บทที่ 63: เสียงของหัวใจที่แหลกสลาย

“ที่รักคะ! ขอบคุณนะคะที่ช่วงนี้คอยดูแลฉันอย่างดีเยี่ยม!”

หินก้อนเดียวปลุกคลื่นพันชั้น!

ประโยคง่ายๆ ประโยคเดียว ทำให้ทุกคนต่างก็พูดไม่ออก กลายเป็นหินไปทั้งกลุ่ม

เกิดอะไรขึ้น?

ดาวโรงเรียนซ่งซือหนิงให้ดอกไม้หวังอี้ แถมยังเรียกเขาว่าที่รัก ยิ่งไปกว่านั้นยังขอบคุณที่ช่วงนี้คอยดูแลอย่างดีเยี่ยมอีกด้วย!

ข้อมูลมันเยอะเกินไปแล้ว!

ที่แท้หวังอี้กับซ่งซือหนิงก็คบกันนานแล้ว!

แถมยังดูแลซ่งซือหนิงมาพักหนึ่งแล้ว!

หรือว่าตั้งแต่ที่หวังอี้กลับมา ทั้งสองคนก็เกิดสปาร์คกันแล้ว?

ไม่แปลกใจเลยที่ดาวโรงเรียนผู้เย็นชาซ่งซือหนิง จะพูดตรงๆ ว่าจะเชือดหวังอี้ให้หนักๆ

ที่แท้เขาก็เป็นคู่รักกันนี่เอง!

ในชั่วพริบตา เสียงหัวใจที่แตกสลายนับไม่ถ้วนก็ดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

ชายเงียบหญิงน้ำตาคลอ

เด็กผู้หญิงที่มาในวันนี้ ไม่มากก็น้อยต่างก็มีความคิดกับหวังอี้

ส่วนเด็กผู้ชายที่มาในวันนี้ ก็ส่วนใหญ่เป็นผู้ตามจีบหรือคนที่แอบชอบซ่งซือหนิง!

แต่ตอนนี้ หวังอี้กับซ่งซือหนิงคบกันแล้ว จะเกี่ยวกับพวกเขาอะไรอีก?

ทำได้แค่ตกรอบโดยตรง!

ส่วนจ้าวรุ่ยที่ยืนอยู่ข้างหน้ายิ่งตัวแข็งทื่อไปโดยสิ้นเชิง ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ

ที่แท้ซ่งซือหนิงรับดอกกุหลาบของเขา ไม่ใช่ว่ามีใจให้เขา แต่เป็นแค่การยืมดอกไม้ไหว้พระ ส่งให้หวังอี้!

เอาดอกไม้ที่เขาจ้าวรุ่ยส่งให้ ไปส่งให้หวังอี้!

การกระทำเช่นนี้ของซ่งซือหนิง เทียบเท่ากับการเอามีดมาแทงใจของจ้าวรุ่ยชัดๆ!

“อ๊า! ทำไม?”

“ทำไม!”

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้!”

จ้าวรุ่ยคำราม ใบหน้าค่อยๆ บิดเบี้ยวขึ้นมา

“ตกลงแล้วฉันสู้หวังอี้ไม่ได้ตรงไหน?”

“ก็แค่เพราะเขารวยกว่าฉันงั้นเหรอ?”

แต่คำพูดเหล่านี้ จ้าวรุ่ยไม่ได้พูดออกมา ยังต้องรักษาหน้าตาอยู่บ้าง แต่ร่างกายกลับโกรธจนสั่นเทา

“ทุกท่านครับ ทำไมถึงยังยืนรอกันอยู่ข้างนอกล่ะครับ? เชิญนั่งข้างในเลย! ทุกคนอยากจะทานอะไร รีบสั่งได้เลยนะครับ จัดให้!”

หวังอี้โบกมือทีหนึ่ง ใจกว้างอย่างหาที่เปรียบมิได้

ซ่งซือหนิงคล้องแขนของหวังอี้ ทั้งสองคนสบตากัน แล้วเดินเข้าไปในโรงแรมพร้อมกัน

“ฮ่าๆ วันนี้ต้องเชือดมหาเศรษฐีระดับเทพให้หนักๆ เลย ใครใช้ให้เขามาแย่งเทพธิดาที่สวยที่สุดในห้องของพวกเราไปล่ะ!”

“เป็นเทพธิดาที่สวยที่สุดในโรงเรียนของเราต่างหากล่ะ?”

“แค่ข้อนี้ คืนนี้ก็ต้องทำให้พี่อี้เลือดออกกระเป๋าแล้ว!”

“อย่าล้อเล่นน่า แกไม่รู้ฐานะของพี่อี้เหรอ ต่อให้พวกเรากินจนท้องแตก ก็ยังทำให้พี่อี้เจ็บใจไม่ได้เลยสักนิด!”

“ฮ่าๆ!”

ทุกคนต่างก็หัวเราะลั่นเดินเข้าไปในโรงแรม บรรยากาศเป็นกันเองอย่างยิ่ง

ล้วนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันทั้งนั้น สำหรับการที่หวังอี้และซ่งซือหนิงคบกัน คนส่วนใหญ่ก็ทำใจได้แล้ว ส่งคำอวยพรให้

สำหรับนักเรียนชายส่วนใหญ่แล้ว ซ่งซือหนิงทำได้แค่เป็นแสงจันทร์ในใจ มองได้แต่เอื้อมไม่ถึง

และสำหรับนักเรียนหญิงส่วนใหญ่แล้ว หวังอี้ก็เป็นเทพบุตรที่สูงเกินเอื้อม อย่างมากก็แค่คิดๆ ไปเท่านั้น

มีเพียงไม่กี่คนอย่างจ้าวรุ่ย เว่ยเฟยเฟย ที่ยังคงไม่ยอมแพ้

“พี่รุ่ยครับ พวกเราเข้าไปกันเถอะ?” ด้านหลังสุด เฮ่อเจียชางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น

“ไป!” จ้าวรุ่ยพยักหน้า ใบหน้ามืดครึ้ม

ถึงแม้จะกลายเป็นตัวตลก ก็ยังไม่อยากจะยอมแพ้

ก็เพราะความไม่ยอมแพ้นี่แหละ ถึงทำให้เขากลายเป็นนักเรียนดีเด่น

แต่ความมุ่งมั่นแบบนี้ ในเรื่องการเรียนเรียกว่าความมุ่งมั่น ในเรื่องความรัก นั่นเรียกว่าหน้าด้าน!

ณ โรงแรมตงไห่ ห้องสวีทที่หรูหราที่สุดบนชั้นบนสุด คนเต็มห้องพากันนั่งลง

ห้องแปดสมัยมัธยมปลายมีทั้งหมด 60 คน วันนี้มาถึง 50 คน นั่งกันสองโต๊ะใหญ่

พนักงานเสิร์ฟมีถึงหกคน ทั้งหมดสวมชุดกี่เพ้าที่งดงาม หน้าตาสะสวย รูปร่างอรชร เพียงเพื่อจะบริการแค่ห้องนี้ห้องเดียว

ในไม่ช้า อาหารเลิศรสต่างๆ ก็ทยอยมาเสิร์ฟ ล็อบสเตอร์ หอยเป๋าฮื้อ ปลิงทะเล...

ล้วนเป็นเมนูเด็ดระดับท็อปสุด ล้วนเป็นมาตรฐานสูงสุด

แค่จานเดียว ก็ต้องหลายพัน กระทั่งเป็นหมื่น

อย่างเช่นล็อบสเตอร์ออสเตรเลียหนักห้าจิน ตัวละสองหมื่น มาถึงหกตัว!

ยังมีเหมาไถ อู่เหลียงเย่ ลาฟีต โรมาเน-กงตี ยิ่งขนกันมาเป็นลังๆ

แม้กระทั่งเบียร์ ก็ยังเป็นหงยุ่นตังโถว ในซูเปอร์มาร์เก็ตขวดเล็กละ 38 หยวน

ส่วนในโรงแรมห้าดาว ขวดเล็กละ 100 หยวน สั่งมาทีเดียวห้าลัง!

เมื่อมองดูภาพนี้ เพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

มื้อนี้ในวันนี้ หลายแสนก็ยังเอาไม่อยู่ กระทั่งอาจจะถึงล้าน!

แค่เหล้าดีๆ พวกนั้น ก็เท่าไหร่แล้ว?

ยังมีล็อบสเตอร์ออสเตรเลียอีกหกตัว?

ความยากจนจำกัดจินตนาการของทุกคนจริงๆ

หนึ่งล้านสำหรับคนธรรมดาแล้ว ถือเป็นเงินก้อนใหญ่

แต่สำหรับหวังอี้ที่มีทรัพย์สินเป็นล้านล้านแล้ว ก็แค่หนึ่งในล้านส่วนของทรัพย์สินทั้งหมดของเขา!

ก็เทียบเท่ากับเงินหนึ่งเฟินของคนธรรมดาเท่านั้นเอง!

ใช้เงินหนึ่งเฟิน ไม่มีใครเจ็บใจหรอก

ดื่มไปสามจอก ชนแก้วกันไปมา

หวังอี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นจุดสนใจของสายตาทุกคน เป็นที่จับตามองของทั้งงาน

ทุกคนต่างก็เดินเข้ามาชนแก้วกับหวังอี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง

แม้แต่เว่ยเฟยเฟยก็เดินเข้ามาสองรอบ กระทั่งยังทำเป็นดื่มไม่ไหว เกือบจะล้มลงไปในอ้อมกอดของหวังอี้

น่าเสียดายที่หวังอี้หลบได้

ซ่งซือหนิงที่สวยระดับ 98 คะแนนอยู่ข้างๆ หวังอี้ไม่จำเป็นต้องไปหาเรื่องเดือดร้อนเพราะเว่ยเฟยเฟยที่สวยแค่ 90 คะแนน

ยิ่งไปกว่านั้นหวังอี้ยังรักสะอาด เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเว่ยเฟยเฟยจะสวยงามหมดจดเหมือนที่เห็นภายนอกหรือไม่

แต่ก็มีบางคนที่นั่งดื่มเหล้าเงียบๆ อยู่ข้างๆ เช่นจ้าวรุ่ย

กอดขวดเหมาไถไว้ ดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า

เมื่อมองดูภาพนี้ ทุกคนต่างก็พากันส่ายหน้า เย้ยหยันไม่หยุด

จ้าวรุ่ย นักเรียนดีเด่นในอดีต วันนี้กลับกลายเป็นตัวตลก

ผลการเรียนดีคือไอคิวสูง แต่ถ้าอีคิวต่ำ ก็ใช้ชีวิตได้ไม่ดีหรอก

สังคมนี้ ต้องมีทั้งไอคิวและอีคิว ถึงจะใช้ชีวิตได้อย่างราบรื่น

ดื่มไปดื่มมา จ้าวรุ่ยก็ค่อนข้างเมาขึ้นมา ยิ่งไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมซ่งซือหนิงถึงเลือกหวังอี้ ไม่เลือกเขา?

เขาคืออัจฉริยะแห่งหัวชิง ที่หนึ่งของห้องเลยนะ!

ตั้งแต่เล็กจนโตล้วนเป็นนักเรียนดีเด่น เป็นนักเรียนหัวกะทิที่ครูชอบที่สุด เป็นลูกที่ดีที่พ่อแม่ภูมิใจที่สุด เป็นแบบอย่างที่ดีในการเรียนของเพื่อนร่วมชั้น...

ภายใต้แสงรัศมีเหล่านี้...ทำให้จ้าวรุ่ยรู้สึกว่าตัวเองสุดยอด...ตัวเองเหนือกว่า...เป็นไปไม่ได้ที่จะล้มเหลว!

ยิ่งไม่ยอมรับความล้มเหลว!

จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะถูกซ่งซือหนิงปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้?

ในที่สุด จ้าวรุ่ยที่เมาได้ที่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น

“ซ่งซือหนิง ฉันเก่งขนาดนี้ ทำไมเธอถึงเลือกหวังอี้ไม่เลือกฉัน? หา? ฉันไม่เข้าใจ!”

ในทันใดนั้น คนทั้งโต๊ะก็พากันเงียบกริบลง

สายตาที่มองไปยังจ้าวรุ่ยเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

ลูกไล่เฮ่อเจียชางยิ่งรีบอธิบาย

“ขอโทษครับ ขอโทษครับ พี่อี้ ดาวโรงเรียนซ่ง อย่าโกรธเลยนะครับ อย่าโกรธเลย จ้าวรุ่ยเมาแล้ว เมาแล้ว!”

“ฉันไม่ได้เมา!”

แต่คาดไม่ถึงว่าจ้าวรุ่ยจะผลักเฮ่อเจียชางออกไป ยื่นนิ้วชี้ออกมาหนึ่งนิ้ว ตะโกนสุดเสียง

“ฉันจ้าวรุ่ยเป็นที่หนึ่งมาตลอด ที่หนึ่งของโรงเรียน ได้โควตาไปหัวชิง ตกลงแล้วฉันด้อยกว่าหวังอี้ตรงไหน? หา? ตรงไหน!”

“ก่อนอื่นไม่ใช่ฉันเลือกหวังอี้ และก็ไม่ใช่หวังอี้ตามจีบฉัน แต่เป็นเพราะพวกเราชอบกัน ก็เลยคบกัน! ส่วนเรื่องที่นายด้อยกว่าหวังอี้ตรงไหนน่ะเหรอ?”

ซ่งซือหนิงคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า

“เหมือนว่านายจะด้อยกว่าหวังอี้ทุกตรงเลยนะ จริงๆ ทุกๆ ด้านเลย!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวรุ่ยก็ถึงกับมึนงงไปทั้งตัว ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ

ด้อยกว่าหวังอี้ทุกตรง ทุกๆ ด้าน!

คำวิจารณ์แบบนี้ ทำให้เขาทรมานอย่างยิ่ง ราวกับถูกธนูนับหมื่นดอกปักอก

คนรอบข้างยิ่งพากันหัวเราะก๊าก

กระทั่งมีคนเอ่ยปากขึ้นโดยตรง “เมื่อเทียบกับหวังอี้แล้ว แกจ้าวรุ่ยเป็นแค่เรื่องไร้สาระอะไร? ไม่ดูความประพฤติของตัวเอง!”

“ใช่เลย...ผลการเรียนดีก็แค่ไอคิวสูง แต่คนอย่างแกที่อีคิวไม่ได้เรื่อง...ก็คือหนอนหนังสือ! อยู่ในโรงเรียนยังพอจะมีแสงรัศมีนับไม่ถ้วน พอออกไปสู่สังคมก็จะรู้เองว่าอะไรคือความจริง...ก็หนีไม่พ้นที่จะต้องโดนสั่งสอน!”

ทุกคนต่างก็พากันส่ายหน้า ถอนหายใจด้วยความเสียดาย

แต่จ้าวรุ่ยกลับไม่ยอมแพ้ เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง

“ฉันจ้าวรุ่ยได้โควตาไปมหาวิทยาลัยหัวชิงด้วยคะแนนระดับท็อปของเมืองปินไห่ สาขาการเงิน แถมยังได้เข้าคลาสหวังอีกด้วย!”