บทที่ 79: เริ่มต้นที่ห้าพันล้าน มูลค่าประเมินมิได้

“ไอ้สารเลว เริ่นเฟย พวกแกเอาของเก่าแก่พวกนี้มาวางอุปกรณ์ได้อย่างไร? โครงสร้างของสวนก็พังหมดแล้ว!”

เมื่อมองดูสภาพแวดล้อมรอบๆ ผู้เฒ่าเหลียงก็เข้าใจในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น โกรธจัดแล้ว เหวี่ยงไม้เท้าขึ้นหมายจะฟาดไปที่เริ่นเฟย

“ลุงเหลียง อย่า อย่าตี! ไว้ชีวิตด้วย! ไว้ชีวิตด้วย!”

เริ่นเฟยรีบอ้อนวอนขอชีวิต ความสัมพันธ์ของสองตระกูลไม่เลว ถือเป็นเพื่อนสนิทของตระกูล

เพียงแต่ว่าต่างก็ตกต่ำลงแล้ว คนหนึ่งไปทำเรื่องของเก่าแก่ที่พานเจียหยวน

อีกคนหนึ่งมีความฝันอันแรงกล้าที่จะทำหนัง ผลสุดท้ายหนังที่ถ่ายล้วนเป็นหนังเกรดบีฉากวาบหวิว...

“ไว้ชีวิต? แกทำลายของเก่าแก่ ของล้ำค่าแบบนี้ ข้า... ข้า... ข้าจะตีแกให้ตาย!”

พูดจบ ผู้เฒ่าเหลียงก็เหวี่ยงไม้เท้าลงมา ฟาดเข้าที่ไหล่ของเริ่นเฟยอย่างแรง

เพียะ!

เจ็บจนเริ่นเฟยแสบฟันไปหมด แต่ก็ไม่กล้าโต้เถียงเลยแม้แต่น้อย

รีบใช้สองมือโอบกอดไม้เท้าไว้ แล้วกล่าวว่า

“ลุงเหลียงครับ ตีผมไม่เป็นไร แต่อย่าทำลายไม้เท้าของท่านเลยนะครับ นี่ก็เป็นโบราณวัตถุเหมือนกัน! เพื่อผมแล้ว ทำลายของเก่าแก่มันไม่คุ้มครับ ใช่ ไม่คุ้ม!”

ผู้เฒ่าเหลียงเมื่อได้ยินเช่นนั้น ถึงได้ดึงไม้เท้ากลับมา ลูบไล้อย่างเสียดาย

“เชอะ! ไอ้หนูแก วันหลังข้าจะหาไม้เบสบอลมา สั่งสอนแกดีๆ!”

“อย่า อย่าเลยครับ! ลุงเหลียงครับ ผมรู้ผิดแล้วครับ!”

เริ่นเฟยรีบอ้อนวอนขอชีวิต

ผู้เฒ่าเหลียงส่ายหน้า ไม่ได้พูดอะไรมาก กลับย่อตัวลง ตรวจสอบเก้าอี้หินตรงหน้าอย่างละเอียด

“กล้วยไม้ ไผ่ หิน! วิเศษ วิเศษจริงๆ!”

ผู้เฒ่าเหลียงพยักหน้าไม่หยุด ดวงตาถึงกับจับจ้องไม่วางตา

“ลุงเหลียงครับ หินแกะสลักนี่เป็นของจริงเหรอครับ? ผลงานจริงของท่านป่านเฉียว?”

เริ่นเฟยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น ในใจเย็นเยียบไปครึ่งหนึ่ง

“เรื่องไร้สาระ นี่แน่นอนว่าเป็นผลงานจริงของท่านป่านเฉียว! และยังไกลเกินกว่านั้น ยังเป็นผลงานชิ้นเอกอีกด้วย!”

ผู้เฒ่าเหลียงดีใจจนยิ้มกว้าง ตื่นเต้นอย่างยิ่ง

“อะไรนะ! ยังเป็นผลงานชิ้นเอกอีก!”

แต่เริ่นเฟยกลับตกตะลึงไปโดยสิ้นเชิง คนทั้งคนทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น ใบหน้าซีดขาว

แค่ของจริงเขาก็ชดใช้ไม่ไหวแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นผลงานชิ้นเอกอีก นั่นมันจะราคาเท่าไหร่กัน!

“พวกแกดูสิ...ไผ่เรียวงามพุ่งขึ้นสู่ฟ้า...ปล้องไผ่สลับซับซ้อน...นี่คือภาพ 《ไผ่งามต้นใหม่》 ที่โด่งดัง!”

ผู้เฒ่าเหลียงชี้ไปที่หินแกะสลักบนเก้าอี้หิน กล่าวอย่างกระตือรือร้น

“ท่านป่านเฉียวมีสามความเป็นเลิศ กวีนิพนธ์ อักษรศิลป์ และจิตรกรรม! ยิ่งเชี่ยวชาญการแกะสลักหิน! ภาพนี้ไม่เพียงแต่จะเป็นผลงานชิ้นเอกของจริง ยังเป็นการแกะสลักหินอีกด้วย! เก็บรักษาไว้สมบูรณ์ขนาดนี้ มีมูลค่าประเมินมิได้เลย!”

“มูลค่าประเมินมิได้...”

เริ่นเฟยเมื่อได้ยินเช่นนั้น ขาก็เหยียดตรง ความดันโลหิตก็สูงขึ้น

“ผู้เฒ่าเหลียงครับ งั้นท่านดูทางนี้ต่อ” หวังอี้ชี้ไปที่แท่นหินอีกสองอัน

“ได้ ได้”

ผู้เฒ่าเหลียงเดินเข้าไปตรวจสอบอย่างละเอียด “แสงจันทร์ส่องสว่างในป่าไผ่...นี่คือภาพ 《แสงจันทร์ส่องสว่าง》!”

หลังจากนั้น ผู้เฒ่าเหลียงก็เดินไปยังแท่นหินอันที่สาม “เขียนกล้วยไม้ดั่งเขียนอักษร ใบงดงามดอกโปร่งบางคือท่วงท่า...พวกแกดูสิภาพกล้วยไม้นี้ ใบงดงาม ดอกโปร่งบาง...นี่คือภาพ 《กลิ่นหอมกล้วยไม้ไผ่》 ที่โด่งดัง!”

“ภาพ 《ไผ่งามต้นใหม่》, 《แสงจันทร์ส่องสว่าง》, 《กลิ่นหอมกล้วยไม้ไผ่》! แท่นหินสามอัน หินแกะสลักผลงานจริงสามชิ้น ผลงานชิ้นเอกสามชิ้น! จบสิ้นแล้ว...จบสิ้นแล้ว...ขายฉันไปก็ยังชดใช้ไม่ไหว!”

เริ่นเฟยหน้าดำทะมึน หวาดผวาจนขวัญหนีดีฝ่อ อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

ไม่ได้สนใจเริ่นเฟย ผู้เฒ่าเหลียงก็มองไปยังโต๊ะหินข้างๆ ต่อ ดวงตาเป็นประกาย

“บทกวีไผ่หินนี้ ยิ่งไม่ธรรมดา เป็นอักษรศิลป์ที่หาได้ยากในโลก แถมยังมีความงามทางจิตรกรรม สร้างสรรค์เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง นี่คืออักษรหกส่วนครึ่งที่ท่านป่านเฉียวสร้างสรรค์ขึ้นมาโดยเฉพาะ! และรูปแบบตัวอักษรนี้ ก็ถูกเรียกว่าลวดลายหินปูถนน!”

ผู้เฒ่าเหลียงถอนหายใจ สีหน้าซับซ้อน

“ในอักษรมีภาพ ในภาพมีอักษร! เชี่ยวชาญการแกะสลักตราประทับ โบราณเรียบง่ายไม่ธรรมดา ช่างเป็นผู้ที่ไร้เทียมทานทั้งก่อนและหลัง มีเพียงท่านป่านเฉียวเท่านั้น!”

“ส่วนโต๊ะที่นี่หนึ่งตัว สัจธรรมแห่งอักษรศิลป์ อักษรหกส่วนครึ่ง ลวดลายหินปูถนน เก้าอี้สามตัว กล้วยไม้ ไผ่ หิน ผลงานชิ้นเอกที่หาได้ยากในโลกสามชิ้น! หินหนึ่งโต๊ะสามเก้าอี้ ถ่ายทอดความสำเร็จตลอดชีวิตของท่านป่านเฉียวได้อย่างถึงแก่นแท้ อาจกล่าวได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าที่ประเมินค่ามิได้!”

“สมบัติล้ำค่าที่ประเมินค่ามิได้ จบสิ้นแล้ว จบสิ้นแล้ว...”

เริ่นเฟยขาอ่อน คนทั้งคนพูดไม่ออก รีบดึงมือของผู้เฒ่าเหลียงไว้แล้วกล่าวว่า

“ลุงเหลียงครับ ท่านพูดสิว่า ชุดนี้ตกลงแล้วมีมูลค่าเท่าไหร่!”

“โดยทั่วไปแล้ว ผลงานภาพวาดบนกระดาษธรรมดาของท่านป่านเฉียว ก็ต้องหลักสิบล้านแล้ว ส่วนผลงานชิ้นเอกของจริง ราคาต้องเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า ซึ่งก็คือหลายสิบล้าน! ส่วนการแกะสลักหินเมื่อเทียบกับภาพวาดแล้ว ยิ่งหายากกว่า ต้องเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า ซึ่งก็คือหลายร้อยล้าน!”

ผู้เฒ่าเหลียงค่อยๆ อธิบาย “ส่วนที่นี่ มีทั้งโต๊ะทั้งเก้าอี้ ครบชุด งั้นก็ไม่ใช่เรื่องหลายร้อยล้าน สิบกว่าร้อยล้านแล้ว แต่คือหลายพันล้าน! ถ้าเป็นชุดที่สมบูรณ์ โต๊ะหนึ่งตัวเก้าอี้สี่ตัว เก็บรักษาไว้สมบูรณ์ ล้วนเป็นหินแกะสลักผลงานจริงของท่านป่านเฉียว แถมยังเป็นผลงานชิ้นเอกอีกด้วย ประเมินขั้นต่ำก็ต้องเริ่มต้นที่ห้าพันล้าน! แต่น่าเสียดายที่ ขาดเก้าอี้ไปตัวหนึ่ง ขาดผลงานชิ้นเอกไปชิ้นหนึ่ง ดังนั้นต้องลดราคาลงไปมาก”

“หมายความว่า ทำแท่นหินอันนั้นหายไป ผมต้องชดใช้ 2 พันล้านเหรอ?”

เริ่นเฟยถึงกับพูดไม่ออก คนทั้งคนมึนงงไปหมด “2 พันล้าน ขายผมไปก็ยังไม่คุ้มค่าขนาดนั้น!”

“ก็ประมาณนั้นแหละ ขาดเก้าอี้ไปตัวหนึ่ง แถมยังทำหินแกะสลักพวกนี้เป็นแบบนี้ ยิ่งทำลายโครงสร้างของวังอ๋องอีก แกชดใช้ 3 พันล้านก็ไม่น้อยแล้ว!”

ผู้เฒ่าเหลียงกล่าวอย่างเคร่งขรึม ไม่ได้ลำเอียงเข้าข้างเริ่นเฟยเลยแม้แต่น้อย

“คุณหวังครับ ผมชดใช้ไม่ไหวหรอกครับ! อย่าว่าแต่ 3 พันล้านเลย ต่อให้ 3 ร้อยล้านผมก็ชดใช้ไม่ไหวแล้ว!”

เริ่นเฟยใบหน้าหมองเศร้า ร้องไห้คร่ำครวญ

“คุณเอาอวัยวะของผมไปขายให้หมด เอาทั้งกองถ่ายไปขาย ก็ยังไม่คุ้มค่าร้อยล้านเลยครับ!”

“งั้นแกก็ภาวนาให้หาเก้าอี้หินตัวที่สี่กลับมาได้แล้วกัน มิฉะนั้นฉันจะโยนแกไปที่สามเหลี่ยมทองคำ ให้แกไปหาทางรอดเอาเอง!” หวังอี้กล่าวอย่างเย็นชา

“สามเหลี่ยมทองคำ!”

รูม่านตาของเริ่นเฟยหดเกร็ง ใบหน้าเขียวคล้ำ นั่นไม่ใช่ที่ที่คนจะไปได้

“อย่า อย่าเด็ดขาดครับคุณหวัง มีอะไรค่อยๆ พูดกัน ลุงเหลียงครับ ท่านช่วยขอความเมตตาให้ผมหน่อย!”

“ขอความเมตตาให้แก จะรู้สึกผิดต่อของเก่าแก่พวกนี้ไหม?”

ผู้เฒ่าเหลียงแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา “ไอ้เดนสังคมอย่างแก มีชีวิตอยู่สู้ตายไปเสียดีกว่า! เชอะ!”

“ผม...” เริ่นเฟยใบหน้าเศร้าสลด พูดอะไรไม่ออก

“เจอแล้ว เจอแล้ว!”

เสียงโกลาหลดังขึ้น คนสองสามคนอุ้มแท่นหินอันหนึ่งเดินเข้ามา

ที่แท้ตอนแรกขวางทาง เลยถูกย้ายไปริมทะเลสาบข้างๆ เอาไปนั่งเป็นเก้าอี้!

“ฮ่าๆๆๆ เจอแล้ว!”

เริ่นเฟยดีใจจนยิ้มกว้าง “พอเจอแล้ว ผมก็ไม่ต้องเป็นหนี้แล้ว ฮ่าๆๆๆ!”

“จะง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร!”

หวังอี้ยิ้มบางๆ “ถึงแม้จะหาเก้าอี้กลับมาได้แล้ว แต่ข้างล่างบิ่นไปเล็กน้อย แล้วโครงสร้างทั้งสวนก็ถูกแกทำลายไป เพราะฉะนั้นยังไงก็ต้องรับผิดชอบ!”

“นี่...” เริ่นเฟยชะงักไป รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง

“ทำไม? แกคิดว่าไม่เหมาะสม?” หวังอี้กล่าวพร้อมรอยยิ้ม เพียงแต่ว่ารอยยิ้มนั้นดูอันตรายอยู่บ้าง

“เหมาะสมครับ เหมาะสมแน่นอน!” สีหน้าของเริ่นเฟยเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว รีบเอ่ยปากขึ้น “ลุงเหลียงครับ ท่านดูสถานการณ์แบบนี้ ชดใช้เท่าไหร่ถึงจะเหมาะสมครับ?”

ผู้เฒ่าเหลียงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า

“เก้าอี้หินตัวหนึ่งถูกทำลายไปเล็กน้อย ส่งผลกระทบต่อมูลค่าของของเก่าแก่ทั้งชุดอย่างรุนแรง โครงสร้างอื่นๆ ก็ถูกทำลายไป แถมยังจัดการกับของเก่าแก่พวกนี้ตามอำเภอใจอีก ไม่ต้องเยอะหรอก 5 ร้อยล้าน! ราคายุติธรรม!”

“5 ร้อยล้าน! ลุงเหลียงครับ ขายผมกับทั้งกองถ่ายไป ก็ยังไม่คุ้มค่า 5 ร้อยล้านเลยครับ! โหดเกินไปแล้ว!”

เริ่นเฟยถึงกับพูดไม่ออก อดไม่ได้ที่จะอยากด่าแม่: ไอ้แซ่เหลียง แกเป็นคนที่ข้าเชิญมา หรือว่าเป็นคนที่หวังอี้เชิญมา?

จะมีใครมาหลอกกันแบบนี้!

“เหอะๆ นั่นมันเรื่องของแก!” ผู้เฒ่าเหลียงพูดจบก็กอดอก ขี้เกียจจะไปสนใจ