บทที่ 55: พลิกฝ่ามือเป็นเมฆา คว่ำฝ่ามือเป็นพิรุณ

ภายในแก๊งไม่เพียงแต่จะมีสายเลือดโดยตรงของตระกูลกู้ แต่ยังไม่ได้เป็นปึกแผ่นเหมือนแผ่นเหล็ก ยังมีหัวหน้าแก๊งย่อยอีกสิบสองคน!

พวกเขาเคยเป็นพี่น้องร่วมสาบานของกู้เฉิงเว่ย แต่บัดนี้ต่างก็มีความคิดของตัวเอง

กู้เฉิงเว่ยตายไป พวกเขาแต่ละแก๊งย่อยก็จะได้รับผลประโยชน์ ไม่ว่าจะเป็นอำนาจ หรืออิทธิพล

แต่หากพุ่งเข้าไปเผชิญหน้ากับนักฆ่าระดับท็อปของโลกมืด ถึงแม้จะเป็นหัวหน้าแก๊งย่อยก็อาจจะเสียชีวิตได้

ศพของหัวหน้าแก๊งย่อยสองคนเช่าจื่อและเฒ่าชี ก็คือตัวอย่างที่ดีที่สุด

ด้านหนึ่งคืออำนาจอิทธิพล คือตำแหน่งนายใหญ่

อีกด้านหนึ่งคือนักฆ่าระดับท็อปของโลกมืด คืออันตรายถึงชีวิต!

จะเลือกอย่างไร? นี่ต้องพูดอีกเหรอ?

ในชั่วพริบตา หัวหน้าแก๊งย่อยแต่ละคนก็มองหน้ากัน ทั้งหมดต่างก็มีแผนการในใจแล้ว

จากนั้นก็พากันถอยหลังไปหนึ่งก้าว แสดงท่าที!

หัวหน้าแก๊งย่อยถอยแล้ว พี่น้องข้างหลังเมื่อเห็นเช่นนั้น ก็ย่อมต้องถอยตาม

ความหมายชัดเจน: วันนี้เป็นความบาดหมางระหว่างกู้เฉิงเว่ยกับหวังอี้ พวกแกก็สู้กันต่อไป พวกเราสิบสองแก๊งย่อยขอยืนดูอยู่ข้างๆ ไม่ช่วยเหลือฝ่ายใด!

เมื่อมองดูภาพนี้ สีหน้าของกู้เฉิงเว่ยก็หมองเศร้า โกรธจนเลือดขึ้นหน้า กัดฟันกรอดด้วยความแค้น!

นี่คือพี่น้องในอดีต!

คือน้ำใจที่เคยมีต่อกัน!

“พวกแกมันใจหมาขนาดนี้ เคยรู้สึกผิดต่อข้าบ้างไหม!”

กู้เฉิงเว่ยตะคอกเสียงดัง โกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง แต่ในใจกลับเย็นเยียบเป็นน้ำแข็ง

คิดไม่ถึงเลยว่าแค่เผชิญหน้ากันครั้งเดียว คนเหล่านี้จะทรยศ!

“นายใหญ่กู้พูดแบบนี้ข้าก็ไม่ชอบฟังแล้ว พวกเรากับแกก็แค่กลุ่มผลประโยชน์ร่วมกัน มีผลประโยชน์ให้กอบโกย ทุกคนก็เป็นพี่น้องกัน แกอยากจะทำอย่างไร พวกเราก็ไว้หน้าแก!”

หัวหน้าแก๊งย่อยคนหนึ่งกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “แต่อย่าลืมว่า พี่น้องทุกคนก็เป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่เหี้ยมโหดเหมือนกัน ก็มีความทะเยอทะยานเหมือนกัน ก็อยากจะเป็นคนที่อยู่เหนือคนอื่นเหมือนกัน!”

“ใช่เลย ทุกวันก็ใช้ชีวิตเลียเลือดบนคมดาบ ใครจะยอมอยู่ใต้คนอื่นไปตลอดชีวิต คอยดูสีหน้าของแกกู้เฉิงเว่ย!”

“แล้วเงินที่พวกเราหามาด้วยหยาดเหงื่อและเลือด ทำไมทุกปีต้องส่งให้แกสามส่วน? ก็เพราะแกเป็นนายใหญ่บ้าบออะไรนั่นน่ะเหรอ?”

“ใช่แล้ว เป็นนายใหญ่มันสบายขนาดนี้ อวดเบ่งไปวันๆ ก็ยังมีส่วนแบ่งได้ แถมยังสั่งให้พวกเราไปส่งตายได้อีก ข้าก็อยากจะเป็นบ้าง!”

“ฮ่าๆๆๆ!”

หัวหน้าแก๊งย่อยหลายคนต่างก็เอ่ยปากขึ้น ทุกคนต่างก็มองออก

“ดี ดีมาก! พวกแกทุกคนดีมาก ดีมากๆ!” กู้เฉิงเว่ยโกรธจนตัวสั่น

คิดไม่ถึงเลยว่าพี่น้องที่ก่อนหน้านี้ยังสาบานเป็นมั่นเป็นเหมาะ พอเห็นว่าฝีมือของหวังอี้ไม่ธรรมดา ก็กลับลำทรยศในทันที!

ช่างน่าโมโหจริงๆ

ช่วยไม่ได้ หากหวังอี้รับมือง่าย พวกเขาก็ย่อมยินดีที่จะลงมือ

แต่หวังอี้รับมือยาก กระทั่งตัวเองก็อาจจะตายได้ งั้นก็ไม่มีใครยินดีที่จะออกหน้าไปส่งตายหรอก

เพราะคนที่สร้างศัตรูกับหวังอี้คือกู้เฉิงเว่ย คือตระกูลกู้!

ไม่ใช่แก๊งย่อยแต่ละแก๊ง และยิ่งไม่ใช่ทั้งแก๊ง!

กู้เฉิงเว่ยถอนหายใจ สีหน้าหมองเศร้า สายตามองไปยังหวังอี้

“อายุยังน้อย ก็มีทั้งความกล้าและสติปัญญา! หวังอี้ ข้าต้องยอมรับว่า ประเมินแกต่ำไปจริงๆ!”

กู้เฉิงเว่ยแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา “แต่แกคิดว่าแบบนี้ แกก็ชนะแน่นอนแล้วเหรอ?”

“โอ้? นายใหญ่กู้ยังมีลูกไม้อะไรอีก ก็ใช้มาให้หมด จะได้ไม่ต้องตายตาไม่หลับ!”

หวังอี้เอ่ยขึ้นเรียบๆ มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุด ล้วนถูกทำลายจากภายใน

พันธมิตรของตระกูลกู้ ยิ่งสร้างขึ้นบนผลประโยชน์ เปราะบางอย่างยิ่ง

“เหอะๆ พลิกฝ่ามือเป็นเมฆา คว่ำฝ่ามือเป็นพิรุณ แกใช้คำพูดไม่กี่คำก็ทำลายแก๊งของข้าได้ เก่งจริงๆ แต่ขอเพียงแค่แกตายไป คนของแกก็จะจากไปเช่นกัน!” กู้เฉิงเว่ยแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา

“พวกเราก็เหมือนกัน เหมือนกันหมด น่าสงสารเหมือนกัน ตอนมีชีวิตอยู่ คือราชา! ตายไปแล้ว ก็ไม่ใช่ห่าอะไรเลย! ลูกน้องไม่มีใครจะมาแก้แค้นให้พวกเราหรอก สิ่งที่พวกเขาคิด ก็แค่แย่งชิงอำนาจ!”

“ตด! ถ้านายใหญ่เกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น ข้าจะกำจัดทั้งตระกูลกู้ของแก!”

หวังอี้ไม่ได้เอ่ยปาก แต่โพดำสี่โกรธแล้ว

“แกคิดว่าพี่น้องอย่างพวกเรา ก็เหมือนกับพวกแกเหรอ? เป็นแค่กลุ่มผลประโยชน์ร่วมกัน? เป็นแค่เพื่อเงิน? แกคิดว่านักฆ่าระดับพวกเรา จะขาดเงินเหรอ?”

“นี่...” กู้เฉิงเว่ยเงียบไป

นักฆ่าระดับนี้ ลงมือครั้งเดียวก็มีรายรับเป็นสิบล้าน

ไม่ขาดเงินเลยแม้แต่น้อย และทุกคนก็มีเอกลักษณ์ของตัวเอง ยอมที่จะอยู่คนเดียว ก็จะไม่ยอมอยู่ใต้คนอื่น!

แต่ตอนนี้ทำไมถึงได้ยอมติดตามหวังอี้อย่างสุดใจ?

“พวกเราติดตามนายใหญ่ ไม่ใช่เพื่อเงิน แต่เป็นเพราะนายใหญ่เคยช่วยชีวิตพวกเราไว้ ให้ชีวิตใหม่กับพวกเรา!”

โพดำเจ็ดก็ส่ายหน้า “ดังนั้นพวกเราถึงได้ติดตามนายใหญ่อย่างสุดใจ เพื่อตอบแทนบุญคุณ! เวลาที่พวกเราเจอปัญหา ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะแข็งแกร่งแค่ไหน นายใหญ่ก็จะคุ้มครองพวกเรา!”

“พวกเราถึงจะเป็นพี่น้องกันจริงๆ ส่วนพวกแกน่ะเรียกว่าผลประโยชน์!” “พวกเราถึงจะเป็นพี่น้องกันจริงๆ ส่วนพวกแกน่ะเรียกว่าผลประโยชน์!”

“พวกเรากับพวกแกไม่เหมือนกัน!”

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง”

กู้เฉิงเว่ยถอนหายใจ สีหน้าหมองเศร้า

ที่แท้นี่ถึงจะเป็นพี่น้องกันจริงๆ ส่วนพี่น้องของเขา ก็แค่เพื่อผลประโยชน์!

“หวังอี้ แกก็เป็นคนมีฝีมือคนหนึ่ง น่าเสียดายที่วันนี้ก็ยังคงต้องตาย!”

พูดจบ กู้เฉิงเว่ยก็ยกมือขึ้น แล้วโบกลงมาทันที กล่าวอย่างเย็นชา “ลงมือ!”

แต่น่าเสียดายที่ ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

กู้เฉิงเว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปยังที่ไกลๆ ตะคอกว่า “ยังไม่ลงมืออีก!”

“เหอะๆ นายใหญ่กู้ ไม่ต้องหาแล้ว พลซุ่มยิงของแกตายไปแล้ว”

หวังอี้ยิ้มบางๆ “ตอนนี้พลซุ่มยิงที่อยู่ตรงนั้น เป็นคนของข้าไปนานแล้ว!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของกู้เฉิงเว่ยก็ซีดเผือด เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

ก่อนหน้านี้ ยอดฝีมือของตำหนักสังหารเทพก็ได้ใช้โดรนความละเอียดสูง ตรวจสอบสถานการณ์ของบ้านตระกูลกู้จนทะลุปรุโปร่งแล้ว

จากนั้นยอดฝีมือก็แฝงตัวเข้าไปในบ้านตระกูลกู้ กำจัดพลซุ่มยิง แล้วเข้าแทนที่!

ในต่างประเทศ ปืนเป็นของธรรมดามาก แต่ในประเทศมีการตรวจสอบความปลอดภัยทุกที่ ตรวจสอบอย่างเข้มงวด ปืนจึงหาได้ยากยิ่งนัก

บวกกับธรรมเนียมของในประเทศ การต่อสู้ของแก๊งอันธพาล ส่วนใหญ่จะใช้อาวุธเย็น

ทันทีที่ใช้ปืน ไม่เพียงแต่จะถูกดูถูก ยิ่งเป็นการหาเรื่องเดือดร้อน

หากทำให้ทางการสนใจขึ้นมา ติดบัญชีดำ ถูกถอนรากถอนโคนขึ้นมา งั้นก็จบสิ้นโดยสมบูรณ์!

สำหรับอาวุธปืน ในประเทศมีความอดทนเป็นศูนย์

“กู้เฉิงเว่ย ข้าจะให้เกียรติแก ฆ่าตัวตายซะ!” หวังอี้เอ่ยขึ้นเรียบๆ

“ฆ่าตัวตาย? เชอะ! ก่อนตายข้าก็ต้องลากแกไปด้วย!”

กู้เฉิงเว่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทันใดนั้นก็ยื่นมือไปควักปืน

“หาที่ตาย!”

แต่หวังอี้ส่ายหน้า สะบัดมืออย่างสบายๆ ไพ่โป๊กเกอร์ใบหนึ่งก็พุ่งออกไป ตัดผ่านลำคอของเขา

“อ่!”

เสียงร้องโหยหวนขาดหายไปในทันที ปาดคอในชั่วพริบตา มีเพียงศพที่ไม่เต็มใจล้มลงไป!

เมื่อเห็นเช่นนั้น หัวหน้าแก๊งย่อยคนอื่นๆ ทั้งหมดต่างก็สูดลมหายใจเย็นเยียบ ขนหัวลุกชัน

หวังอี้สามารถใช้ไพ่ฆ่าคนได้!

น่ากลัวจริงๆ!

โชคดีที่เมื่อครู่ไม่ได้วู่วาม ไม่อย่างนั้นตอนนี้คนที่ตายก็คงจะเป็นพวกเขาแล้ว!

“ไอ้หมาตัวนี้ จนตายก็ยังไม่ยอมให้คนอื่นได้สบาย!”

โพดำสี่แค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา เดินเข้าไปข้างหน้าเก็บปืนพกขึ้นมา แล้วยื่นให้หวังอี้

หวังอี้เล่นเดเสิร์ทอีเกิลในมือ ของสิ่งนี้เขาไม่จำเป็นต้องใช้ สู้ไพ่โป๊กเกอร์ยังสะดวกกว่า

เพราะพกปืนไปด้วย ตรวจความปลอดภัยก็ผ่านไม่ได้

แต่พกไพ่โป๊กเกอร์ไปด้วย ที่ไหนก็ไปได้!

แต่ว่าสามารถเก็บไว้ให้พ่อของเขาป้องกันตัวได้!

หวังอี้ยิ้ม แล้วกวาดสายตามองหัวหน้าแก๊งย่อยต่างๆ รอบๆ

ทุกคนต่างก็หน้าเปลี่ยนสี ถอยหลังอย่างเด็ดขาด เต็มไปด้วยความเกรงกลัว

พวกเขารู้ดีว่า หากหวังอี้ลงมือ วันนี้คนสามร้อยคนที่อยู่ในงาน ก็หนีไปไม่ได้กี่คนหรอก!