บทที่ 78: การสมรู้ร่วมคิดระหว่างอำนาจและเงินทุน เตรียมการโจมตี

“มูลค่าที่แท้จริงเท่าไหร่ ก็ยังต้องเห็นด้วยตาตัวเอง!”

ผู้เฒ่าเหลียงกล่าว “แกรอสักครู่ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

พูดจบ ผู้เฒ่าเหลียงก็ลุกขึ้นปิดร้านทันที นั่งรถทะยานไปตลอดทาง มุ่งตรงไปยังวังฉีอ๋อง!

ผลงานจริงของเจิ้งป่านเฉียว ไม่มีใครไม่หวั่นไหว!

“จบสิ้นแล้ว จบสิ้นแล้ว!”

เริ่นเฟยทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ใบหน้าเขียวคล้ำ

“ถ้าเป็นผลงานจริงของท่านป่านเฉียวจริงๆ มูลค่าหลายพันล้าน ขายฉันไปก็ยังชดใช้ไม่พอเลย!”

ในชั่วพริบตา มุมปากของเริ่นเฟยก็กระตุก เสียใจจนอยากจะย้อนเวลา

ทรัพย์สินทั้งหมดของเขา ก็แค่ไม่กี่สิบล้านเท่านั้นเอง แถมยังเป็นเงินที่ได้มาจากการถ่ายหนังเกรดบีอีกด้วย

“ผู้กำกับครับ พวกเรา...”

ผู้ช่วยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

“พวกเราอะไร! ยังไม่รีบไปหาอีกเหรอ ว่าแท่นหินตัวที่สี่ไปไหนแล้ว? รีบไปหาสิ ถ้าหาไม่เจอ กองถ่ายของพวกเราก็ประกาศล้มละลายได้เลย!” เริ่นเฟยตะคอกอย่างเกรี้ยวกราด

“ครับ ครับ!” ผู้ช่วยรีบเอ่ยปาก “ทุกคนรีบไปหาเร็ว”

ในทันใดนั้น ไม่ว่าจะเป็นทีมงาน หรือนักแสดง ทั้งหมดก็เริ่มเคลื่อนไหว

แม้กระทั่งคนที่นอนอยู่บนพื้น ก็ถูกส่งไปรักษาที่โรงพยาบาล ทิ้งไว้ในวังอ๋องช่างดูรกตา

เรื่องนี้ หวังอี้ไม่ได้สนใจ กลับเรียกหลิงซวงมา

“แจ้งปิงเหอ ให้ไปสืบเรื่องฉาวของบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิง คืนนี้ตลาดหุ้นอเมริกาเปิด ก็โจมตีซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ซะ!”

“ค่ะ นายใหญ่!”

หลิงซวงรีบพยักหน้า แล้วเริ่มดำเนินการ

การจะจัดการกับบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ วิธีที่ดีที่สุด แน่นอนว่าไม่ใช่การบุกไปถึงที่

ในยุคสันติ ลูกเล่นแบบนี้ไม่มีความหมาย

การโจมตีมูลค่าตลาดของพวกเขา ทำให้พวกเขาล้มละลายภายในคืนเดียวต่างหาก คือวิธีที่เหี้ยมที่สุด เฉียบคมที่สุด

อย่างเช่นสถาบันการเงินหลายแห่งในต่างประเทศ ก็ล้วนเป็นเช่นนี้ คอยหาโอกาส หาเรื่องฉาว แล้วเข้าทุบหุ้นบริษัทอื่นโดยตรง

เส้นทางการผงาดขึ้นมาของยักษ์ใหญ่ด้านเงินทุน ก็เป็นเช่นนี้แหละ

ไม่ว่าจะเป็นโซรอสหรือเทพหุ้น หรือกระทั่งหวังอี้

เพียงแต่ว่าปกติหวังอี้ขี้เกียจจะไปลงมือกับบริษัทในประเทศ แต่หากอีกฝ่ายหาเรื่องตายเอง มาหาเรื่องตัวเอง ถ้าอย่างนั้นหวังอี้ก็จะไม่ปรานีเช่นกัน

ความเมตตาต่อศัตรู คือความโหดร้ายต่อตนเอง

เมื่อได้รับคำสั่งของหวังอี้ ปิงเหอและกลุ่มแฮกเกอร์ชั้นหัวกะทิก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

เจาะเข้าระบบเครือข่ายภายใน เซิร์ฟเวอร์ของบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิง รวมถึงสถาบันอื่นๆ ค้นหาเรื่องฉาวของซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้อย่างสุดกำลัง

เรื่องฉาวเหล่านี้ ปกติจะถูกปิดบังไว้อย่างมิดชิด คนภายนอกไม่ล่วงรู้

แต่ทันทีที่ระเบิดออกมา นั่นก็คือหายนะล้างผลาญ

เพราะเรื่องฉาวเหล่านี้ส่วนใหญ่ไม่ธรรมดา ตัวอย่างเช่น การปลอมแปลงงบการเงิน เห็นได้ชัดว่าขาดทุนทุกปี แต่กลับหาฝ่ายการเงินอาวุโสมาทำรายงานประจำปีให้ดูสวยหรู แล้วอาศัยเรื่องนี้มาหลอกลวงความเชื่อมั่นของนักลงทุนรายย่อย เก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากแมงเม่า

อีกตัวอย่างหนึ่ง ผู้บริหารระดับสูงยักยอกทรัพย์สินสาธารณะโดยมิชอบ โยกย้ายเงินทุนที่ระดมมาไปซื้อคฤหาสน์หรู วิลล่าให้ตัวเอง กระทั่งโอนเงินไปยังบัญชีต่างประเทศของตัวเอง!

ช่วยไม่ได้ เพื่อผลประโยชน์ คนเหล่านั้นทำได้ทุกอย่าง

และสุดท้ายผู้ที่ประสบเคราะห์กรรม ก็ยังคงเป็นนักลงทุนรายย่อย เป็นแมงเม่า

ไม่ว่าจะเป็นว่านหัวเรียลเอสเตทก่อนหน้านี้ หรือบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิงในตอนนี้ ก็ล้วนเป็นเช่นนี้!

แน่นอนว่า พอปิงเหอและคนอื่นๆ ตรวจสอบ ก็เจอปัญหาใหญ่ทันที!

รีบโทรหาหวังอี้ทันที “นายใหญ่ครับ ตรวจเจอเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่งครับ!”

“โอ้? ปลอมแปลงงบการเงิน?” หวังอี้เอ่ยปากขึ้น ในใจคาดการณ์ไว้แล้ว

“นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งครับ รายงานการเงินของพวกเขามีน้ำอยู่มาก ดูเหมือนจะสวยหรู แต่จริงๆ แล้วขาดทุนทุกปี ที่สำคัญกว่านั้นคือ เงินทุนในบัญชีที่แต่เดิมก็ไม่มากอยู่แล้ว ยังหายไปอีก 5 ร้อยล้าน เหมือนกับระเหยไปในอากาศเลยครับ!”

“ระเหยไปในอากาศ?” หวังอี้ยิ้มบางๆ ในใจมีแผนการแล้ว

“ไปตรวจสอบบัญชีต่างประเทศของผู้บริหารระดับสูงสองสามคนดูสิ ไม่แน่ว่าอาจจะมีเซอร์ไพรส์ การที่จะทำให้เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ หายไปจากสายตาของหน่วยงานกำกับดูแลตลาดได้ ต้องเป็นผู้บริหารระดับสูงภายในแน่นอน! คนอื่นไม่มีความสามารถขนาดนั้น และเป็นไปได้อย่างมากว่าเป็นการสมรู้ร่วมคิดระหว่างผู้มีอำนาจและผู้มีเงินทุน!”

“ได้ครับนายใหญ่ ผมจะรีบลงมือเดี๋ยวนี้”

ปิงเหอรีบเคลื่อนไหว เขารู้ดีว่า ทิศทางที่หวังอี้พูด โดยพื้นฐานแล้วแปดเก้าส่วนไม่หนีไปไหน

สองปีมานี้ ตำหนักสังหารเทพผ่านการดำเนินการครั้งใหญ่มามากมาย

มีทั้งวิกฤตเป็นตาย มีทั้งการลงมืออย่างแข็งกร้าว

แต่ทุกครั้งล้วนเป็นทิศทางที่หวังอี้เสนอ ทำให้ตำหนักสังหารเทพได้รับเบาะแสสำคัญ และสามารถตอบโต้กลับได้อย่างถึงที่สุด หรือไม่ก็สังหารในครั้งเดียว

ก็เพราะเหตุนี้แหละ หวังอี้ในใจของบุคลากรระดับท็อปอย่างปิงเหอและคนอื่นๆ ล้วนเป็นผู้นำที่ไม่มีใครเทียบได้!

พวกเขาไม่ใช่แฮกเกอร์ระดับท็อปสุดของโลก ก็เป็นนักฆ่าระดับ SSS หรือไม่ก็ผู้สอบบัญชีรับอนุญาต นักวิเคราะห์ นักเทรด นักกฎหมายระดับท็อปสุดของโลก...

หากไม่มีความสามารถที่เพียงพอ ก็ไม่สามารถควบคุมคนอย่างปิงเหอและคนอื่นๆ ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเป็นผู้นำของพวกเขา!

แน่นอนว่า ตามเบาะแสของหวังอี้ ปิงเหอและคนอื่นๆ ก็มีการค้นพบใหม่ๆ อย่างรวดเร็ว

“นายใหญ่ครับ เป็นไปตามที่คุณคาดการณ์ไว้ เป็นฝีมือของผู้บริหารระดับสูงจริงๆ เป็นการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ระหว่างอำนาจและเงินทุนจริงๆ ครับ!”

ปิงเหอตื่นเต้นอย่างยิ่ง เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“เหอะๆ ให้ฉันเดาดูสิ น่าจะเป็นรองประธานคนหนึ่ง กับหัวหน้าฝ่ายการเงินคนหนึ่ง!”

หวังอี้กล่าวพร้อมรอยยิ้ม สำหรับเรื่องเหล่านี้เขามองทะลุปรุโปร่ง

“รองประธานบริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิงหลินเซวียนกับ CFO ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินเจียงหราน! คนหนึ่งเป็นผู้บริหารระดับสูง อีกคนเป็นหัวหน้าฝ่ายการเงิน นายใหญ่ครับท่านเทพเกินไปแล้ว ทำไมเดาทีไรก็ถูกทุกที!”

ปิงเหอชมไม่ขาดปาก เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“แกนะ ค่อยๆ เรียนรู้ไป” หวังอี้เอ่ยขึ้นเรียบๆ ประสบการณ์เหล่านี้ของเขา เพียงพอให้คนอื่นเรียนรู้ไปทั้งชีวิต

“ถ้างั้นนายใหญ่ครับ ต่อไปพวกเราจะทำอย่างไรดีครับ? จะให้ลงมือโดยตรงเลยไหมครับ?”

ปิงเหอเอ่ยถาม กระตือรือร้นอยากจะลอง

สิ่งที่เขาชอบที่สุด ก็คือฉากแบบนี้แหละ

หมาป่าเดินทางพันลี้เพื่อกินเนื้อ ทุกครั้งที่หวังอี้ลงมือ ตำหนักสังหารเทพก็สามารถสังหารหมู่ไปทั่วทิศ ฟันกำไรมหาศาล!

ด้วยเหตุนี้ หวังอี้ถึงได้ถูกขนานนามว่าเป็นพระเจ้าแห่งตลาดหุ้น!

“บริษัทบริหารสินทรัพย์ซินเฉิงมีมูลค่าตลาด 1 แสนล้าน พวกเราเตรียมเงินทุน 5 หมื่นล้านก็พอแล้ว”

หวังอี้เอ่ยปากขึ้น “ค้ำประกันสินทรัพย์ 5 หมื่นล้าน เพื่อยืมหุ้นจากบริษัทหลักทรัพย์”

“ได้ครับ” ปิงเหอพลางตรวจสอบไปพลางตอบกลับ

“ราคาหุ้นของซินเฉิงเรียลเอสเตทอยู่ที่ 50 หยวนต่อหุ้น พวกเราสามารถยืมหุ้นจากบริษัทหลักทรัพย์ได้ 1 พันล้านหุ้นครับ”

“ดี จากบริษัทหลักทรัพย์สิบแห่ง ยืมมาแห่งละหนึ่งร้อยล้านหุ้น เคลื่อนไหวทันที!” หวังอี้กล่าว

“ได้ครับนายใหญ่” ปิงเหอตอบรับ แล้วเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

ในตอนนั้นเอง ผู้เฒ่าเหลียงจากพานเจียหยวนก็รีบร้อนเข้ามาในวังอ๋อง

เมื่อมองดูสภาพแวดล้อมรอบๆ ผู้เฒ่าเหลียงก็ขยับแว่นสายตา พยักหน้าไม่หยุด

“หลายสิบปีแล้ว ในที่สุดก็ได้มีโอกาสเห็นสักครั้ง!”

ผู้เฒ่าเหลียงถอนหายใจ รู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่ง “เจ็ดสิบปีก่อน ข้ายังเป็นแค่เด็กอายุเจ็ดแปดขวบ ทำได้แค่วิ่งเล่นรอบๆ วังอ๋อง แต่กลับเข้าไม่ได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว!”

“ผู้เฒ่าเหลียงรู้ประวัติของวังอ๋องด้วยเหรอครับ?”

หวังอี้กล่าวพร้อมรอยยิ้ม ผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณวัตถุจากพานเจียหยวน ผู้เชี่ยวชาญชราอายุแปดสิบปีฟอสซิลที่ยังมีชีวิตชัดๆ

“ท่านนี้ก็คือเจ้าของคนใหม่ของวังอ๋อง คุณหวังสินะครับ? วีรบุรุษสร้างได้แต่วัยเยาว์จริงๆ!”

ผู้เฒ่าเหลียงพยักหน้าให้หวังอี้ แล้วค่อยๆ เล่า

“แต่เดิม ที่นี่คือวังฉีอ๋องภายหลังตกไปอยู่ในมือของขุนศึก แล้วต่อมาก็ถูกคนขายให้ชาวต่างชาติ! หลังจากนั้นก็เปลี่ยนมืออีกสองสามครั้ง ก็ล้วนแต่เป็นผู้ซื้อชาวต่างชาติ เฮ้อ!”

ผู้เฒ่าเหลียงถอนหายใจ สีหน้าหมองเศร้า “โชคดีที่มาถึงมือของท่านอีกครั้ง ก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีและจบลงด้วยดี สมบัติล้ำค่าเช่นนี้ หากตกไปอยู่ในมือของฝรั่ง ถูกปีศาจฝรั่งทำลาย ก็น่าเสียดายจริงๆ!”

“เหอะๆ วังอ๋องแห่งนี้อยู่ในมือของชาวต่างชาติ กลับไม่ได้ถูกทำลาย แต่กลับถูกผู้กำกับเริ่นและคนอื่นๆ ทำลายจนหมดสิ้น!”

หวังอี้ถอนหายใจ พูดไม่ออกจริงๆ