บทที่ 91 ดาบแสง

“กลับสิ มีเงินไม่มีเงินก็ต้องกลับบ้านไปฉลองปีใหม่ นี่มันยังเหลืออีกตั้งครึ่งเดือนกว่าๆ เลยนะ จะรีบพูดเรื่องกลับบ้านไปทำไม?” กู้ยีซีพูด

“อืม รอให้บริษัทขนส่งหยุดก่อนแล้วค่อยกลับ” โหวอวิ๋นเฟิงพยักหน้าแสดงความเห็นด้วย

ในตอนนั้นอีคอมเมิร์ซยังแข่งขันกันไม่ดุเดือดถึงขั้นที่ช่วงเทศกาลตรุษจีนก็ไม่ปิดทำการ

“พี่หมิง แล้วพี่ล่ะ?” โหวอวิ๋นเฟิงถาม

“ฉันเหรอ อาจจะอีกสองสามวันค่อยกลับล่ะมั้ง กลับช้าแล้วรถติด” หลินอีหมิงพูด

และแล้ว ทั้งสามคนก็ดื่มไปคุยกันไป จนกระทั่งถึงตีสองตีสาม

...

หลินอีหมิงก้าวเข้าประตูบ้าน นั่งลงบนโซฟาที่นุ่มนิ่ม เขา

一边ขยับคอและไหล่ที่ปวดเมื่อยและแข็งทื่อไปพลาง一边ยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

เปิดแอปพลิเคชันแชทที่คุ้นเคยตามความเคยชิน แล้วก็หาอวาตาร์ของน้องสาวหลินชิงเหมิง แตะเบาๆ ทีหนึ่งก็เข้าสู่หน้าต่างแชทของคนทั้งสอง

นิ้วที่เรียวยาวของหลินอีหมิงเริ่มที่จะโลดแล่นอยู่บนแป้นพิมพ์

ไม่นาน ในช่องพิมพ์ก็ค่อยๆ ปรากฏข้อความขึ้นมาบรรทัดหนึ่ง “เหมิงเหมิง ตั้งใจจะกลับบ้านเมื่อไหร่?”

พอรู้ตัวว่าเวลาดึกเกินไปแล้ว ก็ไม่ได้ส่งออกไป แล้วก็ไปล้างหน้าล้างตา

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากที่หลินอีหมิงตื่นนอนแล้ว ก็ส่งข้อความนั้นออกไป ไม่นาน ข้อความของหลินชิงเหมิงก็ตอบกลับมา “พี่คะ หนูสอนพิเศษยังมีคอีกสองวัน จบแล้วก็กลับได้ตลอดเลยค่ะ~”

เมื่อเห็นคำตอบของน้องสาว เขาก็รีบเคาะตัวอักษรสองสามคำส่งออกไป “ถ้างั้นได้ อีกสองวันไปรับแล้วกลับด้วยกัน”

หลังจากส่งข้อความนี้เสร็จ หลินอีหมิงก็วางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ ตามความเคยชิน ส่วนตัวเองก็ไปแปรงฟันล้างหน้า!

จากนั้นเขาตัดสินใจที่จะไปซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อของกลับบ้านก่อน

หลินอีหมิงเปิดแผนที่บนมือถือ ค้นหาซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ หลังจากที่เปรียบเทียบอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเขาก็เลือกแห่งที่อยู่ใกล้และมีขนาดใหญ่กว่า

จากนั้น เขาก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทาง

ภาพในความทรงจำค่อยๆ ชัดเจนขึ้น: ตอนเด็กๆ ทุกครั้งที่ใกล้จะถึงเทศกาลตรุษจีน หลินอีหมิงก็จะไปซื้อของปีใหม่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตพร้อมกับพี่สาว, น้องสาว, และพ่อ

ในตอนนั้นพวกเขาตื่นเต้นอย่างยิ่ง เต็มไปด้วยความคาดหวังว่าจะสามารถเลือกขนมหรือของเล่นที่ตัวเองหมายตามานานได้

ประสบการณ์การซื้อของที่เป็นเอกลักษณ์เช่นนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำที่สวยงามในวัยเด็กของพวกเขา

ตอนนี้เมื่อได้กลับมาเหยียบบนเส้นทางที่คุ้นเคยนี้อีกครั้ง ในใจของหลินอีหมิงก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยและการพัฒนาของเทคโนโลยี ตอนนี้ผู้คนก็ยิ่งเอนเอียงไปทางการซื้อของปีใหม่ออนไลน์มากขึ้น วิธีการซื้อของแบบดั้งเดิมที่เต็มไปด้วยความทรงจำแห่งความสุขในวัยเด็กก็ค่อยๆ หายไป

หลินอีหมิงเข็นรถเข็นคนเดียว ค่อยๆ เดินไปข้างหน้า สายตากวาดมองสินค้าบนชั้นวาง

เขาเลือกคุกกี้เนยยี่ห้อบลูแคนสองสามกล่องที่น้องสาวหลินชิงเหมิงชอบกินที่สุดก่อน จากนั้นก็หยิบมันฝรั่งทอดพริงเกิลส์ที่ตัวเองชื่นชอบมาสองสามกระป๋อง

เดินไปเดินมา ไม่รู้ตัวเลยว่าเขาได้มาถึงโซนของเล่นเด็กแล้ว

อย่างที่เขาว่ากันว่า “ผู้ชายยังคงเป็นเด็กน้อยไปจนวันตาย”

เมื่อมองดูของเล่นนานาชนิดที่ละลานตาตรงหน้า อารมณ์ของหลินอีหมิงก็เบิกบานขึ้นมา

เขาบ้างก็หยิบจับฟิกเกอร์รุคาว่า คาเอเดะสุดเท่ บ้างก็พินิจพิจารณาโมเดลโซโลที่สมจริงอย่างละเอียด

พอตอนที่เห็นชั้นวางสินค้าซีรีส์อุลตร้าแมน เขาก็นึกถึงความชื่นชอบในอุลตร้าแมนของหลานชายขึ้นมา ก็เลยตัดสินใจที่จะเลือกของเล่นอุลตร้าแมนชิ้นหนึ่งเป็นของขวัญให้เขา

พอดีกับตอนที่หลินอีหมิงกำลังคิดว่าจะเลือกของเล่นอุลตร้าแมนรุ่นไหนดี ทันใดนั้นก็ถูกดาบแสงเล่มหนึ่งในตู้โชว์ข้างๆ ดึงดูดความสนใจ

รูปทรงที่เป็นเอกลักษณ์และแสงที่ส่องประกายนั้นทำให้เขาใจสั่น ดังนั้นเขาจึงยื่นมือออกไปดึงมันออกมาจากในหลอด

ในตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนหนวดเครารุงรังในชุดเรียบๆ คนหนึ่งข้างๆ ก็ราวกับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่สูงส่งและออร่าที่แข็งแกร่งหาที่เปรียบไม่ได้ที่ดาบแสงเล่มนั้นแผ่ออกมา

ดวงตาของเขาก็พลันเป็นประกายขึ้นมา เหมือนกับค้นพบสมบัติล้ำค่าอะไรบางอย่าง

ก็เห็นเขาไม่ลังเลที่จะก้าวเท้าใหญ่ๆ วิ่งมาทางนี้อย่างรวดเร็ว

ในพริบตาเดียวก็มาถึงหน้าตู้โชว์ และดึงดาบแสงอีกเล่มหนึ่งออกมาจากในหลอดเดียวกันด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด

จากนั้นก็ยกมันขึ้นสูงอย่างยินดี ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ

แต่ทว่า ในตอนนั้นเอง เรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น — บางทีอาจจะเป็นเพราะตื่นเต้นเกินไป หรืออาจจะเป็นเพราะจิตใต้สำนึกบางอย่างผลักดัน

ลุงคนนี้กลับเผลอหรือจะเรียกว่ากดปุ่มบนด้ามดาบโดยไม่รู้ตัว!

“ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด…” เสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็พลันดังขึ้น แสงที่เจิดจ้าบาดตานั้นก็พลันสว่างไปทั่วทั้งพื้นที่

เสียงเพลงปีใหม่ที่ร่าเริงและเป็นมงคล “กงสี่ กงสี่ กงสี่ หนี่ ยา กงสี่ กงสี่ หนี่” ในตอนนี้ก็ถูกกลบหายไปในเสียงของเล่นที่ดังแสบหูนี้โดยสิ้นเชิง ราวกับว่าทั้งโลกได้เดือดพล่านขึ้นมา!

หลินอีหมิงเห็นสถานการณ์เช่นนี้แล้ว ในใจก็ตกใจ รีบเสียบดาบแสงที่ถืออยู่ในมือกลับเข้าไปในหลอดอย่างรวดเร็ว

แต่ทว่า ในตอนนี้ลูกค้ารอบข้างคนอื่นๆ ก็ถูกเสียงที่ไม่คาดคิดนี้ดึงดูดความสนใจไปแล้ว สายตาของพวกเขาราวกับสปอตไลท์ต่างก็ส่องมาทางนี้

ฉากนั้นอึดอัดอย่างยิ่ง ราวกับว่าเวลาได้หยุดนิ่งลง ทำให้รู้สึกว่าในอากาศอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่น่าอึดอัด

และที่ร้ายแรงจริงๆ ก็คือ ดาบในมือของลุงวัยกลางคนคนนั้น ไม่ว่าเขาจะพยายามกดปุ่มอย่างสุดชีวิตแค่ไหน เสียงที่แสบหูนั้นก็ไม่ยอมหยุดลงเลย

เหมือนกับเด็กดื้อคนหนึ่ง ที่ยืนกรานจะดึงดูดความสนใจของทุกคน

หลินอีหมิงพยายามข่มใจที่จะไม่หัวเราะออกมา แต่กล้ามเนื้อบนใบหน้ากลับไม่ยอมฟังคำสั่งกระตุกไม่หยุด

เขาทนไม่ไหวจริงๆ ราวกับว่าในใจกำลังเผชิญกับพายุลูกใหญ่

ส่วนลุงวัยกลางคนคนนั้นก็เหลือบมองหลินอีหมิงแวบหนึ่ง ใบหน้าปรากฏสีหน้าที่อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ราวกับกำลังบอกใบ้อย่างเงียบๆ ว่า “ความเงียบของแกมันดังหนวกหูฉันนะ พี่ชาย!”

ทั้งสถานการณ์ยิ่งโกลาหลและน่าขบขัน ผู้คนเริ่มซุบซิบกัน บ้างก็อดขำไม่ได้ บ้างก็ทำหน้าประหลาดใจ

ส่วนลุงวัยกลางคนก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ราวกับตัวตลกที่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก

หลินอีหมิงหยิบหุ่นยนต์อุลตร้าแมนตัวหนึ่งโยนเข้าไปในรถเข็นตามความเคยชิน แล้วรีบเดินออกจากโซนของเล่นไปอย่างรวดเร็ว ส่วนเสียงของเล่นนั้นยังไม่หยุดลง นี่มันจะต้องดังไปอีกกี่วินาทีกันนะ!!

หลังจากเดินมาถึงหน้าประตูซูเปอร์มาร์เก็ตแล้ว หลินอีหมิงก็หยุดฝีเท้าลง เข็นรถเข็นหันกลับไปยังเคาน์เตอร์ขายบุหรี่และเหล้า

เขามาถึงหน้าเคาน์เตอร์ สายตากวาดมองสินค้าบุหรี่และเหล้าที่ละลานตา สุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่เหล้าเหมาไถสองสามขวดและบุหรี่จงหัวสองสามแถว

หลินอีหมิงพูดกับพนักงานขายว่า “เอาเหมาไถให้ผมสองขวดกับบุหรี่จงหัวแปดแถวครับ” เสียงของเขาสงบนิ่งและหนักแน่น บุหรี่และเหล้าราคาแพงเหล่านี้สำหรับเขาแล้วเป็นเพียงแค่อาหารมื้อธรรมดา

ถึงแม้ว่าบุหรี่จงหัวจะไม่ใช่ราคาที่แพงที่สุด แต่ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นหนึ่งในแบรนด์ที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุด

ชื่อเสียงของมันแม้แต่คนที่ไม่สูบบุหรี่ ก็ล้วนเคยได้ยินชื่อแบรนด์นี้มาบ้างไม่มากก็น้อย และก็รู้ว่าคุณภาพของบุหรี่ชนิดนี้ค่อนข้างจะดี

กว่าจะเลือกของทั้งหมดและทำขั้นตอนการชำระเงินเสร็จสิ้น จากนั้นก็เข็นรถเข็นที่เต็มไปด้วย “ของรางวัล” คันนั้นไปยังทิศทางของลานจอดรถ

หลังจากมาถึงที่หมายแล้ว เขาเปิดท้ายรถอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ หยิบของในรถเข็นออกมาทีละชิ้นแล้วจัดวางอย่างเป็นระเบียบข้างใน

หลังจากที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็เข็นรถเข็นที่ว่างเปล่ากลับไปที่ตำแหน่งที่กำหนดไว้ในลานจอดรถของห้างสรรพสินค้า

จากนั้น หลินอีหมิงก็ก้าวเข้าไปในร้านทองที่โอ่อ่าตระการตาแห่งหนึ่ง

เขาเดินเล่นอยู่หน้าเคาน์เตอร์เครื่องประดับที่ละลานตา สายตาจับจ้องอย่างจดจ่อเพื่อหาของขวัญที่เหมาะสมกับย่าและแม่