บทที่ 100:ฤดูใบไม้ร่วง ผู้คนก็เปลี่ยนไป

ตอนเช้ามีการประชุมเรียนรู้ ตอนบ่ายก็ทำงานตามปกติ

เฉียนจิ้นและเหวยซงถูนำธงชมเชยกลับมาหนึ่งผืน ซึ่งออกโดยสำนักงานใหญ่สหกรณ์อุปโภคบริโภคในเมืองและสำนักงานการท่าเรือร่วมกัน มีการปักด้วยด้ายทองคำเป็นคำว่า "ยามทะเล"

ตามปกติแล้วธงนี้ควรจะมอบให้กับกองบัญชาการใหญ่ แต่เมื่อเห็นท่าทีของ ซ่งหงปิง เขาก็ไม่ต้อนรับการแขวนสิ่งนี้ในกองบัญชาการใหญ่

ดังนั้นเฉียนจิ้นจึงนำมันกลับมาที่สำนักงานของทีมเล็ก

หูชุ่นจื่อ มีทัศนคติที่กระตือรือร้นมากในเรื่องนี้

นี่คือธงชมเชยที่ได้รับร่วมกันจากสำนักงานใหญ่ในเมืองและสำนักงานการท่าเรือ ซึ่งถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!

เหลากว่าย และคนงานคนอื่น ๆ ก็มองมันด้วยความดีใจ

แม้แต่ คังซินเนี่ยน ที่เคยมีปัญหากับเฉียนจิ้นก็ยังพูดว่า: "วันไหนฉันจะขอยืมกล้องถ่ายรูปมา แล้วพวกเรามาถ่ายรูปร่วมกันกับธงนี้เถอะ!"

พวกเขายังไม่ได้ถ่ายรูปร่วมกันเลย แต่เฉียนจิ้นและเหวยซงถูได้ถ่ายรูปร่วมกันแล้ว

ตอนบ่ายมีนักข่าวจากหนังสือพิมพ์ "ไห่ปินรายวัน" มาให้ทั้งสองคนถือธงชมเชยร่วมกันและถือแยกกันเพื่อถ่ายรูป

นอกจากนี้ เฉียนจิ้นยังได้ถ่ายรูปเดี่ยวด้วยการติดดอกไม้สีแดงขนาดใหญ่ที่หน้าอก

ดอกไม้สีแดงนี้เหมือนกับกองไฟ เฉียนจิ้นได้ถ่ายรูปหลายรูป ทั้งตอนที่เข็นรถเข็น ตอนที่แบกกระสอบใหญ่ หรือตอนที่ทำงานร่วมกับเพื่อนร่วมงาน

เพื่อความต้องการในการประชาสัมพันธ์ เฉียนจิ้นไม่ได้ทำงานหนักมากนักตลอดบ่ายนี้ และเขาก็ไม่ได้ทำงานมาหลายวันแล้ว

ทำให้เขาเริ่มเป็นกังวล

เขามีประสบการณ์น้อยเกินไป แต่กลับโดดเด่นมากเกินไปและไม่ได้ทำงานหนักมากนัก เขาเกรงว่ามันจะทำให้เพื่อนร่วมงานไม่พอใจ

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะเป็นฝ่ายรุกก่อน ไปเจรจากับหูชุ่นจื่อ:

"คืออย่างนี้ครับ หัวหน้าหู! ถึงแม้ว่าหน่วยงานที่เหนือกว่าจะยกย่องผมกับ อาเว่ย และมอบรางวัลให้พวกเรา แต่พวกเราคิดว่าการที่เราทำสำเร็จได้นั้นขาดการสนับสนุนจากทุกคนไม่ได้เลย"

"ดังนั้นพวกเราจะขายรางวัลที่ได้มา แล้วเปลี่ยนเป็นของที่แจกจ่ายได้เพื่อมอบให้กับเพื่อนร่วมงานเป็นการแสดงความขอบคุณจากพวกเรา!"

หูชุ่นจื่อก็ชอบเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว

เขาย้ายมือที่กำลังแคะก้นมาดมที่จมูก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดีใจ:

"โอ๊ะ! สหายคนนี้นายดีมาก จิตสำนึกของนายสูงมาก! ตกลง! ฉันเป็นตัวแทนของเพื่อนร่วมงานที่จะตกลงเรื่องนี้! จะให้เป็นอะไร?"

เฉียนจิ้นพูดว่า: "ผมเตรียมจะไปตลาดมืดดูครับ ปกติแล้วจะแลกเป็นเหล้า เนื้อกระป๋อง หรือนมมอลต์ครับ คุณคิดว่าไง?"

หูชุ่นจื่อยกนิ้วโป้งขึ้น แล้วยิ้มจนปากถึงหู: "โอ๊ะ! นายมีจิตสำนึกที่ดีมาก!"

"ไม่ต้องรอเลิกงานนะ นายสามารถไปได้แต่เนิ่น ๆ! งานของนาย! ฉันจะทำเอง!"

เฉียนจิ้นก็พูดไม่ออก

โตเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้แล้วยังทำเรื่องแบบนี้อีก

ถึงจะ คอสเพลย์ เป็นคนญี่ปุ่น ก็ควรจะคอสเพลย์เป็นผู้หญิงญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอ?

แต่เมื่อมองดูรูปร่างของหูชุ่นจื่อที่เหมือนตู้เย็นประตูคู่ที่แปลงร่างมา ถ้าคอสเพลย์เป็นผู้หญิงญี่ปุ่นคงจะน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม!

เฉียนจิ้นและเหวยซงถูต้องรีบไปจริง ๆ ในวันนี้ เพราะยังมีเรื่องใหญ่อื่น ๆ อีก

แต่เหวยซงถูไม่ยอมไปก่อน

ความคิดของเขาเหมือนกับเฉียนจิ้น: "พวกเราเป็นคนโดดเด่น แต่กลับให้เพื่อนร่วมงานทำงานแทน แบบนี้ไม่ดีต่อความสามัคคี!"

แต่หูชุ่นจื่อเก็บความลับไม่อยู่ เขาบอกแผนของเฉียนจิ้นกับคนงานคนอื่น ๆ

คนงานขนส่งเมื่อได้ยินเรื่องดี ๆ แบบนี้ก็ตื่นเต้นกันใหญ่

โดยเฉพาะคังซินเนี่ยนที่ฉลาดในการคำนวณ เขาคำนวณให้ฟังทันที:

"พวกเขาสองคนได้รับรางวัลสี่ชิ้นสองครั้ง รวมกันแล้วมีมูลค่ามากกว่าหนึ่งพันหยวน! ทีมของเรามีทั้งหมด 15 คน เฮ้! คนหนึ่งสามารถแบ่งได้ 60 หยวนเลยนะ?!"

คนงานขนส่งก็ยิ่งตื่นเต้น

มีคนงานคนหนึ่งพูดอย่างไม่เชื่อว่า: "เสี่ยวเฉียนจะใจกว้างขนาดนั้นเลยเหรอ? ให้เงินเดือนสองเดือนของคนหนึ่งเลยนะ!"

เหลากว่ายช่วยพูดให้เฉียนจิ้น: "เสี่ยวเฉียนเป็นคนใจกว้างอยู่แล้ว ตอนที่เขาได้รับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ เขาก็เลี้ยงของดี ๆ ให้พวกเรา น้ำซุปในนั้นมีน้ำมันเยอะขนาดไหน?"

"ไม่พูดถึงตอนที่เขาเลี้ยงตอนได้รับตำแหน่งอย่างเป็นทางการเลยนะ ตอนที่เขาเพิ่งมาใหม่ ๆ ตอนเที่ยงก็เลี้ยงพวกเรา เหล้าพิเศษดี ๆ เปิดให้พวกเราดื่มทีละขวด ๆ..."

"อะไรนะ? พวกนายเคยดื่มเหล้าโดยที่ฉันไม่รู้อีกเหรอ?" หูชุ่นจื่อก็ร้อนใจขึ้นมาทันที

เหลากว่ายก็อดไม่ได้ที่จะตบหน้าตัวเองหนึ่งที

'สมน้ำหน้าปากไว!'

แต่หูชุ่นจื่อก็หัวเราะอีกครั้ง: "ดูพวกนายสิ! ฉันเป็นคนใจเล็กใจน้อยขนาดนั้นเลยเหรอ? แค่แอบดื่มเหล้ากับฉันเหรอ? ไม่เป็นไร!"

อย่างไรก็ตาม เฉียนจิ้นเคยให้เหล้ากับเขาส่วนตัวมาแล้วสี่ขวด

ไม่ใช่แค่ขวดเดียว แต่สี่ขวด!

หลี่เฉิงกง ที่เป็นคนใหม่ก็ถามอย่างประหลาดใจว่า: "ไม่ใช่ว่าได้รับรางวัลเป็นจักรยานสามคันกับวิทยุหนึ่งเครื่องเหรอครับ? ทำไมถึงมีมูลค่าถึงหนึ่งพันหยวนเลยล่ะ?"

"ส่วนใหญ่เป็นเพราะจักรยานที่มีเกียร์มันแพงมาก จักรยานที่ก้าวหน้าแค่สองคันก็สามารถขายได้หกถึงเจ็ดร้อยหยวนแล้ว" คนงานรุ่นเก่าก็อธิบายให้เขาฟัง

คนงานก็ยิ่งเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เมื่อรู้ว่าหูชุ่นจื่อจะให้ทั้งสองคนเลิกงานก่อนเพื่อไปแลกของที่ตลาดมืด คนงานรุ่นเก่าก็ตบหน้าอกตัวเองเสียงดัง:

"เสี่ยวเฉียน เสี่ยวเว่ย! พวกนายรีบเลิกงานเลย! รีบไปตลาดมืด! ถ้าไม่รู้ทางมาหาฉันได้เลย! ฉันเป็นเจ้าถิ่นในเมืองไห่ปิน!"

"ใช่ ๆ! พวกนายไปก่อนเลย! แค่กระสอบของชำไม่กี่ร้อยกระสอบนี่ ไม่ต้องใช้พวกนายหรอก!"

"สนามรบของพวกสหายทั้งสองไม่ได้อยู่ที่นี่! นี่คือแนวหน้าของเรา! รีบออกไปได้เลย! อย่ามาขัดขวางการต่อสู้ของเรา!"

เฉียนจิ้นดึงเหวยซงถูแล้วเดินไป "ดีเลย! ฉันต้องพานายไปดูอะไรบางอย่าง"

ทั้งสองคนปั่นจักรยานไปที่ถนน ไท่ซาน เขาขึ้นไปบนชั้นแล้วเปิดห้อง 204:

"นายมาพักที่นี่ดีกว่านะ จะได้สะดวกในการไปทำงานและกลับบ้านด้วยกัน"

เหวยซงถูถามว่า: "นี่เป็นบ้านของนายเหรอ?"

เฉียนจิ้นพูดว่า: "สายตานายไม่ดีเหรอ? นี่เหมือนบ้านของคนที่ใช้ชีวิตปกติเหรอ?"

"บ้านของฉันอยู่ข้าง ๆ!"

เขาพาเหวยซงถูไปดูห้อง 205

เหวยซงถูเข้าใจความหมายของเขาแล้ว แล้วก็ถามอย่างตกใจ: "บ้านสองหลังนี้เป็นของนายเหรอ? เป็นไปไม่ได้!"

เฉียนจิ้นพูดว่า: "ก็แล้วแต่นายจะเชื่อหรือไม่เชื่อ! บ้านฉันยังมีวิลล่าอีกหลังเลย!"

นี่ก็ไม่ได้เป็นการโอ้อวด

โฉนดที่ดินที่ อาจารย์ต้วน ให้เขามีวิลล่าที่ลงทะเบียนไว้จริง ๆ

เหวยซงถูไม่เชื่อ: "เดี๋ยวนี้คนทั่วไปจะมีวิลล่าได้ยังไง?"

เฉียนจิ้นก็เริ่มหงุดหงิด: "เอาเป็นว่านายจะมาอยู่ที่นี่ไหม? มีสองห้อง ห้องเล็กให้นายอยู่เอง ส่วนห้องใหญ่ให้อาจารย์เว่ยกับเจ้าก้อนกลมอยู่"

ตอนนี้ห้อง 204 มีชื่อเป็นสำนักงานของโรงอาหารเคลื่อนที่ แต่โรงอาหารเคลื่อนที่จะทำงานที่ไหนก็ขึ้นอยู่กับเขาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?

ห้อง 204 เป็นอาคารที่พักอาศัย การใช้เป็นสำนักงานก็ไม่เหมาะสมเท่าไหร่ สู้ให้มันกลับไปเป็นที่พักอาศัยเหมือนเดิมดีกว่า

แน่นอนว่าอาจจะมีคนในที่พักอาศัยนี้ไม่พอใจ เพราะพี่น้องตระกูลเว่ยไม่ได้เป็นผู้อาศัยในถนน ไท่ซาน

แต่พวกเขาสองคนสามารถเป็นครูให้กับเยาวชนที่เตรียมสอบได้ ครูของนักเรียนเตรียมสอบหลายร้อยคนมาอาศัยอยู่ที่ถนน ไท่ซาน ใครจะกล้ามีปัญหา ก็ไปบอกกับเยาวชนหลายร้อยคนและครอบครัวของพวกเขาเองก็แล้วกัน

แล้วสำนักงานของโรงอาหารเคลื่อนที่จะทำยังไง?

ง่ายมาก

อีกไม่ถึงหนึ่งเดือนก็จะถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว คลังสินค้าก็จะว่างลง

ที่นั่นมีพื้นที่กว้างขวาง เหมาะสำหรับเป็นสำนักงานใหญ่ของธุรกิจเล็ก ๆ!

แบบนี้ปัญหาหลายอย่างก็จะได้รับการแก้ไข

ปัญหาที่พักของเหวยซงถู ปัญหาที่พักของเว่ยชิงฮวน และปัญหาการหาครูให้นักเรียน

เว่ยชิงฮวนสอนวิชาวิทยาศาสตร์และวิศวกรรม ส่วนเหวยซงถูสอนวิชาประวัติศาสตร์และวรรณคดี พี่น้องคู่นี้สามารถทำงานการศึกษาขั้นพื้นฐานได้อย่างครอบคลุม

เหวยซงถูสัมผัสประตูและหน้าต่างอย่างทะนุถนอมแล้วพูดว่า: "ฉันจะไม่อยากอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แต่ฉันมีคุณสมบัติที่จะอยู่ที่นี่เหรอ?"

"พ่อแม่ของฉันเป็นคนฝ่ายขวา บ้านของฉันถูกองค์กรยึดไปหมดแล้ว ตอนนี้ฉันจะสามารถอาศัยอยู่ในบ้านที่กว้างขวางแบบนี้ได้เหรอ?"

เฉียนจิ้นตบไหล่เขาแล้วพูดว่า: "ได้!"

"ฉันเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น! ฉันบอกว่าพวกนายสามารถอยู่ที่นี่ได้ ก็คืออยู่ที่นี่ได้!"

เหวยซงถูกำมือแน่น แล้วก็จัดเสื้อผ้าอย่างเรียบร้อย หันหน้าไปหาเฉียนจิ้นแล้วโค้งคำนับ: "ถ้าอย่างนั้นฉันต้องขอขอบคุณนายอย่างเป็นทางการ..."

"เฮ้ย! เฮ้ย! เฮ้ย! ไม่ต้องทำแบบนั้น" เฉียนจิ้นรีบประคองเขาขึ้นมา "นายทำอะไรเนี่ย!"

"ฉันจะบอกนายไว้นะ! ฉันให้พวกนายอยู่ที่นี่ฟรี ๆ ไม่ได้นะ! นายต้องเป็นครูให้กับนักเรียนที่เตรียมสอบเหมือนกับอาจารย์เว่ยด้วยนะ! ตอนกลางคืนต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อตอบคำถามและถ่ายทอดความรู้ให้กับพวกเขา!"

เหวยซงถูพูดอย่างมีความสุข: "ดีมากเลย! ฉันชอบความรู้สึกที่ได้เป็นครู ฉันรักอาชีพนี้"

เฉียนจิ้นพูดว่า: "ถ้างั้นวันนี้พวกเราจะย้ายบ้านเลย!"

เหวยซงถูหยุดเขาไว้: "ไปดูห้องเรียนและนักเรียนของพวกเราก่อนเถอะ"

เฉียนจิ้นกำลังจะไป แต่ จางไอ่จวิน ก็หยุดเขาไว้อีกครั้ง

ชายเหล็กคนนี้แสดงท่าทางที่ดูตกใจเป็นครั้งแรก: "ผู้นำครับ! ถ้าพวกเขาอยู่ที่นี่แล้วผมจะอยู่ที่ไหน?"

เฉียนจิ้นพูดอย่างใจดี: "ชิวต้าหย่งบอกฉันแล้วว่าหลุมหลบภัยของพวกเขาว่างแล้ว..."

จางไอ่จวินก็อ้าปากค้าง

เฉียนจิ้นมองเขาด้วยสายตาที่แสดงความไม่พอใจ: "ล้อเล่นนะ! นายกลับไปอยู่บ้านฉันเหมือนเดิมนั่นแหละ! ฉันอยู่ห้องในส่วนนายอยู่ห้องนอก!"

ในคลังสินค้ามีไม้และกระดานมากมาย สามารถทำประตูเพื่อกั้นห้อง 205 ออกเป็นสองห้องได้

เฉียนจิ้นพาเหวยซงถูไปที่ห้องเรียน

พอถึงประตูเขามองไปที่บทกลอนแล้วพูดพึมพำ: "ฤดูใบไม้ร่วงผ่านไป ฤดูหนาวก็มา เราจะเรียนหนังสือด้วยแสงจากหิ่งห้อยและหิมะ ฤดูใบไม้ผลิกลับมา ฤดูร้อนก็มา เราจะสอบผ่านเป็นที่หนึ่ง"

"นี่เป็นลายมือของเสี่ยวชิง ยังไม่ได้พัฒนาขึ้นเลย"

เฉียนจิ้นมองดูตัวอักษรที่เขียนอย่างสวยงามแล้วคิดในใจว่า 'โชคดีที่ฉันไม่ได้ลงมือเขียนเอง ไม่อย่างนั้นคงจะอับอายขายหน้าแน่ ๆ'

เขาผลักประตูเข้าไป

แสงไฟที่สว่างไสวทำให้เหวยซงถูต้องหรี่ตา

แล้วเขาก็ตกใจมาก

ในจินตนาการของเขา ห้องเรียนของถนนน่าจะเป็นโกดังเล็ก ๆ ที่ลมพัดผ่านได้สี่ทิศทาง มีนักเรียนสิบกว่าคนหรือหลายสิบคนนั่งขดตัวอยู่หลังโต๊ะเรียนและใช้ตะเกียงน้ำมันขนาดเล็กในการให้แสงสว่าง

ห้องเรียนของถนนส่วนใหญ่ในปัจจุบันเป็นแบบนั้น

แต่ที่นี่ล่ะ?

ห้องเรียนขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่หลายร้อยตารางเมตรและสูงห้าถึงหกเมตร มีนักเรียนหลายร้อยคนเบียดเสียดกันอยู่ข้างใน!

ความร้อนที่เกิดจากเยาวชนเหมือนกับเตาหลอมเหล็ก สามารถรู้สึกได้ถึงคลื่นความร้อนที่แผ่ออกมาอย่างชัดเจน

ความกระตือรือร้นในการเรียนรู้ของพวกเขาก็เหมือนกับคลื่นความร้อนนั้น

บางคนกำลังตั้งหน้าตั้งตาเรียน บางคนกำลังพูดคุยกันด้วยเสียงเบา ๆ และบางครั้งก็มีคนเถียงกันเสียงดัง

ในตอนนั้นก็จะถูกคนอื่นมองด้วยสายตาตำหนิ พวกเขาก็จะรีบโค้งคำนับขอโทษแล้วก็ลดเสียงลงเพื่อพูดคุยกันต่อ

บรรยากาศการเรียนรู้ในห้องเรียนทั้งหมดนั้นเข้มข้นมาก

ในห้องเรียนขนาดใหญ่มีโต๊ะบรรยาย มีกระดานดำขนาดเล็ก และมีกระติกน้ำร้อนขนาดใหญ่ข้าง ๆ ซึ่งมีนักเรียนมาเติมน้ำดื่มเป็นครั้งคราว

บรรยากาศที่อบอุ่นและน้ำที่อบอุ่น

เหวยซงถูมองดูด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เหมือนกับชาวนาที่เห็นผืนดินที่อุดมสมบูรณ์

นี่คือดินแดนแห่งความหวัง!

เฉียนจิ้นเดินขึ้นไปที่โต๊ะบรรยายแล้วตบกระดานดำ แล้วก็ตะโกนว่า: "นักเรียนทุกคนเงียบหน่อย! เงียบหน่อย!"

ตอนนี้เขามีอำนาจมาก เมื่อเขาสั่ง เสียงพูดคุยก็หยุดลงทันที

นอกจากเยาวชนบางคนที่กำลังตั้งใจเรียนแล้ว คนอื่น ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมามองเขา

เฉียนจิ้นดึงเหวยซงถูขึ้นมา: "คนนี้คืออาจารย์ เหวยซงถู เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของอาจารย์ เว่ยชิงฮวน"

"อาจารย์เว่ยสอบติดวิทยาลัยครูตอนอายุ 14 ปี และเริ่มเป็นครูตอนอายุ 17 ปี และจนถึงตอนนี้เขามีประสบการณ์มามากกว่าสิบปีแล้ว"

"ตอนนี้เขารู้ว่าถนนของเรามีเยาวชนที่มีความทะเยอทะยานมากมายที่กำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขาจึงตัดสินใจที่จะเสียสละเวลาของตัวเองเพื่อมาช่วยติวให้กับพวกเรา..."

"ดีมาก!" เสียงโห่ร้องพร้อมกับเสียงปรบมือก็ดังขึ้นมาทันที

เหมือนกับพายุไต้ฝุ่นที่พัดเข้าฝั่ง

เหวยซงถูรู้สึกเวียนหัว

เวียนหัวอย่างมีความสุข

'ฉันสามารถเป็นครูของคนมากมายขนาดนี้ได้เหรอ?'

'พวกเขาดีใจที่ฉันมาขนาดนี้เลยเหรอ?'

"ได้ยินสัจธรรมในตอนเช้า ตายในตอนเย็นก็ยังคุ้มค่า! ตายในตอนเย็นก็ยังคุ้มค่า!" เขาพูดพึมพำในขณะที่โบกมือทักทายกับนักเรียนที่กำลังเตรียมสอบ

เสียงโห่ร้องและเสียงปรบมือดังต่อเนื่องเป็นเวลาสองสามนาที

เมื่อนักเรียนสงบลง เฉียนจิ้นก็พูดว่า: "อาจารย์เว่ยชิงฮวนเก่งด้านวิทยาศาสตร์และวิศวกรรม ส่วนอาจารย์เหวยซงถูเขามุ่งเน้นด้านประวัติศาสตร์และวรรณคดี..."

"ดีมาก!" เสียงโห่ร้องและเสียงปรบมือก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้เป็นเสียงโห่ร้องของนักเรียนที่เตรียมสอบสายศิลป์

เฉียนจิ้นนำกล่องพิมพ์แบบลูกกลิ้งสองกล่องที่ซื้อมาเมื่อคืนออกมา แล้วก็ตะโกนว่า: "อาจารย์เหวยซงถูนำของขวัญมาให้นักเรียนทุกคนด้วย!"

"นักเรียนทุกคนลองดูสิว่านี่คืออะไร?"

"เครื่องพิมพ์!"

"ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ห้องเรียนจะพิมพ์เอกสารการเรียน แผนการสอน และแม้กระทั่งข้อสอบให้แก่นักเรียนทุกคนฟรี!"

เขายกกล่องไม้ขึ้นมากล่องละมือ

นักเรียนที่เตรียมสอบก็ทนไม่ไหวแล้ว

เหมือนกับน้ำท่วมที่ทำลายเขื่อนป้องกันน้ำท่วม หลายคนก็กรูกันเข้ามา: "ไชโย! ไชโย! อาจารย์เว่ยไชโย!"

เหวยซงถูพูดอย่างตกใจ: "หา? นี่ไม่ใช่..."

เฉียนจิ้นก็ขยิบตาให้เขาอย่างแรง

เหวยซงถูไม่มีอะไรจะพูดแล้ว พูดไปก็ไม่มีประโยชน์

เสียงโห่ร้องที่ตื่นเต้นของนักเรียนที่เตรียมสอบก็ดังกว่าเสียงกระดิ่งและเสียงแตรของรถบัสบนถนน ห้องเรียนทั้งหมดก็กลายเป็นมหาสมุทรแห่งความสุข

ตอนนี้เอกสารการสอบเข้ามหาวิทยาลัยหายากมาก!

สิ่งนี้มีค่ามากกว่าครูซะอีก!

เยาวชนบางคนก็ยกเฉียนจิ้นและเหวยซงถูขึ้น

เฉียนจิ้นไม่คิดว่าเยาวชนจะตอบสนองรุนแรงขนาดนี้

เขารู้สึกว่ามีใครบางคนแอบบีบก้นของเขา

ส่วนเหวยซงถูยิ่งแย่กว่านั้นอีก เขาสวมกางเกงที่ไม่มีเข็มขัด แต่ใช้เชือกผูกที่เอวแทน

เยาวชนก็กระโดดโลดเต้นจนเชือกหลุด ทำให้เขาร้องเสียงดัง: "กางเกง! กางเกงของฉัน!"

เฉียนจิ้นอยากจะพานักเรียนที่เตรียมสอบบางคนไปช่วยเหวยซงถูย้ายบ้าน แต่เหวยซงถูบอกว่าเขาไม่มีของอะไรมากที่บ้านของพี่เขยใหญ่ มีแค่ผ้าห่มหนึ่งผืนกับเสื้อผ้าไม่กี่ชุดสำหรับเปลี่ยนตามฤดูกาล

"เมื่อก่อนมีหนังสือเยอะเลยนะ" เหวยซงถูพูดถึงเรื่องนี้ด้วยความเสียใจเล็กน้อย "แต่ป้าของฉันเอาไปให้คนอื่นหมดแล้ว"

เฉียนจิ้นรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง: "ครอบครัวพี่เขยใหญ่นายปฏิบัติต่อพวกนายได้ไม่ดีเลยนะ!"

เหวยซงถูพูดอย่างเรียบเฉย: "ก็พอได้นะ! ก็ในเมื่อฉันเป็นคนทำให้พวกเขาลำบาก"

เฉียนจิ้นพูดว่า: "นายอย่าคิดมากไปเอง! อย่าทำเรื่องอะไรก็โทษตัวเองไว้ก่อน"

"ทำให้คนอื่นคิดมาก แล้วเราจะมีความสุข นี่แหละถึงจะเป็นมุมมองที่ถูกต้องในการใช้ชีวิต!"

"ไปกันเถอะ! ฉันจะไปช่วยนายย้ายบ้าน"

บ้านของลุงของเหวยซงถูอยู่ที่เขต เฉิงเป่ย ทำให้เขาต้องปั่นจักรยานไปทำงานและกลับบ้านใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ซึ่งลำบากมาก

เมื่อเทียบกับเขตเมืองเก่าอย่างเขต เฉิงหนาน เขต เฉิงเป่ย เป็นเขตที่เพิ่งพัฒนาขึ้นมาใหม่ มีทรัพยากรที่ด้อยกว่าในด้านชีวิตความเป็นอยู่ การศึกษา และการแพทย์ แต่เนื่องจากมีการสร้างหมู่บ้านคนงานใหม่ ทำให้สภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยดีขึ้น

บ้านของลุงของเหวยซงถูอยู่ที่หมู่บ้านคนงานของโรงงานเครื่องจักร

นี่เป็นอาคารใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อปีที่แล้ว โดยมีอาคารห้าชั้นเรียงกันเป็นแถว แต่ละแถวมีอาคารแปดหลัง แต่ละอาคารแบ่งเป็นห้องพักแปดห้อง แต่ละห้องมีพื้นที่อย่างน้อย 35 ตารางเมตร

เฉียนจิ้นเดินอยู่ในพื้นที่อาคารที่พักอาศัย สังเกตสภาพแวดล้อมและรูปแบบสถาปัตยกรรมอย่างละเอียด

ตอนนี้ยังไม่มีการปฏิรูปและเปิดประเทศ รูปแบบของบ้านยังคงค่อนข้างอนุรักษ์นิยม

ถึงแม้จะเรียกว่าหมู่บ้านคนงานใหม่ แต่ก็ยังคงสร้างเลียนแบบอาคาร "Tongzi" ของโซเวียต

อาคารเหล่านี้ใช้ผนังอิฐสีแดงและหลังคาแบบเรียบ ผู้พักอาศัยในแต่ละชั้นใช้ทางเดินยาวและห้องน้ำสาธารณะร่วมกัน ชั้นหนึ่งมีระเบียงเปิดที่เชื่อมต่อกัน แต่สิ่งที่พัฒนาขึ้นคือแต่ละห้องมีห้องครัวเป็นของตัวเอง

ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานแล้ว

ยอดแหลมแบบโซเวียตถูกย้อมด้วยสีส้มจากแสงอาทิตย์ยามเย็นในเดือนพฤศจิกายน ตัวอาคารมีประตูเหล็กกันขโมยแบบเก่า พอเข้าไปก็จะสามารถได้กลิ่นหอมของผัดกะหล่ำปลี

บ้านของลุงของเหวยซงถูอยู่ที่ชั้นสามทางทิศตะวันตกสุด

ขณะที่พวกเขาขึ้นบันได ผู้หญิงที่กำลังเข้าแถวที่ก๊อกน้ำสาธารณะก็หันมามองเฉียนจิ้นพร้อมกัน สายตาของพวกเธอเหมือนกับสปอตไลท์ที่ส่องมาที่เขา

เหวยซงถูรู้สึกเหมือนเป็นคนที่ต้องอาศัยอยู่กับคนอื่น ๆ เสียงเดินของเขายังเบากว่าเสียงแมวเดิน และเสียงพูดของเขาก็ยิ่งเบาลงไปอีก:

"ของของฉันมีน้อยมาก เดี๋ยวรอนายอยู่ที่หน้าประตูนะ ฉันจะเข้าไปเก็บแล้วก็ไปเลย"

เฉียนจิ้นพยักหน้า เขาสูดกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋น และได้กลิ่นฉุนของยาฆ่าแมลง 666

อาคารทั้งหมดเป็นอาคารใหม่

เหวยซงถูเปิดประตูสีแดงของบ้านลุงของเขา เฉียนจิ้นเกือบจะตาบอดไปชั่วขณะ

หลังประตูมีกระจกบานใหญ่ที่หาได้ยากในยุคนั้น แสงจากกระจกสะท้อนภาพวาดสีน้ำมัน "สหายผู้นำไปที่ Anyuan" ที่อยู่บนผนังตรงข้าม

เหวยซงถูเดินเข้าไปในห้องครัวอย่างระมัดระวัง เฉียนจิ้นเห็นคำว่า 'คอกวัว' ที่ถูกเขียนด้วยพู่กันอย่างเบี้ยว ๆ บนบานประตูห้องครัว

เขาก็ขมวดคิ้วทันที แล้วก็เปิดประตูเข้าไป

มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมา ใบหน้ากลมและอวบอ้วนของเธอดูถูกเหยียดหยาม: "โอ๊ะ! คนตระกูลเว่ย! วันนี้นายเลิกงานเร็วทำไม?"

เธอเห็นเฉียนจิ้น ก็มองขึ้น ๆ ลง ๆ แล้วก็ถามอย่างสงสัย: "สหาย! นายมาทำอะไร?"

เหวยซงถูแนะนำว่า: "ป้าครับ! นี่คือเพื่อนร่วมงานของผม..."

"ก็เป็นคนงานขนส่งเก่าเหรอ?" ป้าก็กลับมาแสดงท่าทีเหยียดหยามทันที "นายพาเพื่อนเลว ๆ มาที่บ้านเราทำไม?"

"ฉันจะบอกนายไว้นะ! นายนอนที่นี่ก็พอแล้ว ถ้า..."

"เขานอนที่นี่ฟรีเหรอ?" เฉียนจิ้นก็ทนไม่ไหวแล้ว "คุณผู้หญิงครับ! ผมอยากจะถามหน่อยว่าตั๋วแลกจักรยานที่เพื่อนร่วมงานของผมเพิ่งได้มาอยู่ที่ไหน?"

"ตั๋วแลกจักรยานที่มีเกียร์แบบนั้นสามารถแลกกับอาหารอร่อย ๆ ได้ทั้งปีเลยนะ ในบ้านของใครก็ตาม!"

ป้าจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ไม่ปิดบัง:

"พูดอะไรของนาย? คนตระกูลเว่ย! นายทำอะไร? โอ้! ไปทำงานแล้วมีเพื่อนร่วมงานแล้ว! ก็เลยพาเพื่อนร่วมงานมาหาเรื่องพวกเราเหรอ?"

"ตั๋วแลกนั้นนายเป็นคนจะให้ลุงของนายเองนะ! ไม่ใช่ว่าครอบครัวเราโลภมากอยากได้ของของนาย"

"ถ้านายเสียดายก็บอกมาตรง ๆ! ฉันจะไปเอามาคืนให้นายเอง! อย่าคิดว่าครอบครัวของฉันเอาเปรียบนาย"

ถึงแม้จะพูดแบบนั้น แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้ขยับไปไหนเลย

เหวยซงถูอยากจะผลักเฉียนจิ้นออกจากบ้าน แล้วพูดเสียงเบา ๆ ว่า:

"ฉันยอมทนความลำบากเองได้ นายอย่าต้องมาลำบากหรือมีปัญหาเพราะฉันเลย ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่มีหน้ามาเจอนายอีกในอนาคต"

จากนั้นเขาก็หันกลับไปอธิบาย: "เพื่อนร่วมงานของผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นครับ ป้าเข้าใจผิดแล้ว..."

"ฉันเข้าใจผิดอะไร? ดูสิ! ตอนนี้นายเก่งแล้วนะ! สามารถพาเพื่อนร่วมงานมาที่บ้านฉันได้แล้ว! แล้วดูเพื่อนร่วมงานคนนี้สิ! โอ้! เก่งจริง ๆ เลย" ป้าก็หัวเราะเยาะ

"ตอนที่ฉันให้นายมาอยู่ที่นี่ เรามีข้อตกลงสามข้อนะ! นายห้ามพาเพื่อนเลว ๆ กลับมา! ไม่อย่างนั้นนายก็ต้องรีบย้ายออกจากบ้านฉัน! พวกเราเป็นคนดี ๆ ไม่สามารถต้อนรับคนแบบไหนก็ได้!"

เหวยซงถูพูดว่า: "ใช่ครับ! วันนี้ผมกลับมาเก็บของ ผมจะย้ายออกไปแล้ว"

ป้าก็ตกใจ: "นายจะย้ายออกไปเหรอ? นายย้ายไปที่ไหน?"

เหวยซงถูหัวเราะ: "ไปที่ถนนไท่ซานครับ! ที่นั่นมีบ้านว่างหนึ่งหลัง ผมเตรียมจะพาน้องสาวกับลูกสาวไปอยู่ที่นั่น"

ป้าก็กระพริบตาอย่างรวดเร็ว อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็พูดไม่ออก ในขณะนั้นก็พูดติด ๆ ขัด ๆ ขึ้นมา

เฉียนจิ้นรู้สึกว่ามันน่าสนใจ

เธอดูเหมือนจะไม่อยากให้เหวยซงถูย้ายออกไป

'หรือว่าป้าคนนี้เป็นคนปากร้ายใจดี และจริง ๆ แล้วก็ยังมีความรู้สึกดี ๆ กับเหวยซงถูอยู่?'

เหวยซงถูก็ไขข้อสงสัยของเขาอย่างรวดเร็ว:

"ป้าครับ! ป้าไปทำธุระของป้าเถอะครับ ไม่ต้องลำบากมาช่วยผม"

"แต่หลังจากนี้ต้องรบกวนป้าเก็บกวาดและทิ้งขยะเองนะครับ ผมก็ไม่สามารถช่วยทำอาหารให้ได้แล้ว และการสอนพิเศษให้ เซี่ยงหมิง ก็คงจะทำไม่ได้แล้ว..."

เฉียนจิ้นโกรธ

เขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนดีเกินไปแล้ว

ป้าก็ห่อตัวในเสื้อคลุมผ้าฝ้ายบาง ๆ เธอก็ไม่รู้จะพูดอะไร แล้วก็เตะกระป๋องหน้าประตู

กระป๋องเคลือบชนกับประตูห้องครัวจนเปิดออก เผยให้เห็นห้องครัวทั้งหมด

ในพื้นที่สี่ตารางเมตร มีเตาถ่าน ตู้กับข้าว และผ้าห่มที่ถูกมัดเป็นม้วน ซึ่งถูกยัดไว้ระหว่างตู้กับข้าวและกองถ่าน จนย้อมเป็นสีน้ำตาล

บนเพดานที่เป็นกระดาษน้ำมันมีไส้กรอกรมควันและเนื้อแห้งแขวนอยู่ มีหน้าต่างเล็ก ๆ เพียงบานเดียวที่สามารถมองเห็นแสงได้ และมีผ้าพลาสติกติดอยู่ บนผ้าพลาสติกมีแผนที่โลกที่วาดด้วยปากกา แต่เกาะเล็ก ๆ หลายแห่งก็ถูกควันจากน้ำมันจนเลือนลางไปหมดแล้ว

เฉียนจิ้นก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เขาผลักเหวยซงถูเข้าไปในห้องครัวแล้วปิดประตูแล้วก็เริ่มสั่งสอน: "นิสัยของนายมันอ่อนเหมือนน้ำมูกเลย! นายจะเป็นครูได้ยังไง? จะสอนนักเรียนที่เก่ง ๆ ได้ยังไง?"

"นี่คือป้าของนาย! ป้าแท้ ๆ ของนาย! เธอปฏิบัติต่อนายแบบนี้มาตลอดแล้วนายก็อดทนเหรอ?!"

เหวยซงถูหัวเราะอย่างขมขื่น: "เมื่อคนเราอาศัยอยู่ใต้ชายคาของคนอื่น ก็ต้องก้มหัวให้เป็นธรรมดา"

เฉียนจิ้นโบกมือ: "อย่ามาพูดเรื่องนี้! ไม่น่าแปลกใจที่อาจารย์เว่ยจะพาลูกสาวไปอยู่ด้วย ถ้าเจ้าก้อนกลมถูกรังแกแบบนี้ทุกวัน เธอก็จะเป็นโรคซึมเศร้าในวัยเด็กได้!"

"ฉันถามนายหน่อยสิ! ญาติแบบนี้ในอนาคตนายยังอยากจะคบหาอีกเหรอ?"

เหวยซงถูส่ายหัวแล้วพูดว่า: "ในอนาคตก็ต่างคนต่างอยู่ครับ ครอบครัวของเขาก็ไม่อยากคบหากับผมแล้ว"

เฉียนจิ้นถามว่า: "นอกจากตั๋วแลกจักรยานแล้ว นายยังให้ของอะไรกับพวกเขาอีกบ้าง?"

เหวยซงถูพูดว่า: "ก็มีหนังสือบางเล่ม แล้วก็พวกธัญพืชและผักแห้งที่ผมเอามาจากชนบทครับ"

เฉียนจิ้นพูดว่า: "เอาตั๋วแลกจักรยานคืนมาแล้วเอาไปให้อาจารย์เว่ยใช้!"

เหวยซงถูจนปัญญา: "นายไม่เข้าใจครอบครัวของลุงผมหรอกครับ เอาคืนมาไม่ได้หรอก"

"ช่างมันเถอะ! ครั้งนี้พอผมจากไปแล้ว ผมก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาอีก"

เฉียนจิ้นหัวเราะเยาะ: "แต่นายไม่เข้าใจฉัน!"

ทันใดนั้น ป้าที่อยู่ข้างนอกก็ได้ยินเสียงพูดคุยของพวกเขา เธอก็ผลักประตูเข้าไปแล้วตะโกนว่า:

"พวกแกทำอะไรกันอยู่ในบ้านฉัน? อยากทำอะไร?"

"พ่อ! แม่! รีบกลับมาเร็ว! ดูสิว่าคนตระกูลเว่ยจะทำอะไร!"

มีชายชราและหญิงชราคนหนึ่งรีบวิ่งมาจากห้องน้ำ ชายชราถือหนังสือพิมพ์อยู่ในมือ ส่วนมือของหญิงชราเปียก:

"ทำอะไร? ไอ้เด็กนั่นกล้าทำอะไร?"

"ไล่มันไปเลย! ไม่ให้มันอยู่ที่บ้านเราอีกแล้ว! ลู่ฉางฟาน เป็นลูกเขยที่เข้าบ้านของเรา! ดูสิว่าครอบครัวของพวกมันยิ่งใหญ่ขนาดไหน!"

เฉียนจิ้นถนัดการเผชิญหน้ากันซึ่ง ๆ หน้า เขาเดินออกไปแล้วพูดว่า:

"เหวยซงถูจะย้ายออกจากบ้านของคุณแล้ว! ค่าจ้างที่เขาทำงานเป็นคนใช้ให้คุณก็หักลบกับค่าที่พักและค่าอาหารแล้ว ตอนนี้พวกคุณเอาตั๋วแลกจักรยานที่เอามาจากเขาคืนมาให้เขาซะ!"

ป้าก็พูดอย่างไม่ยอมแพ้: "ทำไมต้องให้?"

"เราไม่ได้ขโมยไม่ได้ปล้นนะ! เขาเป็นคนให้ตั๋วแลกจักรยานกับเราเอง! ตอนนี้อยากได้คืนเหรอ? ฝันไปเถอะ!"

เฉียนจิ้นได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ: "ทำไมต้องให้? ก็เพราะตอนนี้ฉันให้โอกาสพวกคุณ"

"ถ้าพวกคุณคืนตั๋วให้ตอนนี้ก็ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้นพวกคุณจะต้องเสียใจ!"

ป้าก็หัวเราะเยาะ แล้วชี้หน้าเขาอย่างดูถูก: "เพราะแค่นายที่เป็นคนงานขนส่งเก่า ๆ เหรอ?"

เหวยซงถูรีบเก็บผ้าห่มและหนังสือไม่กี่เล่ม แล้วพูดว่า: "ช่างมันเถอะ! พวกเราไปกันเถอะ! นายอย่าต้องมาซวยหรือหงุดหงิดเพราะฉันเลย"

เขาไม่อยากสร้างปัญหาให้กับเฉียนจิ้น

แต่เฉียนจิ้นคิดว่าเขาอ่อนแอเกินไป ไม่รู้ว่าการต่อสู้คือการต่อสู้

ศัตรูเหมือนสปริง ถ้านายอ่อนแอ มันก็จะแข็งแกร่ง

ป้าเห็นว่าเขาอ่อนลงก็ยิ่งได้ใจ เธอยังเห็นสมุดบันทึกบนม้วนผ้าห่มที่เขาเก็บอยู่ เธอก็เอาคีมคีบสมุดบันทึกขึ้นมาแล้วโยนลงไปในเตา

ประกายไฟก็กระเด็นไปบนรองเท้าทำงานของเฉียนจิ้น

เฉียนจิ้นก็โกรธมาก

เหวยซงถูรีบวิ่งไปช่วย แต่หน้าผากของเขาก็ไปชนกับถังเคลือบที่อยู่บนเตาจนหล่นลงไปในกองขี้เถ้า คำว่า 'แรงงานตัวอย่าง' ที่เขียนด้วยสีแดงบนถังก็กลายเป็นสีน้ำตาล

"ไอ้สารเลว! ไอ้สารเลว!" ป้าก็ชี้เล็บแหลมไปที่เหวยซงถู "ถังนี้เป็นรางวัลที่ลุงของนายได้มาในปี 1971! ถ้ามันพังแล้วดูสิว่าไอ้สารเลวอย่างแกจะเอาอะไรมาใช้คืน!"

เฉียนจิ้นก็เตะถังเคลือบจนบุบ แล้วก็หยิบปลอกแขนสีแดงของทีมจู่โจมรักษาความปลอดภัยออกมาจากกระเป๋าแล้วตบลงบนโต๊ะ: "เอาอันนี้ไปใช้คืน!"

ป้าก็ตาโตแล้วสูดลมหายใจเย็นวาบ

เธอไม่คิดว่าคนงานขนส่งเก่า ๆ คนนี้จะเป็นสมาชิกของทีมจู่โจมรักษาความปลอดภัย ซึ่งไม่ควรจะไปยุ่งด้วย

แต่ชายชราและหญิงชราไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย เมื่อเห็นเฉียนจิ้นเตะถังเคลือบของพวกเขาจนพัง พวกเขาก็แสดงท่าทีเหมือนจะทำร้ายเฉียนจิ้น:

"ไอ้สารเลว! แกกล้าทำร้ายร่างกายในบ้านของฉันเหรอ? ฉันจะหักแขนแก..."

"ไม่ต้องมาพูด! ไม่จ่ายเงินคืนก็ไม่ต้องไปไหน! ไอ้สารเลว! ไอ้สารเลว..."

"พอแล้ว!" เสียงคำรามก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ใบหน้าหล่อเหลาของเหวยซงถูแดงก่ำ เส้นเลือดที่หน้าผากก็โปนขึ้นมา

เขาโกรธขึ้นมาอย่างกะทันหัน แล้วก็เอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าของเฉียนจิ้น แล้วดึงมีดสั้นสามคมออกมา แล้วก็พุ่งไปหาป้า:

"พวกคุณด่าผม! หัวเราะเยาะผม! เสียดสีผม! ผมไม่ว่า! แต่พวกคุณอย่าทำแบบนี้กับเพื่อนร่วมงานของผม!"

เฉียนจิ้นก็รีบกอดเอวของเขาไว้

ครั้งนี้ถึงคิวที่เขาต้องปลอบเหวยซงถู: "เฮ้ย! เฮ้ย! เฮ้ย! พี่เขยอย่าทำแบบนี้เลย! พวกเรายังต้องใช้ชีวิตร่วมกันนะ..."

ร่างกายที่ผอมบางของเหวยซงถูระเบิดพลังอันยิ่งใหญ่ออกมา พยายามที่จะพุ่งไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง:

"ปกติแล้วผมก็ทำงานให้พวกคุณเหมือนกับวัวกับม้าแล้ว! เหมือนทาสแล้ว! พวกคุณยังต้องการอะไรอีก!"

"ผมบอกแล้วว่าจะย้ายออกไป! พวกคุณยังต้องการอะไรอีก!"

"พวกคุณอยากจะบังคับให้ผมตายใช่ไหม! ผมจะบอกให้รู้ว่าผมไม่ตายหรอก!"

"พวกคุณคิดว่าสามารถทำอะไรกับเพื่อนร่วมงานของผมได้ตามใจชอบเหมือนที่ทำกับผมแล้ว! พวกคุณคิดผิดแล้ว!"

มีดสามคมที่คมกริบก็แกว่งไปมาในห้องครัวที่แคบ ๆ แล้วก็ข่วนกับประตูจนเกิดเป็นรอยยาว

นี่เป็นเครื่องมือที่ช่างตีเหล็กเก่า ๆ ได้ขัดอย่างพิถีพิถัน!

ชายชราและหญิงชราก็หันหลังแล้ววิ่งไปทันที: "ไปแจ้งตำรวจ! ไปแจ้งตำรวจ!"

ป้าก็กลัวจนใบหน้าบิดเบี้ยว แล้วก็ถอยหลังอย่างเซื่องซึม ร่างกายของเธอก็ชนเข้ากับกระจก จนกระจกหล่นลงมาแล้วแตกเป็นเสี่ยง ๆ

ในขณะนั้นก็มีเสียงของชายหนุ่มจากข้างนอก: "คุณปู่ คุณย่า! เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรที่บ้านเหรอ?"

เสียงของชายชราก็ดังขึ้นมาอย่างดีใจ: "เซี่ยงหมิง! ในที่สุดแกก็กลับมาแล้ว! ยังพาเพื่อน ๆ มาด้วย! ดีมาก! ดีมาก!"

"เร็ว! พวกแกรีบเข้าไป! มีอาชญากรเข้ามาในบ้านเราแล้วทำลายข้าวของ! รีบเข้าไปจัดการกับพวกมันซะ!"

เยาวชนหลายคนเมื่อได้ยินดังนั้นก็เลือดลมสูบฉีด แล้วก็เปิดประตูแล้วกรูกันเข้ามา

แต่มีดที่คมกริบก็ทำให้พวกเขาสงบลงในทันที

ชายหนุ่มที่อยู่หัวหน้าก็มองไปที่เหวยซงถูที่ถือมีดสั้นอยู่ในมือและดวงตาแดงก่ำ: "เฮ้! คนตระกูลเว่ย! นายบ้าไปแล้วเหรอ?"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับนักเรียนของตัวเอง เหวยซงถูก็สงบลงอย่างรวดเร็ว

เฉียนจิ้นแย่งมีดสั้นมาแล้วยัดกลับเข้าไปในกระเป๋า: "พวกเราไปก่อนเถอะ! เรื่องอื่นค่อยคุยกัน! ตั๋วก็ค่อยเอาคืน!"

พี่เขยคนนี้อารมณ์รุนแรงเกินไป

คาดว่าเขาเกิดปีฉลู

นิ่งเงียบมาตลอด แต่พอถูกกระตุ้นขึ้นมาก็สามารถโกรธขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน

การระเบิดของเขาทำให้แผนการของเฉียนจิ้นไม่สามารถดำเนินต่อไปได้ เขาต้องทำให้เขาสงบลงก่อน ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดมีใครได้รับบาดเจ็บขึ้นมาก็ไม่สามารถแก้ไขได้แล้ว

เฉียนจิ้นมีวิธีที่จะจัดการกับครอบครัวนี้โดยไม่ทำให้ใครได้รับบาดเจ็บ

ชายหนุ่มที่ชื่อเซี่ยงหมิงก็พูดว่า: "นายเป็นใคร? พวกนายจะไปไหน?"

เฉียนจิ้นไม่สนใจเขา เขาหันกลับไปใช้มีดสั้นขีดฆ่าคำว่า 'คอกวัว' แล้วแก้ไขเป็น 'ห้องหนังสือ'

เขาพูดกับป้าที่กำลังตกใจ: "อาจารย์เว่ยไม่ได้เป็นคนสารเลว! เขาเป็นครูที่ยอดเยี่ยมที่สามารถสอนนักเรียนให้เข้ามหาวิทยาลัยได้!"

เซี่ยงหมิงและเพื่อน ๆ มองไปที่เหวยซงถูที่กำลังเงียบ ๆ แล้วก็เก็บผ้าห่ม แล้วพวกเขาก็เข้าใจความหมายของเขาในทันที

มีชายหนุ่มคนหนึ่งถามว่า: "อาจารย์เว่ย! นาย... นายจะไม่อยู่ที่นี่แล้วเหรอ?"

เหวยซงถูพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ

ชายหนุ่มคนนั้นก็พูดอย่างผิดหวัง: "เซี่ยงหมิง! ฉันบอกนายแล้วว่าคนในบ้านของนายควรจะเคารพอาจารย์เว่ยให้มากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นเขาก็ต้องไปในที่สุด"

ชายหนุ่มร่างอ้วนที่อยู่ข้างหลังก็ตะโกนชื่อตัวละครในเรื่อง "เดอะ เทกกิ้ง ออฟ ไทเกอร์ เมาน์เทน": "ลุงเก้าไปไม่ได้!"

"อาจารย์เว่ย! นายเป็นครูของเรานะ! ถ้านายไปแล้วใครจะติวให้เรา? หรือนายจะมาอยู่ที่บ้านฉัน? มาอยู่ที่บ้านฉันกินอยู่ฟรีเลย! ครอบครัวฉันจะเคารพนายนแน่นอน..."

"ไอ้อ้วน! อย่าพูดอะไรไร้สาระ!" เซี่ยงหมิงก็พูดอย่างแข็งกร้าว: "ไม่เป็นไร! ไม่มีคนตระกูลจางก็ยังต้องกินหมูที่มีขนเหมือนเดิมเหรอ?"

"พวกเราเพิ่งได้ข่าวตอนบ่ายนี้ไม่ใช่เหรอ? ที่ถนนไท่ซาน มีห้องเรียนขนาดใหญ่เปิดแล้ว! สภาพแวดล้อมดีมาก! เมื่อกี้ฉันก็ได้ข่าวมาอีกว่ามีครูคนใหม่มาที่ห้องเรียนนั้น"

"ฉันมีเพื่อนอยู่ที่นั่น! ฉันจะพาพวกนายไปเรียนที่นั่น! ดีกว่าเรียนกับคนตระกูลเว่ยแน่นอน!"

เฉียนจิ้นได้ยินก็หัวเราะเสียงดัง

เซี่ยงหมิงชี้หน้าเขาแล้วพูดว่า: "ไอ้สารเลว! หัวเราะอะไรของนาย? นายเป็นใครกันแน่?"

เฉียนจิ้นก็ค่อย ๆ สวมปลอกแขนสีแดง แล้วพูดว่า:

"ฉันชื่อ เฉียนจิ้น รองหัวหน้าทีมจู่โจมรักษาความปลอดภัยของถนนไท่ซาน หัวหน้าทีมใหญ่ของทีมจู่โจมแรงงาน และหัวหน้าทีมจู่โจมการเรียนรู้"

"มีเรื่องบังเอิญที่น่าสนใจมาก ห้องเรียนที่พวกนายพูดถึง ชื่อเต็มคือ 'ห้องเรียนทีมจู่โจมการเรียนรู้' ซึ่งฉันเป็นคนจัดการ"

"และที่บังเอิญไปกว่านั้นคือครูคนใหม่ที่มาที่ห้องเรียนถนนไท่ซาน ที่พวกนายพูดถึงก็คืออาจารย์เว่ยคนนี้นี่แหละ!"

เยาวชนก็ตกใจไปชั่วขณะ

เซี่ยงหมิงก็พูดโดยไม่คิด: "นายพูดไร้สาระ!"

เฉียนจิ้นหัวเราะแล้วผลักเขาออก: "จะไร้สาระหรือไม่ไร้สาระ นายก็ไปดูกับฉันได้"

"แต่ฉันขอแนะนำว่าพวกนายอย่าไปเลย เพราะไปก็เสียเปล่า! ห้องเรียนไม่ต้อนรับพวกนาย!"

พูดจบเขาก็รับม้วนผ้าห่มมาแล้วก็เดินลงไปชั้นล่างก่อน

เสียงด่าของป้าก็ดังมาจากหน้าต่างชั้นสาม แต่ก็ถูกเสียงซุบซิบของผู้หญิงที่อยู่ข้างก๊อกน้ำสาธารณะกลบไปหมด

ชายหนุ่มร่างอ้วนก็วิ่งตามมาแล้วตะโกน: "นายไม่ได้โกหกใช่ไหม? นายเป็นเฉียนจิ้นจริง ๆ เหรอ!"

เฉียนจิ้นยกแขนขึ้นให้เขาดูปลอกแขนสีแดง: "ในเมื่อพวกนายรู้จักเฉียนจิ้น ก็ควรรู้ว่าเขาเป็นรองหัวหน้าทีมจู่โจมรักษาความปลอดภัยของถนนไท่ซาน"

ใบหน้าของเยาวชนที่ตามมาก็ซีดเผือด: "แย่แล้ว!"

"ฉันบอกแล้วว่าเซี่ยงหมิง! คนในบ้านนายควรจะดีกับอาจารย์เว่ยให้มากกว่านี้ พวกนายรังแกเขามากเกินไปแล้ว!"

เฉียนจิ้นมองดูเยาวชนคนนั้น: "ถือว่านายยังมีจิตสำนึกและมีความยุติธรรมอยู่บ้าง"

"ถ้าอย่างนั้นนายก็ไปที่ห้องเรียนได้เลย! เยาวชนที่สามารถแยกแยะความถูกผิดแบบนี้ควรจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย"

เยาวชนคนนั้นก็มีความสุขทันที: "เฮ้! ขอบคุณมากครับ! หัวหน้าเฉียน!"

ชายหนุ่มร่างอ้วนก็ร้อนรนขึ้นมา: "หัวหน้าเฉียน! อาจารย์เว่ย! รอพวกเราด้วย!"

"ผมไม่ได้จะมาขออภัยนะ! นายลองถาม หม่าช่วนจื่อ ดูสิ! ผมก็เป็นแบบนี้มาตลอด! นายถามอาจารย์เว่ยก็ได้! อาจารย์เว่ยครับ! แม่ของผมก็เคยให้สมุดบันทึกกับนายเพื่อเป็นของขวัญในการสอนพิเศษให้ผมนะ!"

เหวยซงถูพยักหน้า: "พวกเขาทั้งห้าคนเป็นเยาวชนที่ดี"

เฉียนจิ้นพูดว่า: "ตกลง! อาจารย์เว่ยเป็นครูที่ดี! เขาไม่อยากทำลายอนาคตของพวกนาย เขายังอยากจะส่งพวกนายเข้ามหาวิทยาลัยด้วย! ถ้าอย่างนั้นพวกนายก็ไปที่ห้องเรียนถนน ไท่ซาน เถอะ"

ชายหนุ่มร่างอ้วนก็ฉลาดมาก เขารีบพูดทันที: "หัวหน้าเฉียน! ไม่ต้องห่วงครับ! พวกเราจะตัดขาดความสัมพันธ์กับเซี่ยงหมิง!"

"จริง ๆ แล้วพวกเราทนดูพฤติกรรมที่ครอบครัวเขาทำกับอาจารย์เว่ยไม่ได้เลยครับ! พวกเราเคยเตือนเขาแล้ว แต่พวกเราไม่ใช่ญาติหรือผู้นำของเขา คำพูดของพวกเราก็เลยไม่มีน้ำหนัก..."

เฉียนจิ้นโบกมือ: "ฉันเชื่อพวกนาย"

"นอกจากนี้ไม่ต้องกังวลไป! พวกเราที่ทำด้านการศึกษาไม่ทำเรื่องการตัดขาดความสัมพันธ์! ตราบใดที่พวกนายเป็นเยาวชนที่ดีและซื่อสัตย์ ห้องเรียนของเราก็ยินดีต้อนรับพวกนาย!"

เยาวชนก็ถอนหายใจโล่งอก

เฉียนจิ้นพูดต่อ: "ในชีวิตนี้ฉันเกลียดคนสองประเภท! ประเภทแรกคือคนที่ทำเรื่องการตัดขาดความสัมพันธ์! ประเภทที่สองคือคนที่ไม่ได้ตัดขาดความสัมพันธ์กับครอบครัวของเซี่ยงหมิง!"

เยาวชนก็มองหน้ากัน แล้วก็วิ่งหนีไป

เซี่ยงหมิงก็ตะโกนเรียกพวกเขา

ยิ่งเขาตะโกนเสียงดังเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งวิ่งเร็วขึ้นเท่านั้น