ใชแค่นั้นนะ เกือบ 2 ต๋าปู้ลิวเลย” โหวอวิ๋นเฟิงตอบด้วยสีหน้าภาคภูมิใจเล็กน้อย

“โอ้โห เถ้าแก่หลิน ที่นั่นยังรับคนเพิ่มไหมครับ?” กู้ยีซีพูดกับหลินอีหมิงด้วยท่าทางน่าสงสาร

“ไม่มีปัญหาหรอกน่า แกก็มาทำงานกับไอ้ลิงเผือกด้วยกันเลยสิ” หลินอีหมิงพูดไปส่งๆ แต่ในใจกลับแอบคิดว่า: ด้วยนิสัยของกู้ยีซีแล้วเกรงว่าจะไม่เต็มใจมา

เป็นไปตามคาด ในตอนนี้กู้ยีซีก็เริ่มที่จะถอยแล้ว

“เฮ้อ ช่างเถอะ ฉันยังคงอยู่ที่บริษัทเดิมนี่แหละดีแล้ว” กู้ยีซีถอนหายใจอย่างจนใจ จากนั้นก็ปลอบใจตัวเองเหมือนกับท่องบทกวีว่า “หากที่นี่อยู่ยากแล้ว หวังว่าจะเจอคุณนายกระเป๋าหนักเลี้ยงดูปูเสื่อ”

“แล้วก็กินหอยนางรมทุกวันจนอ้วกด้วย!” หลินอีหมิงไม่พลาดโอกาสที่จะแทรกเสริมไปประโยคหนึ่ง

“อาจารย์เฉิน ในความเห็นของผมนะ คุณลองไปทำไลฟ์สดดูสิครับ” หลินอีหมิงรู้ดีว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการเข้าสู่วงการไลฟ์สด

ในใจก็แอบคิดว่า เขาเชื่อมั่นว่าถ้าสามารถคว้าโอกาสนี้ไว้ได้ จะต้องไปได้สวยอย่างแน่นอน

ต้องรู้ไว้นะว่า ตอนนี้อุตสาหกรรมนี้เพิ่งจะเริ่มปรากฏตัวขึ้นมา แต่ในอนาคตพอตอนที่โต่วอินเปิดตัวแล้ว จะต้องกลายเป็นเค้กก้อนใหญ่ที่ใหญ่โตมโหฬารอย่างแน่นอน!

ไม่เพียงแค่นั้น ไลฟ์สดในสายฟิตเนสยิ่งเป็นสาขาที่โดดเด่นและมีศักยภาพอย่างยิ่ง พร้อมกับการที่ผู้คนใส่ใจสุขภาพมากขึ้นเรื่อยๆ และวิถีชีวิตที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป ผู้คนก็เริ่มให้ความสำคัญกับการออกกำลังกายมากขึ้นเรื่อยๆ และถือเป็นนิสัยสำคัญในชีวิต

ผ่านรูปแบบของไลฟ์สด ก็ได้มอบโอกาสให้ผู้ประกาศได้แสดงความสามารถและเสน่ห์ของตัวเองมากขึ้น

“ไลฟ์สด?” กู้ยีซีถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขายังไม่เคยคิดที่จะไปทางไลฟ์สดนี้เลยจริงๆ

“ใช่แล้ว!” หลินอีหมิงพยักหน้าด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

แต่ทว่า กู้ยีซีกลับส่ายหน้าเบาๆ แล้วพูดอย่างจนใจว่า “เรื่องที่ต้องออกหน้าออกตาแบบนี้ มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะทำได้จริงๆ เมื่อเทียบกันแล้ว ไปเกาะคุณนายกระเป๋าหนักยังจะดูเป็นจริงเป็นจังกว่า”

ในตอนนั้น โหวอวิ๋นเฟิงที่เงียบมาตลอดก็พลันพูดแทรกขึ้นมาว่า “ถ่ายรูปคลาสสิกมาตั้งเยอะแยะแล้ว ยังจะมาแสร้งทำเป็นสูงส่งอีก!” คำพูดของเขาเจือไปด้วยความเย้ยหยันและดูถูก

หลินอีหมิงได้ยินดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา

“ไอ้ลิงตาย แกคันรึไง? รูปพวกนั้นมันอาจารย์เฉินเป็นคนถ่ายไม่ใช่เหรอ!” กู้ยีซีโกรธจนบีบคอโหวอวิ๋นเฟิง

“โอ๊ย เบาๆ หน่อยสิ ฉันรู้แล้วน่า แกก็คืออาจารย์เฉินไม่ใช่เหรอ!” โหวอวิ๋นเฟิงดิ้นไปพลาง ล้อเลียนไปพลาง

เมื่อมองดูคนทั้งสองที่กำลังหัวเราะหยอกล้อกันอยู่ มุมปากของหลินอีหมิงก็ยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้ม

เขายกแก้วขึ้นมา จิบไปเล็กน้อย แล้วก็เพลิดเพลินกับบรรยากาศที่สนุกสนานนี้อย่างเงียบๆ

“ปีใหม่กลับบ้านกันไหม? พวกแก” หลินอีหมิงถาม