บทที่ 93: ราคาของความยโสโอหัง

“พูดตามตรง ผมไม่เต็มใจ ไม่เต็มใจอย่างยิ่ง!”

ฉู่เว่ยกั๋วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ถึงแม้ผมจะรู้ว่านี่ไม่มีความหมาย แต่ผมอยากจะรู้ว่า ตกลงแล้วเกิดปัญหาที่ไหน!”

“ใช่แล้ว ต่อให้ต้องตาย ก็ต้องตายให้ตาหลับ!”

คนอื่นๆ ก็พากันพยักหน้าไม่หยุด

“เรื่องที่ซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ล้มละลาย เริ่มต้นจากการที่ผู้บริหารระดับสูงหอบเงิน 5 ร้อยล้านหนีไป แต่เบื้องหลังไม่ได้ง่ายขนาดนั้น กลับกัน ผมสงสัยว่ามียักษ์ใหญ่เข้ามาทุบหุ้นบริษัทซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ของเรา!” ฉู่เว่ยกั๋วเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง พูดความสงสัยของตนเองออกมา

“อะไรนะ!”

ทุกคนพลันตกใจในใจ จากนั้นก็พากันเอ่ยปากขึ้น

“ราคาหุ้นของเราพังทลายเร็วขนาดนี้ ต้องมีคนมาทุบหุ้นแน่นอน!”

“ใช่แล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเรากับซิลเวอร์เฟอร์แคปิตอล ทุ่มไป 1.5 หมื่นล้าน เป็นไปไม่ได้ที่จะพ่ายแพ้เป็นแบบนี้ อีกฝ่ายต้องเก่งมากแน่ๆ!”

“ใช่ สืบดูสิ ดูสิว่าตกลงแล้วใครเป็นคนลงมือ!”

“เชอะ! กระทั่งผมสงสัยว่าเรื่องที่หลินเซวียน เจียงหรานหอบเงินหนีไป ก็เป็นฝีมือของพวกมัน!”

“มีเหตุผล ทั้งหมดนี้ควรจะมีการวางแผน มีการดำเนินการ ก็เพื่อที่จะทุบหุ้นซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ ทำให้พวกเราล้มละลายโดยสิ้นเชิง!”

“แต่ว่าแค้นอะไรกันนักหนา ถึงได้ลงมือโหดเหี้ยมขนาดนี้! สืบ ต้องสืบให้ถึงที่สุด! ข้าทนความอัปยศนี้ไม่ไหว!”

“ใช่แล้ว สืบ!”

“ดี ผมจะรีบติดต่อเดี๋ยวนี้!”

ใบหน้าของฉู่เว่ยกั๋วก็มืดครึ้มลงโดยสิ้นเชิง

ตั้งแต่แรกก็รู้สึกว่าเรื่องราวมันไม่ปกติแล้ว ตอนนี้มาคิดดู จะเรียกว่าไม่ปกติได้อย่างไรคือการจงใจเล่นงานชัดๆ!

ในไม่ช้า ฉู่เว่ยกั๋วก็ผ่านช่องทางต่างๆ ได้รับทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นจากบริษัทหลักทรัพย์

“คุณหวัง ทุ่มทุน 5 หมื่นล้าน สิบบริษัทหลักทรัพย์ ยืมหุ้นของซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ 1 พันล้านหุ้น!”

ฉู่เว่ยกั๋วเอ่ยขึ้นอย่างเคร่งขรึม “ช่างเป็นการลงทุนที่ยิ่งใหญ่ ช่างเป็นใจที่โหดเหี้ยม นี่มันมาถึงก็คิดจะผลักพวกเราให้ถึงตายเลยนี่นา!”

“บัดซบ บัดซบจริงๆ! คนคนนี้เกินไปแล้ว ตกลงแล้วแค้นอะไรกันนักหนา ถึงต้องผลักซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ของพวกเราให้ถึงตาย!”

ตู้เต๋ออี้โกรธจนเลือดขึ้นหน้า โกรธจนตัวสั่นไปหมด

เขาอุตส่าห์ได้รับคำชมจากประธานกรรมการ อนาคตไกล

ขอเพียงแค่ซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้...เขาตู้เต๋ออี้ย่อมต้องได้รับการใช้งานอย่างสำคัญ...ก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ

แต่ตอนนี้...ราคาหุ้นไม่เหลือแม้แต่หนึ่งในสิบส่วน...บริษัทล้มละลาย...เขาก็กลายเป็นหมาหัวเน่า!

ไม่เพียงแต่จะสิ้นสุดอนาคต ยิ่งเอาสมบัติของบ้านเข้าไปด้วย

ต้องรู้ว่า...ในฐานะผู้บริหารระดับสูงของซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้...เงินเก็บจำนวนมากของเขาล้วนซื้อหุ้นของบริษัท!

นี่ทั้งเป็นการลงทุน และยังเป็นทัศนคติ...ทัศนคติที่ร่วมหัวจมท้ายไปกับบริษัท

และก็เพราะเหตุนี้แหละ...เขาตู้เต๋ออี้ถึงได้อายุยังน้อยก็ได้รับการใช้งานอย่างสำคัญ...กลายเป็นรองผู้จัดการของบริษัทย่อย

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว ทรัพย์สมบัติก็หมดแล้ว!

“ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ตามหลักแล้ว กับคุณหวังที่ทุบหุ้นพวกเรา ไม่ได้มีความแค้นลึกซึ้งอะไร เขาไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้”

ฉู่เว่ยกั๋วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม งุนงงไปหมด “ดังนั้นผมจึงได้ข้อมูลติดต่อของคุณหวังมาจากบริษัทหลักทรัพย์!”

“โทรเลย ติดต่อคุณหวังทันที ผมอยากจะเห็นนักว่าตกลงแล้วเป็นเพราะอะไร!”

ตู้เต๋ออี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ถ้าไม่พูดเหตุผลดีๆ สักข้อออกมา เรื่องนี้ไม่จบแน่!”

“ใช่เลย ต่อให้จะเป็นมหาเศรษฐีแสนล้านแล้วจะทำไม? ลงมืออย่างโหดเหี้ยมโดยไม่มีเหตุผล ไม่จบแน่นอน!”

“เปิดลำโพง! ข้าอยากจะเห็นนักว่าคุณหวังคนนี้ ตกลงแล้วเป็นใครมาจากไหน!”

คนอื่นๆ ก็พากันเอ่ยปากขึ้น ขุ่นเคืองอย่างยิ่ง

“ได้!”

ฉู่เว่ยกั๋วพยักหน้า แล้วโทรหาเบอร์ของหวังอี้

ในตอนนี้หวังอี้เพิ่งจะกลับถึงวังอ๋อง เมื่อมองดูเบอร์โทรศัพท์ ในใจก็มีแผนการแล้ว รับสายโดยตรง

“บริษัทซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้สินะครับ?”

“ใช่แล้ว คุณหวัง ห้าหมื่นล้านทุบหุ้นบริษัทซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ ช่างเป็นการลงทุนที่ยิ่งใหญ่จริงๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าบริษัทซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ของเรา ไปล่วงเกินท่านที่ไหนเข้า? ถึงทำให้ท่านต้องมา ‘ดูแล’ ขนาดนี้!”

โดยเฉพาะคำว่า ‘ดูแล’ สองคำนี้ น้ำเสียงของฉู่เว่ยกั๋วหนักเป็นพิเศษ

“เหอะๆ เรื่องนี้ต้องไปถามลูกน้องของคุณ ที่ชื่อว่าอะไรนะตู้เต๋ออี้น่ะ!”

หวังอี้ยิ้มบางๆ “ถ้าไม่ใช่เพราะเขายโสโอหังเกินไป พวกคุณซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ยังเข้าตาผมไม่ได้เลย!”

“แก!”

ฉู่เว่ยกั๋วโกรธจนเลือดขึ้นหน้า จากนั้นก็กลับมาใจเย็น “ตู้เต๋ออี้ แกไปทำอะไรมา? ไปหาเรื่องคุณหวังเข้า!”

ในการประชุมทางวิดีโอ ตู้เต๋ออี้ที่พันด้วยผ้าพันแผล นอนอยู่บนเตียง ยิ่งมึนงงไปโดยสิ้นเชิง มุมปากกระตุก

“ผม... ผม... ผม... ผมไม่รู้จักคุณหวังนะครับ มีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันรึเปล่าครับ?”

“เข้าใจผิด?” หวังอี้ยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า

“ตู้เต๋ออี้ วังอ๋องมอบหมายให้แกดูแล แกกลับเพื่อที่จะหารายได้พิเศษ โดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของก็แอบให้กองถ่ายเช่า! ยังทำลายโครงสร้างของวังอ๋อง แม้แต่ของเก่าแก่ชุดหนึ่งที่เป็นผลงานแกะสลักจริงของท่านป่านเฉียวก็ยังเสียหาย! เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ฉันตามหาแก แกกลับไม่แม้แต่จะโผล่หน้ามา กระทั่งไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ! ยโสโอหังแล้วยังจะทำเป็นขอไปทีอีก เก่งจริงๆ!”

“นี่...”

ในชั่วพริบตา ทุกคนต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

คิดไม่ถึงเลยว่าตู้เต๋ออี้จะยโสโอหังขนาดนี้ โดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ แม้แต่วังอ๋องก็ยังเอาไปให้เช่า แถมยังทำลายของเก่าแก่อีกด้วย!

นี่ไม่ใช่แค่ผิดกฎหมาย แต่ยังเป็นข้อห้ามใหญ่ของวงการ!

ทำธุรกิจบริหารสินทรัพย์ ก็ต้องรับผิดชอบต่อเจ้าของ นี่คือพื้นฐาน

ถึงแม้จะทำได้ไม่ดี ก็จะทำอะไรมั่วซั่วไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ แอบให้คนนอกเช่า!

หาเรื่องตายชัดๆ!

ยิ่งไปกว่านั้นยังทำลายของเก่าแก่อีกด้วย!

แถมยังไม่ปรากฏตัว ไม่จัดการอย่างจริงจังอีก!

ยโสโอหังขอไปทีขนาดนี้ เกินไปจริงๆ!

ในชั่วพริบตา แม้แต่ฉู่เว่ยกั๋วและคนอื่นๆ ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

สิ่งที่ตู้เต๋ออี้ทำ มันเกินไปจริงๆ!

“แก... แก... แกคือคุณหวังคนนั้นจากวังฉีอ๋อง!”

ตู้เต๋ออี้กระจ่างแจ้งขึ้นมา ถึงได้คิดทุกอย่างออก เสียใจจนไส้แทบเขียว

“คุณหวังครับ ผม... ผม... ผมไม่รู้จริงๆ ครับว่าคุณ...”

พูดถึงตรงนี้ ตู้เต๋ออี้ก็อ้าปากค้าง พูดต่อไปไม่ได้

“ไม่รู้จริงๆ ว่าฉันเก่งขนาดนี้? ไม่รู้ว่าฉันสามารถล้มบริษัทพวกแกได้?”

หวังอี้ยิ้มบางๆ อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า

“แกมันก็แค่พวกที่รังแกคนอ่อนแอ เกรงกลัวคนแข็งแกร่ง คิดว่าฉันก็แค่มีเงินหน่อยๆ เท่านั้นเอง ดังนั้นจึงไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ไม่เพียงแต่จะไม่ชดใช้ ไม่ขอโทษ หน้าก็ไม่โผล่มา กระทั่งยังคิดจะขู่ฉันอีกใช่ไหม?”

“ผม...”

ตู้เต๋ออี้พูดอะไรไม่ออก เขาคิดแบบนั้นจริงๆ

รังแกคนอ่อนแอ เกรงกลัวคนแข็งแกร่ง ก็เป็นเช่นนี้แหละ

ถ้ารู้แต่แรกว่าหวังอี้เก่งขนาดนี้ เขาจะกล้ายโสโอหังขนาดนี้ได้อย่างไร!

แต่น่าเสียดายที่ บนโลกนี้สิ่งที่ไม่มีขาย ก็คือยาแก้เสียใจ

“ในเมื่อตู้เต๋ออี้ยโสโอหังขนาดนี้ ไม่ปรากฏตัว งั้นฉันก็ทำได้แค่ไปคิดบัญชีกับพวกคุณซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้แล้วล่ะ ดังนั้นก็เลยทุบหุ้นพวกคุณไป!”

หวังอี้กล่าวอย่างสงบ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องเล็กๆ ที่ไม่ใหญ่นัก

นิสัยของหวังอี้ก็เป็นเช่นนี้แหละ โอกาสฉันให้แกแล้ว แต่แกไม่ทะนุถนอม งั้นก็ช่วยไม่ได้แล้ว

แกกล้ายโสโอหังกับฉัน ฉันก็จะทำให้แกต้องประสบเคราะห์กรรม!

หลังจากนั้นหวังอี้ก็วางสายไปโดยตรง คนทั้งห้องต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

ใครก็คาดไม่ถึงว่าเหตุผลที่หวังอี้ทุ่มห้าหมื่นล้านทุบหุ้น ทำให้ซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ล้มละลายไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเพราะตู้เต๋ออี้!

หากเปลี่ยนเป็นพวกเขา...เจอผู้จัดการบริหารสินทรัพย์ที่ยโสโอหังและขอไปทีแบบนี้...เกรงว่าก็คงจะทำเช่นกัน

“ตู้เต๋ออี้!”

ฉู่เว่ยกั๋วตะคอกเสียงดัง โกรธจัดแล้ว...ใบหน้าแดงก่ำไปหมด

นึกถึงคำชมเชยที่เคยมีต่อตู้เต๋ออี้ก่อนหน้านี้...กระทั่งความคิดที่จะใช้งานอย่างสำคัญตู้เต๋ออี้ ก็รู้สึกขบขัน

รู้สึกเพียงแค่ว่าบนใบหน้าร้อนผ่าวๆ ตบหน้าดังเพียะๆ เลย!