บทที่ 92 กลับบ้านเกิด

หลังจากที่คัดเลือกอย่างประณีตแล้ว ในที่สุดหลินอีหมิงก็เจอกำไลหยกมรกตที่เขียวชอุ่มและใสแวววาววงหนึ่ง

กำไลวงนี้มีงานฝีมือที่ประณีต เนื้อหยกอุ่นนุ่มนวลและแผ่ประกายที่น่าหลงใหลออกมา

ตัวเขาเองก็ไม่ได้เชี่ยวชาญอะไรมากนัก แต่ในร้านใหญ่ที่เป็นเครือข่ายแบบนี้ก็น่าจะมีการรับประกันอยู่บ้างสินะ ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลที่จะใช้เงิน [ราคา] หยวนซื้อมันมา

จากนั้น หลินอีหมิงก็ถูกกำไลทองคำที่ประณีตงดงามวงหนึ่งดึงดูดสายตาอีก

กำไลทองวงนี้น้ำหนักพอดี 30 กรัม ดีไซน์เรียบง่ายและดูดี เหมาะสมกับบุคลิกของแม่เป็นอย่างยิ่ง

เขาจินตนาการถึงรอยยิ้มที่มีความสุขของแม่ตอนที่สวมกำไลวงนี้ ในใจก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความยินดี

โดยไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย หลินอีหมิงก็จ่ายเงินอีก [ราคา] หยวนเพื่อครอบครองมัน

ด้วยความยินดีเต็มใจ หลินอีหมิงก็เดินออกจากร้านทอง ในมือถือของขวัญล้ำค่าสองชิ้น — กำไลหยกมรกตวงหนึ่งสำหรับย่า และกำไลทองวงหนึ่งสำหรับแม่

การจะเลือกของขวัญที่เหมาะสมกับปู่และพ่อนี่มันช่างเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวจริงๆ!

ให้รถเป็นของขวัญเป็นยังไงนะ? ปู่อายุมากแล้ว ไม่เหมาะที่จะขับรถแล้ว; ส่วนพ่อก็ยังไม่มีใบขับขี่เลยด้วยซ้ำ งั้นให้นาฬิกาเป็นของขวัญเป็นยังไงล่ะ? แต่ทั้งสองคนดูเหมือนจะไม่มีนิสัยสวมนาฬิกาข้อมือเลยนี่นา… หลินอีหมิงคิดซ้ายคิดขวา ก็ยังตัดสินใจไม่ได้

หลังจากที่ครุ่นคิดอย่างหนักแล้ว ก็เลยตัดสินใจซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้พวกท่านคนละเครื่องเลยแล้วกัน! ถือโอกาสซื้อให้น้องสาวหลินชิงเหมิงเครื่องหนึ่งด้วย

นอกจากนี้ เมื่อพิจารณาถึงว่าปู่หูไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ หลินอีหมิงก็ตั้งใจจะเลือกซื้อเครื่องช่วยฟังที่มีประสิทธิภาพดีเยี่ยมให้ท่านอีกเครื่องหนึ่ง;

ส่วนสำหรับพ่อนั้น ก็สามารถเพิ่มมีดโกนหนวดไฟฟ้าที่สะดวกและใช้งานได้จริงให้อีกอันหนึ่ง

ไม่รู้ว่าของขวัญสองชิ้นนี้จะทำให้ปู่กับพ่อพอใจรึเปล่า!

หลังจากที่ช็อปปิ้งเสร็จกลับมาถึงห้อง หลินอีหมิงก็โทรศัพท์หาแม่ของเขา เจียงชุ่ยเซียง

“เฮ้ แม่ครับ อีกสองวันผมกับเหมิงเหมิงก็จะกลับบ้านแล้วนะ!” หลินอีหมิงรับสายแล้วก็พูดอย่างมีความสุข

“โย่ว! บริษัทอีคอมเมิร์ซของพวกแกหยุดเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? บริษัทขนส่งไม่ใช่ว่ายี่สิบห้ายี่สิบหกถึงจะหยุดเหรอ!” แม่ที่ปลายสายถามด้วยความอยากรู้

“โธ่แม่ ตอนนั้นรถไม่รู้จะติดไปถึงไหนแล้ว” หลินอีหมิงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย

“พาแฟนกลับมาด้วยรึเปล่า?” เจียงชุ่ยเซียงถามต่อ

“แม่ครับ ผมเพิ่งจะยี่สิบสามเอง จะรีบร้อนขนาดนั้นไปทำไมกันครับ?” หลินอีหมิงตอบอย่างจนใจ

“อะไรยี่สิบสาม ยี่สิบสี่แล้วไม่ใช่เหรอ? ผ่านปีใหม่ไปก็ยี่สิบห้าแล้วนะ อีกสองปีก็ยี่สิบแปดแล้ว เผลอแป๊บเดียวก็สามสิบสี่สิบแล้ว” เจียงชุ่ยเซียงเถียงกลับ

“แม่ครับ นี่แม่ใช้วิธีคำนวณแบบไหนกันเนี่ย…” หลินอีหมิงก็พูดไม่ออกเหมือนกัน

“ไอ้ลูกพี่ลูกน้องแกคนนั้นก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ เมื่อก่อนก็เอาแต่พูดว่าไม่รีบๆ ตอนนี้ก็ 40 แล้ว…” เจียงชุ่ยเซียงพูดอีก

ลูกพี่ลูกน้องที่แม่พูดถึงคือ ฟางโจว ลูกชายของน้าใหญ่ของหลินอีหมิง

“แหม น้าใหญ่ไปเป่าหูอะไรแม่มาเนี่ย?” หลินอีหมิงสวนไปทีหนึ่ง

“น้าใหญ่แกพูดถูกแล้ว สังคมแบบนี้แต่งงานต้องรีบหน่อย” แม่เจียงชุ่ยเซียงพูดอย่างจริงใจ

“ได้แล้วๆ ผมรู้แล้ว” หลินอีหมิงรีบวางสายโทรศัพท์ไป

เช้าของสองวันต่อมา แสงแดดสาดส่องลงมาบนพื้นดินผ่านม่านเมฆบางๆ

เพราะว่าเป็นช่วงปิดเทอมฤดูหนาวพอดี ในมหาวิทยาลัยจึงดูเงียบสงบเป็นพิเศษ หลินอีหมิงขับรถพานาเมร่าค่อยๆ ขับเข้าไปในประตูมหาวิทยาลัยเผิงเฉิง

ลุงยามที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยโบกมือให้เขาอย่างกระตือรือร้น และสอบถามเรื่องการเข้าไปในมหาวิทยาลัยสองสามประโยค

หลินอีหมิงยิ้มแล้วคุยกับยาม บอกว่าตัวเองจะเข้าไปรับน้องสาวกลับบ้านไปฉลองปีใหม่

หลังจากผ่านขั้นตอนการลงทะเบียนง่ายๆ แล้ว เขาก็เข้าไปในมหาวิทยาลัยที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าแห่งนี้ได้อย่างราบรื่น

ในตอนนี้ ห่างจากวันหยุดไปหลายวันแล้ว นักส่วนใหญ่ก็ออกจากมหาวิทยาลัยไปนานแล้ว

ในมหาวิทยาลัยว่างเปล่า มีเพียงอาจารย์และนักศึกษาที่อยู่เวรไม่กี่คนที่ยังคงยุ่งอยู่กับเรื่องของตัวเอง

รถค่อยๆ ขับผ่านไปในมหาวิทยาลัย

ในตอนนั้นนักศึกษาหญิงที่เดินผ่านไปมาเป็นครั้งคราวก็คอยหันกลับมามอง ในมหาวิทยาลัยเผิงเฉิง รถหรูราคาเป็นล้านก็มีให้เห็นไม่น้อย หนุ่มหล่อก็มีให้เห็นไม่น้อย แต่หนุ่มหล่อที่ขับรถหรูราคาเป็นล้านนั้นค่อนข้างจะหาได้น้อย!

“นี่ต้องมารับแฟนแน่ๆ เลย!”

“หน้าตาดีนะ!”

“แกพูดถึงรถหรือว่าพูดถึงคน?”

นักศึกษาชายที่เดินผ่านไปมาก็ไม่ต่างกัน พวกเขาก็หันกลับมามองเหมือนกัน แต่ที่หันกลับมามองคือตำแหน่งเบาะผู้โดยสารข้างคนขับ ที่ว่างเปล่าทำให้พวกเขาต้องผิดหวังกลับไป

หลินอีหมิงขับรถตรงไปยังหน้าหอพักหญิงแล้วจอดลง จากนั้นก็ส่งข้อความไปหาน้องสาวหลินชิงเหมิง “เหมิงเหมิง พี่ถึงแล้วนะ”

หลินชิงเหมิงได้รับข้อความของพี่ชายแล้ว ก็รีบวิ่งลงมาข้างล่าง

เธอสวมเสื้อคลุมสีขาว สวมหมวกไหมพรมสีขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข

หลินอีหมิงเห็นน้องสาวออกมาแล้ว ก็รีบลงจากรถไปเปิดประตูรถให้

หลินชิงเหมิงขึ้นไปนั่งบนรถ แล้วก็คุยเรื่องสนุกๆ ในมหาวิทยาลัยกับพี่ชายอย่างตื่นเต้น

หลินอีหมิงยิ้มแล้วฟังน้องสาวเล่า ในใจก็รู้สึกอบอุ่นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

“อืม ให้แก” หลินอีหมิงหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ออกมาส่งให้หลินชิงเหมิง

“ว้าว โทรศัพท์ใหม่! ขอบคุณนะพี่!” หลินชิงเหมิงรับมาโดยไม่เกรงใจ แล้วก็เริ่มเล่นอย่างตื่นเต้น

หลินอีหมิงขับรถค่อยๆ ขับออกจากมหาวิทยาลัย ขึ้นทางด่วนเซิ่นไห่มุ่งหน้าไปทางตะวันออก

บนทางด่วนที่คุ้นเคยอย่างหาที่เปรียบไม่ได้นั้น ทิวทัศน์นอกหน้าต่างก็ถอยหลังไปเรื่อยๆ เหมือนกับในภาพยนตร์

เหลืออีกแค่ครึ่งเดือนก็จะถึงเทศกาลตรุษจีนแล้ว แต่ในตอนนี้ถนนกลับโล่งอย่างผิดปกติ ไม่ได้มีการจราจรติดขัดอย่างที่คาดการณ์ไว้

“พี่คะ พี่ขายบ้านไปแล้วต่อไปจะอยู่ที่ไหนเหรอ?” หลินชิงเหมิงถามด้วยความอยากรู้

“กว่าแกจะนึกถึงเรื่องนี้ได้ เกรงว่าพี่ชายแกคงจะไปนอนอยู่ใต้สะพานแล้วล่ะ!” หลินอีหมิงยิ้มแล้วแซว

“แหม พี่ก็ขับพานาเมร่าแล้ว จะไปไม่มีที่อยู่ได้ยังไงกันคะ?” หลินชิงเหมิงทำหน้างอน

“ก็เช่าบ้านอยู่สิ!” หลินอีหมิงตอบอย่างสบายๆ

“พี่คะ พี่นี่มันเก่งจริงๆ เลยนะ ขับพานาเมร่าแล้วยังจะต้องไปเช่าบ้านอยู่อีก” หลินชิงเหมิงพูดอย่างประหลาดใจ

“มีอะไรที่ทำไม่ได้ล่ะ? รออีกสักพักค่อยซื้อห้องชุดขนาดใหญ่สักห้องก็พอแล้ว” หลินอีหมิงพูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม

“พี่ก็พูดไปเลยสิว่าซื้อวิลล่าสักหลัง” หลินชิงเหมิงเถียงกลับ

“ฮ่าๆ วิลล่าก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้นี่นา” หลินอีหมิงยิ้มแล้วตอบ

ในเผิงเฉิงที่เจริญรุ่งเรือง หลินอีหมิงก็มีความคิดที่จะซื้อห้องชุดขนาดใหญ่หรือแม้กระทั่งวิลล่าจริงๆ

เพราะอย่างไรเสีย บ้านหรูระดับท็อปที่นี่ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าก็จะยังคงรักษามูลค่าที่ค่อนข้างสูงไว้ได้

แต่ทว่าเมื่อดูจากเงินทุนในมือของเขาในปัจจุบันแล้ว ถ้าอยากจะซื้อวิลล่าสักหลังก็ยังคงค่อนข้างจะตึงอยู่บ้าง ดังนั้นแผนการซื้อบ้านก็เลยต้องพักไว้ก่อน

คิดไปคิดมา หลินอีหมิงก็รู้สึกว่าในรถมันเงียบจนน่ากลัว

ดังนั้นเขาจึงยื่นมือไปเพิ่มระดับเสียงของเครื่องเสียงในรถขึ้นอีกเล็กน้อย

ดนตรีร็อกที่เร้าใจเต็มไปทั่วทั้งห้องโดยสาร

ในขณะเดียวกัน โทรศัพท์มือถือของหลินชิงเหมิงที่นั่งอยู่เบาะผู้โดยสารข้างคนขับก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาไม่หยุด

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าต้องเป็นข้อความจากแม่เจียงชุ่ยเซียงแน่นอน เพราะกังวลว่าหลินอีหมิงที่กำลังขับรถอยู่จะเสียสมาธิ ดังนั้นทุกครั้งก็จะติดต่อหลินชิงเหมิงโดยตรงเพื่อสอบถามสถานการณ์

“ถึงจุดพักรถโฮ่วเหมินแล้วค่ะ” หลินชิงเหมิงรีบเคาะตัวอักษรสองสามคำส่งออกไปแล้วก็เก็บโทรศัพท์

หลังจากเดินทางไปอีกชั่วโมงกว่าๆ ในที่สุดรถก็ค่อยๆ ขับเข้าไปในหมู่บ้าน

พอในสายตาปรากฏศิลาจารึกที่คุ้นเคยนั้นขึ้นมา หลินอีหมิงก็รู้ว่าพวกเขาถึงบ้านแล้ว ก็เห็นบนศิลาจารึกสลักตัวอักษรสีแดงสดใสสามตัว — หมู่บ้านหลินไจ้

มองไปข้างหน้าอีกนิด ก็มีเงาร่างที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นที่ริมถนน

ชายชราผมขาวหลังค่อมเล็กน้อยคนนั้นกำลังยืนโบกมือให้พวกเขาอยู่ที่นั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ใจดี

นั่นคือปู่ของหลินอีหมิง ชายชราอายุแปดสิบกว่าปีแล้ว เขามารอตัวเองกลับบ้านอยู่ที่นี่แต่เนิ่นๆ

“พี่คะ คืออากงค่ะ” หลินชิงเหมิงตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง