บทที่ 61: อัจฉริยะที่ได้โควตาไปหัวชิง ก็ยังถูกข่มรัศมี

“แล้วนายรังเกียจที่จะมีแฟนเพิ่มอีกคนไหม?”

พรวด!

หวังอี้ที่กำลังดื่มเหล้าอยู่ ถึงกับพ่นออกมาโดยตรง

“แค่กๆ!”

หวังอี้พูดไม่ออก “ซือหาน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“เสแสร้ง! พวกผู้ชายอย่างนายไม่ใช่ว่าชอบธงแดงที่บ้านไม่ล้ม ธงสีรุ้งข้างนอกโบกสะบัดกันทุกคนเหรอ? คิดแต่จะย้อนกลับไปยุคโบราณเป็นจักรพรรดิ มีสามวังหกตำหนักเจ็ดสิบสองนางสนม?”

เซี่ยซือหานส่ายหน้า “อย่าบอกนะว่านายไม่คิดเลยแม้แต่น้อย!”

“นี่...”

หวังอี้นิ่งอึ้งไป หากย้อนเวลากลับไปยุคโบราณได้ จะมีผู้ชายกี่คนที่คิดจะมีภรรยาเพียงคนเดียว?

คำถามค้นใจเช่นนี้ ตอบยากจริงๆ

“ซือหาน เธอเป็นคนดี อย่ามาเสียเวลากับฉันอีกเลย ฉันไม่ได้สมบูรณ์แบบอย่างที่เธอคิดหรอก” หวังอี้ถอนหายใจ

ตอนนี้ดวงความรักรอบตัวเขาก็มีไม่น้อยแล้ว หรือว่าจะต้องให้ศีลธรรมพังทลายลงจริงๆ?

“แจกการ์ดคนดีให้ฉันเหรอ? หวังอี้ นายมันเกินไปแล้ว!”

เซี่ยซือหานโกรธอยู่บ้าง “ยังไงฉันก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ รอก่อนเถอะ จัดการเรื่องที่นี่เสร็จ ฉันก็จะกลับประเทศแล้ว!”

หวังอี้: ......

วอยซ์คอลสายหนึ่ง จบลงอย่างไม่สู้ดีนัก สีหน้าของหวังอี้ซับซ้อน

เมื่อมองดูทะเลที่อยู่ไกลออกไป ก็รู้สึกว่าไม่หอมหวานอีกต่อไปแล้ว

เซี่ยซือหานคนหนึ่ง ซ่งซือหนิงคนหนึ่ง แล้วยังมีเชอร์ลี่ย์ วินด์เซอร์อีกคน!

ถ้าจัดการได้ดี นั่นเรียกว่าบุญของชายผู้มีภรรยาหลายคน โชคของจักรพรรดิ

ถ้าจัดการไม่ดี นั่นมันสมรภูมิรักชัดๆ!

ช่างเถอะ ปล่อยไปทีละก้าว ดูกันไปทีละขั้นแล้วกัน!

หรือว่าชีวิตในอนาคต จะต้องพายเรือโดยไม่ใช้พาย อาศัยแต่ความเจ้าชู้ล้วนๆ?

หวังอี้ลุกขึ้นยืน กระดกแก้วไวน์ในมือรวดเดียวจนหมด

ณ หมู่บ้านจิ่งย่วน

เมื่อมองดูอาหารเช้าที่อุดมสมบูรณ์บนโต๊ะอาหาร สีหน้าของซ่งซือหนิงก็ซับซ้อน

คุณแม่ไปทำงานต่างถิ่นยุ่งขนาดนั้น ไม่นึกว่าเช้าตรู่จะลุกขึ้นมาทำอาหารให้เธอ นี่ทำให้ซ่งซือหนิงซาบซึ้งไม่หยุด

พอนึกถึงเรื่องที่หลอกแม่เมื่อคืน ยิ่งรู้สึกละอายใจ

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ซ่งซือหนิงก็พบกล่องถุงยางในห้องหนังสือ ทันใดนั้นใบหน้าก็แดงก่ำไปหมด

ที่แท้แม่ก็รู้เรื่องของเธอกับหวังอี้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว!

เพียงแต่ว่าเพื่อรักษาหน้า เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของเธอ ถึงได้แกล้งทำเป็นไม่รู้!

ข้างบนยิ่งมีข้อความเขียนไว้หนึ่งท่อน

ลูกสาวโตแล้วนะ เรื่องบางอย่างต้องเรียนรู้ที่จะตัดสินใจด้วยตัวเอง แม่เชื่อในสายตาของลูก และก็เชื่อว่าลูกจะรับผิดชอบต่อตัวเองได้ แต่ต้องรู้จักป้องกันให้ดี อย่าให้เกิดผลลัพธ์ที่วัยนี้จะรับไม่ไหว และยิ่งอย่าทำร้ายตัวเอง แม่ที่รักลูกเสมอ

“คุณแม่คะ ขอโทษค่ะ”

ในชั่วพริบตา น้ำตาของซ่งซือหนิงก็คลอเบ้า

ห้าวันต่อมา ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว ซ่งซือหนิงก็หายดีเป็นปกติแล้ว

กลุ่มแชทของเพื่อนร่วมชั้นที่เงียบเหงามานานก็พลันคึกคักขึ้นมา

“อีกเดี๋ยวก็จะเปิดเทอมแล้ว ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไป จะหาเวลามารวมตัวกันหน่อยไหม?”

“ได้สิ ไปกันคนละทิศละทาง ต่อไปอยากจะเจอกันก็ยากแล้วนะ!”

“เห็นด้วย มะรืนนี้วันที่ 31 คนส่วนใหญ่ก็ไปกันแล้ว สู้พรุ่งนี้รวมตัวกันเลยดีไหม!”

“ได้! สามปีที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ว่าผลสอบจะดีหรือไม่ดี ใครมาได้ก็มากันนะ!”

“อัจฉริยะแห่งหัวชิง @จ้าวรุ่ย มาไหม?”

จ้าวรุ่ยที่ซุ่มอยู่นานก็ดีใจจนยิ้มกว้าง รีบตอบกลับ “มาแน่นอน เพื่อนร่วมชั้นกันทั้งที จะไม่ไปได้อย่างไร!”

อุตส่าห์ได้โควตาไปมหาวิทยาลัยหัวชิง จ้าวรุ่ยไม่มีทางพลาดโอกาสอวดแบบนี้หรอก

“เหอะๆ จ้าวรุ่ยเก่งจริงๆ ได้โควตาไปมหาวิทยาลัยหัวชิง อนาคตไกลแน่นอน!”

“ใช่แล้ว ต่อไปพวกเราพี่น้อง ก็ต้องหวังพึ่งคุณจ้าวช่วยชี้แนะแล้วนะ”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!”

จ้าวรุ่ยดีใจอย่างยิ่ง เพลิดเพลินกับความรู้สึกเหนือกว่าที่ถูกคนอื่นยกยอปอปั้น

แต่คาดไม่ถึงว่า ความรู้สึกแบบนี้ยังไม่ทันจะได้เพลิดเพลินนานเท่าไหร่ บรรยากาศในกลุ่มก็เปลี่ยนไป

“พูดถึงอนาคตที่ไร้ขีดจำกัด ก็ต้องพูดถึงเพื่อนร่วมชั้นมัธยมสี่หวังอี้แล้วล่ะ!”

“ใช่แล้ว ได้ข่าวว่าเพิ่งจะกลับมาจากอเมริกา กลายเป็นมหาเศรษฐีระดับเทพไปแล้ว ซื้อคฤหาสน์หรูโครงการปี้ไห่เทียนสี่ไปโดยตรงเลย!”

“พระเจ้าช่วย ก็คือห้องทองคำที่มีห้องลอฟต์ 500 ตารางเมตร สวนลอยฟ้าอีก 500 ตารางเมตรนั่นน่ะเหรอ? นั่นมันเริ่มต้นที่ 70 ล้านเลยนะ!”

“ซี้ด! ตอนนี้หวังอี้รวยขนาดนี้แล้วเหรอ? มหาเศรษฐีระดับเทพขอเกาะขาหน่อยครับ!”

“ต่างก็อายุสิบแปดปี พวกเราเพิ่งจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยจบ ไม่มีอะไรเลย เขาไปถึงจุดสูงสุดของชีวิตแล้ว มีทั้งคฤหาสน์หรูซูเปอร์คาร์!”

“เฮ้อ! คนเปรียบเทียบกับคน มันน่าโมโหจริงๆ!”

“ตอนมัธยมสี่ฉันก็รู้สึกแล้วว่าหวังอี้ไม่ใช่คนธรรมดา ไม่นึกว่าแค่สองปี ก็กลายเป็นมังกรไปแล้ว!”

“คิกๆ หวังอี้ไม่เพียงแต่จะมีความสามารถ ยังหล่อสุดๆ เป็นเดือนโรงเรียนของแท้เลยนะ!”

“ใช่ไหมล่ะ ตอนนั้นดาวโรงเรียนสุดเซ็กซี่เซี่ยซือหาน มีเสน่ห์ขนาดนั้น ยังเคยตามจีบหวังอี้เลย!”

“ไม่รู้ว่าตอนนี้หวังอี้โสดรึเปล่า?”

“หลี่เถียนเถียน หวังอี้จะโสดหรือไม่โสด เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย? แค่เธอยังคางคกอยากจะกินเนื้อหงส์?”

“ซุนจิง เธอก็อย่าว่าแต่คนอื่นเลย! ขนาดเซี่ยซือหานยังตามจีบไม่สำเร็จ ยังจะถึงตาพวกเธออีกเหรอ? เรื่องตลกจริงๆ!”

“ข่งเหวินเจี๋ย เธอมันองุ่นเปรี้ยวชัดๆ!”

...

ทันใดนั้น ทั้งกลุ่มก็คึกคักขึ้นมา

ปกติคนที่ซุ่มอยู่ ก็เพราะหวังอี้ พากันออกมาเคลื่อนไหว

โดยเฉพาะเด็กผู้หญิงสองสามคน ยิ่งแสดงละครเพื่อนหญิงพลังหญิง (จอมปลอม) เปิดฉากฉะกันโดยตรง

เมื่อมองดูภาพนี้ เด็กผู้ชายทั้งหลายต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน กลับไปสู่ความรู้สึกตอนมัธยมสี่ ที่ถูกหวังอี้ครอบงำอีกครั้ง

ตอนนั้น ดาวโรงเรียนสุดเซ็กซี่เซี่ยซือหานตามจีบหวังอี้!

ดาวโรงเรียนผู้บริสุทธิ์ซ่งซือหนิง ก็มีข่าวลือกับหวังอี้ไม่หยุด!

ส่วนพวกเขาเด็กผู้ชายเหล่านี้ ไม่ว่าจะมีหน้าตา หรือมีเงิน หรือมีความสามารถ ในห้องอื่นก็สามารถโดดเด่นได้

แต่พอมาอยู่ในห้องแปด กลับต้องอับแสง กลายเป็นตัวประกอบของหวังอี้

กระทั่งเป็นตัวประกอบก็ยังไม่นับ!

“เอาล่ะ พวกเธอสองสามคนไปสร้างกลุ่มเล็กๆ แล้วฉะกันเองนะ หรือไม่ก็พรุ่งนี้จะจัดเวทีให้พวกเธอสักหน่อย ไปแลกหมัดกันต่อหน้าเลย!”

หัวหน้าห้องซุนฮ่าวทนดูต่อไปไม่ไหว กล่าวขึ้นโดยตรง

ทั้งกลุ่มแชทถึงได้เงียบลง

หลังจากนั้น ซุนฮ่าวก็กล่าวขึ้นอีกครั้ง “พี่อี้ พรุ่งนี้ว่างไหมครับ? มาเจอกันหน่อย! ตอนเที่ยง ตอนเย็นพี่กำหนดเลย พวกเราสะดวกหมด! @หวังอี้!”

“ใช่ๆ พี่ว่าไงก็ว่าตามนั้น!”

ทุกคนต่างก็พากันแท็ก @หวังอี้

ถึงได้ล่อให้หวังอี้ออกมา เมื่อมองดูข้อความในกลุ่ม หวังอี้ก็เย้ยหยันออกมา

เพื่อนร่วมชั้นกันทั้งที เจอกันหน่อยก็ดี

“ไม่เป็นไร งั้นก็พรุ่งนี้เย็นที่โรงแรมตงไห่ฉันเป็นเจ้ามือเอง!” หวังอี้ตอบกลับ

ไม่ใช่ว่าหวังอี้จะอวดรวย แต่เพื่อนร่วมชั้นเพิ่งจะจบมัธยมปลาย ยังไม่มีงานทำ ไม่มีรายได้

ส่วนโรงแรมตงไห่ก็เป็นโรงแรมห้าดาว ค่าใช้จ่ายไม่ใช่สูงธรรมดา เพื่อนร่วมชั้นทั่วไปไม่มีปัญญารับไหวแน่นอน

ดังนั้นหวังอี้จึงเป็นเจ้ามือ เงินแค่นี้ สำหรับเขาแล้วก็แค่เศษเงิน

“โรงแรมตงไห่! มหาเศรษฐีระดับเทพใจป้ำ!”

“666! มหาเศรษฐีระดับเทพสุดยอด!”

“มหาเศรษฐีระดับเทพ ยังขาดคนขับรถไหมครับ?”

“มหาเศรษฐีระดับเทพ ขาดสาวใช้ไหมคะ?”

...

ในทันใดนั้น เพื่อนร่วมชั้นทั้งหลายต่างก็พากันยกยอปอปั้น

เมื่อมองดูสิ่งเหล่านี้ หวังอี้ก็ส่ายหน้า ได้แต่หวังว่ามิตรภาพของเพื่อนร่วมชั้นจะไม่เปลี่ยนแปลง มิฉะนั้นนี่อาจจะเป็นการรวมตัวครั้งสุดท้าย

หากกลายเป็นงานธุรกิจ ต่อไปเขาขี้เกียจจะเข้าร่วมแล้ว

แต่จ้าวรุ่ยที่ซุ่มอยู่ กลับอิจฉาอย่างยิ่ง โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

ก่อนหน้านี้ จ้าวรุ่ยคือตัวเอก อัจฉริยะแห่งหัวชิง เพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างก็ยกยอเขา ประจบประแจงเขา

เขาคือศูนย์กลาง คือจิตวิญญาณของห้องแปด

แต่พอพูดถึงหวังอี้ขึ้นมา เขาจ้าวรุ่ยก็ตกกระป๋องโดยตรง ถูกทุกคนละเลยโดยสิ้นเชิง

เพียงแต่ว่าฉันได้โควตาไปมหาวิทยาลัยหัวชิงแล้วนะ ยังถูกหวังอี้ข่มรัศมีซะมิดเลย เรื่องนี้ทำให้จ้าวรุ่ยโกรธจนแทบคลั่ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เพราะนักเรียนดีเด่นของหัวชิงมีเยอะแยะไปหมด แต่มหาเศรษฐีระดับร้อยล้าน มีไม่กี่คนหรอก!

ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นมหาเศรษฐีระดับร้อยล้านที่หนุ่มขนาดนี้อีกด้วย!