บทที่ 101: เพื่อนบ้านคนใหม่

ลมยามค่ำพัดกวาดใบไม้แห้งบนถนนไท่ซานจนเกลี้ยง ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว พนักงานเก็บค่าโดยสารบนรถรางสาย 5 กำลังสั่นกระดิ่งเมื่อรถเข้าป้าย คำขวัญท้ายรถที่ซีดจางไปตามกาลเวลาเพราะโดนฝุ่นถ่านหินจับตัวหนา

เมื่อเว่ยชิงฮวนก้าวลงจากรถ เธอก็เห็นเฉียนจิ้นยืนรออยู่ เลยเผยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มออกมาทันที

“ไม่ต้องมารับฉันหรอกน่า ฉันรู้จักทางจะตายไป”

“กลัวเธอหลงทาง” เฉียนจิ้นยิ้มแล้วยื่นกระเป๋าน้ำร้อนให้เธอ

เว่ยชิงฮวนชี้ไปที่ผ้าพันคอ “ผ้าพันคอผืนนี้ของคุณป้าอุ่นมากเลย อีกอย่างฉันเพิ่งลงจากรถ ไม่หนาวหรอก นายเก็บกระเป๋าน้ำร้อนไว้เองเถอะ ระวังจะเป็นหวัด”

เฉียนจิ้นยัดใส่มือเธอ “ฉันตัวร้อนเป็นเตาผิง ไม่กลัวหนาวหรอก ไปกันเถอะ ไปที่ห้อง 204 ก่อน”

เว่ยชิงฮวนเดินตามไปอย่างว่าง่าย พลางถามไปเรื่อย ๆ “ทำไมต้องไป 204 ด้วยล่ะ ที่นั่นไม่ใช่ว่าปิดห้องเรียนพิเศษไปแล้วเหรอ?”

เฉียนจิ้นหัวเราะ “เดี๋ยวไปถึงก็รู้เองแหละ”

เสียงรองเท้าผ้าสองคู่ย่ำลงบนใบหู่อิงที่ร่วงโรยดัง ซ่า ซ่า ผสมกับเสียงกระดิ่งจักรยานที่ดังกรุ๊งกริ๊ง และเสียงหัวเราะของคนงานที่เลิกงานแล้ว มันคือซิมโฟนีแห่งท้องถนนในปี 1977 อย่างแท้จริง

เฉียนจิ้นเดินนำหน้าถือไฟฉายสามถ่านส่องไปข้างหน้า ลำแสงสาดไปบนกำแพงอิฐที่ผุพัง เผยให้เห็นแมวป่าตัวหนึ่งที่กำลังคุ้ยหาจิ้งจกเพื่อเตรียมตัวจำศีลในรอยแตกของกำแพง มันตกใจและวิ่งหนีไป

พลบค่ำมาเร็วกว่าปกติ แสงสีเหลืองนวลอ่อน ๆ จากหลอดไฟวัตต์ต่ำเริ่มส่องออกมาจากหน้าต่างของอาคารหอนอน

เว่ยชิงฮวนกำสมุดบันทึกการสอนไว้แน่น ชายเสื้อคลุมสีน้ำเงินของเธอยังมีรอยเปื้อนฝุ่นชอล์ก

เธอเพ่งมองแสงไฟนั้นอย่างตั้งใจ เธอรู้ว่าบ้านในอนาคตของเธออยู่ที่นั่นแล้ว หลังหน้าต่างบานนั้นเอง

พวกเขาเดินขึ้นชั้นสองอย่างคุ้นเคย หวางฉุยกระดิกหางไปมารับแขกด้วยท่าทางประจบประแจงเป็นพิเศษ

เจ้าหมาฉลาดตัวนี้ดูออกแล้วว่าเจ้าของของมันปฏิบัติต่อเว่ยชิงฮวนอย่างไร

เว่ยชิงฮวนลูบหัวมันแล้วเดินเข้าไปในห้อง 204 ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นทันที

ภายใต้แสงสลัวของหลอดไฟ 15 วัตต์ ร่างผอมบางที่คุ้นเคยกำลังก้มลงทำงาน

เป็นเหวยซงถูที่กำลังใช้ไม้กวาดที่ทำจากต้นข้าวฟ่างกวาดทำความสะอาดเตียง เสื้อทำงานของเขามีรอยปะที่ข้อศอกและถูกซักจนซีดจาง

“คุณเว่ย?!” เว่ยชิงฮวนอุทานออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เธอโยนสมุดบันทึกการสอนในมือทิ้งไป หวางฉุยก็คาบเอาไว้ทันที

เหวยซงถูหันกลับมาโบกไม้กวาดที่ทำจากต้นข้าวฟ่างในมือให้เธอ

แสงไฟไม่ได้สว่างมาก แต่ก็เพียงพอที่จะเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขาได้อย่างชัดเจน

เมื่อเห็นน้องสาว เหวยซงถูก็ยิ้มออกมา “เสี่ยวชิง เป็นไงบ้าง? เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ?”

เฉียนจิ้นพยักหน้าให้หวางฉุยออกไปนอกห้อง แล้วปิดประตูลง

กาต้มน้ำบนเตาถ่านกำลังพ่นไอน้ำออกมา ขนมปังมันสำปะหลังที่ปิ้งอยู่ข้างเตาเริ่มมีสีเหลืองเกรียม

เว่ยชิงฮวนมองหน้าพี่ชายผ่านไอน้ำพลางขยี้ตาอีกครั้ง “พี่มา...?”

“ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ใช่ไหม?” เหวยซงถูยิ้มอย่างเขินอาย “หัวหน้าทีมเฉียนเป็นคนมารับพี่มาเอง”

“น้องยังไม่รู้ใช่ไหมว่าจริง ๆ แล้วพวกเราเป็นเพื่อนร่วมงานกัน...”

“พวกพี่เป็นเพื่อนร่วมงานกันเหรอ?” เว่ยชิงฮวนประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม “พี่ไม่ได้ถูกจัดไปเป็นคนเก็บชาที่เมืองฉาผิงหรอกเหรอ? ฉันยังแนะนำให้พี่เอาบุหรี่สองกล่องไปให้หัวหน้าด้วยนะ”

เหวยซงถูอธิบาย “เดิมทีคณะกรรมการจัดสรรให้พี่ไปแบบนั้นแหละ แต่มีสหายคนหนึ่งเคยไปทำงานที่มณฑลฝูเจี้ยนมา เลยคุ้นเคยกับการเก็บชา เขาอยากเป็นคนเก็บชาแต่กลับถูกจัดไปเป็นคนงานขนของที่สำนักงานใหญ่ฝ่ายจัดซื้อและจำหน่าย”

“เขาไม่อยากเป็นคนงานขนของ ส่วนพี่คิดว่าสำนักงานใหญ่ฝ่ายจัดซื้อและจำหน่ายเป็นหน่วยงานที่ดี เลยแลกเปลี่ยนงานกับเขา”

“แล้วพี่กับเฉียนจิ้นก็ถูกจัดให้อยู่ทีมขนของเดียวกันเลยเหรอ?” เว่ยชิงฮวนอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น

เหวยซงถูหัวเราะอย่างแห้ง ๆ แล้วถูมือ “น้องว่ามันบังเอิญไปไหม?”

เมื่อเห็นเช่นนั้น เว่ยชิงฮวนก็หัวเราะเยาะ “บังเอิญจริง ๆ นั่นแหละ อย่าโกหกเลย พี่โกหกไม่เป็นหรอก”

เหวยซงถูอธิบาย “พี่ไม่ได้โกหก มันบังเอิญจริง ๆ ตอนแรกพี่ก็ไม่รู้ว่าเฉียนจิ้นถูกจัดไปเป็นคนงานขนของที่สำนักงานใหญ่ฝ่ายจัดซื้อและจำหน่ายเหมือนกัน”

“พอถึงวันอาทิตย์ที่พี่ไปส่งเอกสาร พี่ก็เห็นชื่อของเฉียนจิ้นอยู่ในรายชื่อคนงานใหม่”

“น้องเคยพูดถึงเขาให้พี่ฟัง แล้วพี่ก็เอาของเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปให้หัวหน้า แล้วเขาก็จัดพี่ไปอยู่ทีมขนส่งท่าเรือกาในแผนกขนส่งคลังสินค้า...”

สองพี่น้องที่ห่างหายกันไปนานได้กลับมาพบกันอีกครั้ง บทสนทนาจึงไหลออกมาไม่หยุดหย่อน

ส่วนใหญ่เป็นคำถามจากเว่ยชิงฮวนที่ถูกปิดบังทุกอย่างมาตลอด

เหวยซงถูเก็บที่นอนเข้าที่แล้วพูดว่า “เราค่อยคุยกันทีหลังเถอะ คืนนี้เป็นคืนแรกที่พี่จะไปเป็นครูที่ห้องเรียนพิเศษ ต้องรีบไปแล้ว”

เว่ยชิงฮวนชกไหล่เขาเบา ๆ “นี่ยังจะไปเป็นครูในห้องเรียนพิเศษอีกเหรอ?”

“ดีจริง ๆ เลยนะ คุณเว่ย! พี่ก็เริ่มเหมือนคุณพ่อแล้วนะเนี่ย ปิดบังทุกอย่างจากฉัน! พวกพี่ยังมีอะไรอีกบ้างที่ปิดบังฉันอยู่เนี่ย?”

เหวยซงถูไม่เก่งเรื่องการเข้าสังคม แม้กระทั่งกับน้องสาวตัวเอง เขารีบหยิบสมุดบันทึกแล้ววิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว “ก็แค่เรื่องท่าเรือกาเท่านั้นแหละ แค่เรื่องเดียวจริง ๆ”

“พี่ไปสอนก่อนนะ คืนนี้เธอก็ย้ายของมาอยู่ที่นี่เลยนะ! ต่อไปเราก็จะมีบ้านเป็นของตัวเองแล้ว!”

เตียงไม้ด้านในถูกจัดเรียบร้อยแล้ว มีฟูกนอนปูอยู่ชั้นหนึ่ง และมีผ้าห่มขนสัตว์ผืนใหม่ปูทับอยู่ด้านบน

ไม่ต้องให้เขาบอก เธอก็รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร

เฉียนจิ้นให้ผ้าห่มแบบเดียวกันกับเธอผืนหนึ่ง

เว่ยชิงฮวนเคยคิดแค่ว่าถ้าเธอแต่งงานกับเฉียนจิ้นในอนาคต พวกเขาก็จะได้มาอยู่ด้วยกันที่นี่ แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้มาสร้างบ้านที่นี่ในตอนนี้เลย

เธอรีบวิ่งออกไปนอกห้อง เห็นเฉียนจิ้นกำลังยิ้มให้เธอ

สิ่งนี้ทำให้เธอรู้สึกเขินอาย “นี่! พวกนายสองคนปิดบังฉันทุกเรื่องเลยเหรอ?”

“แต่มันเป็นเซอร์ไพรส์ที่ยิ่งใหญ่มากเลยนะ” เธอยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

ความสุขนั้นเรียบง่ายมาก แค่ได้อยู่ด้วยกันกับครอบครัวก็พอแล้ว

เฉียนจิ้นพูดว่า “เรื่องนี้เธอต้องโทษพี่ชายนายนะ ฉันก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าเขาเป็นใคร”

“พอฉันรู้ว่าพวกเธอเป็นพี่น้องกัน ฉันก็รีบย้ายที่นอนของเขามาที่นี่เลย แล้วก็ให้เธอกับเสี่ยวทางหยวนย้ายมาอยู่ด้วยกันในบ้านหลังนี้”

“จะได้ไม่ต้องไปอยู่หอพักรวมกันไง กลางคืนเธอจะได้ไม่ต้องฝ่าลมหนาวหรือรีบกลับหอพักแล้ว”

เว่ยชิงฮวนลูบประตูห้อง ความรู้สึกของเธอล่องลอยไปไกล “นั่นสินะ ต่อไปฉันก็ไม่ต้องพาลูกไปฟังคำนินทาของเพื่อนร่วมงานแล้ว พี่ฉันก็ไม่ต้องเป็นกาฝากของคนอื่นแล้ว”

เธอถามอีกครั้ง “นายไปช่วยคุณเว่ยย้ายของมา แล้วได้เจอครอบครัวของน้าของเขาหรือยัง?”

เฉียนจิ้นชะงัก “ครอบครัวน้าของเขา?”

เว่ยชิงฮวนหัวเราะ “พี่ชายของฉันนี่นะ ปิดปากเงียบจริง ๆ! ดูเหมือนจะไม่ได้บอกอะไรนายเลย!”

“ครอบครัวฉันค่อนข้างพิเศษ ฉันกับคุณเว่ยเป็นพี่น้องต่างมารดากัน แม่ของฉันเป็นภรรยาคนที่สองของพ่อ”

“ดังนั้นน้าของเขาจึงไม่ใช่ญาติของฉัน”

เฉียนจิ้นถึงกับกระจ่างแจ้ง “ถึงว่าทำไมเธอถึงไม่ไปอยู่ที่นั่น ฉันนึกว่าไม่สะดวกสำหรับผู้หญิงอย่างเธอซะอีก”

เว่ยชิงฮวนส่ายหัว “แม้ว่าจะเป็นน้าแท้ ๆ ฉันก็ไม่ไปอยู่หรอก ถ้านายเคยเจอครอบครัวของเขา นายก็ไม่อยากไปอยู่เหมือนกัน มีแต่พี่ชายฉันที่นิสัยดีถึงจะทนการกดขี่ของครอบครัวนั้นได้”

เรื่องนี้จริง ๆ

“แต่คุณเว่ยก็ไม่มีทางเลือกอื่น ฉันรู้ว่าเขาไม่อยากอยู่ที่นั่น ฉันเลยหวังว่าโรงเรียนจะจัดสรรบ้านให้ฉันอยู่มาตลอด ถ้าเป็นแบบนั้นครอบครัวเราถึงจะหนีจากความทุกข์ระทมได้” พูดถึงตรงนี้เว่ยชิงฮวนก็รู้สึกเขินเล็กน้อย

“ครั้งนั้นฉันไปโวยวายที่บ้านผู้อำนวยการต้วน ก็เพราะไม่มีทางเลือกแล้วจริง ๆ แล้วก็ดันให้นายเห็นเรื่องตลกซะได้”

เฉียนจิ้นพูดว่า “ฉันไม่ได้เห็นเรื่องตลก แต่ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เต็มใจจะทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวของเธอ เพื่อให้ได้มาซึ่งชีวิตที่มีความสุข!”

“ไม่นึกเลยว่านายจะพูดจาหว่านล้อมเก่งขนาดนี้” เว่ยชิงฮวนหัวเราะ

เฉียนจิ้นพูดว่า “เป็นไงบ้าง? อาจารย์เว่ยใหญ่ไปสอนแล้ว อาจารย์เว่ยเล็กจะไปย้ายของได้หรือยัง?”

เว่ยชิงฮวนหันกลับไปมองห้องนี้ แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่นด้วยความเต็มใจ

เธอหันกลับมาหัวเราะกับเฉียนจิ้น ดวงตาของเธอโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว “นายจะไปช่วยฉันย้ายของเหรอ?”

เฉียนจิ้นพูดอย่างเกินจริง “บุกน้ำลุยไฟเลยครับอาจารย์!”

พอดีกับที่โรงอาหารประชาชนเคลื่อนที่กำลังเก็บของ

รถสามล้อกำลังจะถูกส่งกลับเข้าคลัง

เฉียนจิ้นกำลังจะไปปั่นรถ จูเทารีบพาลูกทีมมาช่วยกันขนของลงจากรถ “หัวหน้าทีมเฉียนครับ! ทายสิว่าวันนี้ยอดขายเท่าไหร่?”

ถึงแม้จะเปิดมาหลายวันแล้ว แต่พอถึงเวลาตอนกลางคืนที่ต้องนับยอดขาย ทุกคนก็ยังคงต้องมารวมตัวกันและยังคงตื่นเต้นอยู่เสมอ

เฉียนจิ้นไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย “ฉันเดาว่ามีสามร้อยหยวน - พวกนายหลีกทางให้หน่อย อาจารย์เว่ยกำลังรอฉันอยู่ข้างนอก”

อากาศหนาวขนาดนี้ จะปล่อยให้คนสวยต้องทนหนาวได้ยังไง

จ้าวโป๋ที่นั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่ก็กระโดดขึ้นทันที “เฮ้ย! หัวหน้าทีมเฉียนครับ คราวนี้คำนวณผิดแล้ว วันนี้ได้สี่ร้อยหยวน!”

“หัวหน้าทีมเฉียน! วันนี้เราได้ยอดขายสี่ร้อยหยวนเลยนะ!”

พวกเขาคิดว่าเฉียนจิ้นจะต้องตกใจ

แต่เฉียนจิ้นก็ปั่นรถหนีไปแล้ว

รถสามล้อมีกระบะกว้าง เฉียนจิ้นให้เว่ยชิงฮวนนั่งเข้าไปข้างใน แล้วก็ปั่นรถไปเหมือนตอนที่เขาขนถังแก๊สไปกับพี่เปียวเพื่อไปที่โรงเรียนกลางคืน

ลมหนาวยามค่ำคืนในฤดูใบไม้ร่วงพัดพาใบไม้แห้งร่วงโรยไปทั่วพื้นถนนลาดยาง เสียงโลหะของกระบะสามล้อดังกระทบกันเมื่อรถสะเทือน

เฉียนจิ้นออกแรงปั่นจักรยานอย่างสุดกำลัง เว่ยชิงฮวนห่อตัวด้วยผ้าพันคออยู่ในกระบะรถ

แสงสลัวจากไฟข้างทางส่องผ่านผมเปียของเธอที่ห้อยลงมา ทำให้เส้นผมของเธอเหมือนถูกประดับด้วยแผ่นทองคำ

มีรถรางวิ่งผ่านมา กระแสลมพัดพาใบไม้แห้งให้ปลิวว่อนไปทั่ว

ทันใดนั้น เว่ยชิงฮวนก็ยื่นมือออกไปรับใบหู่อิงเหมือนเด็ก ๆ

มีกลุ่มนักปั่นจักรยานปั่นสวนกันไปมาเป็นระยะ ๆ บางคนมองเข้ามาในรถด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วก็มีเสียงแผ่ว ๆ ดังออกมา

“นี่พานายกลับบ้านแม่ยายเหรอ?”

เว่ยชิงฮวนทำเป็นไม่ได้ยิน ก้มหน้าลงนับใบไม้ที่เธอรับมาได้เหมือนกำลังนับเงิน

แต่เธอไม่ได้ใส่ผ้าพันคอ ลำคอของเธอจึงแดงระเรื่อ

รถสามล้อมาจอดที่โรงเรียนกลางคืน เมื่อเว่ยชิงฮวนลงจากรถ เธอก็ยื่นใบไม้ใบหนึ่งให้เขา

“ให้ของขวัญที่ไม่มีราคาชิ้นหนึ่ง ใบไม้ใบนี้สวยมากเลยนะ ดูสิ มีน้ำค้างเกาะอยู่ที่เส้นใบด้วย”

เฉียนจิ้นเสียบมันไว้ที่แฮนด์รถอย่างระมัดระวัง

เมื่อเทียบกับเหวยซงถูแล้ว ของใช้ส่วนตัวของเว่ยชิงฮวนมีมากกว่ามาก โดยเฉพาะของใช้ของเสี่ยวทางหยวน

แต่โชคดีที่ยุคนี้ขาดแคลนสิ่งของ ดังนั้นถึงจะเยอะก็ไม่เยอะมากนัก เฉียนจิ้นกะว่ารถสามล้อคันนี้ขนได้หมด

มีครูผู้หญิงคนหนึ่งเห็นเว่ยชิงฮวนกำลังเก็บของก็ถามขึ้นว่า “อาจารย์เว่ยจะไปไหนเหรอ? โรงเรียนจัดสรรบ้านให้แล้วเหรอ?”

เว่ยชิงฮวนหัวเราะ “ไม่หวังแล้วค่ะ! ฉันกับพี่ชายไปเป็นครูพิเศษให้กับนักเรียนที่ถนนไท่ซาน หัวหน้าที่นั่นสงสารพวกเราสองพี่น้องที่ไม่มีที่อยู่ เลยจัดห้องให้เราอยู่ห้องหนึ่ง”

ครูผู้หญิงมองไปยังเฉียนจิ้นที่กำลังง่วนอยู่ “หัวหน้าคนนี้จัดให้พวกเธอเหรอ?”

เว่ยชิงฮวนไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอไม่อยากสร้างปัญหาให้เฉียนจิ้น เธอเลยยิ้มแล้วไปช่วยเฉียนจิ้นยกกล่อง

“กล่องนี้ทำจากไม้การบูร หนักมากเลยค่ะ ฉันช่วยนะคะ”

เฉียนจิ้นพูดว่า “ตอนนี้ฉันเป็นคนงานขนของก็ต้องใช้กำลังนี่แหละ ไม่ต้องห่วง! พวกเราคนงานมีพลัง!”

เขาออกแรงยกกล่อง

กล่องนี้มันหนักจริง ๆ!

เสี่ยวทางหยวนตะโกนให้กำลังใจเขา “หนึ่ง สอง หนึ่ง กินกุ้ง! หนึ่ง สอง หนึ่ง กินลูกแพร์! หนึ่ง สอง หนึ่ง กินไก่ย่าง!”

เว่ยชิงฮวนช่วยยกกล่องจากด้านข้าง “มันแค่ของที่วางอยู่ในกล่องมันไม่สมดุลน่ะ ถ้านายยก ฉันจะช่วยประคองให้...”

ทั้งสองช่วยกันยกกล่องขึ้นรถ ครูผู้หญิงคนอื่น ๆ เห็นดังนั้นก็เข้ามาช่วย

หนึ่ง เพื่อต้องการทำดีกับเฉียนจิ้น

สอง เพราะดีใจที่ในที่สุดหอพักก็ไม่มีเด็กแล้ว

เมื่อขนของขึ้นรถจนเต็มแล้ว เว่ยชิงฮวนก็ลำบากที่จะขึ้นรถ เฉียนจิ้นจึงยื่นมือไปประคองเธอเพื่อหาที่นั่ง

ตอนที่เขาส่งเว่ยชิงฮวนขึ้นรถ เขาก็เผลอไปแตะเอวเธอ

มันนุ่มนิ่มมาก

เว่ยชิงฮวนรู้สึกตัว ร่างกายสั่นเล็กน้อย แล้วรีบหาที่นั่งที่เหมาะสม

เมื่อเห็นดังนั้น เฉียนจิ้นก็รู้สึกเขิน รีบขึ้นรถเตรียมออกเดินทาง

เด็กหญิงตัวอ้วนกระพริบตาด้วยความสงสัยแล้วถามว่า “น้าเขยคนอร่อยครับ! ให้หนูปีนขึ้นไปเองเหรอ?”

น้าของหนูยังปีนขึ้นไปเองไม่ได้เลยนะ!

เฉียนจิ้นนึกขึ้นได้ว่ายังมีอีกคนหนึ่ง รีบลงไปอุ้มเธอขึ้นรถ

รถสามล้อปั่นกลับมา

เป็นครั้งแรกที่เด็กหญิงตัวอ้วนได้นั่งรถแบบนี้ เธอเลยดีใจจนพูดไม่หยุด

เว่ยชิงฮวนก็มีความสุขมาก เธอโอบหลานสาวและตอบคำถามของเธอเป็นระยะ ๆ และถามเฉียนจิ้นเป็นครั้งคราวว่า ‘เหนื่อยไหม?’ ‘พักก่อนไหม?’

ความรู้สึกของเฉียนจิ้นดีขึ้นมาก เขารีบปั่นรถให้เร็วขึ้น

อาจจะมีแค่ในยุคนี้เท่านั้น ที่ผู้หญิงสวย ๆ นั่งรถสามล้อแล้วจะไม่รู้สึกอับอาย แต่กลับรู้สึกมีความสุข

อีกไม่กี่ปีพอเข้าสู่ยุค 80 ผู้หญิงสวย ๆ ก็จะเริ่มอยากได้รถมอเตอร์ไซค์ พอเข้าสู่ยุค 90 ก็จะอยากได้รถยนต์คันเล็ก ๆ

เมื่อกลับมาถึงอาคารหอนอน เว่ยชิงฮวนก็แบกที่นอนเข้าไปในห้อง 204 ในขณะที่เด็กหญิงตัวอ้วนก็กอดหมอนใบเล็ก ๆ ของเธอไว้

“ต่อไปที่นี่จะเป็นบ้านของเรานะ นี่เป็นห้องของพ่อหนู ส่วนห้องข้างในเป็นห้องของน้า แล้วหนูจะนอนกับใคร?”

“หนูจะนอนกับน้าเขยคนอร่อยครับ น้าเขยต้องมีของอร่อยเยอะแยะแน่เลย” เด็กหญิงตัวอ้วนพูดอย่างคาดหวัง

เฉียนจิ้นกระพริบตา

เอ๊ะ! เดาถูกซะด้วย!

เขาเอาลูกอมมาให้เว่ยชิงฮวนเพื่อใช้หลอกล่อเด็ก ๆ แล้วเขาก็ปลอบเสี่ยวทางหยวนให้อยู่ที่นี่

นอกจากนี้ เขายังให้ยาอมแก้เจ็บคอแก่เว่ยชิงฮวนด้วย “ถ้าสอนแล้วรู้สึกเจ็บคอให้เอาอันนี้อมไว้”

นี่คือยาอมจี๋จือลุ่นโหวซึ่งมีส่วนผสมของชะเอมเทศและโป๊ยกั๊ก เมื่ออมแล้วจะสร้างชั้นฟิล์มป้องกันลำคอ เหมาะสำหรับครูที่ต้องใช้เสียงเป็นเวลานาน ดีกว่ายาอมซีกวาซวงและจินซางจื่อ

เว่ยชิงฮวนอมไปหนึ่งเม็ด ความรู้สึกเย็นสดชื่นทำให้เธอรู้สึกกระปรี้กระเปร่าทันที

เด็กสี่คนรู้จักเขามานานแล้ว พวกเขาพากันวิ่งมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นแล้วถามว่า “อาจารย์เว่ยจะย้ายมาอยู่แล้วเหรอครับ? อาจารย์จะเป็นเพื่อนบ้านกับน้าเฉียนจิ้นแล้วเหรอ?”

เว่ยชิงฮวนยิ้มแล้วพยักหน้า “ใช่แล้วจ้ะ ต่อไปพวกเราก็จะเป็นเพื่อนบ้านกันแล้วนะ ไม่ต้องเรียกอาจารย์เว่ยก็ได้นะ...”

“พี่สาว!” หลิวซานปิ่งรีบพูด

เฉียนจิ้นโบกมือ “เอ่อ อย่าเรียกพี่สาวเลยนะ จริง ๆ แล้วเธออายุพอ ๆ กับน้าเลย...”

เขาส่งสายตาให้

เด็กทั้งสี่มองหน้ากันแล้วก็เข้าใจ “สวัสดีครับคุณป้า!”

เฉียนจิ้นรีบโบกมือ “ไปให้พ้น! ข้าวสวยที่กินไปเสียเปล่าจริง ๆ ยังไม่ฉลาดเท่าเสี่ยวทางหยวนเลย!”

เว่ยชิงฮวนเห็นความคิดของเขาออก เธอยิ้มแล้วชกไหล่เขาเบา ๆ “ล้อน้องทางหยวนอีกแล้วนะ”

ทางหยวนฉลาดจริง ๆ

เธอแบ่งลูกอมให้พี่ชายทั้งสี่คนละเม็ด แล้วพวกเขาก็จะชวนเธอไปเล่น

ทางหยวนไม่ได้วิ่งตามไป แต่เดินไปเคาะประตูเพื่อนบ้านเพื่อแบ่งลูกอมให้พวกเขา

เฉียนจิ้นชื่นชมเธอ “เสี่ยวทางหยวนใจกว้างจริง ๆ”

เว่ยชิงฮวนพูดเบา ๆ “เธอแค่แบ่งของดี ๆ ให้คนอื่นเพื่อเอาใจเพื่อนบ้านต่างหาก เมื่อก่อนฉันเคยสอนเธอแบบนั้น”

แต่ที่ชั้นนี้เฉียนจิ้นคือราชา เพื่อนบ้านต่างหากที่ต้องเอาใจเขา...

เฉียนจิ้นโบกมือให้เด็กทั้งสี่คน แล้วเด็กทั้งสี่คนก็จูงมือเสี่ยวทางหยวนไปหาเด็กคนอื่น ๆ ในอาคาร และเด็กกว่าสิบคนก็พากันวิ่งเล่นส่งเสียงดังไปทั่วชั้น

หวางฉุยวิ่งตามหลังไล่จับและกระโดดอย่างมีความสุข

เฉียนจิ้นเริ่มช่วยเว่ยชิงฮวนเก็บของ

เขาวางกล่อง ตั้งโต๊ะ ปูที่นอน จากนั้นก็หยิบกระติกน้ำร้อนไปตักน้ำร้อน “ฉันจะไปตักน้ำมาให้เยอะ ๆ เลยนะ เอามาสองกระติกเลย ตอนกลางคืนจะได้แช่เท้าสบาย ๆ”

เสียงฝีเท้าของเขาค่อย ๆ ห่างออกไปในทางเดิน

แต่บนเตาถ่านก็มีกาต้มน้ำกำลังพ่นไอน้ำออกมาอยู่ดี

ไฟในห้องด้านในถูกเปลี่ยนเป็นหลอดไฟสีขาวที่สว่างกว่าเดิม เพื่อให้สะดวกต่อการอ่านหนังสือ

แต่เฉียนจิ้นก็ยังเอาโคมไฟตั้งโต๊ะมาให้เธออยู่ดี

เว่ยชิงฮวนนั่งอยู่บนเตียงมองไปรอบ ๆ เธอรู้สึกว่าบ้านหลังนี้เหมือนบ้านของเธอมากกว่าบ้านหลังใหญ่ที่เคยอยู่เมื่อก่อน

เมื่อเก็บของเสร็จ เธอก็รีบไปที่ห้องเรียนพิเศษทันที

ในห้องเรียนพิเศษมีกลิ่นหมึกอบอวล

เครื่องพิมพ์ลูกกลิ้งไม้สองเครื่องถูกใช้งานอย่างหนัก นักเรียนกำลังพิมพ์เอกสารกันอย่างขยันขันแข็ง เมื่อวางแผ่นพิมพ์ลงไป กระดาษการสอนที่มีหมึกสีดำก็ถูกหยิบออกมา

เหวยซงถูเตือนพวกเขา “เป่าให้แห้งก่อนนะ อย่ารีบจับ หมึกมันแห้งช้าหน่อย”

เมื่อเห็นเครื่องมือการเรียนรู้วิเศษสองเครื่องนี้ เว่ยชิงฮวนก็ดีใจมาก “โอ้! ได้เครื่องพิมพ์มาจากไหนเนี่ย? ต่อไปฉันก็จะได้พิมพ์ข้อสอบให้นักเรียนแล้ว!”

“คุณครูเว่ยเป็นคนนำมาครับ!” ชายหนุ่มที่กำลังใช้งานเครื่องพิมพ์พูดอย่างมีความสุข

เหวยซงถูอธิบายเบา ๆ “หัวหน้าทีมเฉียนหามาให้ แต่เขาอยากให้นักเรียนรู้สึกดีกับพี่เร็วขึ้น และเพื่อให้พี่ได้รับความเคารพมากขึ้น เลยบอกว่าพี่เป็นคนนำมา”

เอกสารการสอนวิชาภาษาจีนหลายร้อยชุดถูกส่งต่อกันไป

นักเรียนเตรียมสอบต่างอ่านเนื้อหาอย่างกระหาย ตอนนี้พวกเขาก็มีแนวทางการเรียนแล้ว!

เมื่อมีเครื่องพิมพ์แล้ว เว่ยชิงฮวนก็ไม่ต้องเขียนโจทย์ลงบนกระดานดำอีกแล้ว

เธอเอาแผ่นพิมพ์มาเขียนโจทย์และวิธีแก้ปัญหาลงไป จากนั้นก็พิมพ์ออกมาแล้วแจกให้ทุกคน นักเรียนเตรียมสอบก็จะได้ลองทำโจทย์ก่อน จากนั้นก็เรียนรู้วิธีการแก้ปัญหาร่วมกัน ถ้าใครยังไม่เข้าใจ เว่ยชิงฮวนก็จะเป็นคนช่วยอธิบาย

เฉียนจิ้นมาดู

เขาคิดว่าเว่ยชิงฮวนยังคงต้องทำงานหนักอยู่ดี

เพราะตอนกลางวันเธอก็ต้องสอนที่โรงเรียนกลางคืนด้วย

ดังนั้นเขาจึงเตรียมชาร้อนมาให้เว่ยชิงฮวนและเหวยซงถู “ดื่มชาก่อนพักผ่อนเถอะ ไม่ต้องทำงานหนักขนาดนั้นหรอก”

“โดยเฉพาะอาจารย์เว่ย ตอนกลางวันก็สอน ตอนกลางคืนก็ต้องสอนอีก เหนื่อยแย่เลย”

เหวยซงถูชะงัก “แต่ตอนกลางวันพี่ก็เป็นคนงานขนของที่ท่าเรือนะ”

เฉียนจิ้นพูดว่า “อาจารย์เว่ยต้องใช้เสียงในการสอน ส่วนพี่ก็ใช้เสียงในการขนของเหรอ?”

เหวยซงถูถอนหายใจ

เว่ยชิงฮวนดื่มชาหนึ่งอึกแล้วหัวเราะ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ การเป็นครูก็แบบนี้แหละ บางคนมีพื้นฐานคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ที่แย่มาก ฉันต้องหาทางวางรากฐานให้พวกเขา”

เฉียนจิ้นพูดว่า “ไม่ต้องทำงานหนักขนาดนี้ก็ได้มั้งครับ? แค่ทำให้ดีที่สุดก็พอแล้ว”

“พักหน่อยไหม? เราไปเดินเล่นข้างนอกกันเถอะ?”

ในเวลานั้นมีนักเรียนคนหนึ่งยกมือขึ้นเพื่อถามคำถาม

“ฉันไม่เหนื่อยหรอกค่ะ ไม่ต้องพักก็ได้” เว่ยชิงฮวนวางแก้วลงแล้วหันกลับไปยิ้ม “ดอกท้อดอกพลัมไม่พูด แต่ใต้ต้นกลับมีทางเกิดขึ้นเอง” (คนที่มีคุณธรรม ความดี ความสามารถ ไม่จำเป็นต้องโอ้อวด)

เหวยซงถูที่กำลังดื่มชาอยู่ก็ไอออกมาทันที

เฉียนจิ้นตบไหล่เขา “โตแล้วนะ ทำไมดื่มน้ำยังไม่เป็นอีก?”

เหวยซงถูมองเขาด้วยความประหลาดใจ

เฉียนจิ้นสงสัย “เป็นอะไรไป?”

เหวยซงถูโบกมือให้เขาออกมานอกประตู เขาลดถอนหายใจยาว แล้วก็ส่ายหน้าให้เฉียนจิ้นด้วยสีหน้าหมดหนทาง

เฉียนจิ้นถาม “ดื่มชาแล้วเมาเหรอ?”

เหวยซงถูพูดว่า “นายไม่เข้าใจเหรอ? คำพูดของเสี่ยวชิงเมื่อกี้ นายไม่เข้าใจเลยเหรอ?”

เฉียนจิ้นพูดว่า “นึกว่าฉันเป็นคนไร้การศึกษาหรือไง? ฉันเข้าใจแน่นอน”

“ดอกท้อดอกพลัมไม่พูด แต่ใต้ต้นกลับมีทางเกิดขึ้นเอง คำนี้หมายความว่าดอกท้อและดอกพลัมถึงแม้จะไม่พูด แต่เพราะผลของมันหวานอร่อย ผู้คนต่างก็อยากมาเก็บกิน จนกระทั่งเกิดเป็นทางเดินขึ้นมาที่ใต้ต้นไม้”

“เมื่อใช้ในการศึกษามันหมายความว่าครูที่เก่งกาจสามารถเอาชนะใจนักเรียนได้ด้วยคุณธรรมและวิธีการสอนโดยไม่ต้องประชาสัมพันธ์ตัวเอง นักเรียนก็จะแห่กันมาเรียนเอง...”

เหวยซงถูพยักหน้า “สหายของฉันเอ๋ย นายมีความรู้นะ แต่ยังมีพื้นที่ให้พัฒนาอีกมาก”

“พี่ถามหน่อยว่านายถามเธอว่าอะไร?”

เฉียนจิ้นพูดว่า “ถามว่า ‘ไม่ต้องทำงานหนักขนาดนี้ก็ได้มั้งครับ’ นายไม่ได้ยินเหรอ?”

เหวยซงถูพูดอย่างหมดหนทาง “ไม่ได้หูหนวก ได้ยิน แต่พี่ก็ได้ยินคำตอบของเสี่ยวชิงด้วย เธอบอกว่าเธอไม่เหนื่อย ไม่ต้องพัก!”

“แล้วนายถามอะไรอีก?”

เฉียนจิ้นรู้สึกทำอะไรไม่ถูก “นายต้องการจะสื่ออะไรกันแน่?”

“ฉันไม่ได้เป็นนักเรียนที่จะมาเรียนรู้วิธีแก้โจทย์กับนาย บอกคำตอบมาเลย!”

เหวยซงถูถอนหายใจยาว “คำพูดของเธอเป็นการตอบคำถามของนายที่ว่า ‘เราไปเดินเล่นข้างนอกกันเถอะ’!”

เฉียนจิ้นพูดว่า “แล้วคำนี้มันตอบคำเชิญของฉันได้ยังไง?”

เหวยซงถูพูดว่า “เพราะว่าคำว่า ดอกท้อดอกพลัมไม่พูด แต่ใต้ต้นกลับมีทางเกิดขึ้นเอง มาจากบทกวีของนักกวีผู้รักชาติ ซินฉีจี เป็นบทสรุปของบทเพลง《อีเจี่ยนเหมย》”

“มีอีกประโยคหนึ่งอยู่ข้างหน้า ควรจะพูดให้ครบประโยค เสี่ยวชิงใช้ประโยคนี้เพื่อตอบคำเชิญของนายที่ว่าจะไปเดินเล่นกัน!”

“นกบนภูเขาที่แสนอ่อนโยนไม่ร้องไห้เพื่ออะไร!”

เหวยซงถูตบไหล่เขาแล้วกลับเข้าไปในห้องเรียนพิเศษ

“นายต้องดีกับเธอให้มากหน่อยนะ อย่าเหมือนกับคนไร้หัวใจคนก่อนที่ทำให้น้องต้องเสียใจ”

เฉียนจิ้นตกตะลึง

คนมีความรักเขาคุยกันแบบนี้เหรอ?

เขาเดินกลับไปโดยที่เอามือไขว้หลัง

เขารู้สึกว่าลมในคืนนี้อ่อนโยนมาก

เมื่อกลับมาถึงห้อง เขาก็ยกหนังสือออกมา “เรียนซะ! เรียนจนแก่เลยนะ!”

หนังสือที่ยกออกมาคือหนังสือการ์ตูน

เขาเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะแล้วอ่านอย่างละเอียด

ภาพวาดสวยจริง ๆ

น่าจะมีมูลค่าพอสมควร

เขาปิดประตูแล้วหยิบกล่องทองคำออกมา ใส่ชุดหนังสือการ์ตูนเรื่อง《สามก๊ก》เข้าไปทั้งหมด

ข้อมูลสินค้าก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

《สามก๊ก》หนังสือการ์ตูน (พิมพ์ครั้งที่หนึ่ง) ชุดสมบูรณ์ ปี 1957-1963 สำนักพิมพ์เหรินหมินเหม่ยซู่ สภาพ 95%

ราคา 145,000 หยวน

เฉียนจิ้นรู้สึกกระปรี้กระเปร่า

หนังสือการ์ตูนชุดนี้ราคาแพงขนาดนี้เลยเหรอ?

เขาเลือกที่จะขายมันโดยไม่ลังเล

นอกจากนี้ เขายังมีหนังสือการ์ตูนอีกหลายเล่มที่ค้นเจอในกล่องทองคำกว่าสองร้อยเล่ม

แต่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องสั้นที่มีแค่ตอนเดียว เช่น 《ตามหาดวงอาทิตย์》, 《กำลังจะระเบิด》, 《เส้นทางที่สวยงาม》, 《เติบโตท่ามกลางลมและฝน》 เป็นต้น

พวกนี้มูลค่าไม่มากนัก

เฉียนจิ้นขายไปยี่สิบเล่ม มูลค่ารวมกันแค่ 860 หยวน

เขาขายเรื่องสั้นอื่น ๆ อีก มูลค่าก็ยังไม่สูงนัก ทั้งหมดกว่าห้าสิบเล่มขายได้แค่สี่พันหยวน

ส่วนที่เหลือเป็นหนังสือการ์ตูนชุดสองชุด ชุดหนึ่งคือ《นิทานพื้นบ้านจีนโบราณ》มีทั้งหมด 70 เล่ม และอีกชุดหนึ่งคือ《ตงโจวเลี่ยกั๋วจือ》

ในจำนวนนี้《นิทานพื้นบ้านจีนโบราณ》ก็พิมพ์ในยุคแรก ๆ ปี 1959 ประกอบไปด้วยเรื่อง《หลี่ซื่อหมินขึ้นครองราชย์》, 《ตำนานสระสวรรค์》, 《ชายชราจมูกยาว》เป็นต้น

เฉียนจิ้นมีความหวังอย่างเต็มเปี่ยมที่จะขายมันในตลาดมืด

ไม่มีเรื่องที่น่าประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้ผิดหวัง

หนังสือการ์ตูนชุดนี้ไม่ได้มีมูลค่ามากขนาดนั้น ชุด 70 เล่มรวมกันได้ 70,000 หยวน

ส่วน《ตงโจวเลี่ยกั๋วจือ》มีหลายเล่มหายไป มูลค่าจึงต่ำกว่า

แต่เฉียนจิ้นก็พอใจมากแล้ว

เพราะนี่คือเงินที่ได้มาอย่างไม่คาดคิด

เมื่อเขาขายหนังสือการ์ตูนทั้งหมดแล้ว เงินฝากในบัญชีตลาดมืดก็เกินสามแสนห้าหมื่นหยวน

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ซื้อเครื่องปรุงรสบาร์บีคิวออกมาอีก

เขาเตรียมจะลงไปในชนบทเพื่อหาหวงเหล่าเถี่ยให้เขาทำเตาบาร์บีคิวออกมาสักสองสามเตา ตอนนี้จะได้เริ่มขายบาร์บีคิวแล้ว

เขาจะไม่ปิ้งเนื้อสัตว์หรือผัก แต่จะปิ้งขนมปัง!

ของนี้อร่อยและอิ่มท้อง ที่สำคัญคือขนมปังไม่ใช่ของหายากในยุคนี้ สามารถซื้อขนมปังแข็งและนิ่มได้จากร้านขายของชำ

เมื่อถึงตอนนั้นก็ทาด้วยน้ำมันและเครื่องปรุงรส แล้วนำไปย่าง ขายในราคาที่สูงกว่าหลายเท่าก็ต้องขายดีแน่นอน

เวลาสิบโมงเป็นเวลาที่เขาเคยไปรับเว่ยชิงฮวน

ตอนนี้เว่ยชิงฮวนไม่รีบกลับหอพักแล้ว เธอบอกว่า “ฉันจะสอนอีกหนึ่งชั่วโมงแล้วกัน”

เฉียนจิ้นรู้สึกสงสารเธอ “ให้คุณครูเว่ยใหญ่สอนเถอะครับ เธอกลับไปกล่อมน้องนอนเถอะ”

เหวยซงถูเป็นคนที่ขยันทำงาน หรือเรียกอีกอย่างว่าเขามีความสุขกับการทำงาน

เขาก็แนะนำให้น้องสาวกลับไปก่อน “ฉันจะสอนอีกหน่อยแล้วกัน ถึงเที่ยงคืนก็ไม่เป็นไร ยังไงก็เหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียวแล้ว ฉันจะลุยให้เต็มที่เลย”

แม้ว่าในห้องเรียนพิเศษเฉียนจิ้นจะดูแลเว่ยชิงฮวนมากกว่าเหวยซงถู แต่เมื่อไปถึงท่าเรือกาจริง ๆ เขาก็จะดูแลเหวยซงถูเป็นอย่างดี

วันรุ่งขึ้นเฉียนจิ้นและเหวยซงถูต่างก็สะพายกระเป๋าใบใหญ่คนละใบ แล้วปั่นจักรยานไปที่ท่าเรือ

เขาคิดไว้แล้วว่าจะเอาของไปให้เพื่อนร่วมงานเยอะ ๆ แล้วก็จะดูแลเหวยซงถูเรื่องการทำงาน ให้เขาได้พักผ่อนมากขึ้น

แต่เมื่อทั้งสองมาถึงที่ทำงาน พวกเขากลับพบว่าปฏิกิริยาของหูซุ่นจื่อและคนอื่น ๆ ผิดปกติมาก

เมื่อพวกเขาเห็นกระเป๋าสะพาย พวกเขาไม่ได้เข้ามารุมล้อมเหมือนเด็กหนุ่มที่เห็นหญิงสาวสวย แต่กลับหลบสายตาและแสดงสีหน้าเขินอาย

เฉียนจิ้นเริ่มระแวง “เป็นอะไรไป? พวกนายทำอะไรไม่ดีกับฉันหรือเปล่า?”

หูซุ่นจื่อได้ยินดังนั้นก็ยืนขึ้นด้วยความโกรธ “พูดอะไรอย่างนั้น? เสี่ยวเฉียน! นี่คือคำพูดที่สหายควรพูดกันเหรอ? นายไม่ไว้ใจสหายของนายเลยเหรอ?”

เฉียนจิ้นสงสัย “แล้วพวกนายไม่ได้ทำอะไรไม่ดีกับฉันจริง ๆ เหรอ?”

“แน่นอนว่าไม่ได้ทำอะไรไม่ดีกับนาย!” หูซุ่นจื่อพูดอย่างหนักแน่น

เฉียนจิ้นกำลังจะขอโทษ

เขาพูดต่อ “แต่พวกเราแค่ทำอะไรไม่ดีกับพวกนายสองคนเท่านั้นแหละ ฮิฮิ”

เหล่ากวั่ยพูดเบา ๆ “เสี่ยวเฉียน เรื่องนี้อย่าโทษพวกเราเลยนะ - เมื่อคืนตอนเลิกงาน หัวหน้าทีมซ่งมาสุ่มตรวจการเข้างานของพวกเรา”

คังซิ่นเนี่ยนพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “พวกเราอธิบายให้พวกนายแล้วนะ หัวหน้าหูยังช่วยพวกนายขอลาหยุดด้วย”

“แต่มันไม่ได้ผล หัวหน้าทีมซ่งยืนยันที่จะบันทึกว่าพวกนายขาดงานตอนบ่าย!”

เฉียนจิ้นได้ยินดังนั้นก็โล่งใจ “เรื่องแค่นี้เองเหรอ? เอาเถอะ ฉันรู้แล้ว ฉันไม่โทษพวกนายหรอก”

“ดีจังเลย” หูซุ่นจื่อยิ้มออกมา

“แต่ฉันเกลียดพวกนาย!” เฉียนจิ้นพูดต่อด้วยสีหน้าดุดัน

หูซุ่นจื่อร้อง ‘อ๊ะ’ แล้วก็อึ้งไปเลย

จากนั้นเฉียนจิ้นก็หัวเราะออกมา “ล้อเล่นน่า! หัวหน้าทีมซ่งไม่มีสิทธิ์ไล่พวกเราออกหรอก เขาอยากจะบันทึกว่าขาดงานก็ให้เขาทำไปเถอะ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

“ใช่ ๆ ให้เขาบันทึกไปเถอะ” หูซุ่นจื่อเข้ามาคล้องคอเขา

เฉียนจิ้นรู้ดีว่าด้วยนิสัยใจแคบของซ่งหงปิง เขาก็คงจะหาเรื่องพวกเขาสองคนแน่ ๆ

แต่เขาไม่กลัว

ตำแหน่งหัวหน้าทีมฟังดูยิ่งใหญ่ แต่จริง ๆ แล้วก็แค่ดูแลคนงานขนของเท่านั้น

ไม่มีอำนาจมากนัก อย่างน้อยก็ไม่มีสิทธิ์ไล่คนงานประจำออก

ในเมื่อเขาไล่ตัวเองออกไม่ได้ แล้วเฉียนจิ้นจะไปกลัวอะไร?

เมื่อเห็นว่าเฉียนจิ้นไม่ได้โทษพวกเขาที่ทำตัวไม่ซื่อสัตย์จริง ๆ ทุกคนก็โล่งใจ และพากันยกนิ้วให้เขาว่า ‘ใจกว้าง’

คังซิ่นเนี่ยนถึงกับพูดว่า “ฉันบอกแล้วไงว่าเราคิดมากไปเอง เสี่ยวเฉียนกับเสี่ยวเว่ยเป็นคนยังไงกัน? พวกเขาเหมือนกำปั้นนายพลที่กว้างใหญ่จนม้าวิ่งได้ ท้องไส้นายกรัฐมนตรีที่กว้างใหญ่จนเรือแล่นได้!”

“ถ้าอย่างนั้นเสี่ยวเฉียนกับเสี่ยวเว่ย วันนี้พวกนายเอาอะไรมาให้บ้าง?”

เฉียนจิ้นเปิดกระเป๋าสะพายแล้วเริ่มแจกจ่าย “ของดีทั้งนั้นเลย วันนี้ฉันไปตรอกเก้าเส้นมา เอาของดี ๆ มาแลกเปลี่ยนให้พวกสหายของเราหมดเลย”

ไก่รมควัน, เบคอน, ไส้กรอก, ผลไม้แห้งนานาชนิด และเมล็ดทานตะวันกับถั่วลิสง

ในยุคนี้ ของพวกนี้ถือเป็นอาหารที่ชนชั้นข้าราชการเท่านั้นที่จะได้กิน รวมถึงเมล็ดทานตะวันกับถั่วลิสงด้วย

อย่าเพิ่งคิดว่าปี 2027 ไม่มีใครกินเมล็ดทานตะวันแล้วนะ แต่ในปี 1977 ของพวกนี้เป็นของว่างที่ดีที่สุดที่ชาวเมืองจะเห็นได้แค่ช่วงสิ้นปีเท่านั้น

ในวันธรรมดา ไม่ว่าจะเป็นร้านค้า, ตลาด หรือโรงงานแปรรูปอาหาร ก็ไม่มีเมล็ดทานตะวันและถั่วลิสงวางขายเลย

เฉียนจิ้นมอบอาหารให้หูซุ่นจื่อเพื่อให้เขาเป็นคนแจก

หูซุ่นจื่อพูดว่า “ตามกฎเดิม เราจะแบ่งของตามน้ำหนักตัว”

“ทำไมต้องแบ่งตามน้ำหนักตัว? เสี่ยวเฉียน, เสี่ยวเว่ยและเสี่ยวหลี่เป็นคนใหม่ พวกนายไม่เข้าใจใช่ไหม? เสี่ยวคัง นายช่วยอธิบายให้หน่อย”

คังซิ่นเนี่ยนพูดด้วยสีหน้าขมขื่น “เพราะหลักการแบ่งของเราคือแบ่งตามปริมาณแรงงาน แต่ปริมาณแรงงานมันวัดยาก จริง ๆ แล้วพวกเราทุกคนรู้ดีว่าแรงงานของคนงานขนของเป็นสัดส่วนโดยตรงกับพละกำลัง”

“และพละกำลังก็เป็นสัดส่วนโดยตรงกับน้ำหนักตัว ดังนั้นเราจึงแบ่งของตามน้ำหนักตัว”

เฉียนจิ้นไม่มีความเห็น

ยังไงก็ไม่ได้แบ่งให้เขาอยู่ดี

หลี่เฉิงกงไม่พอใจอย่างมาก “หัวหน้าหูครับ แบบนี้มันไม่สมเหตุสมผลเลย!”

“แล้วถ้าแบ่งตามอายุงานมันจะสมเหตุสมผลไหม?” หูซุ่นจื่อมองเขาด้วยความโกรธ

หลี่เฉิงกงก็หดตัวลงทันที

เขาไม่มีอายุงานเลย

หูซุ่นจื่อแบ่งส่วนที่ใหญ่ที่สุดใส่กระเป๋าตัวเอง

เขาผูกกระเป๋าอย่างพอใจแล้วพูดว่า “อย่าคิดว่าหัวหน้าอย่างฉันจะได้เปรียบคนเดียว วันนี้ฉันมีของดีให้พวกนายอีกอย่าง”

“ฉันสืบมาแล้ว วันนี้มีเรือสินค้าและผู้โดยสารของอเมริกาเทียบท่า เดี๋ยวฉันจะพาพวกนายไปดูฝรั่งกัน”

เฉียนจิ้นหัวเราะเสียงดัง

ไม่ใช่เล่น ๆ นะ

การดูฝรั่งกลายเป็นกิจกรรมนันทนาการในยุคนี้แล้วเหรอ?

เหวยซงถูส่ายหัว “ฝรั่งมีอะไรน่าดู? ก็แค่ผมเหลืองกับตาสีเขียวเท่านั้นเอง พวกเขาก็เป็นคนเหมือนพวกเราไม่ใช่เหรอ?”

เหล่ากวั่ยส่งสายตาให้เขา “ไม่ได้จะไปดูฝรั่งจริง ๆ หรอก แต่จะไปบุกตลาดมืด”

“พวกฝรั่งนำของดี ๆ มาด้วย พวกเราก็เอาของไปแลกเปลี่ยนกับพวกเขา เพราะเป็นตลาดที่พวกฝรั่งจัดขึ้น เลยเรียกว่าตลาดผี”

เฉียนจิ้นได้ยินดังนั้น ความคิดของเขาก็เริ่มคึกคัก

แบบนี้ก็ได้เหรอ!

เหวยซงถูถามด้วยความตกใจ “นี่ไม่ใช่การค้าของเถื่อนเหรอ?”

คังซิ่นเนี่ยนรีบพูด “อะไรคือการค้าของเถื่อน? อย่าพูดมั่ว ๆ! เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและสำนักงานท่าเรือยังไม่สนใจเลย นี่คือกฎเก่าแก่ของท่าเรือที่ทำมาหลายปีแล้ว เป็นสวัสดิการสำหรับคนงานอย่างพวกเรา!”

คนอื่น ๆ ก็พูดขึ้นมาพร้อมกัน

“เสี่ยวเว่ย พวกเรารู้ว่านายมีสำนึกสูง เคยจับผู้ค้าของเถื่อนจนได้รางวัลมาแล้ว แต่ครั้งนี้นายอย่าหัวร้อนไปเลย พวกเราไม่ได้ค้าของเถื่อน”

“ถึงนายจะไปแจ้งตำรวจก็ไม่มีประโยชน์หรอก นี่คือกฎลับ ๆ ของท่าเรือจริง ๆ เดี๋ยวไปดูก็รู้ว่าคนงานคนอื่น ๆ ก็ไปบุกตลาดผีเหมือนกัน”

“บางทีอาจจะเจอเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหรือเจ้าหน้าที่ศุลกากรที่ปลอมตัวมาด้วยซ้ำ!”

เฉียนจิ้นหัวเราะ “ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ทุกคนสบายใจได้เลย พวกเราจะทำร้ายเพื่อนร่วมงานได้ยังไง? ถึงเวลาก็จะตามพวกนายไปเปิดหูเปิดตาแน่นอน”

“ดีเลย” ทุกคนหัวเราะตาม

แต่มีคนหนึ่งจ้องตาโต “เดี๋ยว! ไม่ต้องเป็นห่วง?! สบายใจได้เลย?!”