บทที่ 75: เรื่องวุ่นวายที่คลับเฮาส์ สาวนั่งดริงก์ และดารา

“ได้ครับ ได้ครับ คุณหวังโปรดระงับอารมณ์ก่อน ผมจะรีบติดต่อเดี๋ยวนี้!”

สีหน้าของเริ่นเฟยเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว กลัวว่าหวังอี้จะลงมือ ทำให้เขาต้องซ้ำรอยผู้ประสานงานกองถ่าย รีบโทรหาตู้เต๋ออี้ผู้จัดการบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิง

“เฒ่าตู้ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

“เรื่องใหญ่อะไรเหรอ? ผู้กำกับเริ่น ผมกำลังยุ่งอยู่นะ!”

ในคลับเฮาส์ ตู้เต๋ออี้กำลังโอบกอดสาวนั่งดริงก์ที่แต่งหน้าจัดจ้านคนหนึ่ง มือไม้ซุกซนไปทั่ว มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย แฝงไปด้วยความรำคาญอย่างเข้มข้น

“แกไปจีบสาวอีกแล้วใช่ไหม? เฮ้อ พ่อคุณ! เวลาไหนแล้ว แกยังจะมีความสุขอยู่อีก!”

เริ่นเฟยพูดไม่ออก ตัวถ่วงของแท้ “เจ้าของวังอ๋องมาถึงที่แล้ว!”

“อะไรนะ!”

สีหน้าของตู้เต๋ออี้เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ขมวดคิ้วเข้าหากัน

“คุณเกรย์ไม่ได้อยู่ต่างประเทศตลอดหรอกเหรอ? จะมาถึงที่ได้อย่างไร!”

“ไม่ใช่ฝรั่ง แต่เป็นคุณหวัง! ดูจากสายตาแล้วอายุสิบเจ็ดสิบแปดปี!”

เริ่นเฟยพูดจบ ก็ร้องโอดครวญไม่หยุด

“เป็นไปได้อย่างไร? หรือว่าคุณเกรย์จะขายวังอ๋องไปแล้ว? เป็นไปไม่ได้หรอก!”

ตู้เต๋ออี้ค่อนข้างไม่เชื่อ “วังอ๋องระดับนี้ หายากจนแทบจะสูญพันธุ์ไปแล้ว มีแต่จะเพิ่มมูลค่าขึ้นเรื่อยๆ คุณเกรย์ไม่มีทางขายหรอก! ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีอีก! ผู้กำกับเริ่น คุณคงจะไม่ได้ถูกหลอกใช่ไหม?”

“ถูกหลอก?”

มุมปากของเริ่นเฟยกระตุก แต่นึกถึงฝีมือของหวังอี้สองคน มองดูบอดี้การ์ดและผู้ประสานงานกองถ่ายที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น เริ่นเฟยก็ส่ายหน้า

“คุณหวังไม่เหมือนคนหลอกลวงนะ คุณรีบมาจัดการเถอะ!”

“คุณรอแป๊บนะ ผมขอถามดูก่อน”

พูดจบ ตู้เต๋ออี้ก็วางสายไป

“คุณตู้คะ ใครเหรอคะ ไม่รู้จักกาลเทศะเลยมาขัดจังหวะเรื่องดีๆ ของพวกเรา!”

ไป๋เสี่ยวเจี๋ยที่ซบอยู่ในอ้อมกอดของตู้เต๋ออี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่พอใจอย่างยิ่ง

“เหอะๆ ผู้กำกับใหญ่คนหนึ่งน่ะ ถ่ายหนัง”

ตู้เต๋ออี้พูดอย่างสงบ แต่ดวงตาของไป๋เสี่ยวเจี๋ยกลับเป็นประกาย คนทั้งคนกลายเป็นขยันขันแข็งขึ้นมา

“ผู้กำกับใหญ่! พี่ตู้เก่งจริงๆ เลย ยังรู้จักผู้กำกับใหญ่อีกด้วย ไม่รู้ว่าด้วยความสวยของน้องพอจะไปรับบทเล็กๆ น้อยๆ ได้ไหมคะ? แค่ตัวประกอบเล็กๆ ก็พอค่ะ!”

“เธอเหรอ?”

ตู้เต๋ออี้ส่ายหน้า “ฝีมือการแสดงของเธอไม่ได้เรื่อง!”

“พี่ตู้ดูถูกน้องเหรอคะ?”

ไป๋เสี่ยวเจี๋ยแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา นั่งลงบนตัวของตู้เต๋ออี้

จู่ๆ ก็ยื่นมือไปคว้าเนคไทของตู้เต๋ออี้ คนทั้งคนก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ เป่าลมร้อนออกมาเบาๆ กล่าวด้วยสายตาที่ร้อนแรงว่า

“พี่ตู้คะ ถึงแม้ฝีมือการแสดงของน้องจะไม่ได้เรื่อง แต่แสดงเป็นตัวเองคงจะไม่มีปัญหาใช่ไหมคะ?”

“แสดงเป็นตัวเอง? แสดงเป็นไก่เหรอ? ฮ่าๆๆๆ!”

ตู้เต๋ออี้หัวเราะก๊าก สำรวจดูของเด็ดที่อยู่ตรงหน้า แล้วพยักหน้า

“อันนี้พอได้อยู่ เหมือนว่าทางผู้กำกับเริ่นจะมีบทแบบนี้บ่อยๆ!”

“น่ารังเกียจมาพูดกับคนอื่นแบบนี้!”

ไป๋เสี่ยวเจี๋ยพูดอย่างงอนๆ แต่คนทั้งคนกลับล้มตัวลงในอ้อมกอดของตู้เต๋ออี้ ดีใจอย่างยิ่ง

ถ้าสามารถไปรับบทใต้สังกัดของผู้กำกับเริ่นได้ ถึงแม้จะต้องแสดงเป็นไก่ เธอก็สามารถเพิ่มมูลค่าตัวเองได้อย่างรวดเร็ว!

ถึงแม้จะโผล่มาแค่ไม่กี่ฉาก ก็สามารถทำให้เธอทำกำไรมหาศาลได้

จากนี้ไปก็ไม่ใช่สาวนั่งดริงก์ในคลับเฮาส์อีกแล้ว แต่เป็นนางแบบหน้าใหม่ ดารา ถึงแม้จะเป็นดาราปลายแถว ก็ยังดีกว่าเน็ตไอดอล!

ถ้าเกิดโชคดีโด่งดังขึ้นมา ถูกผู้กำกับใหญ่จับตามอง ดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมา อนาคตก็ยิ่งไร้ขีดจำกัด

หรือถูกทายาทเศรษฐีคนไหนจับตามอง แต่งงานเข้าตระกูลใหญ่ไปเลย ก็ถือว่าเป็นผู้ชนะในชีวิต!

เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ดวงตาของไป๋เสี่ยวเจี๋ยก็จับจ้องไม่วางตา

ถ้าสามารถเป็นดาราได้ ใครจะยอมมาเป็นสาวนั่งดริงก์ในคลับเฮาส์!

เมื่อมองดูภาพนี้ ตู้เต๋ออี้ก็ส่ายหน้า ในใจแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา

แค่ของแบบแก ยังจะอยากเป็นดาราอีกเหรอ? ถุย!

จากนั้นก็โทรออกไปเบอร์หนึ่ง

“คุณเกรย์ครับ สวัสดีครับ ผมคือผู้จัดการบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิง ตู้เต๋ออี้ครับ”

“บริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิง ตู้เต๋ออี้?” เกรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เรารู้จักกันด้วยเหรอ?”

ใบหน้าของตู้เต๋ออี้มืดลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยิ้มประจบ

“คุณเกรย์ครับ ท่านผู้สูงศักดิ์มักจะหลงลืมจริงๆ ท่านลืมไปแล้วเหรอครับว่าวังอ๋องของท่านที่ตั้งอยู่ในเมืองหลวงของประเทศเซี่ย ล้วนแต่มอบหมายให้บริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิงของเราดูแลรักษานะครับ”

“โอ้? วังอ๋อง! วังอ๋อง!”

ในที่สุดเกรย์ก็นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ “แต่ว่าวังอ๋องของผมมอบให้คนอื่นไปแล้ว มอบให้คุณหวังไปแล้ว!”

“คุณหวัง? เป็นเด็กหนุ่มชาวเซี่ยอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีรึเปล่าครับ?”

ในใจของตู้เต๋ออี้สั่นสะท้าน ความรู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรงก็ผุดขึ้นมาในใจ

“ใช่แล้วครับ ตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน วังอ๋องก็ได้กลายเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของคุณหวังไปแล้ว ฝากสวัสดีคุณหวังแทนผมด้วย” เกรย์กล่าว

“ได้ครับ คุณเกรย์”

วางสายไป ใบหน้าของตู้เต๋ออี้ก็มืดครึ้มลงโดยสิ้นเชิง

ถ้าเป็นวังอ๋องของเกรย์ ยังพอจะจัดการได้ เพราะถึงอย่างไรเกรย์ก็อยู่ต่างประเทศ จะหลอกฟ้าข้ามทะเล ก็ยังพอจะพูดกันได้

แต่พอมาเป็นวังอ๋องของหวังอี้ แถมคนก็มาถึงวังอ๋องแล้ว จับได้คาหนังคาเขาอีก แบบนี้จะทำอย่างไรดี?

ในชั่วพริบตา ความกังวลก็ผุดขึ้นมาในใจ ตู้เต๋ออี้นิ้วเคาะโซฟาหนังแท้ ใบหน้าเขียวคล้ำ

“พี่ตู้คะ เรื่องทางผู้กำกับเริ่นรบกวนแนะนำให้หน่อยนะคะ ขอเพียงแค่เรื่องสำเร็จ น้องรับรองว่าพี่จะพอใจค่ะ”

ไป๋เสี่ยวเจี๋ยเลียริมฝีปากเชอร์รี่สีแดงสดของเธอ ในดวงตาที่เย้ายวนเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ร้อนแรง

คนทั้งคนเบียดชิดอยู่บนร่างของตู้เต๋ออี้

แต่ในตอนนี้ตู้เต๋ออี้กำลังกลุ้มใจเรื่องวังอ๋องอยู่ จะมีเวลาไปสนใจท่าทางยั่วยวนของไป๋เสี่ยวเจี๋ยได้อย่างไร?

เขาจึงผลักมือทีหนึ่ง ผลักไป๋เสี่ยวเจี๋ยไปข้างๆ อย่างหยาบคาย

แต่ไป๋เสี่ยวเจี๋ยคิดแต่เรื่องจะเข้าวงการบันเทิง ไม่เพียงแต่จะไม่โกรธ กลับยังเข้ามาใกล้ชิดอีกครั้ง มอบจุมพิตหอมหวานให้

“พี่...ตู้...คะ~”

“ไสหัวไป! นังสารเลว!”

แต่คาดไม่ถึงว่าตู้เต๋ออี้จะโกรธจัดแล้ว ตบหน้าไป๋เสี่ยวเจี๋ยที่กำลังจะจูบเข้ามาฉาดหนึ่ง

เพียะ!

เสียงใสดังก้องไปทั่วทั้งห้องส่วนตัว

ไป๋เสี่ยวเจี๋ยถูกตบจนมึนไปโดยตรง มุมปากเต็มไปด้วยรอยเลือด

“ตู้เต๋ออี้... แก... แก... แกมันบัดซบ! แกตีฉัน!”

ไป๋เสี่ยวเจี๋ยเอามือกุมใบหน้าที่บวมเป่งของเธอ เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด

เธอรุกหนักขนาดนั้น ร้อนแรงขนาดนั้นมอบจูบให้ตู้เต๋ออี้ ผลสุดท้ายตู้เต๋ออี้ไม่รับน้ำใจ แถมยังตีเธออีก!

มันเกินไปจริงๆ!

“ตีแก? นังสารเลว ข้าก็ตีนี่แหละ! ไม่เห็นรึไงว่าข้ากำลังกลุ้มใจอยู่? ไสหัวไปให้พ้น!”

พูดจบ ตู้เต๋ออี้ก็เตะออกไปทีหนึ่ง เตะไป๋เสี่ยวเจี๋ยกระเด็นไปโดยตรง

ไป๋เสี่ยวเจี๋ยพยุงตัวลุกขึ้นมา ทั้งตัวเจ็บปวดอย่างรุนแรง แต่กลับไม่ร้องไห้ออกมาเลยแม้แต่หยดเดียว กลับจ้องมองตู้เต๋ออี้ กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ดี ไอ้แซ่ตู้ ถือว่าแกเหี้ยม แกคอยดู!”

“เชี่ย! นังสารเลว ขู่ข้าเหรอ?”

ตู้เต๋ออี้ที่กำลังโกรธอยู่แล้ว ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก

คว้าขวดเบียร์ขึ้นมาขวดหนึ่ง ฟาดลงบนหัวของไป๋เสี่ยวเจี๋ยอย่างแรงทันที

ปัง!

ขวดเบียร์แตกกระจาย ราดรดร่างของไป๋เสี่ยวเจี๋ยจนเปียกโชก บนหน้าผากยิ่งถูกบาดเป็นแผลยาว สภาพน่าสังเวชอย่างยิ่ง

ไป๋เสี่ยวเจี๋ยถึงกับมึนงงไปอีกครั้ง รู้สึกเพียงแค่ว่าในสมองอื้ออึงไปหมด ยืนนิ่งราวกับไก่ไม้

ความเจ็บปวดอย่างถึงขีดสุด ถึงทำให้เธอได้สติกลับมา

“แกคอยดูเถอะนะ!”

ไป๋เสี่ยวเจี๋ยตะคอกเสียงดัง ลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งออกไปข้างนอก

ตู้เต๋ออี้ส่ายหน้า ขี้เกียจจะไปสนใจ ยังคงครุ่นคิดว่าจะรับมือกับหวังอี้อย่างไร

“สามารถเป็นเจ้าของวังอ๋องได้ แถมยังทำให้คุณเกรย์ต้องฝากสวัสดีด้วยตัวเองอีก คุณหวังคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ กระทั่งอาจจะมีที่มาที่ไป!”

“เฮ้อ! แล้วจะทำอย่างไรดี?”

เสียงถอนหายใจครั้งหนึ่ง ตู้เต๋ออี้เต็มไปด้วยความจนใจ

หากเป็นเจ้าของห้องธรรมดาๆ เขาก็สามารถรับมือแบบขอไปทีได้ กระทั่งกดขี่อย่างแข็งกร้าวได้

อย่างไรก็ตาม...อีกฝ่ายไม่มีเบื้องหลัง ไม่มีความสามารถ ถูกรังแกก็ต้องทน!