บทที่ 56: ตระกูลกู้จบสิ้น ดวงใจอิสตรีได้ครอง

“ใครจะเป็นนายใหญ่ พวกแกจัดการกันเอง ฉันไม่สน”

เมื่อมองดูท่าทางหวาดผวาของหัวหน้าแก๊งย่อยมากมาย หวังอี้ก็กล่าวอย่างเย็นชา

“แต่มีข้อหนึ่ง คนของตระกูลกู้ รวมถึงสายเลือดโดยตรงของกู้เฉิงเว่ย ฉันไม่อยากจะเห็นอีก!”

“คุณหวังวางใจได้ครับ คนพวกนี้เป็นคนสนิทของกู้เฉิงเว่ย พวกเราก็จะไม่เก็บไว้เหมือนกัน!”

“ใช่ครับ คืนนี้ผ่านไป รับรองว่าจะทำให้พวกมันหายไปทั้งหมด! ขอให้คุณหวังวางใจครับ!”

“คุณหวังครับ พวกเราจะจัดการให้สะอาดสะอ้าน จะไม่ทิ้งปัญหาไว้ให้คุณหวังแม้แต่น้อยครับ!”

“ดีมาก รู้ความ!”

หวังอี้พยักหน้า โบกมือทีหนึ่ง แล้วพาหลิงซวงและคนอื่นๆ หันหลังเดินจากไป

คนข้างหลังถึงได้พากันถอนหายใจอย่างโล่งอก แม้แต่ผู้นำเอง บนหน้าผากก็เต็มไปด้วยเหงื่อเย็น

ไม่มีใครที่ไม่กลัวตายจริงๆ และก็ไม่มีใคร ที่เห็นนักฆ่าระดับท็อปแล้วจะไม่เกรงกลัว

โดยเฉพาะวิธีการฆ่าคนด้วยไพ่ของหวังอี้ ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ!

ในไม่ช้า ความหวาดกลัวก็จางหายไป ที่เหลือก็คือการกวาดล้าง แย่งชิงอำนาจ!

กวาดล้างคนของกู้เฉิงเว่ย จากนั้นแก๊งย่อยต่างๆ ก็เปิดฉากสู้กันเอง แย่งชิงตำแหน่งนายใหญ่

การขัดแย้งภายในเช่นนี้ ผ่านศึกครั้งนี้ไป ทั้งแก๊งก็ไม่เหลือแม้แต่หนึ่งในสิบส่วน

ส่วนตระกูลกู้นั้นยิ่งมลายหายไปสิ้น แม้แต่กู้เป่ยที่เดี้ยงไปแล้ว ก็ยังตายอย่างน่าอนาถในห้องน้ำ

แต่สิ่งเหล่านี้ ก็ไม่เกี่ยวกับหวังอี้อีกต่อไปแล้ว

ตระกูลกู้ล่มสลายแล้ว เขาก็ไม่มีเรื่องให้ต้องกังวลข้างหลังอีก

มิฉะนั้นหากมาลงมือกับพ่อแม่ของเขาอีก หรือลงมือกับซ่งซือหนิง หวังอี้คงจะไม่มีที่ให้ไปร้องไห้

ส่วนสิบสองแก๊งย่อยนั้น เป็นแค่กลุ่มคนไร้ระเบียบ หวังอี้ไม่ชายตามองหรอก ตำหนักสังหารเทพไม่ต้องการเศษสวะ

พวกเขาไม่มาหาเรื่องหวังอี้ หวังอี้ก็ขี้เกียจจะไปสนใจ

ปล่อยให้พวกเขาแย่งชิงตำแหน่งอำนาจกันเอง ฆ่าฟันกันเอง การขัดแย้งภายในก็ทำให้หมดสิ้นไปได้แล้ว!

หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ หวังอี้ก็ขับรถตรงไปยังหมู่บ้านจิ่งย่วนทันที

พ่อของซ่งซือหนิงเป็นข้าราชการ เมื่อเดือนที่แล้วถูกยืมตัวไปทำงานต่างจังหวัด ในระยะเวลาสั้นๆ คงจะกลับมาไม่ได้

แม่ของซ่งซือหนิงเป็นทนายความ รับผิดชอบโครงการล้มละลายและปรับโครงสร้างองค์กร พอไปทำงานต่างถิ่นก็ไปนานมาก

ดังนั้นสองสามวันนี้จึงเป็นหวังอี้ที่คอยดูแลซ่งซือหนิง

บนชั้นบน ซ่งซือหนิงยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูที่จอดรถข้างล่างอย่างเงียบๆ เต็มไปด้วยความกังวล

เธอได้ยินมาว่าตระกูลกู้มีอิทธิพลไม่ธรรมดา แถมยังโหดเหี้ยมอำมหิต!

จนกระทั่งเห็นรถบูกัตติของหวังอี้ขับเข้ามา ซ่งซือหนิงถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอกโดยสิ้นเชิง ดีใจจนยิ้มกว้าง

จากนั้นก็ปิดม่าน นั่งลงบนโซฟา แกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่นึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้ก่อนหน้านี้ หากหวังอี้กลับมาอย่างปลอดภัย ก็จะให้หวังอี้ลืมตาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ...

แก้มของซ่งซือหนิงก็อดไม่ได้ที่จะแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

นี่มันน่าอายเกินไปแล้ว!

ในไม่ช้า ประตูก็เปิดออก

“กลับมาแล้ว!”

ซ่งซือหนิงดีใจจนยิ้มกว้าง รีบเดินเข้าไปต้อนรับ

สำรวจดูหวังอี้ขึ้นๆ ลงๆ เต็มไปด้วยความห่วงใย “ไม่บาดเจ็บใช่ไหม?”

“วางใจเถอะน่า แค่ตระกูลกู้กระจอกๆ ยังทำอะไรฉันไม่ได้หรอก!” หวังอี้กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“พูดมั่ว ตระกูลกู้คือขุมกำลังอิทธิพลมืดอันดับหนึ่งของเมืองปินไห่เลยนะ ลูกน้องมีเป็นพันคน! ทำเอาฉันเป็นห่วงแทบแย่!” ซ่งซือหนิงเอ่ยปากขึ้น

“ฮ่าๆ เธอรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร” หวังอี้สงสัยอยู่บ้าง

“ฉันไป่ตู้มา ในไป่ตู้เทียปาของเมืองปินไห่มีหมดเลย!”

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง อินเทอร์เน็ตนี่มันมหัศจรรย์จริงๆ” หวังอี้อดหัวเราะออกมาไม่ได้ แล้วอ้าแขนออก

ซ่งซือหนิงพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของหวังอี้ ใช้แขนข้างเดียวโอบกอดหวังอี้ไว้แน่นอย่างยิ่ง กระซิบว่า

“สัญญากับฉันนะ ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกแล้ว ถ้าเกิดนายเป็นอะไรขึ้นมา จะให้ฉันทำยังไง?”

“เธอนี่นะ! ยังไม่ได้แต่งเข้าบ้านเลยนะ ก็เริ่มจะมาควบคุมฉันแล้ว” หวังอี้กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“เชอะ! เรื่องอื่นฉันไม่สนก็ได้ แต่ความปลอดภัยต้องมาก่อน ห้ามเกิดเรื่องเด็ดขาด!”

ซ่งซือหนิงพลันทำหน้าจริงจังขึ้นมา ใครจะไปรู้ว่าคืนนี้ทั้งคืน เธอผ่านมันมาอย่างทรมานและเป็นห่วงมากแค่ไหน

“เข้าใจแล้วน่าซือหนิง!”

หวังอี้ซาบซึ้งอย่างยิ่ง อดไม่ได้ที่จะจุมพิตลงไป

ทั้งสองคนโอบกอด จุมพิตกันอย่างดูดดื่ม

เนิ่นนานผ่านไปถึงได้แยกจากกัน

“ซือหนิง ฉันจำได้ว่ามีคนบอกว่า วันนี้สามารถลืมตาได้...” หวังอี้กล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

“ไม่มี เธอฟังผิดแล้ว!”

ซ่งซือหนิงรีบปฏิเสธ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย

ในฐานะดาวโรงเรียนผู้เย็นชาของมัธยมปลายอันดับหนึ่งของปินไห่ ก็มีแค่ตอนมัธยมสี่ที่ทะเลาะกับหวังอี้เล่นๆ

หลังจากนั้นซ่งซือหนิงก็จะรักษาระยะห่างจากเพศตรงข้ามทุกคน ดังนั้นจึงได้ฉายาว่า สาวงามภูเขาน้ำแข็ง

แต่บัดนี้ ไม่เพียงแต่จะกลายเป็นแฟนของหวังอี้ จูบๆ กอดๆ อุ้มลอยกับหวังอี้ กระทั่งยังต้องให้หวังอี้ลืมตาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธออีก!

ถึงแม้ว่าจะเป็นเพราะไหล่ของซ่งซือหนิงบาดเจ็บ เคลื่อนไหวไม่สะดวก แต่การถูกมองจนเปลือยเปล่าแบบนี้ ก็ยังน่าอายอยู่ดี

“หน้าแดงๆ ของเธออธิบายทุกอย่างแล้ว!” หวังอี้ยิ้ม “ห้ามปฏิเสธนะ!”

“ไม่เอา! ไม่เอา!” ซ่งซือหนิงรีบปฏิเสธ

เพียงแต่ว่าปฏิเสธก็ส่วนปฏิเสธ สุดท้ายซ่งซือหนิงก็ยังคงหน้าแดงตอบตกลง

หวังอี้ช่วยเธอเปลี่ยนเสื้อผ้า อาบน้ำ แล้วก็เปลี่ยนเป็นชุดนอน...

เรื่องนี้ทำให้ซ่งซือหนิงหน้าแดงตลอดเวลา เขินอายอย่างยิ่ง

ยามค่ำคืน ทั้งสองคนนอนอยู่ด้วยกัน

“ไอ้คนนิสัยไม่ดี ลืมตาแล้วยังจะมือพลาดอีก นายจงใจชัดๆ เชอะ!”

ซ่งซือหนิงยิ่งคิดยิ่งแค้น หวังอี้คนนี้ ช่างไม่อยู่สุขเสียจริง

“นี่โทษฉันไม่ได้นะ ใครใช้ให้เธอหุ่นดีเกินไปล่ะ” หวังอี้กล่าวอย่างจริงจัง

ซ่งซือหนิงทั้งขายาว เอวบาง สะโพกผาย หน้าอกหน้าใจเกินวัย... สิ่งที่ผู้ชายชอบที่สุด เธอมีหมด

หุ่นเย้ายวนขนาดนี้ แถมยังมีใบหน้าที่บริสุทธิ์อีก ใครจะไปทนไหว!

ถ้าไม่ใช่เพราะซ่งซือหนิงมีบาดแผลอยู่ แถมยังบาดเจ็บเพื่อหวังอี้อีก เกรงว่าหวังอี้คงจะยื่นขาปีศาจออกไปนานแล้ว!

“เชอะ! ไม่สน พรหมจรรย์ของฉันถูกนายทำลายหมดแล้ว นายต้องรับผิดชอบฉัน!”

ซ่งซือหนิงแค่นเสียงเย็นชาหนึ่งที จ้องมองหวังอี้ไม่วางตา

“ไม่มีปัญหา เธออยากจะหนีก็หนีไม่พ้นแล้ว ชาตินี้ถูกกำหนดให้เป็นคนของหวังอี้ฉันแล้ว!”

หวังอี้ยิ้ม “เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน สู้เรามาหุงข้าวสารให้เป็นข้าวสุกกันเลยดีไหมซือหนิง?”

“!!!”

สีหน้าของซ่งซือหนิงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว รีบหลบไปอยู่ข้างๆ “ฝันไปเถอะ!”

“เฮ้อ!” หวังอี้ถอนหายใจ ดูเหมือนจะผิดหวังอยู่บ้าง

เมื่อเห็นเช่นนั้น ซ่งซือหนิงก็รู้สึกเห็นใจเล็กน้อย ค่อยๆ ดึงมือของหวังอี้ไว้ กล่าวเสียงต่ำว่า

“ฉัน... ฉัน... ฉันยังไม่พร้อมเลย รอหน่อยได้ไหม”

ความมืดมิดปกคลุมทุกสิ่ง แต่หวังอี้รู้ดีว่า การที่จะพูดประโยคนี้ออกมาได้ ซ่งซือหนิงต้องหน้าแดงถึงขีดสุด และก็ใช้ความกล้าอย่างมาก

“ยัยโง่ ฉันพูดเล่นน่ะ รอให้เธอพร้อมแล้วค่อยว่ากัน”

หวังอี้ยิ้ม แล้วดึงซ่งซือหนิงเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน

“อื้อๆ!” ซ่งซือหนิงดีใจจนยิ้มกว้าง คนทั้งคนซบอยู่ในอ้อมกอดของหวังอี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข

วันรุ่งขึ้น จดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยตี้ตูก็มาถึง!

“เหลืออีกหนึ่งสัปดาห์ก็จะเปิดเทอมแล้ว น่าจะหายดีทัน ไม่กระทบการเปิดเทอมหรอก” หวังอี้ปลอบใจ

“อื้อๆ โชคดีที่มีนาย ไม่อย่างนั้นชาตินี้ฉันคงจะไม่ได้ไปมหาวิทยาลัยตี้ตูแล้ว”

ซ่งซือหนิงพูดจบ ก็เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

“แต่เดิมก็เป็นโควตาของเธออยู่แล้ว ฉันก็แค่ช่วยแย่งกลับคืนมาเท่านั้นเอง! ต่อไปมีฉันอยู่ จะไม่มีใครมารังแกเธอได้อีกแล้ว!”

หวังอี้คนนี้ปกป้องคนของตัวเองอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว คนรัก หรือพี่น้องของเขา

สองสามวันนี้ บาดแผลของซ่งซือหนิงก็หายไปกว่าครึ่ง แขนขวาก็เริ่มขยับได้ช้าๆ

แต่ก็ยังคงเป็นหวังอี้ที่คอยดูแลเธอ ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ร้อนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ห่างจากความปรองดองอันยิ่งใหญ่แห่งชีวิต ก็แค่ก้าวเดียวเท่านั้น

คืนนี้ หวังอี้ก็เหมือนกับทุกวันที่ผ่านมา ช่วยซ่งซือหนิงถอดชุดเดรสออก

ทว่ายังไม่ทันจะได้สวมชุดนอนให้ซ่งซือหนิง เสียงเปิดประตูก็พลันดังขึ้น

จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงดัง กึก กึก

“แย่แล้ว แม่ฉันกลับมาแล้ว!” ซ่งซือหนิงตกใจจนสะดุ้ง

เมื่อมองดูซ่งซือหนิงที่ยังเปลือยกายอยู่ หวังอี้ก็ถึงกับพูดไม่ออกไปเลย

“ซือหนิง ลูกหลับรึยัง? แม่เข้ามาแล้วนะ?”

เสียงอ่อนโยน ดังมาจากหน้าประตู