บทที่ 94 จ้างงิ้วสักโรงไหม?

พอได้รับของขวัญปุ๊บก็หยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ออกมาเล่นไม่หยุดทันที มีอะไรที่ไม่เข้าใจก็ถามหลินอีหมิง

ปู่ของหลินอีหมิงเล่นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เก่งไม่ใช่เล่น

จำได้ว่าในชาติที่แล้ว ตอนที่ปู่อายุเกือบจะเก้าสิบแล้วก็ยังคงเลื่อนดูโต่วอินดูงิ้วอยู่เลย

หลินอีหมิงรับเครื่องช่วยฟังในมือของปู่อย่างระมัดระวัง ในแววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เขาค่อยๆ เปิดบรรจุภัณฑ์ออก ราวกับกำลังเปิดขุมทรัพย์ที่ลึกลับ

แต่ทว่า ที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับความตื่นเต้นของหลินอีหมิงก็คือ ปู่กลับดูค่อนข้างจะเฉยเมย ดูเหมือนจะไม่ค่อยจะสนใจของเล่นใหม่ชิ้นนี้เท่าไหร่

ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น หลินอีหมิงก็ยังคงอดทนช่วยปู่ปรับเครื่องช่วยฟังให้ดี และค่อยๆ สวมมันไว้บนหูที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานของปู่

จากนั้น เขาก็เข้าไปใกล้หูของปู่ แล้วถามเสียงเบาว่า “อากงครับ ได้ยินไหมครับ?”

ปู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้ค่อยๆ พยักหน้า แสดงว่าตัวเองสามารถได้ยินเสียงได้

หลินอีหมิงเห็นดังนั้น หินที่ถ่วงอยู่ในใจก็หล่นลงพื้นเสียที ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่พึงพอใจ

ทั้งครอบครัวนั่งล้อมวงกันอยู่ มีทั้งเสียงพูดเสียงหัวเราะ บรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง

ส่วนแม่เจียงชุ่ยเซียงก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัว เริ่มเตรียมอาหารกลางวันมื้อใหญ่

ไม่นาน กลิ่นหอมของอาหารก็อบอวลไปทั่วทั้งบ้าน

หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ ทุกคนก็ยังคงอยู่ในบรรยากาศที่อบอุ่น ดูรายการทีวีไปพลาง แบ่งปันเรื่องราวสนุกๆ ในชีวิตให้กันและกันไปพลาง

ในตอนนี้ กาลเวลาช่างเงียบสงบ ความสุขเปี่ยมล้น

ในตอนนี้เอง พ่อหลินกั๋วเซิงมองหลินอีหมิงด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วถามเสียงเบาว่า “อีหมิงเอ๊ย ดูท่าจะใกล้ปีใหม่แล้วนะ บ้านเราปีนี้จะจ้างงิ้วสักโรงไหม?”

ในที่ที่หลินอีหมิงอยู่นั้น ทุกครั้งที่ถึงเทศกาลปีใหม่ก็จะมีประเพณีการจ้างคณะงิ้วมาแสดงที่เวทีงิ้วของศาลบรรพบุรุษ

และค่าใช้จ่ายที่จำเป็นสำหรับการแสดงงิ้วเหล่านี้ โดยทั่วไปแล้วก็จะได้รับการสนับสนุนจากบรรดาผู้หลักผู้ใหญ่ในหมู่บ้านที่ค่อนข้างจะประสบความสำเร็จมาบริจาคอย่างใจกว้าง

ส่วนว่าจะสามารถแสดงได้กี่รอบนั้น โดยพื้นฐานแล้วก็ขึ้นอยู่กับจำนวนคนที่เต็มใจจะให้การสนับสนุนในหมู่บ้าน

โดยทั่วไปแล้ว การจ้างงิ้วหนึ่งรอบจะต้องใช้เงินประมาณหนึ่งถึงสองหมื่นหยวน

แต่ทว่าในช่วงไม่กี่ปีมานี้ พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงของกาลเวลา รอบการแสดงงิ้วก็เริ่มที่จะน้อยลงเรื่อยๆ

เหตุผลไม่มีอะไรมาก คนที่มาดูงิ้วลดน้อยลงทุกวัน นี่ทำให้คนที่เคยกระตือรือร้นที่จะให้การสนับสนุนการแสดงงิ้วค่อยๆ หมดความสนใจไป

เพราะอย่างไรเสียคนส่วนใหญ่ที่ยอมออกเงินสนับสนุน ก็ไม่พ้นเพื่อชื่อเสียงและผลประโยชน์เท่านั้นเอง;

แต่ตอนนี้คนดูงิ้วมีน้อยนิด ก็ย่อมไม่มีชาวบ้านไปสนใจมากนักว่าใครเป็นคนออกเงิน

จริงๆ แล้ว ตอนที่พ่อหลินกั๋วเซิงยังหนุ่มๆ ในใจก็มีความปรารถนาเล็กๆ อยู่อย่างหนึ่งมาโดยตลอด — หวังว่าวันหนึ่งตัวเองก็จะสามารถจ้างงิ้วมาแสดงได้ทั้งเรื่อง

ถึงแม้ว่าค่าใช้จ่ายก้อนนี้จะไม่เกินหนึ่งถึงสองหมื่นหยวน แต่สำหรับครอบครัวที่ธรรมดาๆ แล้ว ก็ไม่ใช่จำนวนเงินที่น้อยเลยทีเดียว

ต้องรู้ไว้นะว่า ด้วยสถานะทางเศรษฐกิจของบ้านหลินในชนบทแล้ว หนึ่งถึงสองหมื่นหยวนนี้ก็เพียงพอที่จะให้พวกเขาทั้งครอบครัวใช้ชีวิตอย่างสบายๆ ได้ถึงสองสามเดือนเลยทีเดียว!

ในตอนนี้ เงินค่าขนมที่หลินอี้หมิงให้มาก็เพียงพอที่จะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการจ้างงิ้วแล้ว แต่อย่างไรก็ตามเงินเหล่านี้ล้วนเป็นเงินที่หลินอี้หมิงหามาได้อย่างยากลำบาก

ดังนั้นหลินกั๋วเซิงจึงไม่ได้ดำเนินการอย่างผลีผลาม แต่ตัดสินใจที่จะสอบถามความคิดเห็นของลูกชายหลินอีหมิงก่อน

“ไม่มีปัญหาครับ พอถึงเวลาต้องใช้เท่าไหร่เดี๋ยวผมจะโอนไปให้พ่ออีกที”

หลินอีหมิงพยักหน้าตอบรับ แสดงความเห็นด้วย เขาไม่รู้เลยถึงความคิดในใจของพ่อ

“ไม่ต้องแล้ว เงินที่แกโอนมาครั้งที่แล้วยังเหลืออยู่เลย” หลินกั๋วเซิงรีบพูด

“ไม่เป็นไรครับ จัดการแสดงเพิ่มอีกหลายๆ รอบก็ได้ ให้ต่อเนื่องไปจนถึงวันที่สิบห้าเดือนเจ็ดไปเลย อย่างไรเสียอากงอาม่าพวกท่านก็ชอบดูการแสดงงิ้วอยู่แล้ว หลายปีก่อนมีแค่สามรอบเอง ตาก็ยังเคยบ่นเลยว่าหลังจากวันที่สามไปแล้วก็ไม่มีงิ้วให้ดูแล้ว” หลินอีหมิงพูด

หลินกั๋วเซิงอดไม่ได้ที่จะนิ่งอึ้งไป จ้างไปจนถึงวันที่สิบห้า? นี่แกกำลังพูดจาเหลวไหลอะไรกัน!

“พูดจาเลอะเทอะ! ถ้าอยากจะจ้างไปจนถึงวันที่สิบห้า อย่างน้อยก็ต้องเชิญมาสิบรอบนะ นั่นมันต้องใช้เงินตั้งสองแสนกว่าเลยนะ!”

“อืม ไม่เป็นไรครับ ขอแค่พ่อกับปู่ย่ามีความสุขก็พอแล้ว อย่างที่เขาว่ากันว่าเงินทองยากที่จะแลกมาซึ่งความสุขและความพึงพอใจของตัวเอง ยิ่งยากที่จะซื้อความสุขของครอบครัวได้”

มุมปากของหลินอีหมิงยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มบางๆ

หลินกั๋วเซิงจ้องมองลูกชายเขม็ง ในแววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและสงสัย

เขาแอบคิดในใจว่า ไอ้ลูกคนนี้มันหาเงินมาได้เท่าไหร่กันนะ? ดูเหมือนจะเกินกว่าที่ตัวเองคาดการณ์ไว้มาก แถมยังดูสบายๆ ขนาดนี้อีก!

ต้องรู้ไว้นะว่า คนทั่วไปต่อให้หาเงินได้หลายล้านหรือสิบล้าน ก็ไม่แน่ว่าจะใจกว้างขนาดนี้

ไอ้พวกขี้เหนียวตระหนี่ถี่เหนียวมีให้เห็นอยู่ถมไป

ส่วนคนที่ใจกว้างจริงๆ ไม่ก็คือหาเงินเก่งจนน่าทึ่ง หรือไม่ก็หาความมั่งคั่งมาด้วยหนทางที่ไม่ถูกต้อง เงินทองได้มาง่ายเกินไป!

“อีหมิง แกบอกความจริงกับพ่อมาสิว่า ครึ่งปีนี้แกหามาได้เท่าไหร่?” หลินกั๋วเซิงถามด้วยสีหน้าจริงจัง

“พ่อครับ ถ้าผมบอกว่าหนึ่งร้อยล้านพ่อจะเชื่อมั้ยครับ?” หลินอีหมิงตอบกลับด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเช่นกัน

“ก็ได้ พ่อไม่ถามแล้ว” หลินกั๋วเซิงใช้นิ้วชี้แตะๆ

หลินอีหมิงยิ้มแล้วพูด “เกินสิบล้านครับ”

หลินกั๋วเซิงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า แต่ก็ยังคงเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “อืม คนหนุ่มที่ประสบความสำเร็จเร็วเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไปนะ แกเองก็อย่าทำตัวเด่นเกินไปล่ะ”

“ครับ ผมเข้าใจครับ!” หลินอีหมิงตอบรับอย่างเชื่อฟัง

เขาแน่นอนว่ารู้ดีว่า ในชีวิตคนเรามีเรื่องโชคร้ายอยู่สามอย่าง: ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยแต่ไม่สามารถรักษามันไว้ได้; วัยกลางคนเผชิญหน้ากับวิกฤตตกงานครอบครัวแตกแยก; วัยชราหลงเข้าไปในดงดอกไม้!

ในชาติที่แล้ว เขาได้ประสบกับความสูญเสียครั้งใหญ่ที่เกิดจากตลาดหุ้นล่มสลาย

ส่วนในชาตินี้ เขากลับได้เกิดใหม่ในช่วงเวลาเดียวกันอย่างน่าอัศจรรย์

นี่มันไม่ใช่เป็นการคอยเตือนเขาอยู่ตลอดเวลาเหรอ? ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยห้ามหยิ่งผยองเด็ดขาด!

หลังจากที่ผ่านการคิดและชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียมาเป็นเวลานาน ในที่สุดหลินกั๋วเซิงก็พยักหน้าตัดสินใจ และแสดงความเห็นด้วยที่จะเพิ่มการแสดงงิ้วอีกหลายรอบ ให้ต่อเนื่องไปจนถึงวันที่สิบห้าของเดือนเจ็ด

ในตอนนั้น หลินอีหมิงก็พูดขึ้นมาทันทีว่า “อ้อ ใช่ครับ! ชื่อผู้สนับสนุนก็เขียนเป็นชื่อพ่อกับปู่แล้วกันนะครับ”

หลินกั๋วเซิงได้ยินดังนั้นก็ตอบกลับว่า “อืม พ่อรู้แล้ว”

ในใจเขาได้แอบคำนวณไว้แล้วว่าจะเขียนชื่อผู้สนับสนุนเป็นชื่อปู่ของหลินอีหมิง — หลินอวิ๋น

เพราะอย่างไรเสีย แบบนี้ทั้งสามารถแสดงความเคารพต่อผู้ใหญ่ได้ และยังทำให้กิจกรรมในครั้งนี้มีความหมายของการสืบทอดในครอบครัวมากขึ้นอีกด้วย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินกั๋วเซิงก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงได้โทรศัพท์ไปติดต่อสภาหมู่บ้านบอกเรื่องที่บ้านตัวเองจะสนับสนุนการแสดงงิ้วในครั้งนี้

ไม่นาน คนหลายคนในสภาก็ถกเถียงกันขึ้นมา

“ดูท่า ปีนี้เจี้ยนหัวจะหาเงินมาได้เยอะนะ”

“ธุรกิจของเจี้ยนหัวก็เห็นๆ กันอยู่ ร้านขายของชำเล็กๆ จะมีเงินให้หาได้สักเท่าไหร่กันเชียว คำนวณดูก็รู้แล้ว”

“ถ้างั้นก็แสดงว่า เขายังแอบทำธุรกิจสีเทาอยู่ลับหลังเหรอ?”

“พูดจาเหลวไหลอะไร! นี่มันลูกชายเขาหาเงินมาได้แล้วต่างหาก…”

“ลูกชายเจี้ยนหัวไม่ใช่เพิ่งจะเรียนจบเหรอ? เก่งขนาดนี้เลยเหรอ!”

“ลูกชายเจี้ยนหัวยังไม่มีแฟนใช่ไหม?”

“แกคิดจะทำอะไรกันแน่!”