บทที่ 95 สังสรรค์ร่ำสุรา

...

ในหมู่บ้านของหลินอีหมิงไม่มีโรงเรียนมัธยม โรงเรียนมัธยมต้นและมัธยมปลายอยู่ในโรงเรียนเดียวกันที่ใจกลางเมือง

เมืองอยู่ห่างจากหมู่บ้านประมาณ 15 กิโลเมตร เมื่อก่อนเขาเคยขี่จักรยานไปเรียน ตอนมัธยมปลายก็เลือกที่จะอยู่หอพัก

ตอนนี้เพื่อนร่วมชั้นมัธยมที่สนิทกันบางคนโดยพื้นฐานแล้วก็ยังคงทำงานอยู่ต่างถิ่นยังไม่กลับมาบ้านเกิด ส่วนบางคนที่ลาออกตั้งแต่สมัยมัธยมต้นมัธยมปลายแล้วมาเติบโตในเมืองก็แต่งงานมีครอบครัวไปนานแล้ว เขาก็ไม่อยากรบกวนคนอื่น

ดังนั้นหลินอีหมิงก็เลยอยู่บ้านเล่นเกมบ้าง ดูละครเรื่อง ‘หมี่เยว่ จอมนางเหนือมังกร’ ที่เพิ่งจะออกอากาศใหม่กับครอบครัวบ้าง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตัวเองขับรถหรูกลับมาหรือเปล่า หลินอีหมิงรู้สึกว่าช่วงนี้เพื่อนบ้านที่มาเยี่ยมเยียนมีมากกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย

ในวันนี้ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ น้องสาวหลินชิงเหมิงก็เสนอขึ้นมาว่า “พี่คะ ไปถนนคนเดินขายของกินในเมืองกันไหมคะ?”

อืม ก็ไม่ได้ไปเดินเล่นที่ถนนคนเดินขายของกินในเมืองมาสักพักแล้ว “อืม ไปสิ”

หลินอีหมิงขับรถพาน้องสาวมาถึงในเมือง แล้วจอดรถที่ลานจอดรถของจัตุรัสเมือง ในตอนนี้ยังไม่ค่อยมีรถกลับมาเยอะเท่าไหร่ พอถึงช่วงไม่กี่วันก่อนปีใหม่ จะจอดรถยังต้องต่อคิวเข้าไปเลย

เมื่อมาถึงถนนคนเดินขายของกินใจกลางเมือง หลินชิงเหมิงก็เริ่มกินๆๆ

แน่นอนว่าล้วนซื้อแต่ส่วนเล็กๆ เธอไม่สามารถที่จะเหมือนกับผู้หญิงข้างๆ ที่กินไม่หมดแล้วก็โยนให้แฟนได้

พี่ชายหลินอีหมิงคงจะไม่ช่วยเธอเก็บกวาด แถมยังจะดุเธออีกรอบหนึ่ง

เดินไปเดินมา น้องสาวหลินชิงเหมิงก็ถามขึ้นมาทันที “พี่คะ โทรศัพท์พี่จะติดฟิล์มไหมคะ?”

ที่แท้ก็คือข้างหน้าไม่ไกลมีแผงลอยติดฟิล์มโทรศัพท์อยู่ หลินชิงเหมิงจะติดฟิล์มโทรศัพท์เครื่องใหม่ของตัวเอง

“อืม ไม่ติดล่ะมั้ง” หลินอีหมิงมองดูหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองที่เพิ่งจะติดฟิล์มใหม่ได้ไม่นาน

“งั้นหนูไปติดนะ” หลินชิงเหมิงวิ่งไปยังแผงติดฟิล์มโทรศัพท์

เมื่อนึกย้อนไปในอดีต สถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีสภาพเช่นนี้ แต่กลับมีภาพที่แตกต่างออกไป

ในตอนนั้น ตอนที่หลินอีหมิงยังเรียนอยู่มัธยม ที่นี่เต็มไปด้วยแผงลอยขายเทปคาสเซ็ทและวีซีดีละเมิดลิขสิทธิ์

โดยธรรมชาติแล้ว วีซีดีที่เรียกว่า “เพื่อการศึกษา” เหล่านั้นก็ย่อมขาดไม่ได้

จนถึงทุกวันนี้ หลินอีหมิงก็ยังคงจำได้อย่างชัดเจนว่า ตัวเองเคยซื้อเทปคาสเซ็ทเพลง “พูดไม่ออก” ของโจวต่งที่นี่

นอกจากนี้ ยังมีแผ่นซีดีสแลมดังก์อีกแผ่นหนึ่ง ก็ซื้อมาจากที่นี่เช่นกัน

แต่ทว่า ที่น่าคาดไม่ถึงก็คือ ตอนที่เขาดีใจนำแผ่นนี้กลับบ้านไปเตรียมจะดู กลับพบว่าข้างในกลับฉายภาพยนตร์แอ็คชั่นบาสเกตบอลที่ไม่เหมือนกัน!

นี่ทำเอาหลินอีหมิงในวัยเด็กตกใจไปทีหนึ่ง ถึงขนาดที่เขาจะกล้าดูมันก็ต่อเมื่อพ่อแม่ไม่อยู่บ้านเท่านั้น ถึงจะกล้าๆ กลัวๆ ดูจนจบ

ภายหลังพอมาดูการ์ตูนสแลมดังก์เหล่านั้น ก็รู้สึกว่ามันขาดรสชาติไปบ้าง

หลังจากที่หลินชิงเหมิงติดฟิล์มโทรศัพท์เสร็จแล้ว สองพี่น้องก็เดินเล่นที่ถนนคนเดินนี้อีกสักพักแล้วก็กลับ

และแล้ววันเวลาก็มาถึงวันที่ยี่สิบเจ็ดเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ

เพื่อนสนิทของหลินอีหมิงบางคนก็กลับมากันหมดแล้ว อย่างกู้ยีซีกับพานชิงหล่างก็กลับบ้านแล้ว พวกเขาทั้งสองคนอาศัยอยู่ในเมือง

“พี่น้องทั้งหลาย กลับมากันหมดแล้วรึยัง?” กู้ยีซีพอกลับมาถึงบ้านก็เริ่มเรียกระดมพลในกลุ่มทันที

“ฉันยังติดอยู่บนทางด่วนอยู่เลย คาดว่าน่าจะยังติดอีกหลายชั่วโมงเลย!” หลินจื่อต้งในกลุ่มพูด เขาเป็นคนหมู่บ้านหลินไจ้เหมือนกับหลินอีหมิง หลังจากเรียนจบที่กว่างโจวก็ไปทำงานที่หนานไห่ “แล้วอีหมิงล่ะ? กลับแล้วใช่ไหม?”

“เขาถึงนานแล้ว กลับมาเป็นสิบกว่าวันแล้ว” กู้ยีซีพูด

“โอ้โห อีหมิง บริษัทแกมันอะไรกันเนี่ย? หยุดเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” หลินจื่อต้งส่งข้อความเสียงมา

“แกขับรถดีๆ เถอะน่า กลับถึงบ้านแล้วค่อยว่ากัน” หลินอีหมิงตอบกลับในกลุ่ม

“รถติดอยู่!” หลินจื่อต้งตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์

“แล้วพี่ไห่ล่ะ? กลับมารึยัง?” ไอ้ทึ่มร่างยักษ์พานชิงหล่างถาม พี่ไห่หมายถึง จวงเสี่ยวไห่ ก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมของพวกเขาเช่นกัน

พวกเขาสองสามคนนอกจากพานชิงหล่างที่ลาออกตั้งแต่สมัยมัธยมต้นแล้ว ล้วนเป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่มัธยมต้นจนถึงมัธยมปลาย

“พี่ไห่ได้ยินมาว่าพาแฟนกลับบ้านด้วยนะ ปีนี้ผ่านปีใหม่ไปก็จะแต่งงานแล้ว สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ?” หลินจื่อต้งตอบกลับ

“หา! อายุยังน้อยทำไมถึงคิดสั้นขนาดนี้?” กู้ยีซีแซวไปทีหนึ่ง

“ฉันกลับมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว พวกแกแอบนินทาฉันลับหลังอีกแล้วเหรอ?” จวงเสี่ยวไห่พูด

“พูดมั่วๆ ชัดๆ พวกเราก็พูดกันอย่างเปิดเผยนี่นา”

“ตอนเย็นไปรวมตัวกันที่บ้านจื่อต้งแล้วกัน!”

ในคืนวันนั้นเมื่อราตรีมาเยือน ดวงดาวระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล หลินอีหมิงเดินไม่กี่ก้าวก็ถึงบ้านของหลินจื่อต้งแล้ว

ในค่ำคืนที่สวยงามเช่นนี้ เพื่อนสนิทหลายคนก็ได้มารวมตัวกันที่ดาดฟ้าบ้านของหลินจื่อต้ง

ที่นี่มีทัศนียภาพที่กว้างไกล สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของทั้งหมู่บ้านได้; ในขณะเดียวกันก็ห่างไกลจากความวุ่นวาย ทำให้รู้สึกสดชื่นสบายใจและสบายตัวเป็นพิเศษ

หลินอีหมิงให้กู้ยีซีซื้อวัตถุดิบอร่อยๆ และเครื่องดื่มรสเลิศต่างๆ นานามา และก็ได้ตั้งเตาบาร์บีคิวบนดาดฟ้าเตรียมที่จะจัดหนักกันสักมื้อ

ทุกคนนั่งล้อมวงกันอยู่ พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน;

“อีหมิง ทำไมบริษัทแกถึงหยุดเร็วจังเลยวะ?” จวงเสี่ยวไห่ถาม

“เฮ้อ ฉันยังจะพูดอยู่เลย เมื่อกี้เพิ่งจะถึงบ้านพ่อฉันก็พูดแล้วว่า ไอ้ลูกชายเจี้ยนหัวนั่นคือเพื่อนแกรึเปล่า? ปีนี้ขับรถปอร์เช่กลับมานะ ฉันยังชะงักไปเลย เชี่ย!” หลินจื่อต้งพูดไปพลางด่าไปพลาง

หลินอีหมิงยิ้มๆ “โชคดีเฉยๆ น่ะ หาเงินมาได้นิดหน่อย”

จวงเสี่ยวไห่มองเขาอย่างประหลาดใจ “ไม่เบาเลยนะ อีหมิง นี่แกเป็นเถ้าแก่แล้วเหรอ? ซ่อนตัวลึกจริงๆ”

“ตื่นเต้นอะไรกัน ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ก็เป็นเถ้าแก่แล้ว!” กู้ยีซีพูด

พานชิงหล่างเหลือบมองกู้ยีซีแวบหนึ่ง แกดูถูกใครกันแน่!

“เถ้าแก่พานยังพนันกับเถ้าแก่หลินเรื่องหนึ่งไว้อยู่เลยนะ!” กู้ยีซีเห็นท่าทางที่ไม่ยอมแพ้ของพานชิงหล่างแล้วก็พูดกระทบกระเทียบ

จุดด่างพร้อย! นี่มันคือจุดด่างพร้อยในชีวิตของไอ้ทึ่มร่างยักษ์พานชิงหล่างเลยนะ!

“พวกแกทำธุรกิจเองดีจริงๆ! อย่างพวกเราที่เป็นลูกจ้างก็เหมือนกับขอทาน” หลินจื่อต้งทอดถอนใจ

คนหลายคนที่ทำงานอยู่ในที่เกิดเหตุก็พยักหน้าแสดงความเห็นด้วย

“อ้อ ไม่เหมือนกับขอทาน เครื่องหมายวรรคตอนไม่เหมือนกัน” หลินจื่อต้งพูดอีก

“ยังไงเหรอ?” ไอ้ทึ่มร่างยักษ์พานชิงหล่างถาม

“ขอทาน: ‘ได้โปรดเถอะครับ’ แต่พวกเรามนุษย์เงินเดือน: ‘ได้ครับ ได้ครับ ดีครับ!’” หลินจื่อต้งหัวเราะแห้งๆ

หลินอีหมิงฟังคำพูดของหลินจื่อต้งอย่างครุ่นคิด ถ้าตัวเองไม่ได้เกิดใหม่ล่ะก็ ก็คงจะใช้ชีวิตแบบทาสบริษัท ‘ได้ครับ ได้ครับ ดีครับ!’ แบบนี้ไปเรื่อยๆ

จวงเสี่ยวไห่พูดต่อว่า “ฉันกลับมาครั้งนี้ก็ไม่คิดจะออกไปอีกแล้ว”

“เป็นอะไรไป?” ทุกคนถาม

จวงเสี่ยวไห่ถอนหายใจ “แฟนฉันท้องแล้ว พวกเราเตรียมจะแต่งงานกัน ต่อไปก็จะมาเติบโตที่บ้านเกิดแล้ว”

“ยินดีด้วยนะ เสี่ยวไห่” หลินอีหมิงและคนอื่นๆ ต่างก็แสดงความยินดี

กู้ยีซีตบไหล่ของจวงเสี่ยวไห่ “แต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตนะ ต้องเตรียมการให้ดีๆ”

พานชิงหล่างยิ้มแล้วพูดว่า “ถึงเวลาแล้วอย่าลืมเชิญพวกเราไปดื่มเหล้ามงคลนะ”

一边ลิ้มรสเครื่องดื่มเลิศรสในแก้ว สัมผัสถึงรสชาติที่เข้มข้นที่ไหลผ่านลำคอเข้าไปในร่างกายนำมาซึ่งความรู้สึกที่รื่นรมย์;

一边เพลิดเพลินกับความรู้สึกสำเร็จเต็มเปี่ยมตอนที่ย่างอาหารหอมกรุ่นด้วยตัวเองและความรู้สึกอบอุ่นในใจที่มิตรภาพที่จริงใจระหว่างเพื่อนมอบให้

ในตอนนี้ ณ ที่แห่งนี้ ไม่มีสิ่งใดที่ไม่ทำให้คนเคลิบเคลิ้มไปกับมันจนถอนตัวไม่ขึ้น!

คนหลายคนสังสรรค์ร่ำสุรา ราวกับช่วงวัยรุ่น! นึกย้อนไปถึงเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ในอดีต

ในค่ำคืนนี้ พวกเขาราวกับลืมเลือนความทุกข์ทั้งหมดไปสิ้น ดื่มด่ำอยู่ในมิตรภาพที่เข้มข้น

ลมพัดผ่านแก้มนำพาความเย็นสบายมา แต่กลับไม่ส่งผลกระทบต่ออารมณ์สุนทรีย์ของทุกคนเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งเพิ่มบรรยากาศที่สบายๆ และผ่อนคลาย ทำให้การรวมตัวในครั้งนี้ยิ่งสมบูรณ์แบบและน่าจดจำยิ่งขึ้น…