บทที่ 62: การสารภาพรักของดาวโรงเรียน

แต่เดิมจ้าวรุ่ยคิดว่าในงานเลี้ยงวันพรุ่งนี้ เขาคือศูนย์กลาง คือผู้นำ!

กระทั่งเตรียมที่จะสารภาพรักกับดาวประจำห้องซ่งซือหนิง

หนึ่งคืออัจฉริยะแห่งหัวชิง หนึ่งคือเทพธิดาแห่งเป่ยต้า ช่างเหมาะสมกันเพียงใด?

ผลสุดท้ายหวังอี้โผล่ออกมา ความฝันของเขาก็แตกสลายไปครึ่งหนึ่งแล้ว

หากรู้ถึงความสัมพันธ์ของหวังอี้และซ่งซือหนิง เกรงว่าสิ่งที่แตกสลายสำหรับจ้าวรุ่ยคงจะไม่ใช่แค่ความฝัน...

ด้วยความไม่เต็มใจอย่างถึงที่สุด จ้าวรุ่ยก็แท็ก @ซ่งซือหนิง “ดาวโรงเรียนซ่ง พรุ่งนี้มาไหม?”

ซ่งซือหนิงที่กำลังเล่นโยคะอยู่มองดูบันทึกในกลุ่มแชท แล้วยิ้มตอบกลับไปว่า

“หวังอี้เป็นเจ้ามือ แน่นอนว่าต้องไปสิ! พรุ่งนี้จะเลือกสั่งของแพงๆ เชือดมหาเศรษฐีระดับเทพให้หนักๆ เลย!”

“666 ดาวโรงเรียนซ่งกลายเป็นคนเจนโลกไปแล้ว! ฮ่าๆ!”

“ใช่แล้ว ซือหนิงพูดถูก ต้องเชือดหวังอี้ให้หนักๆ ไม่งั้นต่อไปจะไม่มีโอกาสแล้ว!”

เด็กผู้หญิงคนอื่นๆ อีกหลายคนก็พากันเอ่ยปากขึ้น

แต่พวกเธอไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ของซ่งซือหนิงและหวังอี้ ยังคิดว่าทั้งสองคนเป็นเหมือนตอนมัธยมสี่ที่เพิ่งรู้จักกัน

“ทุกคนว่างก็มากันนะ พรุ่งนี้ล็อบสเตอร์หอยเป๋าฮื้อมีให้กินไม่อั้น รับรองว่าจะขุนพวกเธอแต่ละคนให้อ้วนท้วนสมบูรณ์ พอดีช่วงนี้ราคาหมูขึ้นด้วย!”

หวังอี้ยิ้มตอบกลับ

“บัดซบ มหาเศรษฐีระดับเทพว่าพวกเราเป็นหมู!”

“โกรธ!”

“โกรธ+1!”

“โกรธ+10086!”

เด็กผู้หญิงทั้งหลายต่างก็พากันตอบกลับ

ก็มีเด็กผู้หญิงที่ใจกล้ากล่าวขึ้นโดยตรง “มหาเศรษฐีระดับเทพ เลี้ยงแค่มื้อเดียวจะไปพออะไร มีปัญญาก็เลี้ยงไปตลอดชีวิตสิ ฉันจะตามเธอไปตลอดชีวิตเลย!”

“666! นี่ถือเป็นการสารภาพรักในที่สาธารณะรึเปล่า?”

“ชัดๆ ว่าเป็นการขอให้เลี้ยงดูในที่สาธารณะ!”

“พี่หานยังคงเท่เหมือนเดิม ก็ขึ้นอยู่กับว่ามหาเศรษฐีระดับเทพจะกล้ารับคำท้ารึเปล่าแล้ว!”

“ขอฉันด้วยคน มหาเศรษฐีระดับเทพ ฉันเลี้ยงง่ายกว่าพี่หานอีกนะ!”

เว่ยเฟยเฟยก็กระโดดออกมาเช่นกัน ความสวยของเธอเริ่มต้นที่ 90 คะแนน ไปเป็นดาวประจำห้องที่ห้องอื่นก็ไม่มีปัญหา

น่าเสียดายที่มาเจอซ่งซือหนิงเข้า ทำได้แค่ยอมแพ้

เมื่อเห็นว่าขนาดเว่ยเฟยเฟยยังรุกหนักขนาดนี้ ในชั่วพริบตาเด็กผู้หญิงทุกคนก็อยู่ไม่สุขแล้ว เด็กผู้ชายยิ่งรู้สึกเปรี้ยวในใจ

ต้องรู้ว่าทั้งห้องมีผู้ชาย 40 คน ผู้ชายที่ชอบเว่ยเฟยเฟยสูงถึง 20 กว่าคน

แน่นอนว่า คนที่ชอบซ่งซือหนิงมี 35+

ส่วนสาเหตุที่รวมกันแล้วเกิน 40 แน่นอนว่าคือการทับซ้อนกันเป็นจำนวนมาก ชอบทั้งสองคน

ช่วยไม่ได้ คนที่ทั้งชีวิตชอบคนเพียงคนเดียว ช่างหาได้ยากยิ่งนัก

กลับกัน คนที่รักเผื่อเลือกกลับมีค่อนข้างมาก ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง

เมื่อเห็นเช่นนั้น หวังอี้ก็รีบปฏิเสธ “ช่างเถอะน่า พวกเธอทุกคนเป็นคนดี!”

ประโยคง่ายๆ ประโยคเดียว กลุ่มแชทของห้องก็ระเบิดเถิดเทิงอีกครั้ง

“ให้ตายสิ พี่อี้แจกการ์ดคนดีให้สองเทพธิดารวดเลยเหรอ!”

“666 พี่อี้สุดยอด!”

“ข้าน้อยยอมแพ้แล้ว ต่อไปข้าจะเป็นแฟนคลับเบอร์หนึ่งของพี่อี้”

“เสียดายที่เรียนมาน้อย มีแค่คำว่าเชี่ยเอ๊ยที่ใช้ได้ทั่วหล้า”

เว่ยเฟยเฟยยิ่งตอบกลับมาว่า “การ์ดคนดีใบแรกในชีวิต เศร้า.jpg!”

หวังอี้ตอบกลับอย่างเด็ดขาด “ไม่เป็นไร ต่อไปจะมีอีกเยอะ”

ในชั่วพริบตา เว่ยเฟยเฟยก็รู้สึกไม่ดีไปทั้งตัว “!!!”

คนอื่นๆ ก็พูดไม่ออกไปตามๆ กัน “...”

เมื่อมองดูภาพนี้ ซ่งซือหนิงก็หัวเราะจนตัวสั่น รีบส่งข้อความส่วนตัวไปหาหวังอี้

“ปฏิเสธเทพธิดาเว่ยแบบนี้ จะไม่เสียใจเหรอ?”

“จะเสียใจอะไร อาบน้ำให้ตัวหอมๆ รอฉันเลย!”

“ไอ้คนลามก!” ใบหน้าของซ่งซือหนิงแดงขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะนึกถึงของขวัญกล่องนั้นที่แม่ส่งมาให้

หรือว่าจะได้ใช้เร็วๆ นี้จริงๆ?

อา น่าอายจัง ตื่นเต้นจัง...

เย็นวันรุ่งขึ้น ณ โรงแรมตงไห่

“พี่รุ่ย วันนี้จะสารภาพรักจริงๆ เหรอครับ?”

ลูกไล่เฮ่อเจียชาง ถือดอกไม้ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม

เขาเป็นลูกไล่ของจ้าวรุ่ยมาโดยตลอด ตามจ้าวรุ่ยไปเรียนด้วยกัน ไปจองที่นั่งในห้องสมุดให้จ้าวรุ่ย...

ผลสุดท้ายจ้าวรุ่ยได้โควตาไปมหาวิทยาลัยหัวชิง เฮ่อเจียชางยังคงอยู่อันดับท้ายๆ...

“แน่นอน โอกาสดีๆ แบบนี้ ฉันจะพลาดได้อย่างไร!”

จ้าวรุ่ยสูดหายใจเข้าลึก รับดอกกุหลาบที่เฮ่อเจียชางซื้อมาให้

“ต่อให้จะเป็นถิ่นของหวังอี้แล้วจะทำไม? แกคิดว่าเขาเรียนไม่จบมัธยมปลาย นักเรียนดีเด่นอย่างซ่งซือหนิงจะชอบเหรอ?”

“แต่ว่าหวังอี้เป็นมหาเศรษฐีระดับเทพนะครับ ซูเปอร์มหาเศรษฐีเลย!”

เฮ่อเจียชางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าโอกาสชนะของจ้าวรุ่ยไม่มากนัก กระทั่งริบหรี่

“มหาเศรษฐีระดับเทพแล้วจะทำไม? นั่นมันก็แค่ด้านเดียว ความสามารถที่เปี่ยมล้นต่างหากคือพื้นฐาน! ฉันไม่เชื่อว่าซ่งซือหนิงจะตื้นเขินขนาดนั้น เขาไปมหาวิทยาลัยตี้ตู ฉันไปมหาวิทยาลัยหัวชิง พวกเราถึงจะเป็นคู่ที่เหมาะสมที่สุด...”

จ้าวรุ่ยมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม พูดจาฉอดๆ ไม่หยุด

แต่กลับเห็นว่าเฮ่อเจียชางไม่ได้ฟังอยู่เลย ดวงตาจับจ้องไม่วางตา

“แกกำลังมองอะไรอยู่?” จ้าวรุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองไป

ปรากฏว่ารถบูกัตติสุดเท่คันหนึ่งทะยานเข้ามา แล้วจอดลงที่หน้าประตูโรงแรมโดยตรง

พนักงานรักษาความปลอดภัยยิ่งจองที่นั่งใจกลางที่ดีที่สุดไว้ให้หวังอี้!

และบนรถก็มีคนลงมาสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง

ผู้ชาย สง่างาม ภูมิฐาน คือหวังอี้นั่นเอง

ส่วนผู้หญิงคนนั้น ใบหน้างดงาม รูปร่างอรชร คือซ่งซือหนิง!

กิ่งทองใบหยก ทั้งสองคนควงคู่กันมา สร้างความฮือฮาขึ้นมาในทันที

เพื่อนร่วมชั้นที่รออยู่ที่ประตู ทั้งหมดต่างก็มีสีหน้าซับซ้อน อิจฉา ริษยา และชิงชัง

แม้แต่เว่ยเฟยเฟยก็ยังรู้สึกเปรี้ยวในใจ: ไม่แปลกใจเลยที่หวังอี้ปฏิเสธฉัน ที่แท้ก็เป็นซ่งซือหนิงที่เกาะติดไปแล้ว เชอะ!

ส่วนผู้ชายที่ชอบซ่งซือหนิงนั้น หัวใจแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

แม้แต่จ้าวรุ่ยก็ยังพูดไม่ออก มุมปากกระตุก

หากเป็นคนอื่น เขายังพอจะสู้ได้ แต่เป็นหวังอี้ เขามีโอกาสชนะกี่ส่วน?

“พี่รุ่ยครับ หรือว่าจะพอแค่นี้เถอะครับ น่าอายแย่”

เฮ่อเจียชางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น เป็นห่วงอย่างยิ่ง

“แกหมายความว่า อัจฉริยะแห่งหัวชิงอย่างฉัน ยังสู้หวังอี้ไม่ได้เหรอ?”

จ้าวรุ่ยตะคอกอย่างเกรี้ยวกราด เดินเข้าไปทันที ถือดอกกุหลาบ แล้วยิ้มกล่าวว่า

“ดาวโรงเรียนซ่ง วันนี้ของเธอ สวยมาก”

เมื่อมองดูภาพนี้ ทุกคนต่างก็สูดลมหายใจเย็นเยียบ

จ้าวรุ่ยนี่มันหมายความว่ายังไง?

ตัดหน้าต่อหน้าสาธารณชน สารภาพรักกับดาวโรงเรียน?

แม้แต่ซ่งซือหนิงก็ยังนิ่งอึ้งไป เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ กระทั่งค่อนข้างรังเกียจ

ส่วนหวังอี้กลับยิ้มบางๆ ทำท่าเหมือนกำลังดูละคร

“ซ่งซือหนิง จริงๆ แล้วฉันชอบเธอมานานแล้ว เธอได้โควตาไปมหาวิทยาลัยตี้ตู ฉันได้โควตาไปมหาวิทยาลัยหัวชิง ไม่รู้ว่าจะให้โอกาสฉัน ให้ฉันได้ดูแลเธอในต่างถิ่นได้ไหม?”

จ้าวรุ่ยเอ่ยปากอย่างจริงใจ เต็มไปด้วยความจริงจัง

ซ่งซือหนิงยิ้มเล็กน้อย รับดอกกุหลาบมา แล้วกล่าวว่า “ดอกไม้ฉันรับไว้นะ ส่วนคนก็ช่างเถอะ ฉันไม่สนใจเธอ”

“นี่...”

จ้าวรุ่ยถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำ ถูกปฏิเสธอย่างสิ้นเชิงขนาดนี้

กระทั่งค่อนข้างสงสัยในชีวิต!

ในมุมมองของเขา นักเรียนดีเด่นของหัวชิงอย่างเขา จะมีผู้หญิงคนไหนที่จีบไม่ติด? ซ่งซือหนิงจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่สนใจ?

อันที่จริงจ้าวรุ่ยหยิ่งทะนงมาก คิดว่าตัวเองเรียนดี ด้านอื่นๆ ก็ย่อมต้องแข็งแกร่งไปด้วย

ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่การงาน หรือความรัก

แต่กลับไม่รู้ว่า เขาเป็นแค่คนฉลาด แต่ความฉลาดทางอารมณ์ยังไม่ผ่านเกณฑ์

ออกจากรั้วโรงเรียนไปก็เป็นแค่หนอนหนังสือทั่วไป ไม่พ้นที่จะต้องโดนสังคมสั่งสอน

ยิ่งทำให้จ้าวรุ่ยคิดไม่ตกก็คือ ทำไมซ่งซือหนิงถึงปฏิเสธการตามจีบของเขาแล้ว แต่ยังรับดอกไม้ที่เขาส่งไปอีก?

หรือว่าจะเป็นเพราะวันนี้คนเยอะเกินไป? ซ่งซือหนิงหน้าบาง ไม่กล้าที่จะยอมรับการสารภาพรักของเขาต่อหน้าสาธารณชน?

ดังนั้นจึงปฏิเสธเขา แค่รับดอกไม้ไป?

จริงๆ แล้วในใจคือยอมรับเขา?

ต้องเป็นแบบนี้แน่!

จ้าวรุ่ยมีความมั่นใจแบบแปลกๆ สีหน้าก็ดีขึ้นมาก

ไม่สนใจคำเย้ยหยันของคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย กำลังจะเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง แต่กลับเห็นซ่งซือหนิงถือดอกกุหลาบที่เขาส่งให้ หันหลังส่งให้หวังอี้

“ที่รักคะ ขอบคุณนะคะที่ช่วงนี้คอยดูแลฉันอย่างดีเยี่ยม!”