บทที่ 95: สิ้นไร้หนทาง และอัจฉริยะระดับเทพ

ตอนนั้น ตู้เต๋ออี้อารมณ์ดีอย่างยิ่ง สะใจอย่างมาก

แต่คาดไม่ถึงว่า อีกฝ่ายไม่เพียงแต่จะสืบเจอว่าเขาเป็นคนแจ้งความนิรนาม ยังส่งนักฆ่ามาโดยตรง ลักพาตัวเขามาจากโรงพยาบาล!

โชคชะตาหมุนเวียนจริงๆ!

“เข้าใจผิดครับ ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด!” ใบหน้าของตู้เต๋ออี้เขียวคล้ำ รีบเอ่ยปากขึ้น

เขารู้ดีว่า อีกฝ่ายสืบมาถึงหัวเขาแล้ว เรื่องนี้ปฏิเสธไม่ได้!

“เข้าใจผิด?”

ชายชุดดำโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ตบหน้าฉาดใหญ่เข้าที่ใบหน้าของตู้เต๋ออี้อย่างแรง กล่าวออกมาทีละคำ

“แจ้งความครั้งเดียว ทำให้ตี้เสียงคลับเฮาส์ถูกสั่งปิด ทำให้ตระกูลเฝิงของเราสูญเสียปีละเป็นหมื่นล้าน! แกมาบอกข้าว่าเข้าใจผิด! เชี่ยเอ๊ย!”

“ข้ากำจัดทั้งครอบครัวแก จะเป็นเรื่องเข้าใจผิดด้วยไหม?”

ชายชุดดำโกรธจัดแล้ว ก็เพราะเรื่องนี้ ตอนนี้ทั้งตระกูลเฝิงก็อยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย...แกมาบอกข้าว่าเข้าใจผิดเหรอ?

“ตระกูลเฝิง... ตระกูลเฝิงไหน?”

ตู้เต๋ออี้กลัวจนฉี่ราด คงจะไม่ใช่ตระกูลเฝิงนั้นหรอกนะ!

“เหอะๆ ในเมืองหลวง แกพูดสิว่ายังมีตระกูลเฝิงอีกกี่ตระกูล?”

ชายชุดดำแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา มองตู้เต๋ออี้เหมือนมองคนปัญญาอ่อน

ที่แท้เจ้าหมอนี่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองไปหาเรื่องตัวอะไรเข้า โง่ทึ่มจริงๆ

ช่วยไม่ได้ คลับเฮาส์ที่มีบริการทางเพศนั้นละเอียดอ่อนเกินไป ถึงแม้จะเป็นตระกูลเฝิงก็ไม่กล้าที่จะทำอย่างเอิกเกริก ไม่กล้าที่จะไปป่าวประกาศทุกที่ว่าตี้เสียงคลับเฮาส์เป็นของบ้านเรา!

มิฉะนั้นทันทีที่ตี้เสียงคลับเฮาส์เกิดเรื่องขึ้น ทั้งตระกูลเฝิงก็จะจบสิ้น

“เป็นตระกูลเฝิงนั้นจริงๆ!”

ตู้เต๋ออี้ถอนหายใจ ใบหน้าเขียวคล้ำ อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

บุ่มบ่ามจริงๆ บุ่มบ่ามเกินไปแล้ว!

หาเรื่องเด็กหนุ่มอายุ 18 ปีคนหนึ่งส่งๆ ผลสุดท้ายกลับเป็นเจ้าพ่อทางการเงิน ทำให้บริษัทที่เขาอยู่ต้องล้มละลายได้อย่างง่ายดาย

แจ้งความคลับเฮาส์ที่ไม่ถูกกฎหมายส่งๆ ผลสุดท้ายกลับเป็นตระกูลใหญ่ของเมืองหลวง ส่งนักฆ่ามาลักพาตัวเขาไปจากโรงพยาบาลโดยตรง!

ในชั่วพริบตา ใบหน้าของตู้เต๋ออี้ก็เขียวคล้ำ เกือบจะร้องไห้ออกมาแล้ว โลกใบนี้มันเป็นอะไรไปแล้ว?

ทุกหนทุกแห่งล้วนแต่เป็นยอดฝีมือที่ลึกล้ำเกินหยั่งถึง!

เขาคิดไม่ถึงว่าหวังอี้จะเก่งกาจขนาดนั้น และก็คิดไม่ถึงว่าเบื้องหลังของตี้เสียงคลับเฮาส์ จะมีผู้หนุนหลังที่เฉียบคมขนาดนี้

“คุณเฝิงครับ เรื่องนี้เป็นความผิดของผมเอง เป็นผมที่โง่เขลา! ดูสิว่า จะพอจะเมตตา ปล่อยผมไปสักครั้งได้ไหมครับ?”

ตู้เต๋ออี้อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น ไม่อยากตายจริงๆ “คุณวางใจได้ครับ ต่อไปผมจะทำงานให้ตระกูลเฝิง ใช้ความสามารถของผม ตอบแทนตระกูลเฝิง! ท่านให้ผมทำอะไร ผมก็จะทำสิ่งนั้น! เป็นวัวเป็นม้าก็ได้ทั้งนั้นครับ!”

“เหอะๆ ตู้เต๋ออี้ แกสามารถสร้างตัวขึ้นมาจากศูนย์ได้ กลายเป็นผู้จัดการเล็กๆ ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว ทำไมถึงได้ไร้เดียงสาขนาดนี้?”

“ตระกูลเฝิงของเราขาดเศษสวะอย่างแกเหรอ? หรือว่าแกมีค่าเท่ากับกำไรปีละหมื่นล้านของตี้เสียงคลับเฮาส์?”

ชายชุดดำส่ายหน้า หันหลังเดินจากไป

ข้างหลังนักฆ่าในชุดกาวน์สีขาว ยิ้มเดินเข้ามา

“คุณเฝิง! คุณเฝิง อย่าครับ!”

ตู้เต๋ออี้ขนหัวลุกชัน รีบเอ่ยปากขึ้น

แต่น่าเสียดายที่ชายชุดดำไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เดินจากไปโดยตรง

“ปล่อยผมไป ปล่อยผมไป!”

ตู้เต๋ออี้มองไปยังนักฆ่าในชุดกาวน์สีขาว อ้อนวอนขอชีวิตอย่างน่าเวทนา

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตาย เขาช่างหวาดกลัว ไม่เต็มใจถึงเพียงนี้!

“เหอะๆ วางใจเถอะ ไม่เจ็บหรอก ไม่เจ็บเลยสักนิด!”

นักฆ่ายิ้มเล็กน้อย หยิบเข็มฉีดยาออกมา แล้วแทงเข้าไปในร่างกายของเขา

“อ่!”

ฉีดเข็มเดียวเห็นผล เสียงขาดหายไปในทันที ตู้เต๋ออี้ก็ตายอย่างน่าอนาถในทันที

ต่อให้ฆ่าตู้เต๋ออี้ให้ตายเขาก็คิดไม่ถึงว่า ชีวิตของเขาจะจบลงเช่นนี้

พูดได้แค่ว่าไม่หาเรื่องตาย ก็จะไม่ตาย

แต่ผู้ถือหุ้นของซินเฉิงพร็อพเพอร์ตี้กลับพูดไม่ออก พวกเขายังไม่ทันจะได้ลงมือ ตู้เต๋ออี้ก็ตายอย่างน่าอนาถไปแล้ว เรื่องนี้ทำให้พวกเขาไม่สะใจเลย

ดังนั้นจึงมีคนคิดที่จะไปลงที่ครอบครัวของตู้เต๋ออี้...

ช่วยไม่ได้ หยาดเหงื่อแรงงานทั้งชีวิต ทรัพย์สินหลายหมื่นล้าน ล้วนเพราะตู้เต๋ออี้ที่ต้องมลายหายไป คนเหล่านั้นช่างอยากจะให้ตระกูลตู้เต๋ออี้บ้านแตกสาแหรกขาดจริงๆ

แต่สิ่งเหล่านี้ หวังอี้ขี้เกียจจะไปสนใจ

ชีวิตในวังอ๋องสุขสบายและเพลิดเพลิน ว่างๆ ก็เดินเล่นไปทั่ว ตำหนักมากมายขนาดนั้น ของเก่าแก่มากมายขนาดนั้น ย่อมมีสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจได้เสมอ

อย่างเช่นงานแกะสลักของท่านป่านเฉียว ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น

ในขณะเดียวกันหวังอี้ว่างจนเบื่อ ก็จะประลองฝีมือกับหลิงซวง

ก่อนหน้านี้ เวลาฝึกฝนของหวังอี้สั้น ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลิงซวงโดยสิ้นเชิง

แต่ตอนนี้ โดยพื้นฐานแล้วสามารถสู้กับหลิงซวงได้แบบห้าสิบ-ห้าสิบแล้ว

“นายใหญ่คะ ท่านเก่งขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ตอนนี้ฉันอยากจะชนะท่าน ก็ยากแล้วค่ะ!”

ประลองกันอีกครั้งหนึ่ง หวังอี้กดหลิงซวงลงบนพื้น ควบคุมตัวไว้ได้โดยสมบูรณ์

“เหอะๆ สองชนะสองแพ้หนึ่งเสมอ ก็แค่เสมอกันเท่านั้นแหละ”

หวังอี้ยิ้มบางๆ แล้วดึงหลิงซวงลุกขึ้นมาจากพื้น

“จริงๆ แล้วเป็นฉันที่แพ้ค่ะ เพราะท่านไม่ได้ใช้ไพ่โป๊กเกอร์!”

หลิงซวงอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า ยอมรับอย่างหมดใจ “หากใช้ไพ่โป๊กเกอร์ ฉันอาจจะเป็นสี่แพ้หนึ่งเสมอแล้วค่ะ!”

ไพ่โป๊กเกอร์ของโพดำสี่ คืออาวุธซัดที่คร่าชีวิตคน

และหวังอี้ก็เชี่ยวชาญทักษะนี้ ก้าวสู่ระดับปรมาจารย์แล้ว

ไพ่อยู่ในมือ ใต้หล้าเป็นของข้า ฆ่าคนในชั่วพริบตา

หากใช้ไพ่ หลิงซวงก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหวังอี้จริงๆ

“แค่สองปีเท่านั้นเอง ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ!”

หลิงซวงถอนหายใจ สีหน้าหมองเศร้าถึงขีดสุด

เมื่อสองปีก่อนที่เจอกันครั้งแรก หลิงซวงเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด หนีตายอย่างสุดชีวิต

เป็นหวังอี้ที่ผ่านมา แล้วช่วยเธอไว้

ตอนนั้นหลิงซวงระแวงมาก กระทั่งคิดว่าหวังอี้ก็เป็นศัตรู ลากร่างที่บาดเจ็บสาหัสเข้าต่อสู้โดยตรง ควบคุมตัวหวังอี้ไว้

ผลสุดท้ายบาดแผลหนักเกินไป หลิงซวงก็สลบไป

พอเธอตื่นขึ้นมา คิดว่าต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยแล้ว แต่คาดไม่ถึงว่าหวังอี้ไม่เพียงแต่จะช่วยเธอไว้ ยังรักษาแผลให้เธอ ดูแลเธออีกด้วย

นับตั้งแต่นั้นมา หลิงซวงก็ตัดสินใจแน่วแน่ในตัวหวังอี้ ติดตามอยู่ข้างกายหวังอี้มาโดยตลอด

ฝีมือของหวังอี้ ก็ล้วนแต่เป็นหลิงซวงที่ถ่ายทอดให้ด้วยตนเอง

ภายหลังถึงได้ไปเรียนรู้อาวุธซัดอะไรทำนองนั้นกับโพดำสี่!

เพียงแต่ว่าหลิงซวงไม่ว่าจะอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่า แค่สองปีเท่านั้นเอง หวังอี้ที่ไม่ได้เรื่องอะไรเลยคนนั้น ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเธอแล้ว!

กระทั่งเหนือกว่าเธอไปแล้ว!

พูดได้แค่ว่าอัจฉริยะ!

อันที่จริง หลิงซวงอายุยังน้อย ก็ได้กลายเป็นนักฆ่า SSS ของโลกมืดแล้ว ก็เป็นอัจฉริยะเช่นกัน!

แต่เมื่อเทียบกับหวังอี้แล้ว ยังห่างกันไกลเกินไป

อาจกล่าวได้ว่า หลิงซวงคืออัจฉริยะ ส่วนหวังอี้คืออัจฉริยะระดับเทพ!

“ยังคงเป็นซวงซวงที่สอนดี!”

หวังอี้ยิ้ม แล้วจูงหลิงซวงมานั่งลง

“ด้วยฝีมือของพวกเราในตอนนี้ ขอเพียงแค่ระมัดระวังพอ ปัญหาก็ไม่ใหญ่ แต่ถ้าเป็นที่ต่างประเทศ ก็ยังต้องระวังอยู่ดี เพราะต่างประเทศมีอาวุธร้อนเยอะเกินไป!”

“ใช่ค่ะ นี่เป็นปัญหาที่ยุ่งยาก!” หลิงซวงพยักหน้า

ในประเทศ มีเพียงขุมกำลังใหญ่ๆ ที่อาจจะมีปืนอยู่บ้าง ไม่มีใครกล้าพกปืนไปไหนมาไหน

แต่ในต่างประเทศ ทุกบ้านมีหมด พูดไม่เข้าหูกันก็ยิงกันโดยตรง

“ดังนั้นพวกเราต้องพัฒนาโดรนที่ล้ำสมัยที่สุด!”

หวังอี้เอ่ยขึ้นอย่างเคร่งขรึม “สอดแนมและโจมตีในตัวเดียว ติดตั้งเซ็นเซอร์ต่างๆ! เวลาที่พวกเราเคลื่อนไหว โดรนก็จะไปสอดแนม ตรวจจับ เตือนภัยล่วงหน้า ผ่านอุปกรณ์อินฟราเรด ถ่ายภาพความร้อน และอื่นๆ ตรวจสอบสภาพแวดล้อมรอบๆ ให้ชัดเจน พบพลซุ่มยิงก็กำจัดล่วงหน้า งั้นก็ไม่มีปัญหาใหญ่แล้ว!”

“ดังนั้นนายใหญ่ถึงได้ร่วมมือกับมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตู กลายเป็นอธิการบดีกิตติมศักดิ์ของพวกเขา!”

ดวงตาของหลิงซวงเป็นประกาย แน่นอนว่าทุกย่างก้าวของหวังอี้ เบื้องหลังล้วนมีความหมายลึกซึ้ง

การเป็นรองอธิการบดีของมหาวิทยาลัยหัวชิง ก็เพื่อผลงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ บุคลากรของหัวชิง ฟูมฟักผลิตภัณฑ์และเทคโนโลยีไฮเทคต่างๆ

การเป็นอธิการบดีกิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตู ก็เพื่อโดรน และการบินและอวกาศ!

การเป็นอธิการบดีกิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัยฟู่ตั้น คาดว่าก็เพื่อการพัฒนาในอนาคตของตำหนักสังหารเทพในเซี่ยงไฮ้ วางรากฐาน!