บทที่ 73: วังอ๋องถูกบุกรุก

เทพธิดาผู้สูงส่งรุกหนักถึงขั้นนี้ รุกหนักจนไม่รักษาหน้าตา!

ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ ยิ่งมีผู้ชื่นชอบของเว่ยเฟยเฟยกล่าวขึ้นอย่างขุ่นเคือง

“เทพธิดาเว่ย เธอนี่มันจริงๆ เลย...”

“คุณธรรมของเทพธิดาเว่ยล่ะ? ฉันเสียใจมากจริงๆ!”

“Oh, no! นี่มันไม่จริง! เทพธิดาเว่ยผู้เย็นชา เธอไม่ใช่คนแบบนี้นะ!”

...

แต่คาดไม่ถึงว่าเว่ยเฟยเฟยจะไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย กล่าวขึ้นโดยตรง “ฉันยินดี พวกแกไม่เกี่ยว!”

ในทันใดนั้น เสียงหัวใจที่แตกสลายนับไม่ถ้วนก็ดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

ตั้งแต่ที่หวังอี้อุ้มดาวโรงเรียนซ่งซือหนิงไปแล้ว ผู้ตามจีบจำนวนมากต่างก็ย้ายเป้าหมายมายังเทพธิดาอันดับสองเว่ยเฟยเฟย

เพราะความสวยของเว่ยเฟยเฟย เมื่อเทียบกับซ่งซือหนิงแล้วด้อยกว่าเล็กน้อย แต่ก็เป็นเทพธิดาระดับ 90 คะแนน รูปร่างยิ่งร้อนแรง

แต่คาดไม่ถึงว่า ตอนนี้เว่ยเฟยเฟยกลับกลายเป็นลูกไล่ผู้คลั่งรักของหวังอี้ แถมยังจะอาสาอุ่นเตียงให้อีกด้วย!

ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ ยิ่งทำให้คนสิ้นหวัง!

“แน่นอนว่า เทพธิดาล้วนเป็นทรัพยากรของมหาเศรษฐีระดับเทพ พวกเรามีส่วนได้แค่ดูเท่านั้น!”

“หนึ่งจอกแด่มหาเศรษฐีระดับเทพ หนึ่งจอกแด่เทพธิดา หนึ่งจอกแด่พี่รุ่ย หนึ่งจอกแด่ตัวเอง!”

“เทพธิดาเว่ย ขอให้เธออุ่นเตียงสำเร็จนะ เคยรัก!”

...

เมื่อมองดูกลุ่มแชทที่คึกคักเช่นนี้ หวังอี้ก็ส่ายหน้า ไม่ได้ตอบกลับ

โดยเฉพาะศิษย์หญิงที่อาสาอุ่นเตียงของเว่ยเฟยเฟย หวังอี้จะตอบกลับได้เหรอ?

แน่นอนว่าผู้ชายเวลาอยู่นอกบ้าน ก็ยังคงต้องรู้จักป้องกันตัวเองให้ดี

หลังจากนั้นโรลส์-รอยซ์ก็ออกจากประตูมหาวิทยาลัยหัวชิง

“นายใหญ่คะ พวกเราจะไปบ้านหลังไหนคะ?” หลิงซวงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม

เพิ่งจะมาถึงเมืองหลวง หวังอี้ก็มีบ้านถึงสามหลังแล้ว

หลังหนึ่งเป็นห้องชุดหรูขนาดใหญ่ที่มหาวิทยาลัยหัวชิงจัดให้ อยู่ติดกับสวนหยวนหมิงหยวน

ทั้งทำเลและทิวทัศน์ ไม่ใช่ดีธรรมดา มีมูลค่ามหาศาล

อีกหลังหนึ่งเป็นบ้านของมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตู ก็เป็นทำเลระดับท็อปภายในวงแหวนรอบที่สามเช่นกัน!

ส่วนบ้านหลังที่สาม ก็คือวังอ๋อง!

วังอ๋องที่เกรย์ใช้ซื้อชีวิต!

เพียงแต่ว่าช่วงนี้หวังอี้อยู่ที่เมืองปินไห่ตลอด ยังไม่เคยมาเลย

จริงสิ เหมือนจะยังมีตึกสำนักงานที่ทำเลดีเยี่ยมอีกหนึ่งหลัง!

วันนั้นที่เกรย์ล่วงเกินหวังอี้ เพื่อที่จะซื้อชีวิต ก็ได้เอาสินทรัพย์มูลค่า 2.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐมาซื้อชีวิต!

วังอ๋องมูลค่า 4 ร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ!

ตึกสำนักงานมูลค่า 1.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ รวมแล้วกว่า 1 หมื่นล้านหยวน!

หวังอี้ถอนหายใจ “เฮ้อ รวยเกินไปก็ไม่ดีเหมือนกันนะ ฉันลืมไปเลยว่าตัวเองยังมีตึกอีกหลัง”

ช่วยไม่ได้ ถึงแม้ว่าตึกสำนักงานจะมีมูลค่ามากกว่าวังอ๋องอยู่มาก แต่สำหรับหวังอี้แล้ว ไม่ได้มีแรงดึงดูดเท่ากับวังอ๋องจริงๆ

เพราะตึกสำนักงานมีอยู่เยอะแยะไปหมด ใช้เงินก็ซื้อได้ และสิ่งที่หวังอี้ไม่ขาดแคลนที่สุดก็คือเงิน!

ส่วนวังอ๋องนั้นหาได้ยากยิ่งนัก ไม่ใช่ว่ามีเงินก็จะซื้อได้โดยสิ้นเชิง

เพราะวังอ๋องส่วนใหญ่ก็ไม่มีแล้ว ส่วนน้อยก็กลายเป็นโบราณสถาน กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวไปแล้ว!

“ไปที่วังอ๋องแล้วกัน!”

“ได้ค่ะนายใหญ่!”

หลิงซวงตอบรับ โรลส์-รอยซ์ทะยานออกไป มุ่งตรงไปยังวังอ๋อง

เมืองหลวงเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง และก็เป็นเมืองที่เย็นชาอย่างยิ่ง

ที่เจริญรุ่งเรือง ก็คือภายในวงแหวนรอบที่สามสี่ ตึกสูงระฟ้า ศูนย์การค้าหนาแน่น

บริษัทระดับ 500 อันดับแรกของโลก ส่วนใหญ่ก็มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่นี่

และสถานที่ทำงานของคนเมืองหลวง ก็ล้วนแต่อยู่ภายในวงแหวนรอบที่สามสี่

แต่ที่เย็นชาก็คือสถานที่พักอาศัย โดยเฉพาะชาวเป่ยเพียว (Běipiāo yīzú) ส่วนใหญ่อยู่เลยวงแหวนรอบที่หกออกไป!

นั่งรถไฟฟ้าใต้ดินไปทำงาน เที่ยวเดียวก็ต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงกว่า!

ช่วยไม่ได้ ราคาบ้านนอกวงแหวนรอบที่หกของเมืองหลวง ก็ต้องเริ่มต้นที่สามสี่หมื่นหยวนต่อตารางเมตร!

ส่วนภายในวงแหวนรอบที่สี่ เริ่มต้นที่ 1 แสน ภายในวงแหวนรอบที่สามเริ่มต้นที่ 1.2 แสน!

อย่างเช่นหวังอี้ที่สามารถวนเวียนอยู่ในวงแหวนรอบที่สามสี่ เปลี่ยนที่พักได้สามแห่ง

ส่วนคนอื่นๆ ทำได้แค่นั่งรถไฟฟ้าใต้ดิน เดินทางออกไปข้างนอก...

ทุกวันไปกลับที่ทำงานต้องเบียดเสียดอยู่ในรถไฟฟ้าใต้ดินเกือบสามชั่วโมง แล้วกลับไปพักอาศัยในห้องเช่าชานเมืองใหญ่

นี่คือชาวเป่ยเพียว คือความฝันของใครหลายคน และก็คือความจริงที่โหดร้าย!

หนึ่งเค่อต่อมา โรลส์-รอยซ์ก็มาถึงนอกวังอ๋อง

ประตูใหญ่วังอ๋องที่ดูโบราณ เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาที่ผันผ่าน

สิงโตหินสองคู่ที่หน้าประตู ยิ่งดูมีชีวิตชีวา สง่างามน่าเกรงขาม

เมื่อร้อยปีก่อน ที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่รุ่งโรจน์ ผู้ที่เข้าออกล้วนเป็นเชื้อพระวงศ์ขุนนาง ตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียง!

แต่ภายหลัง ก็เงียบเหงาลงโดยสิ้นเชิง กลายเป็นของส่วนบุคคล

แต่บัดนี้ได้กลายเป็นคฤหาสน์ของหวังอี้แล้ว อนาคตก็ย่อมต้องเป็นยุคสมัยใหม่โดยสิ้นเชิง

แต่ในตอนนั้นเอง ภายในวังอ๋องกลับมีเสียงเคลื่อนไหวแปลกๆ ดังขึ้นมา

“นายใหญ่คะ สถานการณ์ดูไม่ค่อยดี ประตูวังอ๋องเปิดอยู่ ข้างในดูเหมือนจะมีคนอยู่เยอะมากค่ะ!” หลิงซวงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น

หวังอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่มันไม่สมเหตุสมผล

วังอ๋องแห่งนี้ถูกทิ้งร้างมานานแล้ว ตามหลักแล้วควรจะไม่มีใครสนใจ อย่างมากก็แค่มีบริษัทจัดการที่ดูแลอยู่เข้ามาทำความสะอาดบำรุงรักษาเป็นประจำเท่านั้น

จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมีคนเยอะขนาดนี้ คึกคักขนาดนี้?

“ไป ไปดูกัน!” พูดจบ ทั้งสองคนก็ลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปข้างใน

ปรากฏว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังถ่ายทำละครย้อนยุคอยู่ภายในวังอ๋อง!

เรื่องนี้ทำให้หวังอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย มาถ่ายละครในบ้านของฉัน ฉันยังไม่รู้เลย!

ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ โครงสร้างเดิมๆ หลายแห่งในวังอ๋อง ถูกกองถ่ายเพราะความต้องการของเนื้อเรื่อง ทำลายจนยุ่งเหยิงไปหมด กระทั่งพังเสียหาย

แม้กระทั่งเก้าอี้หินแกะสลักที่มีอายุหลายร้อยปี ก็กลายเป็นแท่นหินสำหรับวางของจิปาถะ

ต้องการที่ไหน ก็ย้ายไปที่นั่น!

ทำลายของล้ำค่าชัดๆ!

ในชั่วพริบตา ใบหน้าของหวังอี้ก็มืดครึ้มลง

พฤติกรรมตีตนเสมอเจ้าแบบนี้ ไม่มีใครชอบหรอก

แต่หวังอี้ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก ผู้กำกับที่สวมหมวกคนหนึ่งก็โกรธขึ้นมาก่อน

“คัท! หลิ่วเสี่ยวเยี่ยนเธอเป็นอะไรไป? คอเสื้อสูงขนาดนั้นทำไม? จุดเด่นของฉากนี้คือร่องอกของเธอ! คอเสื้อเธอไม่ต่ำพอ คนดูจะซื้อได้ยังไง? หา?”

“ได้ค่ะ ผู้กำกับเริ่นดูแบบนี้ได้ไหมคะ?”

พูดจบ หลิ่วเสี่ยวเยี่ยนก็โบกมือทีหนึ่ง แล้วดึงคอเสื้อลงมาโดยตรง

“ดี ดีมาก สมบูรณ์แบบ! ละครก็ต้องถ่ายแบบนี้แหละ!”

ดวงตาของผู้กำกับเริ่นเป็นประกาย พยักหน้าไม่หยุด

“พวกเธอก็รู้ว่า ละครเรื่องนี้ของเราต้นทุนต่ำ คุณภาพก็ธรรมดา อยากจะฝ่าวงล้อมในช่วงวันชาติ ทำเงินเล็กๆ น้อยๆ ก็ต้องอาศัยฉากหวือหวานี่แหละ! เข้าใจไหม?”

“อื้อๆ ค่ะ ผู้กำกับพูดถูกค่ะ!”

ดาราหญิงทั้งหลายต่างก็พากันพยักหน้า ไม่กล้าโต้เถียง

“แล้วหน้าประตูเป็นอะไรไป? ผู้ประสานงานกองถ่าย รีบไปไล่สองคนนั่นออกไปให้ข้า!”

ผู้กำกับเริ่นเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “อีกอย่างดูด้วยว่ามีใครถ่ายรูปอยู่รึเปล่า เป็นปาปารัสซี่รึเปล่า! ถ้ามีก็ทุบกล้องทิ้งซะ!”

“ได้ครับ ผู้กำกับเริ่น!”

คำพูดสิ้นสุดลง ผู้ประสานงานกองถ่ายก็พาชายร่างกำยำสองคนเดินไปยังหน้าประตู

“สองคนน่ะ ส่งกล้องมา แล้วก็ไสหัวไป! ผู้กำกับเริ่นกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่ อย่ามาหาเรื่องเจ็บตัว!”

ผู้ประสานงานกองถ่ายมองหวังอี้สองคน ยื่นมือออกมา กล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

“พวกแกเป็นใคร? ใครอนุญาตให้พวกแกมาอยู่ที่นี่?”

หวังอี้ส่ายหน้า เกือบจะถูกคนกลุ่มนี้ทำให้โกรธจนหัวเราะออกมาแล้ว

ไอ้สารเลวกลุ่มนี้บุกรุกคฤหาสน์ของเขาโดยมิชอบ ยังจะมาไล่เขาไปอีก!

ได้เลย เก่งมาก!

กี่ปีมาแล้ว หวังอี้ไม่เคยเจอคนที่ยโสโอหังขนาดนี้มาก่อน

“พวกเราเป็นใครเหรอ? พวกเราคือกองถ่าย กำลังถ่ายละครอยู่!”

ผู้ประสานงานกองถ่ายชี้ไปที่ป้ายข้างประตูใหญ่ กล่าวอย่างยโสโอหัง

“ไม่เห็นเหรอว่าที่นี่เขียนว่า 【พื้นที่กองถ่าย ห้ามเข้า!】 ตาบอดรึไง? อย่ามาหาเรื่อง รีบไสหัวไปให้ข้า!”