บทที่ 74: จะทำให้ข้าได้เห็นดีเหรอ? แค่นี้เนี่ยนะ?

“บังอาจ!”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายปากไม่สะอาด หวังอี้ก็โกรธจัดแล้ว

ยื่นมือออกไปตบหน้าฉาดใหญ่เข้าที่แก้มซ้ายของผู้ประสานงานกองถ่ายโดยตรง

เพียะ!

เสียงใสดังก้องไปทั่วทั้งวังอ๋อง แม้แต่นักแสดงที่กำลังถ่ายทำอยู่ไกลๆ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะหยุดลง

ส่วนผู้ประสานงานกองถ่ายนั้นถูกตบจนมึนไปทั้งตัว แก้มซ้ายทั้งข้างบวมเป่ง

“ถุย!”

บ้วนน้ำลายปนเลือดออกมาคำหนึ่ง ผู้ประสานงานกองถ่ายโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ชี้ไปที่หวังอี้แล้วตะคอกว่า

“ไอ้สารเลว แกกล้าตีข้า! แก... แก...”

เพียงแต่ว่ายังพูดไม่ทันจบ หวังอี้ก็โบกมือทีหนึ่ง เพียะ!

ตบอีกฉาดหนึ่งเข้าที่แก้มขวาอย่างแรง

คราวนี้แก้มขวาก็บวมด้วย สองข้างดูสมดุลกันมาก!

“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน แก... แก...”

“เพียะ!”

หวังอี้ไม่พูดพร่ำทำเพลง ฟาดฝ่ามือลงไปอีกครั้ง

เพียงแต่ว่าครั้งนี้ลงมือหนักไปหน่อย ผู้ประสานงานกองถ่ายถูกฟาดจนล้มลงไปกองกับพื้น ร้องโหยหวนไม่หยุด

“ไอ้หมาตัวนี้ ถ้ายังกล้าปากไม่ดีอีก ต่อไปแกก็ไม่ต้องพูดแล้ว!”

หวังอี้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ใบหน้าเย็นเยียบ

คนกลุ่มนี้บังอาจเกินไปแล้ว บุกรุกวังอ๋องของเขาเพื่อถ่ายทำละคร ทำลายโครงสร้างตามอำเภอใจก็ช่างเถอะ ยังกล้ามาไล่เขาไปอีก!

แถมยังปากไม่ดีด่าเขาอีก!

หาเรื่องตายชัดๆ!

“บัดซบ! ลุย อัดมันให้ตายไปเลย!”

ผู้ประสานงานกองถ่ายโกรธจัดแล้ว ถูกอัดเป็นแบบนี้ ช่างน่าโมโหจริงๆ

“โอ้ ได้!”

บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนข้างๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถึงได้สติกลับมา รีบเดินเข้ามาหมายจะจัดการหวังอี้

“เศษสวะ!”

หวังอี้ส่ายหน้า เตะออกไปทีหนึ่ง ชายร่างยักษ์สูง 190 เซนติเมตร น้ำหนัก 200 จิน ก็ถูกหวังอี้เตะกระเด็นไปโดยตรง

ร่วงลงบนพื้นอย่างแรง ฝุ่นตลบอบอวล

ส่วนอีกคนยังไม่ทันจะเข้าใกล้ ก็ถูกหลิงซวงต่อย KO ไปในหมัดเดียว ล้มลงในทันที

เมื่อมองดูภาพนี้ ผู้ประสานงานกองถ่ายที่นอนอยู่บนพื้นก็ตกตะลึงไปเลย ผู้กำกับและนักแสดงที่อยู่ไกลออกไปก็มึนงงไปตามๆ กัน

บอดี้การ์ดร่างยักษ์ทั้งสองคนล้วนเป็นบอดี้การ์ดมืออาชีพระดับท็อปที่กองถ่ายจ้างมาด้วยค่าตัวสูง เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยของนักแสดงโดยเฉพาะ

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหวังอี้สองคน กลับถูก KO ในชั่วพริบตา

พูดได้แค่ว่าฝีมือของหวังอี้สองคนนั้น ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

ผู้กำกับคิวบู๊ยิ่งรูม่านตาหดเล็กลง หวาดผวาจนขวัญหนี

ในฐานะผู้กำกับศิลปะการต่อสู้ สายตาของเขาเฉียบแหลมอย่างยิ่ง มองแวบเดียวก็รู้ว่าหวังอี้และหลิงซวงไม่ใช่คนธรรมดา

กลับกัน เป็นไปได้อย่างมากว่าเป็นนักฆ่าระดับท็อปของโลกมืด!

แต่ผู้กำกับไม่รู้เรื่องเหล่านี้ ใบหน้าเย็นเยียบ โบกมือทีหนึ่งแล้วกล่าวว่า

“บอดี้การ์ดทุกคนลุย จัดการสองคนนี้ซะ!”

“ผู้กำกับเริ่น ไม่ได้นะครับ!”

สีหน้าของผู้กำกับคิวบู๊เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว รีบเอ่ยปากห้าม เขารู้ดีว่าหวังอี้สองคนน่ากลัวแค่ไหน

“เชอะ ตีคนของข้าเริ่นเฟย ก็คือตบหน้าข้าเริ่นเฟย! หาที่ตาย! วันนี้ข้าจะต้องทำให้สองคนนี้ได้เห็นดีกัน! ใครขวางก็ไม่มีประโยชน์!”

เริ่นเฟยโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง โบกมือทีหนึ่ง “ลุย!”

ในทันใดนั้น บอดี้การ์ดสิบกว่าคนรอบๆ ก็เคลื่อนไหวทั้งหมด พุ่งเข้าหาหวังอี้และหลิงซวง

แต่น่าเสียดายที่ เพียงแค่เผชิญหน้ากันครั้งเดียว ไม่มีข้อยกเว้นทั้งหมดถูกทั้งสองคนจัดการจนราบคาบ

ล้วนเป็นการจัดการศัตรูในกระบวนท่าเดียว ถึงแม้จะเป็นบอดี้การ์ดที่แข็งแกร่งแค่ไหน ก็ทนไม่ถึงกระบวนท่าที่สอง!

ช่วงนี้ หวังอี้ไม่ได้ละทิ้งการฝึกฝนวิชาต่อสู้ กลับกัน เทคนิคการสังหารยิ่งถูกขัดเกลาอยู่ตลอดเวลา

อาจกล่าวได้ว่า ตอนนี้ฝีมือของหวังอี้เทียบได้กับนักฆ่าระดับ SSS ของโลกมืดแล้ว

ก้าวหน้าไปอีกขั้นเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้!

ในไม่ช้า บอดี้การ์ดที่แข็งแรงสมบูรณ์สิบกว่าคน ก็พากันนอนอยู่บนพื้น ร้องโหยหวนไม่หยุด

แขนหัก ขาหัก มีครบทุกรูปแบบ ไม่มีกำลังที่จะสู้อีกต่อไปแล้ว

คนเหล่านี้บังอาจขนาดนี้ หวังอี้ลงมือไม่เบาเลย ไม่เอาชีวิตพวกเขา ก็ถือว่าเมตตาอย่างใหญ่หลวงแล้ว

เมื่อมองดูภาพนี้ เริ่นเฟยก็ตกใจจนพูดไม่ออก

คิดไม่ถึงเลยว่าหวังอี้สองคนจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ ช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ

“แค่นี้เนี่ยนะ?”

หวังอี้ส่ายหน้า เดินเข้ามาทีละก้าว มองไปยังเริ่นเฟยเรียบๆ

“ผู้กำกับใหญ่เริ่น มาสิ ข้าอยู่นี่แล้ว ดูสิว่าแกจะทำให้ข้าได้เห็นดีได้อย่างไร!”

“ผม... ผม...”

สีหน้าของเริ่นเฟยเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว รีบยิ้มกล่าวว่า

“เข้าใจผิดครับ ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด! ที่เขาว่ากันว่าไม่สู้กันก็ไม่รู้จักกัน น้องชาย มาดูดหัวจื่อสักมวนไหม?”

พูดจบ เริ่นเฟยก็รีบหยิบบุหรี่หัวจื่อมวนหนึ่งออกมา ยื่นไปให้

ท่าทางนั้น เหมือนกับนักเลงข้างถนนในหนังฮ่องกงไม่มีผิด

มาดูดหัวจื่อบ้าบออะไรของแก!

หวังอี้หน้าดำ “ทำไม? ผู้กำกับเริ่นยังจะชวนผมไปถ่ายหนังอีกเหรอ?”

“อันนี้ได้เลย ด้วยฝีมือของน้องชาย ฉากบู๊ไม่มีปัญหาแน่นอน!”

เริ่นเฟยพูดจบ แต่ในใจกลับแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา: เชอะ พยุงแกไว้ก่อน ค่อยดูเถอะว่าข้าจะจัดการแกอย่างไร!

ผู้กำกับใหญ่อย่างเขา สามารถอยู่ในวงการบันเทิงได้ ย่อมต้องมีอิทธิพลทั้งในโลกมืดและโลกสว่าง

โดยเฉพาะผู้กำกับเก่าที่มาจากยุคหนังฮ่องกง หากไม่มีเบื้องหลัง ไม่มีผู้หนุนหลัง ก็คงจะถูกคนอื่นสับไปนานแล้ว!

ต้องรู้ว่าซูเปอร์สตาร์หลายคนในสมัยนั้น ถูกคนใช้ปืนจ่อหัว บังคับให้ถ่ายหนัง

คนที่มาจากยุคนั้น ไม่มีข้อยกเว้นล้วนเป็นคนโหด

“ฉากบู๊ได้แน่นอนอยู่แล้ว ดีที่สุดคือมาเล่นหนังเรื่องตีผู้กำกับสักเรื่อง!”

หวังอี้ตบไหล่ของเริ่นเฟยเบาๆ กล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

“แก... แก... แกจะทำอะไร? ข้าจะบอกให้นะ นี่มันสังคมนิติธรรม!”

เริ่นเฟยหวาดผวาจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบแสร้งทำเป็นเก่งกล้า

“ถ้าแกกล้าทำอะไรบ้าๆ ข้าจะแจ้งตำรวจทันที! แจ้งตำรวจ!”

“แจ้งตำรวจ? ได้สิ!” หวังอี้ยิ้มบางๆ

“พวกแกบุกรุกเข้ามาในคฤหาสน์ของข้าโดยมิชอบ แถมยังจงใจทำลายโครงสร้างวังอ๋องของข้า ทำลายอุปกรณ์มากมายขนาดนี้! ดูสิว่าตำรวจมาแล้วจะว่าอย่างไร!”

“วังอ๋องของแก!” เริ่นเฟยถึงกับพูดไม่ออก คนถึงกับค่อนข้างมึนงง

มูลค่าของวังอ๋องแห่งหนึ่ง นั่นประเมินค่าไม่ได้เลย

ถึงแม้ว่ามูลค่าตลาดจะแค่ไม่กี่พันล้านหยวนเท่านั้น แต่ปัญหาก็คือไม่มีใครขาย!

ต่อให้แกจะให้หนึ่งหมื่นล้าน ก็ไม่มีใครยอมปล่อยออกมา!

คนที่เล่นวังอ๋องได้ ความรวยเป็นเพียงเงื่อนไขเบื้องต้น ความสูงส่งต่างหากคือแก่นแท้!

คนทั้งรวยทั้งสูงส่ง จะขายวังอ๋องเหรอ?

ส่วนหวังอี้ที่อยู่ตรงหน้าบอกว่าเป็นเจ้าของวังอ๋อง หรือว่าจะเป็นซูเปอร์มหาเศรษฐี?

จะเอาเงินก็มีเงิน จะเอาอิทธิพลก็มีอิทธิพล?

กระทั่งเป็นตัวตนที่เขาเริ่นเฟยก็หาเรื่องไม่ได้?

“คุณหวัง... วังอ๋องแห่งนี้เป็นของคุณจริงๆ เหรอครับ?”

เริ่นเฟยอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น ใบหน้าดูย่ำแย่มาก

ถ้าเป็นของหวังอี้จริงๆ งั้นเรื่องก็ใหญ่แล้ว แถมยังทะเลาะกันถึงขั้นนี้อีก

อย่าว่าแต่เรื่องวันนี้จะจบไม่สวยเลย อยากจะถ่ายทำต่อไปก็ยากแล้ว

“เรื่องไร้สาระ!”

หวังอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกแกเข้ามาได้อย่างไร? แล้วมาถ่ายทำที่นี่ได้อย่างไร?”

“เป็นอย่างนี้ครับ คุณหวัง... พวกเราจ่ายค่าสถานที่ให้กับบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิงแล้วก็ได้รับอนุญาตจากบริษัทฯ ถึงได้มาถ่ายทำที่นี่ครับ”

เริ่นเฟยค่อยๆ อธิบาย ปัดความรับผิดชอบทั้งหมดไปให้บริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิง

ส่วนบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิง ก็คือบริษัทจัดการทรัพย์สินบุคคลที่สามที่เกรย์เคยมอบหมายไว้ก่อนหน้านี้ รับผิดชอบงานบำรุงรักษาประจำวันของวังอ๋องโดยเฉพาะ

แต่ไม่เคยบอกไว้เลยว่าให้เช่าแก่ผู้อื่นใช้งาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำลาย!

พูดได้แค่ว่าบริษัทจัดการทรัพย์สินในปัจจุบัน นับวันยิ่งไร้ขื่อแป

โดยเฉพาะบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิงกล้าเอาคฤหาสน์ของเจ้าของ โดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ ให้บุคคลที่สามเช่าโดยตรง เพื่อหารายได้พิเศษ!

ได้เลย เก่งจริงๆ!

เรื่องนี้ทำให้หวังอี้โกรธจัดแล้ว กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ไปเรียกเจ้านายของบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิงมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”