บทที่ 72: จ้าวรุ่ยออกจากกลุ่มแชท และการรุกของเทพธิดา

ดูเหมือนจะมองความคิดของจ้าวหย่าฮุ่ยออก หวังอี้กล่าวอย่างจริงจังว่า

“ช่วงวัยของพวกเธอในตอนนี้ คือช่วงเวลาที่งดงามที่สุด และยังเป็นช่วงเวลาที่เติบโตเร็วที่สุดอีกด้วย อย่าเอาเวลาที่ดีที่สุด ไปเสียให้กับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ทั้งหมด การตั้งใจพากเพียรต่างหากคือสิ่งที่ควรทำ ระดับความพยายามในช่วงสองสามปีนี้ จะส่งผลกระทบอย่างมาก กระทั่งตัดสินความสูงส่งในอนาคตของพวกเธอ!”

“ครับ/ค่ะ!” ทุกคนต่างก็พยักหน้าพร้อมกัน

สอบเข้ามหาวิทยาลัยหัวชิงได้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น หนทางข้างหลังยังอีกยาวไกล!

แต่จ้าวหย่าฮุ่ยกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย แค่นเสียงเย็นชาในใจว่า

“ไม่ให้พวกเรามีความรัก แต่ตัวเองกลับควงแฟน! เชอะ! อย่างมากก็รอให้ฉันเรียนจบ ถึงตอนนั้นค่อยดูสิว่าแกจะพูดยังไง! ฉันอยากจะเห็นนัก ว่าใครจะกล้ามาแย่งผู้ชายกับคุณหนูจ้าวอย่างฉัน!”

“อีกอย่าง ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ต้องเลือกหัวหน้าห้องรักษาการขึ้นมาคนหนึ่ง รับผิดชอบเรื่องธุระในวันปกติ”

หวังอี้เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง สายตากวาดมองทุกคน

เพื่อนร่วมชั้นหลายคนต่างก็อยากจะลอง พากันยกมือขึ้น

จ้าวหย่าฮุ่ยยิ่งดวงตาเป็นประกาย ลุกขึ้นยืนโดยตรง แต่สายตาของหวังอี้กลับไม่ได้หยุดอยู่ที่ร่างของเธอ

สามารถเป็นหัวหน้าห้องของคลาสหวังได้ ถึงแม้จะเป็นแค่รักษาการชั่วคราว ก็จะมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับพระเจ้าแห่งตลาดหุ้น ได้ใกล้ชิดกับหวังอี้มากขึ้น!

โอกาสดีๆ แบบนี้ไม่มีใครยอมปล่อยไปหรอก

ยกเว้นจ้าวรุ่ย!

ในตอนนี้ใบหน้าของจ้าวรุ่ยดำคล้ำไปหมดแล้ว รีบก้มหน้าลง ในใจร้องโอดครวญไม่หยุด

"ห้ามเลือกฉันนะ อย่าเป็นอันขาด! หวังอี้, ไว้ชีวิตฉันเถอะ, แค่นี้ก็น่าอายพอแล้ว! จริงๆ, ท่านบรรพบุรุษ!”

ทว่ายิ่งกลัวอะไร ก็ยิ่งได้อย่างนั้น

เมื่อมองดูท่าทางหวาดผวาของจ้าวรุ่ย หวังอี้ก็ยิ้มกล่าวว่า

“ก็จ้าวรุ่ยแล้วกัน พวกเราก็ถือว่าคุ้นเคยกันดี นายก็เป็นหัวหน้าห้องรักษาการไปก่อน สร้างกลุ่มแชทของห้องขึ้นมา รอให้ต่อไปทุกคนคุ้นเคยกันแล้ว ค่อยโหวตเลือกหัวหน้าห้องคนใหม่!”

“นี่...”

ในตอนนี้ของจ้าวรุ่ย อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาจริงๆ แต่ก็ทำได้แค่ตอบตกลง

“ได้ครับ อาจารย์... อาจารย์... อาจารย์หวัง!”

“เสี่ยวรุ่ย นายไม่เลวเลยนะ!” หวังอี้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

จ้าวรุ่ยขมวดคิ้ว: ......

เมื่อวานยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นอยู่เลย วันนี้เขากลายเป็นเสี่ยวรุ่ยไปแล้ว...

ห่างกันไปทั้งรุ่นเลย!

ในตอนนี้ ในใจของจ้าวรุ่ยมีม้าหญ้าโคลนนับหมื่นตัววิ่งผ่าน

“จำการบ้านของพวกเธอไว้ด้วยล่ะ บุหรี่หัวจื่อกล่องแรกของฤดูใบไม้ร่วง! เลิกคลาส”

บทเรียนแรก ก็จบลงเพียงเท่านี้ หวังอี้เดินออกจากห้องเรียนไปโดยตรง สีหน้าดูซับซ้อน

เฮ้อ มหาวิทยาลัยฉันยังไม่เคยเรียนเลย ผลสุดท้ายกลับกลายเป็นศาสตราจารย์ระดับสูง มาสอนนักเรียนดีเด่นของหัวชิง!

ช่างเป็นเรื่องที่คาดเดาไม่ได้จริงๆ

จ้าวหย่าฮุ่ยยิ่งไล่ตามออกมาโดยตรง “อาจารย์คะ ขอวีแชทหน่อยสิคะ มีเรื่องที่ไม่เข้าใจบางอย่าง อยากจะขอคำชี้แนะจากท่านค่ะ!”

“เธอนะ ซุกซนจริงๆ!”

ข้ออ้างนี้ ในฐานะอาจารย์หวังอี้ปฏิเสธไม่ได้

“แบร่!”

จ้าวหย่าฮุ่ยทำหน้าทะเล้น แลบลิ้นออกมา ใบหน้าภาคภูมิใจ

หลังจากเพิ่มวีแชทแล้ว จ้าวหย่าฮุ่ยยิ่งดีใจจนยิ้มกว้าง รีบเปิดโมเมนต์ของหวังอี้

“ขอดูหน่อยสิว่าภรรยาอาจารย์หน้าตาเป็นอย่างไร! เอ๊ะ? ทำไมไม่มีล่ะ?”

หวังอี้: ......

ล้อกันเล่นรึไง ในฐานะตัวพ่อจะโพสต์รูปโชว์ความรักในโมเมนต์ได้อย่างไร?

ถ้าเกิดรถคว่ำขึ้นมาจะทำยังไง?

ในห้องเรียน เพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างก็ดีใจจนยิ้มกว้าง ตื่นเต้นอย่างยิ่ง

ยังคงพูดคุยกันถึงสิ่งที่ได้รับจากบทเรียนนี้ แต่ละคนต่างก็ตกตะลึงไม่หยุด

คิดไม่ถึงเลยว่าการเงิน ธรรมชาติของมนุษย์ ระหว่างชายหญิงมีลูกเล่นสกปรกมากมายขนาดนี้

นี่ถึงจะเป็นเกมระดับสูงของจริง เล่นเอาทุกคนทึ่งจนหนังหัวชาไปเลย

ซุนตงยิ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น “อย่าดูถูกว่าผมเป็นผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดของมณฑลสายวิทย์นะ ถ้่าไม่ได้รับการชี้แนะจากอาจารย์ เจอเทพธิดาระดับสูงแบบนั้นเข้า ผมคงจะถูกเก็บเกี่ยวเหมือนแมงเม่าจนตายแน่!”

“อย่าว่าแต่แกเลย...ลืมข่าวคราวก่อนหน้านี้ไปแล้วเหรอ ที่วิศวกรไอทีชั้นนำรายได้ปีละล้านคนนั้น...ผลสุดท้ายถูกผู้หญิงเสแสร้ง ควบคุมจิตใจ...สุดท้ายคนก็เสียเงินก็หมดแถมยังกระโดดตึกอีก! ส่วนผู้หญิงคนนั้นทำกำไรมหาศาล กลับไม่ต้องรับผลอะไรเลย!”

“พวกเราก็เหมือนกัน ถึงแม้ไอคิวจะสูง แต่ด้านอีคิว การเข้าสังคม ยังด้อยกว่าอยู่บ้าง ยังต้องเรียนรู้กับอาจารย์หวังให้ดีๆ อีกเยอะ!”

“ใช่แล้ว แต่ว่าอาจารย์หวังก็อายุเท่ากับพวกเรา หนุ่มขนาดนั้น ทำไมถึงรู้เรื่องเยอะขนาดนี้?”

“บอกไม่ถูกเหมือนกัน แต่ว่าตามอาจารย์หวังไป รับรองว่าไม่ผิดแน่!”

“ใช่เลย ต่อไปอาจารย์หวังก็คือนายใหญ่ของฉันแล้ว!”

“มีอาจารย์หวังคอยชี้แนะ ความสำเร็จในอนาคตของพวกเราไร้ขีดจำกัด!”

...

ทุกคนต่างก็พากันเอ่ยปากขึ้น ชมไม่ขาดปาก มองไปยังอนาคต ฮึกเหิมอย่างยิ่ง

แต่จ้าวรุ่ยกลับเหมือนมะเขือโดนน้ำค้างแข็ง เหี่ยวเฉาโดยสิ้นเชิง

ศัตรูหัวใจกลายเป็นไอดอลที่เขานับถือจนกราบราบคาบ!

เพื่อนร่วมชั้นกลายเป็นอาจารย์ของเขา รองอธิการบดี!

ความรู้สึกแบบนั้น คนอื่นไม่มีทางเข้าใจได้!

ที่พูดไม่ออกที่สุดก็คือ เขายังกลายเป็นหัวหน้าห้องรักษาการอีก นี่ไม่ใช่ยิ่งน่าอายเข้าไปใหญ่เหรอ?

หวังอี้ต้องจงใจแน่ๆ!

จ้าวรุ่ยรู้สึกคับแค้นใจอย่างยิ่ง สีหน้าซับซ้อน

สำหรับอาจารย์หวังที่เขานับถือมานาน ไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะบูชาต่อไป หรือเปลี่ยนเป็นความแค้นดี

ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ ในกลุ่มแชทของห้องเรียนมัธยมปลาย ทุกคนยังคงเร่งเขา รอให้เขาตอบกลับ!

ทุกคนต่างก็รอคอยที่จะได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของอาจารย์หวัง!

เรื่องนี้ทำให้จ้าวรุ่ยอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

เมื่อมองดูข้อความที่แท็ก @จ้าวรุ่ยมากมายขนาดนั้น จ้าวรุ่ยจนใจทำได้แค่ตอบกลับไปว่า

“ได้เจออาจารย์หวังแล้ว แถมยังได้เป็นหัวหน้าห้องรักษาการอีก อยากจะร้องไห้!”

“หา? เป็นหัวหน้าห้องรักษาการแล้วยังจะอยากร้องไห้อีกเหรอ? ตื่นเต้นเหรอ?” หัวหน้าห้องตอบกลับอย่างรวดเร็ว

“ต้องใช่แน่ๆ ดีใจจนน้ำตาไหล!”

“พี่รุ่ยสุดยอดไปเลยกลายเป็นหัวหน้าห้องของพระเจ้าแห่งตลาดหุ้นแล้ว ตั้งใจให้ดีนะ อนาคตไกลแน่นอน”

“พี่รุ่ยครับ วันไหนที่ร่ำรวยขึ้นมาแล้ว หวังว่าจะช่วยชี้แนะน้องๆ บ้างนะครับ”

เมื่อมองดูสิ่งเหล่านี้ ใบหน้าของจ้าวรุ่ยยิ่งเขียวคล้ำมากขึ้นไปอีก ทำได้แค่กล่าวว่า

“ที่อยากจะร้องไห้ก็เพราะ อาจารย์หวังก็คือหวังอี้!”

ในทันใดนั้น ทั้งกลุ่มก็พลันเงียบกริบลง ทุกคนต่างก็มึนงงไปตามๆ กัน

หลังจากเงียบไปชั่วครู่ กลับกลายเป็นความฮือฮา

“ฮ่าๆๆๆ ขำจะตายอยู่แล้ว ที่แท้อาจารย์หวังที่จ้าวรุ่ยโม้ไว้นักหนาคือศัตรูหัวใจหวังอี้! ฮ่าๆๆๆ!”

“เอาศัตรูหัวใจมาเป็นไอดอลที่นับถือที่สุด จ้าวรุ่ยก็ไม่มีใครเหมือนแล้ว 6 จริงๆ!”

“สงสารจ้าวรุ่ยสิบวินาที น่าสงสารเกินไปแล้ว โศกนาฏกรรมของมนุษย์ชัดๆ!”

“พี่รุ่ยอย่าร้องไห้ ยืนขึ้นสู้!”

“พี่รุ่ยครับ กอดขาพี่หวังไว้ให้แน่น พี่ก็คือลูกชายแท้ๆ ของพี่หวัง... โอ๊ะ ไม่... คือเด็กที่เจ๋งที่สุดในคลาสหวัง!”

“พี่รุ่ยครับ พอนึกถึงการอวยไส้แตกที่พี่มีต่ออาจารย์หวังก่อนหน้านี้แล้ว ผมก็อยากจะหัวเราะ ฮ่าๆๆๆ!”

“พี่รุ่ยครับ ในตอนนี้พี่รู้สึกอย่างไรบ้างครับ? อายจนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตารึเปล่าครับ?”

...

เมื่อมองดูคำพูดเหล่านี้ ใบหน้าของจ้าวรุ่ยก็เขียวคล้ำ พูดอะไรไม่ออกออกจากกลุ่มแชทไปโดยตรง

แต่ในกลุ่มแชทของห้องยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก

“ฮ่าๆๆๆ พี่รุ่ยสติแตกแล้ว ออกจากกลุ่มไปเลย!”

“จ้าวรุ่ย: ฉันลำบากเกินไปแล้ว จริงๆ!”

“ผิดหวังในความรัก ที่โรงเรียนก็ผิดหวัง! พี่รุ่ยโศกนาฏกรรมแห่งปี ไม่มีใครเทียบได้!”

“ยังคงเป็นพี่อี้ที่สุดยอด ไม่เพียงแต่จะเป็นมหาเศรษฐีแสนล้าน ยิ่งเป็นพระเจ้าแห่งตลาดหุ้นอีกด้วย! ตอนนี้ฉันไปเกาะขาอีก ยังจะทันไหม?”

“ขาเหรอ? ฝันไปเถอะน่า แค่ขนหน้าแข้งเส้นเดียวก็พอให้แกเจริญรุ่งเรืองไปทั้งชีวิตแล้ว!”

“พี่อี้ครับ รับลูกน้องไหมครับ? ต่อยบ้านพักคนชราทางใต้ เตะโรงเรียนอนุบาลทะเลเหนือ! ต่ำกว่าหนึ่งเมตรล้มได้หมดแบบนั้นน่ะครับ!”

“พี่อี้ครับ รับศิษย์ไหมครับ ชงชาเทน้ำได้หมดครับ!”

“พี่อี้ รับศิษย์หญิงไหมคะ? เข้าสังคมก็ได้ เข้าครัวก็เป็น แถมยังอุ่นเตียงได้อีกด้วย!”

เว่ยเฟยเฟยยิ่งกล่าวขึ้นโดยตรง เรื่องนี้ทำให้สีหน้าของคนในกลุ่มดูแปลกๆ ไป ทุกคนต่างก็รู้สึกเปรี้ยวในใจ