บทที่ 98 วันที่สี่ของเดือนเจียง

เจียงเกาเจี๋ยมองดูเงาร่างที่จากไปของเลี่ยวเหยียนยวี่ ในใจกลับลังเลไม่แน่นอนอีกครั้ง ในใจขัดแย้งกันอย่างยิ่ง

“อาเจี๋ย! นี่สมุดบัญชีเงินฝากของพ่อกับแม่นะ ก่อนปีใหม่แกบอกว่าไอ้ซุนหงอคงอะไรนั่นให้พ่อกับแม่ลงทุนเข้าไป แม่สนับสนุนแกนะ” ในตอนนั้นเอง จางหลันก็ถือสมุดบัญชีเงินฝากของตัวเองมานั่งลงข้างๆ เจียงเกาเจี๋ย แล้วยื่นสมุดบัญชีให้ลูกชายเจียงเกาเจี๋ย

“แม่ครับ โหวเกอ เวลท์ แมเนจเมนท์อาจจะต้องรอดูอีกสักพัก…” เจียงเกาเจี๋ยรับสมุดบัญชีมา ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ หลังจากนั้นก็พูดกับแม่

จางหลันมองดูเจียงเกาเจี๋ยที่มีสีหน้าลำบากใจ ขมวดคิ้วแล้วถามว่า “เป็นอะไรไป? จะไม่มีปัญหาใช่ไหม?”

เจียงเกาเจี๋ยไม่ได้ปิดบังแม่ “อีหมิงบอกว่า นี่อาจจะเป็นกลโกง”

“กลโกง?” จางหลันดึงสมุดบัญชีกลับไปอย่างร้อนรน ในแววตามีความไม่สบายใจอยู่บ้าง

“ยังไม่แน่ใจหรอกครับ เขาแค่คาดเดาเท่านั้นเอง” เจียงเกาเจี๋ยพูดด้วยน้ำเสียงที่จนใจอยู่บ้าง

“อีหมิงสามารถหาเงินมาได้มากขนาดนี้ แสดงว่าเขาเก่งมากจริงๆ พวกเราควรจะฟังความคิดเห็นของเขาให้มากๆ นะ อาเจี๋ย แกก็ต้องรีบเอาเงินออกมาให้ได้นะ” จางหลันกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ในใจของเจียงเกาเจี๋ยก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา “แม่ครับ ตั้งแต่เล็กจนโตแม่ก็เอาแต่ชมว่าอีหมิงดีอย่างนั้น เก่งอย่างนี้ แม่ไม่เคยคิดบ้างเหรอว่า นิสัยขี้ระแวงของเขาอาจจะนำมาซึ่งปัญหาบางอย่างได้?”

ในตอนนั้น เจียงเกาเจี๋ยก็พลันนึกย้อนไปถึงฉากตอนที่เรียนหนังสือ ตอนนั้นเขาอายุไล่เลี่ยกับหลินอีหมิง แต่หลินอีหมิงกลับเป็น “ลูกบ้านอื่น” ที่แม่จางหลันมักจะพูดถึงอยู่บ่อยๆ เมื่อเทียบกันแล้ว ข้อดีบนตัวของตัวเองดูเหมือนจะถูกมองข้ามไปโดยสิ้นเชิง

“อาเจี๋ยเอ๊ย แกก็แค่นิสัยตรงไปตรงมาไปหน่อย ในเมื่ออีหมิงก็พูดแบบนี้แล้ว แกก็ต้องระวังตัวให้มากขึ้นถึงจะถูก” จางหลันพูดเกลี้ยกล่อมต่อไป

“ผมรู้แล้วน่า” เจียงเกาเจี๋ยตอบกลับอย่างงอนๆ

เมื่อมองดูสีหน้าที่ดื้อรั้นของลูกชาย จางหลันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยังคงยัดสมุดบัญชีเข้าไปในมือของเจียงเกาเจี๋ย และกำชับว่า “อาเจี๋ย เงินก้อนนี้แกเอาไปก่อนแล้วกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องธุรกิจที่ต้องการเงินหมุนเวียน หรือว่าในอนาคตจะคลอดลูกอะไรพวกนั้น ก็สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้”

เจียงเกาเจี๋ยกำสมุดบัญชีในมืออย่างเงียบๆ ชั่วขณะหนึ่งถึงกับไม่รู้จะพูดอะไรดี เขาก็เข้าใจในความปรารถนาดีของแม่ แต่ลึกๆ ในใจก็ยังคงรู้สึกน้อยใจและไม่ยอมแพ้อยู่บ้าง

หลินอีหมิงรีบร้อนกลับมาถึงบ้าน ก็นั่งลงหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ แล้วก็อดใจรอไม่ไหวที่จะเริ่มค้นหาข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับโหวเกอ เวลท์ แมเนจเมนท์

หน้าเว็บที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอละลานตา แต่สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาเป็นอันดับแรกมักจะเป็นโฆษณาและการประชาสัมพันธ์ในเชิงบวกที่โหวเกอ เวลท์ แมเนจเมนท์จัดเตรียมไว้อย่างดี

หลินอีหมิงอดทนพลิกไปทีละหน้าๆ ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นเทียนหยา คลับ — เว็บไซต์ที่เคยโด่งดังในอดีตแห่งนี้ตอนนี้ได้ค่อยๆ เสื่อมโทรมลงแล้ว แต่ว่า ก็เพราะเหตุนี้เอง ที่นี่กลับกลายเป็นแหล่งรวมเรื่องราวแปลกๆ และกระทู้เทพๆ มากมาย

ด้วยความอยากรู้เล็กน้อย เขาคลิกเข้าไปในกระทู้หนึ่งที่มีหัวข้อสะดุดตา “เปิดโปงโหวเกอ เวลท์ แมเนจเมนท์!” ที่แท้นี่กลับเป็นกระทู้บ่นเกี่ยวกับโหวเกอ เวลท์ แมเนจเมนท์

หลินอีหมิงราวกับได้เจอขุมทรัพย์ อ่านทุกบรรทัดอย่างละเอียด ในขณะเดียวกันก็บันทึกข้อมูลวิเคราะห์ที่มีประโยชน์ในนั้นไว้ทีละรายการ

หลังจากทำเสร็จแล้ว เขาไม่กล้าที่จะรอช้าแม้แต่น้อย รีบจัดระเบียบข้อมูลล้ำค่าเหล่านี้ให้เรียบร้อย จากนั้นก็ส่งไปยังอีเมลของลูกพี่ลูกน้องเจียงเกาเจี๋ย และท้ายจดหมายยังแนบข้อความเกลี้ยกล่อมยาวๆ ไปอีกหนึ่งข้อความ

ข้อความนี้ได้อธิบายถึงวิธีการที่พบบ่อยของกลโกงแบบ P2P อย่างละเอียด ชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนว่า ‘โหวเกอ เวลท์ แมเนจเมนท์’ จริงๆ แล้วก็คือแชร์ลูกโซ่แบบพอนซีที่เป็นแบบอย่าง

จากนั้นหลังจากที่ทำทุกอย่างนี้เสร็จแล้ว หลินอีหมิงก็ส่งข้อความไปที่แชทของลูกพี่ลูกน้อง “พี่ครับ ผมเพิ่งจะส่งข้อมูลของโหวเกอ เวลท์ แมเนจเมนท์ไปให้พี่ดูหน่อยนะครับ”

หลินอีหมิงหวังว่าการเตือนที่ทันท่วงทีของตัวเองจะสามารถทำให้ลูกพี่ลูกน้องหลีกเลี่ยงการตกหลุมพรางทางการเงินครั้งนี้ได้

เวลาผ่านไปทีละนาที ทีละวินาที ครึ่งวันผ่านไปในพริบตา แต่ทางฝั่งลูกพี่ลูกน้องกลับไม่มีการตอบกลับใดๆ

และข้อความในแชทบนมือถือของหลินอีหมิงกลับแสดงว่า: อ่านแล้ว

หลินอีหมิงไม่ได้ใส่ใจ คาดว่าลูกพี่ลูกน้องเจียงเกาเจี๋ยน่าจะอารมณ์ไม่ดีอยู่บ้างหรือไม่ก็ยุ่งเกินไปเห็นแล้วไม่ตอบก็เป็นเรื่องปกติมาก รอให้เขาดูข้อมูลเสร็จคาดว่าก็น่าจะมีความเข้าใจที่ชัดเจนเกี่ยวกับโหวเกอ เวลท์ แมเนจเมนท์ขึ้นมาบ้าง

เช้าวันที่สี่ของเดือนเจียง ตามตรอกซอกซอยอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของปีใหม่อย่างเข้มข้น ทุกบ้านต่างก็ดื่มด่ำอยู่ในความยินดี

ในตอนนี้ พี่สาวหลินชิงหย่ากำลังพาครอบครัวที่แสนสุขของเธอ — สามีซูซิงเฉินและลูกซูเสี่ยวซิน เดินทางกลับมาเยี่ยมบ้านแม่ด้วยกัน พวกเขาใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“อีหมิง ชิงเหมิง รีบมาเร็ว เจ๊ให้อั่งเปา~” หลินชิงเหมิงเพิ่งจะก้าวเข้าประตูบ้าน ก็อดใจรอไม่ไหวที่จะตะโกนเรียกน้องชายและน้องสาว และก็หยิบอั่งเปาที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วออกมา

“เจ๊ พวกเราก็โตขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องให้อั่งเปาแล้วล่ะครับ!” หลินอีหมิงปากก็พูดอย่างนั้น แต่มือกลับซื่อสัตย์รับอั่งเปามาอย่างดี ถึงแม้ว่าในอั่งเปาจะมีแค่ 100 หยวนก็ตาม

ในมณฑลกวางตุ้ง อั่งเปาปีใหม่โดยทั่วไปก็แค่สิบยี่สิบบาทเท่านั้นเอง บางคนที่ใจกว้างหน่อยถึงกับใส่แค่ห้าบาทก็มี ครอบครัวตัวเองก็จะให้เยอะหน่อย แต่ก็ส่วนใหญ่แค่ห้าสิบร้อยเท่านั้น

“ตราบใดที่ยังไม่แต่งงาน ก็ยังไม่ใช่ผู้ใหญ่หรอกน่า~ รีบรับไปเถอะ!” หลินชิงหย่าอธิบายพลางยิ้มอย่างอ่อนโยน

“นั่นน่ะสิ อีหมิง แกนี่มันเตรียมจะรับไปถึงกี่ขวบกันนะ?” แม่เจียงชุ่ยเซียงเหลือบมองลูกชายอย่างตำหนิเล็กน้อย

ในตอนนั้น หลินอีหมิงที่ตาไวก็สังเกตเห็นหลานชายตัวน้อยข้างๆ กำลังจ้องมองตัวเองตาแป๋ว ก็เลยรีบเปลี่ยนเรื่องพูดว่า “เสี่ยวซิน ดูสิน้าชายเอาอะไรสนุกๆ กลับมาให้!”

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินเข้าไปในห้อง หยิบของเล่นอุลตร้าแมนขนาดใหญ่อันหนึ่งส่งให้หลานชายตัวน้อย ซูเสี่ยวซินดวงตาทั้งสองข้างเป็นประกาย รีบรับของเล่นมาด้วยความตื่นเต้นแล้วก็รีบแกะห่อ จากนั้น เขาก็กดปุ่มบนตัวของอุลตร้าแมนโดยไม่ลังเล

ในชั่วพริบตา เสียงที่ใสกังวานก็ดังก้องไปทั่วทั้งบ้าน เหมือนกับเสียงที่ได้ยินตอนที่พวกเขาลองเล่นดาบแสงที่ซูเปอร์มาร์เก็ตวันนั้นไม่มีผิด

ที่แท้ของเล่นอุลตร้าแมนนี่มันก็เป็นซีรีส์เดียวกันนี่เอง! ดูท่าต่อไปถ้าไปเดินซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วเห็นของเล่นอุลตร้าแมนคงจะมือบอนไปกดเล่นมั่วๆ ไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดขายหน้าต่อหน้าสาธารณชนเหมือนกับลุงวัยกลางคนคนนั้นก่อนหน้านี้ล่ะก็ มันจะน่าอายขนาดไหนกันนะ!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินอีหมิงก็อดไม่ได้ที่จะแอบเตือนตัวเองในใจ

เขาอดทนต่อความอยากรู้ในใจไม่ได้ ดังนั้นจึงเอ่ยปากถามหลานชายซูเสี่ยวซินว่า “เสี่ยวซินเอ๊ย ไอนี่มันจะดังนานแค่ไหนกันนะ?”

“อันนี้โดยทั่วไปก็น่าจะประมาณ 30 วินาทีมั้งครับ แต่ก็มีบางอันที่ไม่ค่อยจะเก่งเท่าไหร่แค่ดัง 10 วินาทีก็พอแล้ว แน่นอนว่า ถ้าเป็นเวอร์ชันที่เก่งเป็นพิเศษ อาจจะดังต่อเนื่องได้หนึ่งนาทีเลยนะครับ” ซูเสี่ยวซินตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

ในขณะเดียวกัน พี่เขยกับพี่สาวก็กำลังยุ่งอยู่กับการแจกอั่งเปาให้พ่อแม่และปู่ย่า

หลังจากที่ผ่านความวุ่นวายไปแล้ว ทุกคนก็นั่งลง เริ่มดื่มชาไปพลาง คุยเล่นกันอย่างสบายอารมณ์ไปพลาง