บทที่ 77: ล้วนเป็นของเก่าแก่ ความยินดีที่คาดไม่ถึง

“คุณหวังครับ พวกเรามีเรื่องอะไรกันเหรอครับ?” เริ่นเฟยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม แกล้งโง่อย่างเด็ดขาด “คุณก็รู้ว่า พวกเราเช่าสถานที่มาจากบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิง จ่ายเงินเป็นรายวัน ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องของบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิง ผู้ก่อหนี้ย่อมมีเจ้าหนี้ ไม่เกี่ยวกับพวกเราจริงๆ ครับ!”

“งั้นเหรอ?”

หวังอี้ส่ายหน้า เจ้าหมอนี่มันจิ้งจอกเฒ่าจริงๆ พูดไม่กี่คำก็ปัดความรับผิดชอบของตัวเองจนหมดจด แต่น่าเสียดายที่มาเจอกับหวังอี้!

“เหอะๆ ผู้กำกับเริ่น ถึงแม้ว่าวังอ๋องพวกคุณจะเช่ามาจากบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิง เรื่องการบุกรุกโดยมิชอบ ผมสามารถปล่อยคุณไปได้! แต่การทำลายโครงสร้างของวังอ๋องตามอำเภอใจ เอาของเก่าแก่อายุหลายร้อยปีมาทำลายเล่น! เรื่องนี้คุณจะว่าอย่างไร? ก็จะปัดความรับผิดชอบไปให้ซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ด้วยเหรอ?”

“นี่...”

มุมปากของเริ่นเฟยกระตุก รู้ตัวว่าผิดเต็มประตู ได้แต่ยิ้มแหยๆ กล่าวว่า “คุณหวังครับ เข้าใจผิดครับ ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด อีกอย่าง ก็ไม่ได้ทำลายอะไรมากมาย แค่ปรับเปลี่ยนเล็กน้อยเท่านั้นเอง ของที่ขยับย้ายก็เป็นของที่ไม่ค่อยมีราคา ไม่ได้เสียหายอะไรมากมาย”

“ของไม่มีราคา? ไม่เสียหายอะไรมากมาย?”

หวังอี้อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ชี้ไปที่โต๊ะหินที่พวกเขากองของจิปาถะไว้ แล้วกล่าวว่า “ในสายตาของคุณ นี่คือของไม่มีราคา?”

เริ่นเฟยมองดู แล้วพยักหน้า “คุณหวังครับ ถึงแม้ข้างบนจะมีลวดลายแกะสลักอยู่บ้าง แต่มันก็แค่เก้าอี้หินเท่านั้นเอง ถ้าคุณชอบ เดี๋ยวผมให้คนหามาให้คุณอีกสักสองสามชุด!”

“ตด!” หวังอี้โกรธจัดแล้ว “เบิกตาหมาของแกดูให้ชัดๆ ลวดลายแกะสลักข้างบนนี่ไม่ใช่ลวดลายธรรมดา แต่มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิงแล้ว! แกมาบอกข้าว่าไม่มีราคา?”

“อะไรนะ! ของสมัยราชวงศ์ชิง?”

เริ่นเฟยถึงกับพูดไม่ออก ราชวงศ์ชิงจนถึงตอนนี้กี่ปีแล้ว!

นั่นไม่ได้หมายความว่า ของเหล่านี้ล้วนเป็นของเก่าแก่หรอกเหรอ!

กระโถนเมื่อสามสี่ร้อยปีก่อน ส่งต่อมาถึงตอนนี้ก็ยังเป็นของเก่าแก่

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชุดโต๊ะเก้าอี้หินแกะสลัก!

บนเก้าอี้หินสามตัวล้วนมีภาพแกะสลักที่แตกต่างกัน ส่วนใหญ่เป็นกล้วยไม้ ไผ่ และหิน!

โดยเฉพาะบนแท่นหินอันหนึ่งที่ถูกคว่ำลง ยิ่งแกะสลักเป็นรูปต้นไผ่ที่ดูมีชีวิตชีวา งอกเงยขึ้นมาจากโขดหิน เผยให้เห็นถึงความเจริญรุ่งเรือง

“แล้วมาดูบนโต๊ะหินสิ ไม่ใช่ว่ายังมีตัวอักษรอยู่เหรอ?”

หวังอี้ส่ายหน้า มองเริ่นเฟยเหมือนมองคนปัญญาอ่อน ความไม่รู้น่ากลัวเกินไปแล้ว

“ไม่จริงน่า?”

เริ่นเฟยค่อนข้างไม่เชื่อ รีบเก็บของบนโต๊ะหินออกไป ปรากฏว่าบนโต๊ะมีบทกวีโบราณเขียนด้วยลายมือบรรจงอยู่หลายแถว ลึกซึ้งถึงแก่น

“หยั่งรากมั่นคงในขุนเขาเขียวขจีมิยอมคลาย รากฐานเดิมแท้อยู่ในหมู่ศิลาแหลกสลาย ผ่านการขัดเกลาฟาดฟันนับพันหมื่นยังคงแกร่ง ยอมให้ลมพัดกระหน่ำจากทุกสารทิศ”

“ลงนาม เจิ้งเซี่ย!”

“เจิ้งเซี่ย... เจิ้งเซี่ย บทกวีนี้คุ้นๆ หูอยู่บ้าง แต่ว่าเจิ้งเซี่ยคนนี้เป็นใคร?”

เริ่นเฟยพึมพำ งุนงงไปหมด

“ผู้กำกับเริ่นไม่รู้จักเจิ้งเซี่ย แต่รู้จักเจิ้งป่านเฉียวไหมครับ?”

หวังอี้ส่ายหน้า เจ้าหมอนี่เริ่นเฟยวิชาภาษาจีนต้องสอบตกแน่ๆ

“เจิ้งป่านเฉียว ท่านป่านเฉียว ไผ่หิน!”

ในที่สุดเริ่นเฟยก็นึกขึ้นมาได้ ใบหน้าแดงก่ำ ความคิดที่ไม่น่าเชื่อผุดขึ้นมาในใจ

“นี่... นี่... นี่คงจะไม่ใช่ผลงานจริงของเจิ้งป่านเฉียวใช่ไหมครับ?”

“ใช่แล้ว!”

หวังอี้พยักหน้า ในฐานะอัจฉริยะด้านการลงทุน ถึงแม้จะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดี แต่สายตาแค่นี้ก็ยังพอมีอยู่

“จบสิ้นแล้ว จบสิ้นแล้ว!”

เริ่นเฟยถอนหายใจ สีหน้าเหม่อลอย คนทั้งคนพูดไม่ออก

โต๊ะหินชุดนี้แต่เดิมวางอยู่กลางสวน รูปแกะสลักหินข้างบนเริ่นเฟยเห็นตั้งแต่แรกแล้ว

งดงามขนาดนั้น มีชีวิตชีวาขนาดนั้น เขายังนึกว่าเป็นงานฝีมือสมัยใหม่ สร้างขึ้นเป็นพิเศษ ไม่ได้มีราคาอะไร

ดังนั้นจึงไม่ได้ใส่ใจ โยนไปข้างๆ โดยตรง เพื่อให้มีพื้นที่ถ่ายทำละคร

แต่ใครจะไปคิดว่าเป็นของเก่าแก่อายุสามสี่ร้อยปี แถมยังเป็นผลงานจริงของท่านป่านเฉียวอีกด้วย!

ช่างไร้สาระจริงๆ!

ในชั่วพริบตา เริ่นเฟยก็พูดไม่ออก นักแสดงรอบๆ ยิ่งตกตะลึงไปกันใหญ่

นางเอกหลิวเสี่ยวเยี่ยนคอเสื้อเปิดต่ำ มองดูหินแกะสลักที่ไม่โดดเด่น ในตอนนี้ดวงตาก็เป็นประกาย

คนอื่นๆ ยิ่งเสียใจอย่างสุดซึ้ง ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นของเก่าแก่ มีค่าขนาดนี้ เกรงว่าคงจะขนย้ายไปนานแล้ว แอบเอาไปขายแล้ว!

“ไม่ใช่แค่โต๊ะนี้นะ เก้าอี้หินอีกสองสามตัวก็เป็นของเก่าแก่เหมือนกัน!”

หวังอี้ค่อยๆ อธิบาย

“กล้วยไม้ที่ไม่ร่วงโรยตามสี่ฤดู ไผ่ที่เขียวชอุ่มตลอดร้อยข้อ หินที่ไม่พ่ายแพ้ตลอดกาล คนที่ไม่เปลี่ยนแปลงตลอดพันปี ในฐานะหัวหน้าของแปดประหลาดแห่งหยางโจว ท่านป่านเฉียวทั้งชีวิตวาดเพียงสามสิ่งคือ กล้วยไม้ ไผ่ และหิน! ส่วนโต๊ะหินและเก้าอี้หินที่นี่ ก็เป็นเช่นนั้น!”

“กล้วยไม้! ไผ่! หิน!”

เริ่นเฟยและคนอื่นๆ มองดู ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

หินแกะสลักบนเก้าอี้สามตัวเป็นสามสิ่งนี้จริงๆ ไม่มีอย่างอื่นเลย!

“ของเก่าแก่ระดับนี้ถูกพวกแกทำลายเช่นนี้ ช่างเป็นการทำลายของล้ำค่าจริงๆ แล้วเก้าอี้หินควรจะมีสี่ตัว ทำไมถึงมีแค่สามตัว อีตัวหนึ่งล่ะ?”

หวังอี้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาก็ประเมินค่าของโต๊ะหินชุดนี้ต่ำไป

ใครจะไปคิดว่าบนโต๊ะหินเก้าอี้หินที่ดูธรรมดาๆ จะเป็นหินแกะสลักผลงานจริงของเจิ้งป่านเฉียว!

คาดว่าเกรย์ก็คงจะไม่รู้ ไม่อย่างนั้นต่อให้ฆ่าเขาก็ไม่ยอมยกวังอ๋องให้หวังอี้!

แต่ก็โชคดีที่เป็นโต๊ะหินเก้าอี้หินที่ไม่โดดเด่น มิฉะนั้นจะเหลือมาถึงตอนนี้ได้อย่างไร?

เกรงว่าเมื่อหลายสิบปีก่อนก็คงจะถูกคนทำลายไปแล้ว!

“อีกตัวหนึ่ง...”

เริ่นเฟยตื่นตระหนกโดยสิ้นเชิง อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น

“อีกตัวหนึ่งไปไหนแล้ว? ผู้ประสานงานกองถ่ายล่ะ? รีบพูดมาว่าอีกตัวหนึ่งไปไหนแล้ว!”

“ผู้กำกับเริ่นครับ ผู้ประสานงานกองถ่ายสลบอยู่บนพื้นครับ!” ผู้กำกับคิวบู๊อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น

เริ่นเฟย: ......

“ฉันก็ไม่รังแกพวกแกหรอก ของที่เสียหาย ก็ชดใช้ตามราคาตลาด! ของที่หายไป เชอะ! แกก็ขายบ้านขายรถมาชดใช้แล้วกัน!”

หวังอี้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ส่วนมูลค่าที่แท้จริงเท่าไหร่ พวกแกก็ไปหาคนมาประเมินเองแล้วกัน!”

“นี่... ได้ครับคุณหวัง ผมจะรีบติดต่อเดี๋ยวนี้”

เริ่นเฟยถอนหายใจ ในใจเข้าใจดีว่า นี่คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว

ชดใช้ตามราคาเดิม หวังอี้ไม่ได้อ้าปากสิงโต งั้นก็ดีพอแล้ว

ดูท่าว่าครั้งนี้ต้องเลือดออกกระเป๋าครั้งใหญ่แล้วจริงๆ!

เริ่นเฟยส่ายหน้า รีบติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณวัตถุคนหนึ่งจากพานเจียหยวน

“ลุงเหลียงครับ ผมเห็นชุดโต๊ะเก้าอี้หินแกะสลักชุดหนึ่งที่วังอ๋อง ข้างบนแกะสลักเป็นกล้วยไม้ ไผ่ และหิน...”

“วังอ๋อง? มีแค่กล้วยไม้ไผ่หิน?” ผู้เฒ่าเหลียงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น คนถึงกับค่อนข้างตื่นเต้น

“หรือว่าจะเป็นผลงานจริงของท่านป่านเฉียว?”

“เป็นไปได้อย่างสูงครับ!” เริ่นเฟยถอนหายใจ ในใจเย็นเยียบไปครึ่งหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น “โต๊ะเก้าอี้แบบนี้ มีมูลค่าเท่าไหร่ครับ?”

“มูลค่าเท่าไหร่?” ผู้เฒ่าเหลียงขมวดคิ้วเล็กน้อย

“นี่พูดยากนะ ถ้าเป็นแค่ชุดหินแกะสลักสมัยราชวงศ์ชิงชุดหนึ่ง อย่างมากก็ร้อยล้าน ยังเป็นหน่วยหยวน แต่ถ้าเป็นผลงานจริงของท่านป่านเฉียวจริงๆ กระทั่งเป็นผลงานชิ้นเอก งั้นก็แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง! หลายพันล้าน หลายหมื่นล้านก็เป็นไปได้!”

“อะไรนะ!”

เริ่นเฟยกลัวจนฉี่ราด “หลายพันล้าน หลายหมื่นล้าน? ขายผมไปก็ยังไม่คุ้มค่าขนาดนั้นเลย!”

“แกจะไปรู้อะไร! ตำราอักษรโบราณเล่มหนึ่ง ไม่ได้มีค่าเท่าไหร่หรอก แต่ถ้าข้างบนเป็นลายมือของหวังซีจืองั้นก็เริ่มต้นที่หลายพันล้าน แต่ถ้าเป็นบทกวีแห่งศาลาหลันถิงของหวังซีจือ อย่าว่าแต่หลายพันล้านเลย หลายหมื่นล้านก็เป็นไปได้!” ผู้เฒ่าเหลียงอธิบาย

“นี่... นี่...”

เริ่นเฟยตกใจจนพูดไม่ออก หลักการนี้เขาเข้าใจ

สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่แค่ของเก่า แต่คือผลงานจริงของคนดัง!

ชื่อเสียงของท่านป่านเฉียวไม่ได้ดังเท่าหวังซีจือ แต่เก็บรักษาไว้ดีขนาดนี้ แถมยังเป็นชุดหินแกะสลักทั้งชุด ก็มีมูลค่าไม่น้อยเช่นกัน