บทที่ 97: ชีวิตอันรุ่งโรจน์ สะเทือนไปทั้งงาน

“ป๊าม๋ามาเป่ยหัง? จากนี้ไปสินค้าของมหาวิทยาลัยเราก็จะขึ้นขายบนเถาเป่าโดยตรงเลยเหรอ?”

ทุกคนมุมปากกระตุก รู้สึกเพียงว่าภาพมันช่างเฉียบคมเหลือเกิน

“ก็อาจจะเป็นเอ้อเลอเมอ ตัวอย่างเช่น โดรนส่งอาหารเดลิเวอรี่?”

“โดรนส่งอาหารเดลิเวอรี่ที่อื่นพอได้ แต่เมืองหลวงไม่ได้หรอก ทั่วทั้งเมืองเป็นเขตห้ามบิน!”

“พูดก็ถูก ระบบป้องกันภัยทางอากาศของเมืองหลวงเข้มงวดมาก แต่ว่าพวกเขาสามารถมาเป็นสปอนเซอร์ดาวเทียมที่พวกเราปล่อยได้!”

“นี่เป็นไปได้นะ ก็ถือเป็นโฆษณาชิ้นใหญ่เลย!”

“ใช่แล้ว วันคนโสดปีนี้ ป๊าม๋ามายิงดาวเทียมวันคนโสดสักดวง รับรองว่าจะต้องสั่นสะเทือนไปทั่วโลก ป๊าม๋าต้องการชื่อเสียง พวกเราก็ได้ค่าโฆษณาก้อนหนึ่ง!”

“อย่าพูดเล่นไป ใช้ดาวเทียมโฆษณา ทำได้จริงๆนะ! ค่าสปอนเซอร์เริ่มต้นที่สิบล้าน!”

“สิบล้าน? ค่าสปอนเซอร์รายการวาไรตี้ยอดนิยมรายการหนึ่งยังต้องหลายร้อยล้านเลย ค่าสปอนเซอร์ดาวเทียมดวงหนึ่งแค่สิบล้าน? ดูถูกใครหา!”

“อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องค่าสปอนเซอร์เลย ถ้าต่อไปทำแบบนี้กันหมด งั้นก็ไม่วุ่นวายไปหมดเหรอ ที่บินอยู่บนฟ้า ก็กลายเป็นดาวเทียมหัวเว่ย ดาวเทียมเสี่ยวมี่...”

“จริงๆ แล้วพวกนี้ก็ยังดีอยู่ ถ้าเกิดมามีดาวเทียมดูเร็กซ์ดาวเทียมโอคาโมโตอีก งั้นถึงจะสนุก...”

“ฮ่าๆๆๆ!”

“พวกแกนะ เมาแล้ว!”

ล้วนเป็นกลุ่มผู้ชายสายลุย หาแฟนไม่ได้ ทำได้แค่หาความสุขในความทุกข์ กอดคอกันให้ความอบอุ่น

ช่วยไม่ได้ มหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตูเป็นมหาวิทยาลัยสายวิศวกรรมโดยแท้จริง สาขาวิชาที่แข็งแกร่งล้วนเป็นประเภทวิทยาศาสตร์และวิศวกรรม คอมพิวเตอร์อะไรทำนองนั้น ดังนั้นอัตราส่วนชายหญิงจึงมาถึงจุดที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

ในมหาวิทยาลัย ผู้หญิงเป็นสัตว์คุ้มครอง ผู้หญิงที่หน้าตาสวยงาม งั้นยิ่งเป็นสมบัติของชาติ!

ทั้งคืน มหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตูผ่านพ้นไปท่ามกลางความวุ่นวาย ส่วนนักศึกษาจำนวนมากกลับผ่านพ้นไปท่ามกลางความตื่นเต้น

สำหรับบุคคลสำคัญในวันรุ่งขึ้น ทุกคนต่างก็สงสัยใคร่รู้ถึงขีดสุด ยิ่งมีข่าวลือต่างๆ นานาออกมา

มีคนบอกว่า ที่มาคือผู้ยิ่งใหญ่ในแวดวงธุรกิจ ประเภทป๊าม๋า จะมาร่วมมือกับมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตู!

มีคนบอกว่า เป็นผู้บริหารระดับสูงจากทางการ มาตรวจเยี่ยมมหาวิทยาลัย ยุทโธปกรณ์สำคัญของชาติ ยกระดับความสำคัญเชิงกลยุทธ์!

ก็มีคนบอกว่า เป็นยักษ์ใหญ่ด้านเงินทุน จะมาลงทุนในมหาวิทยาลัย จากนี้ไปมหาวิทยาลัยอนาคตสดใส

ยิ่งมีคนบอกว่า เป็นความร่วมมือทางธุรกิจ จะมาเป็นสปอนเซอร์ดาวเทียมจรวด...

การคาดเดาต่างๆ นานา มีครบทุกรูปแบบ

สำหรับการมาเยือนของบุคคลสำคัญท่านนี้ ยิ่งเต็มไปด้วยความคาดหวัง

บวกกับที่มหาวิทยาลัยไม่ได้จำกัดอะไร ดังนั้นวันรุ่งขึ้นรอบๆ ประตูโรงเรียนจึงเต็มไปด้วยนักศึกษามากมาย

ในที่สุด รถโรลส์-รอยซ์คันหนึ่งก็ขับเข้ามาในมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตู

พี่ยามไม่ได้ขวางเลยแม้แต่น้อย ไม้กั้นยกขึ้นโดยอัตโนมัติปล่อยให้ผ่านไป

ก่อนหน้านี้ หมายเลขทะเบียนรถหลายคันของหวังอี้ ก็ถูกมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตูนำเข้าระบบไปแล้ว

เพราะถึงอย่างไรก็เป็นรถของอธิการบดีกิตติมศักดิ์ ยิ่งเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภ จะขวางได้อย่างไร?

ผู้บริหารระดับสูงของมหาวิทยาลัยทั้งหลายยิ่งออกมาต้อนรับด้วยตนเอง มาตรฐานระดับนี้ ทำให้หวังอี้ถึงกับตกใจเหมือนได้รับความโปรดปราน

หลังจากนั้น หวังอี้ก็ลงจากรถ ผู้บริหารระดับสูงทั้งหลายก็รีบยิ้มเดินเข้ามาต้อนรับ

แต่เหล่านักศึกษารอบๆ ทั้งหมดต่างก็ตกตะลึง สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างน่าดูชม

“เชี่ยเอ๊ย หนุ่มขนาดนี้ นักศึกษาใหม่ปีหนึ่งชัดๆ!”

“นักศึกษามาจากไหนเนี่ย เจ๋งขนาดนี้ ให้อธิการบดีมาต้อนรับด้วยตนเอง ให้ทั้งมหาวิทยาลัยต้อนรับด้วยมาตรฐานระดับนี้?”

“ทั้งมหาวิทยาลัยวุ่นวายมาทั้งคืน ก็เพื่อจะต้อนรับนักศึกษาคนนี้เนี่ยนะ? ล้อกันเล่นรึไง สมองของผู้บริหารมหาวิทยาลัยมีน้ำเข้าไปรึไง?”

ในทันใดนั้น ทุกคนต่างก็อยู่ไม่สุขแล้ว บ่นพึมพำไม่หยุด

แต่คาดไม่ถึงว่า อธิการบดีทั้งสามคนจะพากันยิ้มเดินเข้ามา ยื่นมือออกมาโดยอัตโนมัติ

“ท่านรองอธิการบดีหวัง ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ ท่านมาได้ พวกเราดีใจกันมากเลยครับ!”

“ใช่แล้วครับ ท่านรองอธิการบดีหวัง สำหรับการมาเยือนของท่าน พวกเรารอคอยมานานแล้วครับ!”

“ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับท่านรองอธิการบดีหวังมาตรวจเยี่ยมเป่ยหังครับ!”

อธิการบดีหนึ่งคน รองอธิการบดีสองคน ทั้งหมดต่างก็ยิ้มกล่าว ดีใจอย่างยิ่ง

หวังอี้ยิ้มบางๆ แล้วจับมือกับทั้งสามคน

“เกรงใจไปแล้วครับ ตรวจเยี่ยมคงไม่กล้า ผมมาเยี่ยมชมเรียนรู้ครับ อีกอย่าง ผมก็เป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัย!”

“ใช่ๆ ท่านรองอธิการบดีหวังก็เป็นคนของเป่ยหังเหมือนกัน คนกันเองทั้งนั้น เร็ว เชิญข้างในครับ!”

ทุกคนพูดจบ ก็เดินเข้าไปในวิทยาเขต

อธิการบดีทั้งสามคนเดินอยู่ข้างกายหวังอี้ ข้างหลังผู้บริหารระดับสูงทั้งหลายก็เดินตาม

กลุ่มคนต่างก็พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เยี่ยมชมทั้งมหาวิทยาลัย อธิบายเรื่องราวต่างๆ

ส่วนหลิงซวงยิ่งเดินตามอยู่ข้างๆ เตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มที่

ถึงแม้ว่าฝีมือของหวังอี้จะแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แต่ในฐานะบอดี้การ์ดส่วนตัว การคุ้มครองหวังอี้ก็ได้กลายเป็นนิสัยของเธอไปแล้ว

เมื่อมองดูภาพนี้ เหล่านักศึกษาเหล่านั้นก็มึนงงไปตามๆ กัน คุณมองหน้าฉัน ฉันมองหน้าคุณ ล้วนแต่มีสีหน้าที่ไม่น่าเชื่อ

“อะไรนะ! นักศึกษาคนนี้เป็นอธิการบดีของมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศของเรา? เป็นไปได้อย่างไร?”

“ใช่แล้ว ดูแล้วเขายังเด็กกว่าฉันอีก อย่างมากก็ปีหนึ่ง จะกลายเป็นอธิการบดีได้อย่างไร! ล้อกันเล่นรึไง!”

“อธิการบดีที่หนุ่มขนาดนี้ ไม่เคยมีมาก่อนเลยใช่ไหม? เรื่องเพ้อฝัน!”

“ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่า เจ้าหมอนี่ตกลงมีที่มาที่ไปอย่างไร ใช้เงินไปเท่าไหร่กลายเป็นอธิการบดีของเป่ยหังเราได้!”

“ใช่แล้ว พวกเราล้วนเป็นนักเรียนดีเด่น ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดของเมือง! อุตส่าห์สอบเข้าเป่ยหังได้! ส่วนเขา ดูแล้วยังเด็กกว่าพวกเราอีกกลายเป็นอธิการบดีของเราโดยตรง! ฉันสติแตกแล้ว!”

“ต่อให้เขาจะเป็นอธิการบดี ก็ไม่จำเป็นต้องให้อธิการบดีสามคน ผู้นำสิบกว่าคน กลุ่มปรมาจารย์ออกมาต้อนรับด้วยตนเองเลยนี่นา? การต้อนรับระดับนี้สูงเกินไปแล้วนะ?”

“นี่มันโลกอะไรกันเนี่ย! รีบไปสืบประวัติของคนคนนี้เร็ว ไม่น่าเชื่อเกินไปแล้ว”

...

ในไม่ช้า ทั้งมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตูก็ฮือฮาไปทั้งหมด

นักศึกษาจำนวนมากยิ่งพากันลงมือ ต่างก็แสดงอภินิหาร ไปสืบประวัติของหวังอี้

ผลสุดท้ายไม่สืบก็ไม่รู้ พอสืบแล้วก็ตกใจ

หวังอี้ ชาย อายุ 16 ปี ลาออกจากโรงเรียนมัธยมปลายเดินทางไปวอลล์สตรีท ภายหลังเอาชนะเทพหุ้นบาร์ลต์สองครั้ง กลายเป็นพระเจ้าแห่งตลาดหุ้น ตำนานทางการเงิน เทพหุ้นผู้ไร้เทียมทาน! อายุ 18 ปี มีทรัพย์สินแสนล้านดอลลาร์สหรัฐ เกษียณจากวอลล์สตรีทกลับประเทศ หลังจากกลับประเทศแล้วถูกมหาวิทยาลัยชื่อดังต่างๆ แย่งชิงกันเชิญตัว สุดท้ายกลายเป็น รองอธิการบดีของมหาวิทยาลัยหัวชิง! อธิการบดีกิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตู! อธิการบดีกิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัยฟู่ตั้น! ............

เมื่อมองดูข้อมูลเหล่านี้ ทุกคนต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

เพื่อนร่วมชั้นหลายคน ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ยิ่งอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกไปเป็นเวลานาน

ประวัติแบบนี้ ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว และก็น่าตกใจเกินไปแล้ว

อัจฉริยะ นี่มันไม่ใช่มนุษย์แล้ว!

18 ปี!

มหาเศรษฐีแสนล้าน!

เอาชนะเทพหุ้น!

พระเจ้าแห่งตลาดหุ้น!

ตำนานทางการเงิน!

แค่ความสำเร็จอย่างใดอย่างหนึ่ง ก็ทำให้คนไม่น่าเชื่อแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าความสำเร็จทั้งหมดมารวมอยู่ในคนคนเดียวน่าเหลือเชื่อ!

“ไม่แปลกใจเลยที่มหาวิทยาลัยจะให้ความสำคัญขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่อธิการบดีทั้งสามคนจะออกมาต้อนรับด้วยตนเอง บุคคลสำคัญอย่างคุณหวัง สามารถมาที่มหาวิทยาลัยของเราได้ ก็เป็นเกียรติของมหาวิทยาลัยเราแล้ว!”

“ใช่แล้ว ตัวตนระดับนี้ ไปที่มหาวิทยาลัยไหนก็จะได้รับการต้อนรับด้วยมาตรฐานสูงสุด แค่ลงทุนโครงการเล็กๆ น้อยๆ ก็อาจจะทำให้การพัฒนาของมหาวิทยาลัยก้าวขึ้นไปอีกระดับได้!”

“แน่นอนอยู่แล้ว! ฉันได้ยินมาว่ามหาวิทยาลัยตี้ตูเชิญคุณหวังไปเป็นรองอธิการบดีหลายครั้ง ก็ถูกคุณหวังปฏิเสธ เรื่องนี้ทำให้ผู้บริหารระดับสูงของมหาวิทยาลัยตี้ตูทุกคน พ่ายแพ้อย่างรุนแรง!”

“พูดแบบนี้คุณหวังกลายเป็นอธิการบดีกิตติมศักดิ์ของเรา ก็ยังเป็นโชคดีของมหาวิทยาลัยเราสินะ!”