บทที่ 97 โหวเกอ เวลท์ แมเนจเมนท์

ช่วงอาหารกลางวัน ทุกคนมารวมตัวกันที่บ้านคุณตาคุณยายเพื่อร่วมรับประทานอาหารมื้อใหญ่

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว ผู้ใหญ่ดูเหมือนจะยังคงคุยกันไม่จบ ยังคงสนทนากันอย่างเผ็ดร้อนและลึกซึ้งต่อไป

ในขณะเดียวกัน หลินอีหมิงและลูกพี่ลูกน้องทั้งสามคนพร้อมกับน้องสาวหลินชิงเหมิงก็ได้มานั่งล้อมวงกัน เริ่มต้นบทสนทนาของคนหนุ่มสาว

พร้อมกับการถกเถียงที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ หัวข้อสนทนาก็ค่อยๆ ขยายจากอนิเมะไปสู่เกม, ดนตรี, หรือแม้กระทั่งเรื่องงานและชีวิตในด้านต่างๆ

พวกเขาต่างก็รับฟังเรื่องราวและประสบการณ์ของอีกฝ่าย และก็มีเสียงหัวเราะหรือเสียงทึ่งดังขึ้นเป็นระยะๆ

ในบรรยากาศที่ผ่อนคลายและรื่นรมย์เช่นนี้ ในที่สุดหลินอีหมิงก็เจอโอกาสที่ดีที่สุด

สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมา เขาเอ่ยปากถามลูกพี่ลูกน้องเจียงเกาเจี๋ย “พี่ครับ เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์การลงทุนโหวเกอ เวลท์ แมเนจเมนท์นั่นน่ะ พี่รู้รายละเอียดสถานการณ์ของมันดีรึเปล่าครับ?”

เจียงเกาเจี๋ยพยักหน้าโดยไม่ลังเล และตอบกลับว่า “แน่นอนสิ! ฉันยังเคยไปเข้าร่วมกิจกรรมออฟไลน์ที่พวกเขาจัดด้วยนะ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ในใจของหลินอีหมิงก็อดไม่ได้ที่จะเกร็งขึ้นมา รีบถามต่อทันทีว่า “ถ้างั้นพี่รู้ไหมว่าเงินทุนของพวกเขาไหลไปที่ไหน? สำหรับทิศทางของเงินทุนและความคุมความเสี่ยงของพวกเขาน่ะ พี่รู้มากแค่ไหนครับ?”

ในตอนนี้ สีหน้าของเจียงเกาเจี๋ยก็ดูจะอึดอัดและไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง เขาเริ่มพูดอ้ำๆ อึ้งๆ คำพูดวกวนไปมา

“นี่… ฉันก็ไม่ค่อยจะได้สนใจเท่าไหร่ อย่างไรเสียทุกคนก็ลงทุนกันอยู่ จะมีปัญหาอะไรได้ล่ะ”

หลินอีหมิงถอนหายใจอย่างจนใจ ลูบคาง แล้วพูดเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“พี่ครับ พวกเราลงทุนนี่จะไปหลงเชื่อภาพลักษณ์ภายนอกไม่ได้เด็ดขาดนะ ในความเห็นของผมแล้ว พี่ควรจะไปสืบให้ลึกซึ้งถึงโฉมหน้าที่แท้จริงเบื้องหลังของโหวเกอ เวลท์ แมเนจเมนท์สักหน่อย หรือไม่ก็ไปปรึกษาผู้เชี่ยวชาญในวงการพวกนั้น ฟังคำแนะนำที่พวกเขาให้แล้วค่อยตัดสินใจก็ยังไม่สายนะครับ”

เจียงเกาเจี๋ยตกอยู่ในความคิดคำนึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า

“อีหมิง แกจะกังวลเกินไปรึเปล่า? ต้องรู้ไว้นะว่า ฉันลงทุนมาเจ็ดแปดเดือนติดต่อกันแล้วนะ และในช่วงเวลานี้ ดอกเบี้ยทุกงวดก็เข้าบัญชีตรงเวลาและครบถ้วนด้วยนะ ฉันเอาดอกเบี้ยที่ได้รับไปลงทุนต่อแล้ว”

เจ็ดแปดเดือน? นั่นมันจะไม่ใช่ช่วงที่ตัวเองกำลังตระเวนยืมเงินอยู่เหรอ?

ในใจของหลินอีหมิงเกร็งขึ้นมา ถามต่อว่า “ถ้างั้นพี่ลงทุนเข้าไปทั้งหมดเท่าไหร่แล้วล่ะครับ?”

เจียงเกาเจี๋ยเกาหัว แล้วตอบตามความจริงว่า “หลายเดือนมานี้ก็โยนเข้าไปเรื่อยๆ เงินต้นก็น่าจะประมาณสิบห้าหมื่นแล้วล่ะมั้ง…”

“ผมรู้สึกว่าโหวเกอ เวลท์ แมเนจเมนท์นี่มันไม่ค่อยจะถูกต้องเท่าไหร่เลย เผลอๆ อาจจะเป็นกลโกงก็ได้นะ พี่ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี! ในความเห็นของผมนะ พี่ควรรีบถอนเงินทั้งหมดออกมาให้ได้” หลินอีหมิงเตือนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เจียงเกาเจี๋ยได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด “อืม เดี๋ยวฉันจะลองทำการบ้านศึกษาดูให้ดีๆ”

ส่วนฟางโจวที่อยู่ข้างๆ ที่เดิมทีก็ตั้งใจจะตามไปลงทุนในโหวเกอ เวลท์ แมเนจเมนท์ด้วย ในตอนนี้กลับเอามือเท้าคาง คิ้วขมวดแน่น ใบหน้าปรากฏร่องรอยความกังวล เพราะคำพูดของหลินอีหมิงทำให้เริ่มกังวลใจขึ้นมา

เขาเงียบไปพักหนึ่งแล้วถามว่า “ถ้างั้นอีหมิง แล้วมีอะไรที่น่าลงทุนอีกไหม?”

“หุ้นเหล้าขาวไงครับ แล้วก็ไอ้บิตคอยน์นั่น ก็เป็นตัวเลือกการลงทุนที่ร้อนแรงมากเหมือนกันนะ!”

หลินอีหมิงพูดไปพลาง ใช้มือทำท่าทางไปพลาง ในแววตาส่องประกายแห่งความตื่นเต้น

คำพูดของเขาราวกับเป็นไฟ จุดให้ทั้งบรรยากาศลุกโชนขึ้นมา

จากนั้น อำนาจในการสนทนาก็ถูกควบคุมโดยหลินอีหมิงโดยสิ้นเชิง เขาพูดจาคล่องแคล่วไม่หยุดหย่อน พูดถึงแนวโน้มตลาดและสถานการณ์เศรษฐกิจต่างๆ นานา

แต่ทว่า หลินอีหมิงก็สังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็วว่าที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงก็คือ เจียงเกาเจี๋ยกลับเงียบไป ไม่ได้พูดอะไรมานานแล้ว

เมื่อมองดูท่าทางที่ครุ่นคิดของเจียงเกาเจี๋ย หลินอีหมิงก็ตัดสินใจที่จะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา พยายามที่จะทำลายความเงียบนี้

เขานึกถึงกีตาร์ที่เจียงเกาเจี๋ยเคยชื่นชอบขึ้นมาได้ทันที ดังนั้นจึงถามเสียงเบาว่า “พี่ครับ ตอนนี้พี่ยังเล่นกีตาร์อยู่รึเปล่าครับ?”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ ใบหน้าที่เคยตึงเครียดของเจียงเกาเจี๋ยก็พลันปรากฏรอยยิ้มที่แทบจะไม่ทันได้สังเกตขึ้นมาทันที

จากนั้น เขาก็เหมือนกับถูกจุดประกายความหลงใหลขึ้นมา พร้อมกับลุกขึ้นยืน รีบเดินเข้าไปในห้อง

ไม่นาน ก็เห็นเขาอุ้มกีตาร์เก่าๆ ตัวหนึ่งเดินออกมา

เจียงเกาเจี๋ยค่อยๆ ดีดสายกีตาร์ นิ้วเคลื่อนไหวไปบนฟิงเกอร์บอร์ดอย่างคล่องแคล่ว ท่วงทำนองที่คุ้นเคยก็พลันไหลรินออกมา

ที่แท้ก็คือเพลงคลาสสิก “กวงฮุยซุ่ยเยว่” นั่นเอง!

เสียงกีตาร์ที่ไพเราะราวกับสายลมที่สดชื่น พัดพาบรรยากาศที่อึดอัดก่อนหน้านี้ให้จางหายไป ทำให้อารมณ์ของทุกคนเบิกบานขึ้นมา

พร้อมกับเสียงดนตรีที่ค่อยๆ เบาลง เจียงเกาเจี๋ยก็ค่อยๆ วางกีตาร์ในมือลง ยิ้มแล้วมองมาที่หลินอีหมิง

ในตอนนี้ ทั้งห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นและกลมกลืน ราวกับว่าเวลาก็ได้หยุดนิ่งลงในท่วงทำนองที่ไพเราะนี้

และแล้ว เวลาผ่านไปทีละนาที ทีละวินาที พวกเขาก็ใช้เวลาทั้งบ่ายไปในบรรยากาศที่ผ่อนคลายและรื่นรมย์

สุดท้าย พอตอนที่ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำลง หลินอีหมิงก็ขับรถพาพ่อแม่กลับบ้านด้วยกัน

ทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถราวกับบทกวีและภาพวาด แต่ในตอนนี้ในใจของครอบครัวหลินทั้งสามคนเต็มไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นและพึงพอใจ

หลังจากที่หลินอีหมิงจากไปแล้ว ในใจของเจียงเกาเจี๋ยก็เริ่มเกิดความสงสัยและลังเลขึ้นมาเล็กน้อย

เขาหันไปมองภรรยาเลี่ยวเหยียนยวี่ แล้วถามอย่างลังเลว่า

“เหยียนยวี่ เธอว่าที่อีหมิงพูดมันมีเหตุผลรึเปล่า? พวกเราเหมือนจะยากที่จะรู้ทิศทางการไหลของเงินทุนของพวกเขาจริงๆ นะ”

เลี่ยวเหยียนยวี่ได้ยินดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ตอบกลับอย่างไม่พอใจเล็กน้อยว่า

“อาเจี๋ย ทำไมแกถึงได้ลังเลขนาดนี้? แค่อีหมิงพูดส่งๆ ก็ขู่แกจนกลัวแล้วเหรอ? ลืมไปแล้วรึไงว่าตัวเองแซ่อะไร!”

เธอหยุดไปเล็กน้อย แล้วก็พูดต่อว่า

“แกคิดให้ดีๆ สิ ถ้าโหวเกอ เวลท์ แมเนจเมนท์มีปัญหาจริงๆ งั้นมันจะไปเปิดสาขาทั่วประเทศได้เยอะขนาดนั้นได้ยังไง? นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลยนี่นา!”

เลี่ยวเหยียนยวี่ดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง จากนั้นก็อธิบายความคิดเห็นของตัวเองต่อไปว่า

“แล้วอีกอย่างนะ โฆษณาของโหวเกอแกก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นใช่ไหมล่ะ? สถานีโทรทัศน์ตั้งกี่ช่องก็ฉายโฆษณาของพวกเขาทั้งนั้น!”

“ถ้าเป็นบริษัทหลอกลวงจริงๆ จะไปกล้าทำโฆษณาโจ่งแจ้งขนาดนี้ได้ยังไง? ไม่กลัวโดนตรวจจับเหรอ?”

“ดังนั้นฉันว่าอีหมิงก็แค่กังวลเกินไปเท่านั้นแหละ พวกเราก็อย่าไปเชื่อคำพูดของเขาง่ายๆ เลย”

“แล้วอีกอย่างนะ ที่เขาพูดถึงบิตคอยน์น่ะ มันอะไรกัน! สกุลเงินดิจิทัล ของที่ไม่มีมูลค่าอะไรเลยต้องใช้เงินหลายร้อยดอลลาร์สหรัฐ นี่มันยิ่งเหมือนกับการหลอกลวงการลงทุนมากกว่าอีกนะ?”

เจียงเกาเจี๋ยไตร่ตรองอย่างละเอียดแล้ว ก็รู้สึกว่าที่ภรรยาพูดก็ไม่ไร้เหตุผล! บริษัทฉ้อโกงที่ไหนจะมาทำอะไรโจ่งแจ้งขนาดนี้กัน? ดูท่าอีหมิงจะระมัดระวังเกินไปจริงๆ!

“ทำไมอีหมิงถึงคิดว่าการลงทุนของแกในครั้งนี้ไม่เหมาะสมล่ะ? ไม่เคยคิดบ้างเหรอว่า จริงๆ แล้วเขาไม่ได้อยากจะเห็นแกประสบความสำเร็จ!”

“ต่างคนต่างก็ลงทุนเหมือนกัน ถ้าในฐานะมือสมัครเล่นอย่างแกสามารถเอาชนะเขาได้ แล้วหน้าของเขาจะไปไว้ที่ไหนล่ะ” เลี่ยวเหยียนยวี่พูดต่อ

“อีหมิงไม่มีทางเป็นคนใจแคบแบบนั้นเด็ดขาด” เจียงเกาเจี๋ยอดไม่ได้ที่จะแก้ต่างให้ลูกพี่ลูกน้อง

“วาดมังกรวาดเสือยากที่จะวาดกระดูก รู้จักคนรู้จักหน้าไม่รู้จักใจนะ!” เลี่ยวเหยียนยวี่ทิ้งท้ายประโยคนี้ แล้วก็หันหลังเดินจากไป