ตอนที่ 76
บทที่ 76: การชำระบัญชี ทุกคนล้วนเป็นคนเหี้ยม
minibunny · 6,241 ตัวอักษร
แต่คุณหวังคนนี้ดูเหมือนจะมีที่มาที่ไปไม่ธรรมดา ไม่ใช่คนที่จะรังแกได้ง่ายๆ!
และยิ่งไม่ใช่คนที่จะรับมือแบบขอไปทีได้!
หากคุณหวังเกิดอ้าปากสิงโตขึ้นมา งั้นก็คงจะจัดการไม่ง่ายแล้วจริงๆ!
ตู้เต๋ออี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เลื่อนผ่านรายชื่อติดต่อทีละคน กล่าวเบาๆ ว่า
“เชอะ! ไอ้แซ่หวัง หวังว่าแกจะรู้จักเจียมตัว เห็นดีก็เลิกรา มิฉะนั้นก็อย่าหาว่าข้าตู้เต๋ออี้โหดเหี้ยมอำมหิต!”
ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงดังปัง! ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกเตะเปิดออก
ชายร่างกำยำหลายคนพุ่งเข้ามาโดยตรง คนที่นำหน้าคือชายหนึ่งหญิงหนึ่ง
ผู้ชาย ร่างกายกำยำ สักลายเต็มแขน คาบซิการ์ ดูแล้วก็รู้ว่าหาเรื่องไม่ได้ง่ายๆ
ส่วนผู้หญิงคนนั้น บนหัวมีรอยเลือด ชุดกระโปรงสั้นกุดสีดำบนร่างเปียกโชกไปนานแล้ว
คือไป๋เสี่ยวเจี๋ยที่เพิ่งจะวิ่งออกไปนั่นเอง
“พี่อู๋ก็คือไอ้สารเลวคนนี้แหละที่ทำกับฉันแบบนี้!”
“ก็มันเหรอ?”
พี่อู๋พ่นควันซิการ์ออกมาเป็นวง แค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา
“ขนาดคนของข้าแกก็ยังกล้ารังแก เบื่อชีวิตแล้วใช่ไหม? พี่น้อง ลุย อัดมันให้ข้า!”
“ครับ!”
ในทันใดนั้น ชายร่างกำยำเจ็ดแปดคนทั้งหมดก็พุ่งเข้าไป
เมื่อมองดูภาพนี้ ตู้เต๋ออี้ก็กลัวจนฉี่ราด
คนเขาก็มี แต่ปัญหาคือไม่ได้อยู่ที่นี่!
ในยามคับขัน ตู้เต๋ออี้ก็เอ่ยปากอย่างเด็ดขาด “เข้าใจผิด เข้าใจผิด ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด!”
“เข้าใจผิด? ทำคนของข้าเป็นแบบนี้ แกมาบอกข้าว่าเข้าใจผิด? งั้นข้าหักขาสองข้างของแก แล้วก็บอกว่าเข้าใจผิดเหมือนกัน!” พี่อู๋เอ่ยขึ้นอย่างเคร่งขรึม
“อย่า อย่าเด็ดขาด!” ตู้เต๋ออี้กลัวจนฉี่ราด คนทั้งคนหดตัวเป็นก้อน
“ผมเป็นแขก VIP ของที่นี่นะ ผมสนิทกับประธานโจวของร้านพวกคุณนะ พวกแกอย่าทำอะไรบ้าๆ! จริงๆ นะ พวกเราทานข้าวด้วยกันบ่อยๆ”
“สนิทกับประธานโจว?”
พี่อู๋แค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา ทิ้งซิการ์ลงบนพื้น แล้วใช้เท้าขยี้
“ในเมื่อเป็นเพื่อนของประธานโจว งั้นหน้าตานี้ก็ยังต้องให้”
“ใช่ๆ คนกันเองทะเลาะกันเอง ครอบครัวเดียวกัน ครอบครัวเดียวกัน”
ตู้เต๋ออี้ดีใจจนยิ้มกว้าง ถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่คาดไม่ถึงว่าพี่อู๋จะกล่าวต่อว่า “ถ้างั้นก็ไม่ต้องหักขาแล้ว อัดสักหน่อยก็พอ!”
“อะไรนะ! อย่า! แกจะทำแบบนี้ไม่ได้!”
ตู้เต๋ออี้ขวัญหนีดีฝ่อ รีบเอ่ยปากขึ้น แต่ก็ไร้ประโยชน์
ลูกน้องซ้ายขวาไม่สนใจเรื่องพวกนี้ พุ่งเข้าไปโดยตรง กระหน่ำทั้งเตะทั้งต่อยใส่ตู้เต๋ออี้
“อ๊าก! อ๊าก!”
“อย่าตีหัว! อ๊าก!”
“อ๊าก! อย่าเตะเป้า เดี๋ยวจะสิ้นสุดวงศ์ตระกูล!”
“อย่าตีหน้า! ต้องรักษาหน้าตา อ๊าก!”
“อ๊าก! อ๊าก! ทำไมยังมีเตะปากอีก!”
...
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นไม่หยุด ถูกอัดอย่างหนักหน่วงถึงห้านาที พี่อู๋ถึงได้จุดซิการ์มวนใหม่ขึ้นมา แล้วยิ้มกล่าวว่า
“พอแล้ว เดี๋ยวจะตีตายซะก่อน พวกเราเป็นคนเรียบร้อย”
“ครับ!”
ชายร่างกำยำแปดคนถึงได้หยุดมือ
ตู้เต๋ออี้คนทั้งคนนอนกองอยู่บนพื้น หดตัว กอดหัว กระตุกไม่หยุด
รู้สึกเพียงแค่ว่าทั่วทั้งร่าง ที่ไหนก็เจ็บ เจ็บปวดอย่างรุนแรงจนทนไม่ไหว
พอนึกถึงเหตุและผล ยิ่งน่าขันอย่างหาที่เปรียบมิได้
“ไม่น่าเชื่อว่าจะแค่เพราะไปตีนางเอกคลับคนหนึ่ง...สุดท้ายโดนคนอัดซะเละเลย! ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ”
“ช่างน่าโมโหจริงๆ”
“ต่อให้ฆ่าตู้เต๋ออี้ให้ตายเขาก็คิดไม่ถึงว่า...เบื้องหลังสาวนั่งดริงก์ในไนท์คลับ...จะมีพี่ใหญ่กลุ่มหนึ่งอีก!”
“ไอ้แซ่ตู้ คราวนี้ไม่หยิ่งแล้วสินะ?”
ไป๋เสี่ยวเจี๋ยแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชาเดินเข้ามา คว้าขวดเบียร์จากบนโต๊ะมาขวดหนึ่ง
“แก... แก... แกจะทำอะไร?”
ตู้เต๋ออี้ขนหัวลุกชัน มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
“แกคิดว่าไงล่ะ?”
ไป๋เสี่ยวเจี๋ยแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา เหวี่ยงขวดเบียร์ฟาดลงบนหัวของตู้เต๋ออี้อย่างแรง
เหมือนกับที่ตู้เต๋ออี้ทำกับไป๋เสี่ยวเจี๋ยก่อนหน้านี้ไม่มีผิด
เพียะ!
ขวดเบียร์แตก ตู้เต๋ออี้มึนไปเลย
“ไอ้ไร้ประโยชน์!”
ไป๋เสี่ยวเจี๋ยสบถ แล้วเตะไปที่ร่างของตู้เต๋ออี้อีกสองที เจ็บจนตู้เต๋ออี้แสบฟันไปหมด ถึงได้จากไปอย่างพอใจ
ในไม่ช้า ห้องส่วนตัวที่ว่างเปล่า ก็เหลือเพียงตู้เต๋ออี้คนเดียว ทั้งตัวเจ็บปวดอย่างรุนแรง เลือดท่วมไปทั่ว
“แม่-งเอ๊ย นังสารเลวนี่!”
ตู้เต๋ออี้สบถคำหนึ่ง แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรออกไปสายหนึ่ง
ในไม่ช้า ลูกน้องสี่ห้าคนก็รีบมาถึง เมื่อมองดูภาพนี้ ทุกคนต่างก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า
“คุณตู้ครับ ผมจะเรียกพี่น้องมา อัดกลับไปไหมครับ?”
ลูกน้องคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น ใบหน้าเย็นเยียบ
แต่ตู้เต๋ออี้กลับส่ายหน้า
“หรือว่าจะทนแบบนี้ไปเหรอครับ? พวกมันทำร้ายท่านเป็นแบบนี้นะครับ!”
ลูกน้องไม่เต็มใจอย่างยิ่ง
“ทน?” ตู้เต๋ออี้ส่ายหน้า “ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ?”
“ถ้างั้นคุณตู้หมายความว่า...” ลูกน้องสงสัยอยู่บ้าง
“เหอะๆ ออกไปจากที่นี่ก่อน แล้วค่อยโทรศัพท์ไปแจ้งความเรื่องคลับเฮาส์!”
ตู้เต๋ออี้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา สายตาคมกริบ “กล้ามาอัดข้าเป็นแบบนี้ ข้าจะทำให้ทั้งคลับเฮาส์ต้องปิดตัวลง ข้าอยากจะเห็นนัก ว่าสุดท้ายแล้วใครจะเป็นคนร้องไห้!”
“นี่... ได้ครับ!”
ลูกน้องตกใจจนสะดุ้ง ท่านี้เหี้ยมจริงๆ!
ทันทีที่ทั้งคลับเฮาส์ถูกปิด ไม่เพียงแต่คนพวกนั้นจะจบสิ้น คนที่อยู่เบื้องหลังคลับเฮาส์ก็จะจบสิ้นไปด้วย
แน่นอนว่า คุณตู้ยังคงโหดเหี้ยมอำมหิตเหมือนเดิม!
ไม่แปลกใจเลยที่อายุยังน้อย ก็กลายเป็นผู้บริหารของบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิงได้ มีลูกเล่นจริงๆ เหี้ยมพอ!
“งั้นผมไปส่งท่านที่โรงพยาบาลนะครับ!” ลูกน้องเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง
ตู้เต๋ออี้พยักหน้า
รถมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาล แต่ตู้เต๋ออี้กลับได้รับโทรศัพท์จากเริ่นเฟยอีกครั้ง
“เฒ่าตู้ แกอยู่ไหน? ทำไมยังไม่มาอีก?”
“ให้ตายสิ! เร่งอยู่ได้!”
ตู้เต๋ออี้สบถในใจคำหนึ่ง แล้วกล่าวว่า
“ทางนี้ของฉันเกิดเรื่องนิดหน่อย ชั่วคราวไปไม่ได้แล้ว วังอ๋องแห่งนั้นยืนยันแล้ว เป็นของคุณหวังจริงๆ ส่วนอีกฝ่ายต้องการจะจัดการอย่างไร ต้องการจะเรียกร้องค่าเสียหายอย่างไร ไปหาบริษัทเถอะ!”
“แค่นี้เหรอ? แกไม่มาด้วยตัวเอง? แล้วการถ่ายทำต่อไปของฉันจะทำยังไง?”
เริ่นเฟยพูดไม่ออก หนังเพิ่งจะถ่ายไปได้ครึ่งเรื่อง วังอ๋องไม่ให้ใช้แล้ว ต่อไปจะทำยังไง?
“ฉันไม่สนิทกับเจ้าของคนใหม่ แกก็ดูสถานการณ์จัดการเองแล้วกัน!”
ตู้เต๋ออี้พูดจบ ก็วางสายไปโดยตรง
“ฮัลโหลๆๆ? ให้ตายสิ คนอะไรวะ นี่มัน!”
เริ่นเฟยตะคอกอย่างเกรี้ยวกราด ใบหน้าเขียวคล้ำ จากนั้นก็มองไปยังหวังอี้ กล่าวอย่างพูดไม่ออกว่า
“คุณหวังครับ ดูนี่สิครับ...”
“ไม่มาใช่ไหม?”
หวังอี้ส่ายหน้า “หยิ่งยโสจริงๆ ได้ ในเมื่อเขาไม่มา งั้นข้าก็จะเอาทั้งบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิงมาเชือดไก่ให้ลิงดู!”
“นี่...”
เริ่นเฟยถึงกับพูดไม่ออก อดไม่ได้ที่จะเตือนว่า
“คุณหวังครับ บริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิงก็เป็นยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง มูลค่าตลาดสูงถึงแสนล้าน ไม่ใช่ว่าจะล้มได้ง่ายๆ นะครับ! สู้เราปรองดองกันดีกว่า ทุกคนเปลี่ยนเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก เปลี่ยนเรื่องเล็กให้หายไป คบเป็นเพื่อนกันดีไหมครับ?”
เริ่นเฟยทำตัวเป็นคนกลางไกล่เกลี่ย ไม่ใช่เพื่อบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิง แต่เพื่อเฟยตู้พิคเจอร์สของเขา!
เพื่อให้สามารถเจรจาความสัมพันธ์ได้ดี ถ่ายทำครึ่งหลังของหนังเกรดบีฉากหวือหวาในวังอ๋องต่อไปได้!
“แค่แสนล้าน?”
หวังอี้อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ขนาดเล็กแค่นี้ คืนนี้ก็จัดการได้แล้ว!”
เริ่นเฟย: ......
“เมื่อกี้คุณพูดอะไรนะครับ?” หวังอี้เอ่ยปากถาม ไม่ได้ยินคำพูดข้างหลังของเริ่นเฟยเลยแม้แต่น้อย
“ไม่มีอะไรครับ ผมไม่ได้พูดอะไรเลย”
เริ่นเฟยรีบเอ่ยปากขึ้น ท่านบรรพบุรุษคนนี้ขนาดบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิงมูลค่าแสนล้านยังไม่เห็นอยู่ในสายตาเลย ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ
ไม่รู้ว่าฝีมือแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ หรือว่าแกล้งทำเป็นอวดดี!
“ในเมื่อคุณไม่ได้พูดอะไร งั้นเรื่องของพวกเรา ก็ควรจะมาสะสางกันได้แล้ว!”
หวังอี้เอ่ยขึ้นเรียบๆ
บัญชีของบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิงต้องสะสาง บัญชีของกองถ่ายที่ทำลายโครงสร้างวังอ๋องของเขา ก็ต้องสะสางเช่นกัน!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น