บทที่ 96: ผู้ยิ่งใหญ่ท่านไหนมาเยือน

“หลิงซวง สิ่งที่มหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตูมี ไม่ใช่แค่โดรนนะ”

หวังอี้ยิ้มบางๆ “อันที่จริงในหลายๆ ด้าน พวกเขาก็เดินอยู่แถวหน้าของประเทศ! ตัวอย่างเช่น เครื่องบินขนาดใหญ่ ตัวอย่างเช่น เครื่องยนต์อากาศยาน! สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสาขาระดับไฮเอนด์ และยิ่งเป็นสาขาที่อ่อนแอที่สุดของประเทศเซี่ย! หากพวกเราลงทุนในสาขาเหล่านี้ และประสบความสำเร็จอย่างใหญ่หลวง ทางการของประเทศเซี่ยก็จะสนับสนุนอย่างเต็มที่ ด้วยวิธีนี้ การพัฒนาของตำหนักสังหารเทพในประเทศ ก็จะไม่มีใครกล้ามาขัดขวางแม้แต่น้อย! ถึงแม้จะเป็นยักษ์ใหญ่ BAT ก็ทำไม่ได้!”

ช่วยไม่ได้ ในประเทศกับต่างประเทศแตกต่างกัน

ตำหนักสังหารเทพจะพัฒนา ปัจจัยต่างๆ เช่น ทางการท้องถิ่น เศรษฐกิจ สภาพแวดล้อมการลงทุน ระดับการบริโภค ล้วนต้องพิจารณา

มิฉะนั้นทุ่มไปหลายหมื่นล้าน ไม่ได้อะไรกลับมาเลย สุดท้ายขาดทุนจนไม่เหลือกางเกงจะใส่ งั้นถึงจะน่าสังเวช!

ส่วนด้านเครื่องยนต์อากาศยาน เครื่องบินขนาดใหญ่ ก็เป็นจุดที่อ่อนแอที่สุดของประเทศเซี่ยจริงๆ

อย่างเช่นโครงการเครื่องบินขนาดใหญ่ C919 ที่ผลิตในประเทศ มีความเป็นการผลิตในประเทศเพียง 60% ส่วนประกอบหลักอื่นๆ อีกมากมายล้วนใช้เทคโนโลยีและอุปกรณ์ของต่างประเทศ!

ตัวอย่างเช่น เครื่องยนต์อากาศยานก็ใช้เครื่องยนต์อากาศยานของบริษัท General Electric ของอเมริกา!

หากอเมริกาออกคำสั่งแบน คว่ำบาตรเครื่องยนต์อากาศยานของ C919 งั้นทั้งโครงการ C919 ก็จะถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด...

ยังมีโครงการ CR929 อีก เป็นเครื่องยนต์อากาศยาน PD35 ที่ประเทศเซี่ยร่วมมือกับหมีขั้วโลกวิจัยและพัฒนา ใช้เทคโนโลยีของหมีขั้วโลก!

แต่เพราะทางหมีขั้วโลกกั๊กเทคโนโลยีไว้ ทำให้ทั้งโครงการต้องหยุดชะงัก...

ช่วยไม่ได้ การใช้เครื่องยนต์อากาศยานของต่างประเทศ ใช้เทคโนโลยีของต่างประเทศ ก็จะถูกคนอื่นบีบคออยู่ร่ำไป ถูกคนอื่นควบคุมอยู่ร่ำไป!

ส่วนเครื่องยนต์อากาศยานของเครื่องบินขนาดใหญ่ที่ผลิตในประเทศ มีไหม มี ยังอยู่ในระหว่างการวิจัยและพัฒนา ตัวอย่างเช่น cJ-1000A

หากราบรื่น สองปีข้างหน้าสามารถทดลองบินได้ ภายในห้าปีสามารถใช้ในเชิงพาณิชย์ได้!

แต่ว่าห้าปี!

ประเทศเซี่ยรอไม่ไหว!

ปัจจุบันสาขาเครื่องยนต์อากาศยานก็ bi kịch ขนาดนี้แหละ เทคโนโลยีของเราเองยังไปไม่ถึง อาจกล่าวได้ว่าเป็นทางตัน

ซื้อของต่างประเทศ เครื่องยนต์อากาศยานชั้นหนึ่งเขาก็ไม่ขายให้!

ชั้นสองขายให้เรา ก็จะถูกบีบคอบ่อยๆ!

ถูกคนอื่นควบคุมอยู่ร่ำไป...มันก็โศกนาฏกรรมแบบนี้แหละ

หากหวังอี้ลงทุนในสาขาเหล่านี้ ร่วมมือกับมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตู และประสบความสำเร็จอย่างก้าวกระโดด ทำให้เครื่องยนต์อากาศยานของเครื่องบินขนาดใหญ่ที่ผลิตในประเทศเข้าประจำการได้ล่วงหน้า งั้นอนาคตก็ราบรื่นแล้ว

นี่ไม่เพียงแต่จะเป็นกำไรที่ไร้ขีดจำกัด ยิ่งเป็นเรื่องดีที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศและประชาชน

แต่ถ้าล้มเหลว งั้นก็ไม่เหลืออะไรเลย ขาดทุนจนไม่เหลือกางเกงจะใส่!

พูดตามตรง สาขาเหล่านี้ล้วนลงแรงไปแล้วไม่ได้รับผลดีตอบแทน

วิจัยเครื่องยนต์อากาศยานเครื่องหนึ่ง อาจจะต้องลงทุนหลายหมื่นล้าน

สำเร็จ ก็ดีไป อนาคตไร้ขีดจำกัด เงินทองไหลมาเทมา

สายการบินพลเรือนต่างๆ กองทัพ ก็จะทุ่มเงินสั่งซื้อครั้งใหญ่ ทางการก็จะให้เงินอุดหนุนอย่างเต็มที่ รางวัลทางเทคโนโลยี

แต่หากไม่สำเร็จ งั้นหลายหมื่นล้านก็สูญเปล่า ไม่ได้ห่าอะไรเลย!

อาจกล่าวได้ว่า การวิจัยเครื่องยนต์อากาศยาน ไม่สำเร็จก็พลีชีพ!

มันก็โหดร้ายแบบนี้แหละ

ดังนั้นสาขาเหล่านี้ ถึงแม้จะเป็นยักษ์ใหญ่ของวอลล์สตรีทก็ยังขี้เกียจจะลงทุน ลงแรงไปแล้วไม่ได้รับผลดีตอบแทน ความเสี่ยงสูงเกินไป

แต่หวังอี้ไม่อยากให้เครื่องบินขนาดใหญ่ที่บินอยู่บนหัว เป็นของต่างชาติทั้งหมด!

ไม่อยากให้เครื่องบินรบที่ล้ำสมัยของประเทศตัวเอง ใช้หัวใจของต่างชาติ!

พึ่งพาคนอื่น ย่อมไม่ดีเท่าพึ่งพาตัวเอง!

ดังนั้นหวังอี้จึงตัดสินใจ สู้ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย ลงทุนในเครื่องบินขนาดใหญ่ เครื่องยนต์อากาศยาน โดรน!

“หลิงซวง นัดอธิการบดีของมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตูให้ฉันหน่อย ฉันจะไปสักหน่อย!”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หวังอี้ก็เอ่ยขึ้นอย่างเคร่งขรึม

“ได้ค่ะนายใหญ่ พวกเขาก็เชิญท่านอยู่ตลอด และบอกว่าขอเพียงแค่ท่านมีเวลา เมื่อไหร่ก็ได้ทั้งนั้นค่ะ!”

หลิงซวงรีบเอ่ยปากขึ้น

“งั้นก็พรุ่งนี้แล้วกัน!” หวังอี้กล่าวเรียบๆ

“ค่ะ!”

เมื่อได้รับข่าว ทางมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตูก็ดีใจจนยิ้มกว้าง ตื่นเต้นอย่างยิ่ง

ในทันใดนั้น ผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดก็รีบประชุม วางแผนการ

ทั้งมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตู ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

อาจารย์ทุกคนต่างก็วุ่นวาย เตรียมการ

ทุกหนทุกแห่งในมหาวิทยาลัย ก็มีแต่พนักงานทำความสะอาดกำลังเคลื่อนไหว ทำความสะอาดฉุกเฉิน เพื่อให้แน่ใจว่าตอนที่หวังอี้มาถึง จะได้เห็นวิทยาเขตที่สะอาดหมดจด

ส่วนนักศึกษาของหลายคณะ ก็ได้รับคำสั่ง เตรียมการอย่างเต็มที่

ตัวอย่างเช่น คณะที่โดดเด่นสองสามคณะ ไม่แน่ว่าหวังอี้มาแล้วอาจจะไปเยี่ยมชม

ยังมีห้องวิจัยใหญ่ๆ อีก ก็เข้าสู่การเตรียมการฉุกเฉินเช่นกัน

จังหวะต่างๆ เหล่านี้ ผู้บริหารระดับสูงของมหาวิทยาลัยย่อมรู้ดี แต่เหล่านักศึกษาข้างล่างกลับมึนงงไปตามๆ กัน ไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย

“เฮ้อ ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว ยังจะมาเตรียมพิธีของวันพรุ่งนี้อีก ตกลงแล้วผู้ยิ่งใหญ่คนไหนจะมา?”

“ใช่แล้ว หรือว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่จากทางการ? จะมาตรวจเยี่ยมมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตูของเรา?”

“ซี้ด! ถ้าเป็นเช่นนั้น งั้นก็ไม่ธรรมดาแล้ว หรือว่ามหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตูของเรา จะเจริญรุ่งเรืองขึ้นอีกแล้ว?”

“เป็นไปได้ ถึงแม้ว่าอันดับของมหาวิทยาลัยเราจะสู้ชิงหวา-ปักกิ่งไม่ได้ แต่ความสำคัญเชิงกลยุทธ์ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยแม้แต่น้อย!”

“ใช่แล้ว อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่สถาบันวิจัยเครื่องยนต์อากาศยานของมหาวิทยาลัยเรา ก็เป็นระดับท็อปของประเทศแล้ว ยุทโธปกรณ์สำคัญของชาติระดับนี้ ผู้ยิ่งใหญ่มาตรวจเยี่ยมก็เป็นเรื่องปกติ!”

นักเรียนสองสามคนต่างก็เอ่ยปากขึ้น ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่

มหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตู มีงบประมาณการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่สูงที่สุดในประเทศ

งานของนักศึกษาที่จบไป ก็ล้วนแต่เป็นอุตสาหกรรมการทหาร การบินและอวกาศ ไม่ใช่สำนักงาน XX ก็เป็นสถาบัน XX!

ถึงแม้จะไปทำงานในบริษัท ก็ล้วนแต่เป็นบริษัทในเครือของมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตู หรือบริษัทที่เกี่ยวข้อง

ก็เพราะเหตุนี้แหละ หลายคนถึงได้พูดว่านักศึกษาของเป่ยหัง งานไม่ต้องออกไปหานอกรั้วมหาวิทยาลัย!

แต่ก็มีคนส่ายหน้า แล้วยิ้มกล่าว “อย่าเพิ่งดีใจไปเลย ถ้าเป็นผู้ยิ่งใหญ่มาตรวจเยี่ยมจริงๆ จะเกี่ยวกับพวกเราอะไร?”

“ใช่เลย ถ้าเป็นผู้ยิ่งใหญ่มาตรวจเยี่ยมจริงๆ ตอนนี้ทั้งมหาวิทยาลัยก็คงจะประกาศกฎอัยการศึกแล้ว จากนั้นนักเรียนทุกคนก็กลับหอพัก ไม่ได้รับอนุญาตก็ห้ามออกไปข้างนอก ถึงตอนนั้นนักเรียนที่ทำกิจกรรมอยู่ในวิทยาเขต ก็ล้วนแต่เป็นเจ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบ หรือไม่ก็นักเรียนนายร้อยตำรวจทหาร!”

“ใช่แล้ว มีเพียงนักเรียนที่ยอดเยี่ยมเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่จะถูกเลือกไปเป็นตัวแทน ไปพบผู้ยิ่งใหญ่ ไม่แน่ว่าอาจจะได้ออกข่าวด้วย ส่วนคนอื่นๆ ก็อยู่ในหอพักไปเถอะ!”

“ไม่มีอะไรก็อย่าโผล่หัวออกมา ถ้าหากถูกมองว่าเป็นผู้ไม่ประสงค์ดี ถูกพลซุ่มยิงรอบๆ จัดการ งั้นก็จะไม่คุ้มค่าเสียแล้ว!”

“เหอะๆ พวกแกดูมีประสบการณ์กันจังเลยนะ!”

“แน่นอนอยู่แล้ว ตอนมัธยมปลายของเรา โรงเรียนรับนักเรียนชนกลุ่มน้อยมาสองสามห้อง! ก็เลยมีผู้ยิ่งใหญ่ท่านหนึ่งมาเยี่ยม ก็จัดแบบนี้แหละ ขนาดนักเรียนที่เล่นบาสเกตบอลในสนามเด็กเล่น ก็ยังเป็นเจ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบ! พวกเรานักเรียนพวกนี้ถูกขังอยู่ในหอพัก มองก็ยังไม่กล้ามอง รอบๆ มีแต่พลซุ่มยิง!”

“เชี่ยเอ๊ย น่ากลัวขนาดนี้เลย!”

ทุกคนต่างก็ตกใจ ช่วยไม่ได้ ผู้ยิ่งใหญ่มาเยี่ยม ก็เป็นมาตรฐานแบบนี้แหละ เตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มที่

“ในเมื่อไม่ใช่ผู้ยิ่งใหญ่จากทางการมาตรวจเยี่ยม แล้วจะเป็นใครมา? ขนาดปรมาจารย์หลายคนที่ไม่ได้ปรากฏตัวมานาน ก็ยังออกมา!”

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ต้องมีที่มาที่ไปใหญ่โตแน่นอน มิฉะนั้นมหาวิทยาลัยจะไม่ให้ความสำคัญขนาดนี้”

“ใช่เลย ผู้บริหารของมหาวิทยาลัยฉลาดจะตายไป แขกที่สามารถทำให้พวกเขาให้ความสำคัญขนาดนี้ได้ ไม่ใช่อำนาจ ก็คือเงิน! ส่วนอย่างอื่น เหอะๆ มหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตูไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก!”

“ใช่แล้ว เพราะมหาวิทยาลัยของเราก็ถือว่าเป็นสายการบิน + การทหาร ทั้งสูงส่งทั้งพิเศษ ผู้ยิ่งใหญ่ทั่วไป ผู้บริหารระดับสูงของมหาวิทยาลัยไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก!”

“ดูท่าว่าผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้จะไม่ธรรมดาจริงๆ หรือว่าจะเป็นป๊าม๋าแห่งอาลี?”