บทที่ 93 ร่ำรวยแล้วไม่กลับบ้านเกิด ก็เหมือนใส่เสื้อปักลายเดินตอนกลางคืน

รถจอดลงอย่างมั่นคงข้างๆ ศิลาจารึก ปู่ของหลินอีหมิงอายุแปดสิบกว่าปีแล้ว

หลินอีหมิงและหลินชิงเหมิงลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปหาปู่ “อากงครับ”

ปู่ของหลินอีหมิงเหลือบมองรถของหลินอีหมิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี “นี่รถคันใหม่ของแกเหรอ?”

“ครับ” หลินอีหมิงตอบรับ

“รถคันนี้สวยดีนะ” ปู่ของหลินอีหมิงพินิจพิจารณาอย่างละเอียดรอบหนึ่งแล้วก็ชูสองนิ้วขึ้นมาถาม “รถคันนี้ต้องใช้ยี่สิบหน่วยรึเปล่า?”

“อากงคะ ไม่ใช่แค่นั้นนะคะ 150 หน่วยเลยค่ะ!” หลินชิงเหมิงชิงพูดก่อน

“หา?” ปู่ของหลินอีหมิงหูตึง ไม่ได้ยินชัดเจน หรืออาจจะได้ยินแล้วแต่ไม่กล้ายืนยัน

ในตอนนั้นหลินชิงเหมิงก็ทำท่าทางให้ปู่ดูโดยชูเลข 1, แล้วก็ชูเลข 5, สุดท้ายก็ทำท่า o ปากก็พูดว่า 150

เมื่อมองดูท่าทางและรูปปากของหลินชิงเหมิง ปู่ก็ค่อยๆ เอ่ยปากอย่างไม่เชื่อสายตา “150 หน่วย?”

หลินชิงเหมิงยิ้มแล้วพยักหน้า

ปู่ของหลินอีหมิงเบิกตากว้าง หันไปมองหลินอีหมิง ราวกับต้องการคำตอบ

หลินอีหมิงพยักหน้าเบาๆ

“แกนี่มันไม่เบาเลยนะ อีหมิง รวยแล้วนี่!” ปู่ของหลินอีหมิงถึงแม้จะรู้ว่าหลินอีหมิงไปได้สวย แต่ก็ไม่คิดว่าหลินอีหมิงจะดีกว่าที่คิดไว้มากนัก

ปู่ของหลินอีหมิงก็เดินวนรอบรถอีกรอบหนึ่ง จากนั้นก็ตบไปที่ตัวรถเบาๆ พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ในแววตาปรากฏร่องรอยน้ำตาขึ้นมาแวบหนึ่ง พึมพำกับตัวเองว่า “ดีแล้ว ดีแล้ว”

เขามองไปที่หลินอีหมิง ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ปลื้มปีติ “อีหมิง แกโตขึ้นมากจริงๆ ปู่ภูมิใจในตัวแกนะ”

หลินอีหมิงเดินเข้าไปพยุงปู่ แล้วยิ้มพูดว่า “อากงครับ ต่อไปพวกเราจะมีแต่ดีขึ้นครับ”

หลินชิงเหมิงก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ใช่ค่ะ อากง”

“อีหมิง พาอากงไปนั่งรถเล่นรอบหนึ่งสิ” ปู่ของหลินอีหมิงยิ้มแล้วพูด

“อืม ได้ครับ” หลินอีหมิงยิ้มแล้วพยุงปู่ขึ้นไปนั่งบนเบาะผู้โดยสารข้างคนขับ ส่วนหลินชิงเหมิงก็นั่งลงที่เบาะหลัง

หลินอีหมิงขึ้นไปนั่งบนเบาะคนขับแล้วสตาร์ทรถ ในตอนนั้นปู่ก็พูดขึ้นมาอีกว่า “อีหมิง อีหมิง ลดกระจกลงหน่อย”

“หา!” หลินอีหมิงชะงักไปครู่หนึ่งแล้วก็ทำตาม

รถค่อยๆ ขับเข้าไปในหมู่บ้าน ก็เห็นปู่ตลอดเส้นทางคอยตะโกนบอกคนรู้จักที่อยู่ริมถนนว่า “นี่หลานชายฉัน อีหมิง”

เสียงของปู่ดังมาก ตั้งแต่ที่ท่านหูตึงแล้วเสียงก็ดังมาก

ชาวบ้านเมื่อเห็นท่าทางที่ภาคภูมิใจของท่านผู้เฒ่าบ้านหลิน แล้วก็มองดูรถเก๋งคันใหม่ ก็ต่างก็ส่งสายตาที่อิจฉามาให้

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าความสัมพันธ์ของปู่ของหลินอีหมิงกับชาวบ้านเหล่านี้ค่อนข้างจะดีอยู่แล้วล่ะก็ ไม่รู้ว่าชาวบ้านเหล่านี้จะรังเกียจพฤติกรรมการอวดอ้างของเขาขนาดไหน

หลินอีหมิงขับรถช้าๆ ไปในหมู่บ้าน ส่วนปู่ก็คอยทักทายกับชาวบ้านไม่หยุด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข

ถึงแม้จะรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่ถ้าคนแก่ชอบก็ดีแล้ว ในความทรงจำปู่ก็ชอบเอาหลินอีหมิงไปอวดอยู่แล้ว ตั้งแต่เมื่อก่อนที่อวดผลการเรียนมาจนถึงตอนนี้ที่อวดรถยนต์

ส่วนหลินอีหมิงก็ทักทายกับผู้ใหญ่เหล่านี้อย่างถ่อมตนและสุภาพ

รถขับมาถึงหน้าประตูบ้าน หลินอีหมิงลงจากรถแล้วพยุงปู่ลงจากรถ

“อากงครับ เข้าบ้านเถอะครับ” หลินอีหมิงพูด

“อืม ได้” ปู่พยักหน้า

หลังจากที่หลินอีหมิงและหลินชิงเหมิงนำกระเป๋าเดินทางลงจากรถแล้ว

“ผมไปจอดรถก่อนนะครับ” หลินอีหมิงพูดกับปู่และน้องสาวหลินชิงเหมิง หน้าบ้านของเขาจอดรถไม่ได้ ต้องขับไปจอดที่ศาลบรรพบุรุษตระกูลหลินที่อยู่ไม่ไกล

หลังจากที่หลินอีหมิงจอดรถเสร็จแล้ว ก็กลับมาที่บ้าน

ในตอนนี้ ที่บ้านกำลังวุ่นอยู่กับการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของน้องสาวหลินชิงเหมิง

“พี่คะ จอดรถเสร็จแล้วเหรอคะ?”

เสียงของหลินชิงเหมิงทำให้สายตาของทุกคนย้ายจากตัวเองไปยังพี่ชายหลินอีหมิง

“อาม่า อากงครับ” หลินอีหมิงทักทายปู่กับย่าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายข้างๆ ก่อน

คนที่นั่งอยู่ที่ตำแหน่งชงชาบนโซฟาคือพ่อหลินกั๋วเซิง แม่เจียงชุ่ยเซียงกับหลินชิงเหมิงก็นั่งล้อมวงอยู่ที่โต๊ะน้ำชาดื่มชากังฟูอยู่

“อีหมิงเอ๊ย! ขับรถมาเหนื่อยแล้วสินะ? มา นั่งพักสักหน่อย ดื่มชา” ย่าของหลินอีหมิงทักทายให้หลินอีหมิงนั่งลงก่อน

เขาว่ากันว่ารักหลานมากกว่าลูก ย่าของหลินอีหมิงนั้นปกป้องหลินอีหมิงอย่างยิ่ง และก็ค่อนข้างจะตามใจ!

หลินอีหมิงที่ได้เจอย่าที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ตื่นเต้นมาก รีบย้ายเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งข้างๆ ย่า

“อาม่าครับ ไม่ได้ขับนานเลยครับ” หลินอีหมิงยิ้มแล้วตอบ

“ตาแก่บอกว่า รถแกคันนั้น 150 หน่วยเหรอ! มันจะแพงขนาดนั้นเลยเหรอ?” ย่าของหลินอีหมิงถามอย่างไม่เชื่อสายตา คิดว่าตาแก่ของตัวเองฟังผิดไป

ในตอนนั้น พ่อกับแม่ก็จ้องมองมาที่หลินอีหมิงเช่นกัน เมื่อครู่ปู่ของหลินอีหมิงเพิ่งจะเข้ามาในบ้านก็ตะโกนลั่นว่ารถหรูนั่งสบายจริงๆ

“ครับ” หลินอีหมิงไม่ได้ปิดบัง

“แหม หลานใหญ่ของย่า ได้ดีแล้วนะ” ย่าของหลินอีหมิงยิ้มจนปากหุบไม่ลง ในแววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

“อีคอมเมิร์ซมันหาเงินได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?” หลินกั๋วเซิงขมวดคิ้วแล้วถาม ถึงแม้เขาจะรู้ว่าลูกชายของตัวเองจะไม่ไปทำผิดกฎหมาย แต่หลายวิธีหาเงินก็เขียนไว้ในหนังสือเล่มหนาสีแดงเล่มนั้น เขาจำเป็นต้องเตือนลูกชาย

หลินอีหมิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อีคอมเมิร์ซก็พอได้ครับ เปิดบริษัทลงทุนแห่งหนึ่ง”

“บริษัทลงทุน?” หลินกั๋วเซิงถาม “เทรดหุ้นเหรอ?”

“เน้นไปที่การลงทุนในธุรกิจเกิดใหม่ครับ” หลินอีหมิงอธิบาย

“อ้อ พ่อรู้แล้ว ก็คือพ่อเห็นว่าบริษัทแกมีอนาคต พ่อก็เลยซื้อหุ้นแก พอตอนหลังบริษัทแกหาเงินได้ ก็มาแบ่งเงินให้พ่อ” หลินกั๋วเซิงยกตัวอย่างของตัวเอง

“ก็ประมาณนั้นแหละครับ” หลินอีหมิงก็ไม่ได้พูดเรื่องที่เป็นมืออาชีพกับพ่อมากนัก พูดไปอย่างมืออาชีพก็ไม่แน่ว่าจะเข้าใจ

“ตอนนี้บริษัทสตาร์ทอัพก็ทำยากนะ พ่อได้ยินมาว่าหลายบริษัทเริ่มต้นธุรกิจก็ล้มเหลว” หลินกั๋วเซิงเตือนไปประโยคหนึ่ง

“ครับ ใช่ครับ เรื่องของบริษัทพวกพ่อก็ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วครับ ก็เป็นห่วงไม่ไหวหรอก ตอนนี้โปรเจกต์ก็เข้ารูปเข้ารอยแล้ว” หลินอีหมิงตอบไปประโยคหนึ่ง

หลินอีหมิงพูดจบ ก็หยิบของขวัญที่ให้คนในบ้านออกมาจากกระเป๋าเดินทางของตัวเอง

“อาม่าครับ กำไลหยกนี่ให้ย่าครับ” พูดพลางหลินอีหมิงก็ยื่นกำไลหยกที่ประณีตงดงามในมือให้ย่า

“ชอบไหมครับ?” หลินอีหมิงยิ้มแล้วพูด

ย่าของหลินอีหมิงอดไม่ได้ที่จะจับมือของหลินอีหมิง น้ำตาคลอเบ้า “ชอบๆ อาม่าชอบ”

ย่าที่พูดจบแล้วก็ไม่ได้สวมกำไลไว้ที่มือ ตรงกันข้าม กลับลุกขึ้นยืนคนเดียวเดินไปยังทิศทางห้องของตัวเอง

เมื่อมองดูย่าลุกขึ้นยืน หลินอีหมิงก็รีบเข้าไปพยุง ย่าก็คือในช่วงสองปีต่อมาเพราะหกล้ม หลังจากนั้นก็กินยาตลอดจนตับมีปัญหาเรื่องการขับสารพิษถึงได้จากไป!

เมื่อมาถึงห้องของย่า ย่าก็เก็บกำไลหยกไว้ในตู้เล็กๆ ของตัวเองอย่างระมัดระวัง

จากนั้นหลินอีหมิงก็กลับมาที่ห้องนั่งเล่นแล้วก็หยิบกำไลทองออกมาส่งให้แม่เจียงชุ่ยเซียง “แม่ครับ นี่ให้แม่ครับ”

เจียงชุ่ยเซียงเบ้ปาก “พาแฟนกลับมาจะมีความสุขกว่าซื้ออะไรให้ฉันอีก”

เจียงชุ่ยเซียงพูดไปพลางก็ลองสวมกำไลทองไปพลาง

“แหะๆ ถ้างั้นพาแฟนกลับมาสองคนแม่ก็ไม่สุขเป็นสองเท่าเลยเหรอ!” หลินอีหมิงพูดเล่นอย่างทะเล้น

“โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ยังจะมาทำตัวเป็นเด็กๆ อีก มิน่าล่ะถึงไม่มีผู้หญิงชอบ!” เจียงชุ่ยเซียงหัวเราะแล้วด่าไปประโยคหนึ่ง

“ก็ไม่ได้ถอดแบบแม่มาเหรอครับ” หลินอีหมิงพูด

“”

“พ่อครับ อากงครับ ของขวัญพวกท่านก็มีนะครับ” หลินอีหมิงพูดต่อ

จากนั้นหลินอีหมิงก็หยิบโทรศัพท์กับเครื่องช่วยฟังให้ปู่ แล้วก็เอาโทรศัพท์กับมีดโกนหนวดให้พ่อ

พ่อของหลินอีหมิงวางโทรศัพท์เครื่องใหม่กับมีดโกนหนวดไว้บนโต๊ะ แล้วก็คุยเล่นดื่มชาต่อไป

ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจกับของขวัญเท่าไหร่ แต่ในใจกลับมีม้าหมื่นตัววิ่งพล่านแล้ว…

ส่วนปู่ของหลินอีหมิงนั้นแตกต่างออกไป