บทที่ 99: แบบอย่างในการศึกษา

เวลาพักร้อนสิ้นสุดลง เฉียนจิ้นถือสุนทรพจน์ที่ห่อด้วยกระดาษหนังสัตว์ ปั่นจักรยานยี่ห้อ หยงจิ่วผ่านถนนเจียเฟิงที่เป็นน้ำแข็งตรงไปยังอาคารสำนักงานของสำนักงานใหญ่สหกรณ์อุปโภคบริโภค
น้ำค้างแข็งสีขาวหน้าอาคารถูกเหยียบจนกลายเป็นเศษน้ำแข็งสีน้ำตาลเทา กรอบหน้าต่างเหล็กสีเขียวของสำนักงานประชาสัมพันธ์มีลวดลายน้ำแข็งเกาะอยู่ ข้างในมีเสียงนาฬิกาแขวนดังหึ่ง ๆ
เวลาแปดโมงตรง

เฉียนจิ้นผลักประตูเข้าไปพร้อมกับความหนาวเย็น

บนโต๊ะทำงานของ หัวหน้าแผนกเผิง มีต้นฉบับสองฉบับที่มัดด้วยเชือกสีแดง เว่ยสยงถู นั่งอย่างสงบอยู่บนเก้าอี้ยาวไม้

ชายหนุ่มสองคนที่สวมชุดทำงานผ้าฝ้ายสีน้ำเงินนั่งอยู่ข้างตู้เก็บเอกสารที่สีหลุดลอก ต้นฉบับที่อยู่ในมือของพวกเขามีขอบที่รุ่ยแล้ว ดูเหมือนว่าพวกเขาเป็นคนที่มีความสามารถที่จะต้องกล่าวสุนทรพจน์ในการประชุมการเรียนรู้ด้วยเหมือนกัน

เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ถือกระติกน้ำร้อนเหล็กสองใบเข้ามา ตัวกระติกมีคำว่า 'แผนกที่ก้าวหน้า' ที่ทาด้วยสีแดงซึ่งลอกออกไปครึ่งหนึ่งแล้ว

"เสี่ยวเฉียน เสี่ยวเว่ย เสี่ยวจาง เสี่ยวเหมา พวกนายจิบน้ำให้ชุ่มคอก่อน ฉันจะดูต้นฉบับ" หัวหน้าแผนกเผิงเดินเข้ามา รับกระติกน้ำร้อนแล้ววางลงบนโต๊ะ ใบชาในแก้วกระเบื้องก็หมุนวน

กลิ่นหอมเข้มข้นของชาแดงก็ลอยออกมาพร้อมกับไอน้ำ

เฉียนจิ้นรู้ว่าถ้าเขาจะให้ของขวัญกับผู้นำระดับนี้ เขาไม่สามารถใช้ชา ต้าหงเป่า ที่ราคาหลายสิบหยวนต่อกิโลกรัมได้

ไม่สามารถหลอกผู้เชี่ยวชาญที่ปากจัดเหล่านี้ได้หรอก!

ต้นฉบับของทั้งสองคนวางอยู่บนโต๊ะแล้ว ส่วนอีกสองคนก็รีบยื่นต้นฉบับของตัวเองขึ้นไป

หัวหน้าแผนกเผิงสวมแว่นตาแล้วก็สวมปลอกแขนผ้าฝ้ายสีน้ำเงิน แล้วก็เริ่มอ่านอย่างเงียบ ๆ

เสี่ยวจางและเสี่ยวเหมามีประสบการณ์มาก พวกเขายื่นต้นฉบับของตัวเองก่อนเพื่อให้ผู้นำอ่านจากของตัวเองก่อน นี่เรียกว่า 'การตัดสินจากความประทับใจแรก'

หัวหน้าแผนกเผิงอ่านเร็วมาก พอเห็นต้นฉบับของเว่ยสยงถูก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า:

"ต้นฉบับของเสี่ยวเว่ยเรื่อง 'การสำรวจคลื่นและพูดคุยเรื่องการขายส่ง' ไม่เลวเลย การเรียงลำดับมีรูปแบบเหมือนบทบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ 'People's Daily'"

"หัวหน้าจ้าว! คุณเคยเป็นนักเขียนให้ผู้นำระดับจังหวัดมาก่อน คุณมาดูหน่อยสิ"

มีชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าเหลี่ยมกำลังพิงกรอบหน้าต่างสีเขียวที่สีหลุดไปครึ่งหนึ่งแล้วสูบบุหรี่อยู่ พอได้ยินดังนั้น เขาก็เคาะขี้เถ้าบุหรี่ลงในแก้วเซรามิก แล้วก็หยิบต้นฉบับขึ้นมาดู

เขากวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว หัวหน้าจ้าวก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า:

"สุนทรพจน์ของสหายคนนี้ใช้ได้เลยนะ เขาเริ่มจากการที่สหกรณ์อุปโภคบริโภคสนับสนุนการก่อสร้างท่าเรือ ซึ่งไม่เพียงแต่ช่วยให้หน่วยงานของเรามีสิทธิ์ในการพูดในการประชุมการเรียนรู้ แต่ยังช่วยกระชับความสัมพันธ์ระหว่างสองหน่วยงานอีกด้วย..."

"ส่วนนี้ดีมากเลย มีการอ้างอิงถึงบทบรรณาธิการล่าสุด - การควบคุมประเทศจะนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่ และความก้าวหน้าอย่างรวดเร็วจะช่วยให้เราบรรลุเป้าหมาย ต่อท้ายด้วยบทกวีของ ถัง ที่ว่า เมื่อลมแรงมา เราจะแล่นเรือไปในทะเล..."

"ส่วนท้ายก็จบได้ดีมาก เชื่อมโยงจิตวิญญาณของการประชุมคณะกรรมการกลางพรรคครั้งที่ 7 เข้ากับการก่อสร้างท่าเรือ..."

หลังจากอ่านต้นฉบับจบแล้ว หัวหน้าจ้าวก็พอใจมาก:

"ไม่น่าเชื่อเลยว่าในแผนกคลังสินค้าและการขนส่งของพวกเรามีคนเก่งมากมาย เสี่ยวเว่ยเป็นสหายคนไหน? ความสามารถในการเขียนแบบนี้สามารถไปเป็นบรรณาธิการที่สำนักพิมพ์ได้เลยนะ"

เว่ยสยงถูยกมือขึ้นด้วยความเขินอาย ใบหน้ายิ้มแย้มเล็กน้อย

เฉียนจิ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ

เจ้านี่เป็นนักเขียนด้วยเหรอ?

เขาสังเกตเห็นสายตาของหัวหน้าจ้าวที่มองเว่ยสยงถูอย่างให้ความสำคัญ คาดว่าชะตาชีวิตของเว่ยสยงถูอาจจะเปลี่ยนไปเพราะสุนทรพจน์นี้แล้ว

ถ้ารู้ว่าพี่เขยของเขามีความสามารถในการเขียนที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ เมื่อคืนเขาจะไปเขียนอะไรให้ยุ่งยากทำไม?

มีเวลาและพลังงานแบบนั้น ไป "ทำความสะอาด" ให้ตัวเองดีกว่า จะได้ไม่ต้องมายุ่งยากซักกางเกงในในตอนเช้า

ดูเหมือนว่าผู้นำกำลังจะเลือกต้นฉบับของเว่ยสยงถูแล้ว

แต่ในขณะนั้น ชายหนุ่มที่ชื่อจางก็เริ่มร้อนรนขึ้น เขาเดินไปข้างหน้าแล้วเงยหน้าขึ้นพูดว่า "ผู้นำทั้งสองครับ! ผมขอเสนอตัวเองครับ ขอให้ผู้นำทั้งสองดูต้นฉบับของผมอย่างละเอียดอีกครั้งครับ"

"ต้นฉบับของผมได้ขอคำแนะนำจากผู้นำประชาสัมพันธ์ของเขต เฉิงหนาน และได้แก้ไขถึงสามครั้ง น่าจะยังใช้ได้นะครับ"

เฉียนจิ้นรู้สึกตกใจเล็กน้อย

ลูกน้องในยุคนี้กล้าหาญขนาดนี้เลยเหรอ?

กล้าที่จะตั้งคำถามกับความคิดเห็นของผู้นำโดยตรงและยังนำผู้นำที่ใหญ่กว่ามาข่มด้วย?

สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าคือหัวหน้าแผนกเผิงใจดีจริง ๆ เขายังคงหยิบต้นฉบับของเขาขึ้นมาอ่านอีกครั้ง:

"ต้นฉบับของเสี่ยวจางเรื่อง 'หัวใจสีแดงสดใสที่ส่องสว่างบนท้องทะเลสีคราม' ก็ดีมากจริง ๆ มีสไตล์การเขียนของ หลิวชิง และการคำนวณของ หัวหลัวเกิง"

เขาถอดแว่นตาออก แล้วเป่าลมใส่เลนส์ แล้วก็มองดูอย่างละเอียด

ส่วนอีกคนหนึ่งชื่อเสี่ยวเหมา ไม่รู้ว่าได้รับแรงบันดาลใจจากเพื่อนร่วมงานหรือเปล่า เขาวางแก้วชาลงบนโต๊ะแล้วก็เงยหน้าขึ้น:

"ขอให้หัวหน้าแผนกเผิงดูต้นฉบับของผมเรื่อง 'บทกวีจิตวิญญาณแห่งการปฏิวัติของคนงานสหกรณ์สมัยใหม่' ด้วยครับ!"

กระดุมเม็ดที่สองของเสื้อสูท จงซานของเขาถูกติดแน่น สายนาฬิกาเซี่ยงไฮ้ ที่โผล่ออกมาจากแขนเสื้อก็พันด้วยด้ายสีแดงเป็นวง:

"ผมยังได้ขอคำแนะนำจากอาจารย์หลิวที่โรงเรียนพรรคในเมืองด้วย ข้างในมีการใส่คำสั่งล่าสุดจากส่วนกลางสามที่ด้วยครับ"

เฉียนจิ้นรู้สึกว่าเขาควรจะพูดอะไรบ้างไหม?

ไม่งั้นเขาดูเหมือนคนไม่ดีไปเลย

และในขณะนั้น หัวหน้าแผนกเผิงและหัวหน้าจ้าวก็มองมาที่เขาจริง ๆ!

เฉียนจิ้นงุนงง แล้วเขาจะพูดอะไรดีล่ะ?

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ยกแก้วชาขึ้น "ขอน้ำเพิ่มหน่อยครับ ชาแดงนี่หอมจริง ๆ"

หัวหน้าจ้าวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ แล้วก็รีบเทน้ำให้เขา "ดื่มดี ๆ นะ ให้ชุ่มคอ"

เฉียนจิ้นหัวเราะแห้ง ๆ "ขอบคุณครับผู้นำ"

หัวหน้าแผนกเผิงใช้ดินสอสีแดงและสีน้ำเงินวาดบนต้นฉบับของเสี่ยวเหมา:

"จริงอยู่ สุนทรพจน์ของสหายเหมาเหวินเฟยนั้นเต็มไปด้วยพลังงาน แต่ภาษาในบทกวีของคุณมากเกินไป ซึ่งไม่ค่อยเหมาะสมที่จะใช้ในรายงานการทำงาน และยิ่งไม่เหมาะสมที่จะใช้ในการประชุมการเรียนรู้ที่เป็นแบบอย่างของหน่วยงานพันธมิตรของเราในครั้งนี้"

"แต่ผมคิดว่าการปฏิวัติต้องมีแรงผลักดันที่จะไปคว้าดวงจันทร์!" เหมาเหวินเฟยพูดอย่างมีพลัง

"เมื่อปีที่แล้วตอนที่เกิดแผ่นดินไหวใหญ่ที่หลานโจว พวกเราทีมขนถ่ายไม่ได้นอนเลยหนึ่งวันหนึ่งคืน ก็เพราะว่าเรามีจิตวิญญาณนี้แหละครับ!"

"เมื่อเดือนที่แล้วตอนที่เรารีบขนปุ๋ยช่วยเหลือภัยพิบัติ พวกเราทีมขนถ่ายก็เหนื่อยมากแล้วจากการทำงานล่วงเวลา แต่หลังจากได้รับคำสั่งแล้วเราก็ยังคงแสดงจิตวิญญาณแห่งการปฏิวัติ และปฏิบัติตามคำสั่งของผู้นำอย่างไม่ลดละเพื่อชัยชนะ..."

เขาพูดอย่างมีพลัง เขาก็อดไม่ได้ที่จะวาดรูปโค้งในอากาศ เฉียนจิ้นฟังแล้วก็เลือดลมสูบฉีดจนเกือบจะตะโกนว่า 'ไฮล์ ฮิตเลอร์!'

ในช่วงสิบปีที่ผ่านมาได้สร้างเยาวชนที่แข็งกร้าวและไม่ยอมจำนนต่ออำนาจขึ้นมาหลายคน และตอนนี้ในที่สุดเขาก็ได้เห็นพวกเขาในแผนกประชาสัมพันธ์แล้ว

"...ด้วยลมแห่งการควบคุมประเทศ เราต้องเป็นผู้บุกเบิกของยุคนี้!"

หลังจากเหมาเหวินเฟยพูดจบ เขาก็ตบมืออย่างแรง หัวหน้าจ้าวก็ยิ้มแล้วปรบมือให้เขา:

"อืม! สหายคนนี้มีจิตวิญญาณที่น่าชื่นชมจริง ๆ สหายทุกคนควรเรียนรู้จากเขา!"

คนอื่น ๆ ในสำนักงานก็ทนหัวเราะไม่ไหวและปรบมือให้

สุดท้ายแล้วเรื่องนี้ก็ถูกตัดสินโดย เผิงโหย่วเหลียง เขาพูดกระซิบกับหัวหน้าจ้าว แล้วก็พูดอย่างใจเย็น:

"สุนทรพจน์ของสหายเหมาเหวินเฟยสามารถเก็บไว้ใช้ในรายงานการทำงานของวันปีใหม่ได้"

"สุนทรพจน์ของสหายจางตันซินสามารถส่งไปที่ 'วารสารวรรณกรรมสหกรณ์' ของระบบสหกรณ์อุปโภคบริโภคของเราได้"

"ต้นฉบับของสหายเว่ยสยงถูให้พิมพ์ออกมา 100 ฉบับ และส่งไปยังหน่วยงานระดับรากหญ้าเพื่อการเรียนรู้"

"ส่วนสหายเฉียนจิ้น! คุณแก้ไขต้นฉบับเล็กน้อย แล้วคุณจะเป็นตัวแทนของแผนกคลังสินค้าและการขนส่งเพื่อกล่าวสุนทรพจน์ในครั้งนี้"

เฉียนจิ้นมองดูชาแดงที่ลอยอยู่ในแก้ว แล้วก็ทำหน้ามึนงงเหมือนหมาฮัสกี้มองผู้นำ

หัวหน้าจ้าวก็เห็นด้วยมาก "ต้นฉบับของเฉียนจิ้นนี่ใช้ได้เลยนะ 'สามตรวจสอบสามดู สามคัดกรองสามข้อสังเกต' เขาได้สรุปมาอย่างเป็นระบบมาก"

"วิธีวิเคราะห์จิตวิทยาของอาชญากรค้าของเถื่อนนี่เจ๋งที่สุดเลยนะ ผมเคยเห็นงานวิจัยทางจิตวิทยาจากต่างประเทศในหนังสือพิมพ์เท่านั้น ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นการประยุกต์ใช้จริงในหน่วยงานของเรา ดีมากจริง ๆ!"

เฉียนจิ้นเกาหัว

เหมาเหวินเฟยรู้สึกหดหู่มาก เขาก็เลยถามว่า "ผู้นำครับ! พวกเราสามารถศึกษาต้นฉบับของสหายเฉียนจิ้นล่วงหน้าได้ไหมครับ?"

เผิงโหย่วเหลียงชี้ไปที่เอกสารสีแดงที่ติดอยู่บนผนัง:

"ในสุนทรพจน์ของเขา สำนวนการเขียนแย่กว่าของพวกคุณสามคน และแย่กว่าของเสี่ยวเว่ยมาก แต่เนื้อหามันเป็นของจริงนะ"

"ดูเอกสารที่ส่งมาจากจังหวัดสิ มันคือ 'ประกาศเกี่ยวกับการประชาสัมพันธ์ต้นแบบที่ก้าวหน้า' ที่เพิ่งออกเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว"

"ตอนที่ฉันให้พวกนายเขียนต้นฉบับ ฉันกำชับพวกนายแล้วไม่ใช่เหรอว่าต้องลงมือทำจริง และห้ามเขียนอะไรที่มันจอมปลอม?"

ตอนนี้เฉียนจิ้นก็ได้เวลายืดอกแล้ว

เขาทำตามคำสั่งของเผิงโหย่วเหลียงอย่างเคร่งครัด โดยสรุปเนื้อหาจากหนังสือที่เกี่ยวกับการปราบปรามการลักลอบนำเข้าสินค้าในท่าเรือ

เมื่อเลือกสุนทรพจน์ได้แล้ว ขั้นตอนต่อไปก็คือการเตรียมตัว

เผิงโหย่วเหลียงยื่นกระดาษต้นฉบับให้เฉียนจิ้นหนึ่งแผ่น

นี่เป็นกระดาษต้นฉบับยี่ห้อ เติ้งทา ที่จัดทำพิเศษสำหรับคณะกรรมการเมือง บนหัวกระดาษมีรูปภาพของคนงาน เกษตรกร และทหารที่ปั๊มด้วยผงสีทอง

ทั้งสี่คนเดินออกจากสำนักงาน เฉียนจิ้นก็ยื่นต้นฉบับของตัวเองให้พี่เขย "ช่วยปรับปรุงให้หน่อยนะ"

เรื่องการคัดลอกต้นฉบับต้องให้เว่ยสยงถูรับผิดชอบอยู่แล้ว

เมื่อกี้เขาได้เห็นแล้วว่าเว่ยสยงถูมีลายมือที่สวยมาก ในด้านนี้เขาเหนือกว่าเว่ยชิงฮวนอีก

เดินออกจากสำนักงานแล้วลงมาชั้นล่าง จางตันซินก็ฉีกสุนทรพจน์ของตัวเองเป็นเศษเล็กเศษน้อยเหมือนหิมะแล้วทิ้งลงในถังขยะ

เฉียนจิ้นทำปากยู่

นิสัยเสีย

เว่ยสยงถูที่เป็นคนใจดีก็ปลอบเขา "สหายจาง! การที่สุนทรพจน์ไม่ได้รับเลือกไม่ใช่เรื่องใหญ่..."

จางตันซินก็ตกใจเล็กน้อย แล้วก็แสดงสีหน้ากระอักกระอ่วนแล้วรีบอธิบายว่า "อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายพวกคุณ ผมแค่ผิดหวังในตัวเอง"

"ก่อนหน้านี้ตอนที่ผมลงไปใช้ชีวิตในชนบท ผมกับน้องชายไปที่กองกำลังก่อสร้างในทะเลทรายทางตะวันตกเฉียงเหนือ เมื่อปีที่แล้วผมกลับมาที่เมือง แต่น้องชายของผมยังอยู่ที่นั่น เขาเป็นหมอเท้าเปล่า ไม่สามารถทิ้งหน้าที่ได้ เลยกลับมาที่เมืองไม่ได้"

"ในเทศกาลไหว้พระจันทร์ปีนี้ เขาบอกผมว่าพวกเขาขาดแคลนยานพาหนะ เขาที่เป็นหมอเท้าเปล่าต้องเดินไปหาคนไข้เสมอ ซึ่งทำให้เสียเวลามาก ถ้ามีจักรยานสักคันก็จะดีมาก"

"แต่ผมเพิ่งกลับมาอยู่ที่เมืองได้หนึ่งปี จะไปมีเงินเก็บซื้อจักรยานได้ยังไง? ผมเป็นแค่คนงานขนถ่าย ก็ไม่สามารถขอตั๋วซื้อจักรยานได้"

"บังเอิญผมรู้ว่าหน่วยงานของเราจะมีการประชุมการเรียนรู้ร่วมกับท่าเรือในครั้งนี้ รางวัลสำหรับผู้กล่าวสุนทรพจน์คือตั๋วแลกจักรยานหนึ่งคัน ผมก็เลยใช้ความพยายามอย่างมากในการเขียนสุนทรพจน์นี้ ก็เพื่อที่จะได้ตั๋วแลกจักรยานแล้วส่งไปให้น้องชายของผม!"

เฉียนจิ้นและเว่ยสยงถูเข้าใจแล้วและมองหน้ากัน

พวกเขาเคยได้รับรางวัลเดียวกันนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง

ดังนั้นเฉียนจิ้นก็เลยถามว่า "สหายจาง! นายแน่ใจนะว่าครั้งนี้รางวัลก็ยังเป็นตั๋วแลกจักรยาน?"

จางตันซินก็แน่ใจมาก "ผมดูจากประกาศของหน่วยงานแล้วครับ มันระบุรางวัลไว้ชัดเจนเลยครับ"

"สำหรับผู้กล่าวสุนทรพจน์คือตั๋วแลกจักรยานหยงจิ่ว ส่วนผู้ที่ได้รับเกียรติเป็นแบบอย่างคนอื่น ๆ จะได้รับตั๋วแลกวิทยุยี่ห้อหงเติง"

เฉียนจิ้นก็พูดโดยไม่ลังเล "ถ้าอย่างนั้นตั๋วของฉันแลกกับของนาย นายยอมไหม?"

จางตันซินมองเขาอย่างตกใจ "จริงเหรอ? ตั๋วแลกจักรยานหยงจิ่ว ราคา 200 หยวน ส่วนตั๋วแลกวิทยุหงเติง ราคา 100 หยวน ราคาต่างกันหนึ่งเท่าเลยนะ!"

เขาก็คิดได้ทันที "โอ้! นายอยากให้ฉันจ่ายส่วนต่างให้ใช่ไหม?"

เฉียนจิ้นส่ายหัว "ฉันมีจักรยานแล้ว ดังนั้นตั๋วแลกจักรยานก็ไม่จำเป็นสำหรับฉัน"

"แต่นายต้องการตั๋วแลกจักรยานเพื่อไปทำเรื่องที่ถูกต้อง พวกเราเป็นครอบครัวของคนงานและเกษตรกร ดังนั้นฉันคิดว่าฉันจะช่วยออกแรงในเรื่องนี้บ้าง ก็ถือว่าได้ช่วยเหลือสุขภาพของประชาชนทางตะวันตกเฉียงเหนือด้วย"

จางตันซินก็กลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว แล้วก็พูดอย่างลังเล "ฉันไม่ได้เตือนนายนะ! นายคิดให้ดี ๆ นะ มันต่างกันถึงหนึ่งร้อยหยวนเลยนะ!"

คนงานขนถ่ายและคนงานขนส่งอย่างพวกเขา ทำงานทั้งปีก็ยังเก็บเงินได้ไม่ถึงหนึ่งร้อยหยวนเลย

เฉียนจิ้นโบกมือ "เฮ้! ไม่เป็นไรหรอก พวกเราชนชั้นกรรมาชีพเน้นเรื่องความรู้สึก ไม่ได้เน้นเรื่องเงิน!"

เว่ยสยงถูจับมือเขาอย่างจริงจัง "สหายเฉียนจิ้น! จิตสำนึกของคุณน่านับถือมาก!"

เฉียนจิ้นก็จริงจังเช่นกัน "น่าจะค่าพอที่จะฝากชีวิตของน้องสาวให้ได้ไหมล่ะ?"

เว่ยสยงถูหัวเราะแห้ง ๆ "ในสถานการณ์ที่จริงจังแบบนี้ พวกเราไม่พูดเรื่องน้องสาวนะ"

ทันใดนั้น จางตันซินก็รู้สึกขอบคุณเฉียนจิ้นมาก

ส่วนเหมาเหวินเฟยก็เดินเข้ามาถาม "สหายเฉียนจิ้น! แล้วนายจะให้โอกาสในการกล่าวสุนทรพจน์กับฉันได้ไหม?"

"ฉันก็มีเหตุผลที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เหมือนกัน ถ้าฉันได้รับโอกาสในการกล่าวสุนทรพจน์แล้วถูกหน่วยงานยกย่องให้เป็นตัวอย่าง ฉันก็จะมีโอกาสได้ออกจากทีมขนถ่ายแล้วไปทำงานในตำแหน่งการขาย!"

เฉียนจิ้นได้ยินดังนั้นก็คิดในใจว่า 'ไอ้เจ้านี่มันอยากกินพุดดิ้งมากไปแล้วนะ!'

การเป็นผู้กล่าวสุนทรพจน์ยังมีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอ?

ทำไม เผิงแก่ ไม่บอกเขาล่วงหน้า? ไม่งั้นเขาจะยอมยกโอกาสนี้ให้คนอื่นไปได้ยังไง?

เขาจะยอมใช้เวลาสองวันโดยที่ไม่ทำอะไรเลย เพื่อที่จะสร้างสุนทรพจน์ที่เต็มไปด้วยเนื้อหาและสำนวนการเขียนที่ยอดเยี่ยม ลายมือก็สวยงาม เพื่อที่จะได้เป็นผู้กล่าวสุนทรพจน์ที่สมบูรณ์แบบ!

เฉียนจิ้นเองก็อยากไปทำงานในตำแหน่งการขายมาก ตอนนี้ต่อให้พี่เขยของเขามาแย่งโอกาสนี้ เขาก็จะต่อสู้สุดกำลัง!

ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธอย่างสุภาพว่า "ไม่ได้หรอก"

เหมาเหวินเฟยไม่พอใจ

เฉียนจิ้นก็ปล่อยให้เขาเป็นแบบนั้น?

เขาตามรบกวนเฉียนจิ้นตลอดเวลาเพื่อที่จะแย่งชิงโอกาสในการกล่าวสุนทรพจน์นี้

เฉียนจิ้นเข้าห้องน้ำ เขาก็ตามไปในห้องน้ำด้วย

สุดท้ายแล้วเฉียนจิ้นก็โกรธ "เมื่อกี้หัวหน้าแผนกเผิงก็บอกแล้วว่าการประชาสัมพันธ์ต้องแสดงให้เห็นถึงคนและเรื่องราว นายเองก็ทำได้ไม่ดี จะมาหาฉันทำไม?"

"อยู่ห่าง ๆ จากฉันหน่อย ฉันต้องจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อขึ้นเวที"

พอเหมาเหวินเฟยเห็นว่าโอกาสในการแลกเปลี่ยนต้นฉบับหมดไปแล้ว เขาก็เปิดก๊อกน้ำตรงหน้าเฉียนจิ้นจนสุด

น้ำประปาไหลออกมาดัง "ชู่วว" แล้วก็กระเซ็นไปทั่วบนป้ายกระเบื้องเคลือบที่เขียนว่า "ประหยัดน้ำ" แล้วก็กระเด็นไปที่เสื้อของเฉียนจิ้น

ใบหน้าของเฉียนจิ้นเปลี่ยนไปทันที แต่เขาก็หัวเราะแล้วหันหลังเดินไป

ไอ้ลูกหมานี่คงตั้งใจจะยั่วให้เขาโมโห เพื่อให้เขาลงมือทำร้ายคนแล้วจะถูกตัดสิทธิ์จากการเป็นผู้กล่าวสุนทรพจน์!

ไว้ค่อยจัดการกับมันทีหลัง!

การประชุมการเรียนรู้เริ่มตอนสิบโมงเช้าที่ห้องประชุมใหญ่ของสำนักงานใหญ่สหกรณ์อุปโภคบริโภค มีคนมาเข้าร่วมประชุมเยอะมากจนเต็มห้องประชุม

เฉียนจิ้นติดผ้ากอซไว้ที่หน้าผาก ซึ่งเป็นความคิดของเผิงโหย่วเหลียง เพื่อให้คนงานที่เข้าร่วมประชุมคิดว่าเขาได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับอาชญากรค้าของเถื่อน

ครั้งที่แล้วที่เข้าร่วมการประชุมยกย่อง เฉียนจิ้นนั่งอยู่ในกลุ่มคน แต่ครั้งนี้เขานั่งอยู่แถวหน้า

หน้าโต๊ะของเขามีผ้าไหมสีแดงคลุมอยู่ น้ำชาในแก้วกระเบื้องมีสีเหมือนเลือด

การประชุมก็เริ่มขึ้น

ผู้นำก็กล่าวสุนทรพจน์

ตัวแทนของแบบอย่างในการเรียนรู้ก็ขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์

เฉียนจิ้นฟังการกล่าวสุนทรพจน์สองสามครั้งแล้วก็ถอนหายใจโล่งอก

รอบนี้ชนะแน่ ๆ

อะไรกันนักกันหนาเนี่ย?

ส่วนใหญ่ก็ยังเป็นเรื่องของการสร้างงานด้านจิตวิญญาณแบบเก่า ๆ แต่พวกเขาลืมดูหัวข้อรองของการประชุมการเรียนรู้ครั้งนี้เหรอไง?

'ทำงานหนักเพื่อการบรรลุเป้าหมายที่ทันสมัยสี่ประการ'

ประเทศกำลังจะเปลี่ยนไปแล้ว

เขารู้ว่าสุนทรพจน์ของเขาจะต้องโดดเด่นอย่างแน่นอน

ก่อนที่จะถึงคิวของสุนทรพจน์ของเขา เขาก็เริ่มโดดเด่นแล้ว

เมื่อถึงคิวที่ต้องแนะนำวีรกรรมการปราบปรามการลักลอบนำเข้าสินค้าของเขากับเว่ยสยงถู หัวหน้าแผนกเผิงก็เป็นคนกล่าวสุนทรพจน์ด้วยตัวเอง โดยกล่าวว่า 'สหายเฉียนจิ้นและเว่ยสยงถูเผชิญหน้ากับศัตรูที่มากกว่าสิบเท่าโดยไม่มีความกลัว' 'กล้าที่จะโจมตีและกล้าที่จะชนะ'

เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์เป็นคนนำการปรบมือ คนงานก็ปรบมือตามอย่างบ้าคลั่งจนฝุ่นบนกรอบหน้าต่างก็ร่วงลงมา

วีรกรรมของคนอื่น ๆ คือการช่วยทรัพย์สินของรัฐจากไฟหรือน้ำ การทำงานอย่างขยันขันแข็งในหน้าที่ หรือการก้าวข้ามเทคโนโลยีที่ก้าวหน้า

วีรกรรมเหล่านี้ก็เป็นสิ่งที่ดี แต่ไม่มีความขัดแย้งและขาดจุดเด่น คนงานก็เลยฟังอย่างง่วงนอน

พอถึงคิวของเฉียนจิ้นและเว่ยสยงถู มันก็มีเรื่องความขัดแย้งที่เกี่ยวข้อง และในขณะนั้นก็มีคนลงน้ำ มีคนปีนเรือ และมีคนต่อสู้กันโดยตรง คนงานก็เลยฟังอย่างตื่นตัว

หัวหน้าแผนกเผิงเป็นนักประชาสัมพันธ์ที่มีประสบการณ์ เขาเข้าใจว่าคนงานต้องการฟังอะไร เขาเล่าเรื่องการจับกุมเหมือนกับนิยายกำลังภายใน:

"...เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูในตอนนั้น สหายเฉียนจิ้นไม่มีสีหน้าหวาดกลัวและมั่นคงเหมือนภูเขา เขาใช้กวาดขาจนคนนั้นล้มลงไปบนเสา..."

"สหายเว่ยสยงถูยิ่งยอดเยี่ยมกว่านั้นอีก มีผู้กระทำความผิดสามคนเข้าใกล้เขาจากสามทิศทาง ในช่วงเวลาสำคัญนั้นเขาคิดถึงเรื่องราวของกองพัน หยางเกินซือ ที่กล้าที่จะต่อสู้กับศัตรูด้วยมีดในสงครามต่อต้านการรุกรานสหรัฐฯ และเกาหลี แล้วเขาก็ยกเหล็กชะแลงขึ้นเหมือนดาบปลายปืน จนบังคับให้คนร้ายทั้งสามคนไปจนมุมในห้องโดยสารของเรือ..."

เฉียนจิ้นหันกลับไปหาเว่ยสยงถู

แล้วเขาก็เห็นเว่ยสยงถูที่อ้าปากกว้างจนสามารถยัดกำปั้นเข้าไปได้

คนงานก็ชอบการบรรยายแบบนี้จริง ๆ เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องอย่างไม่เคยมีมาก่อน

ข้างหลังมีคนงานหญิงคนหนึ่งปรบมืออย่างตื่นเต้น จนลูกไหมพรมที่เธอแอบถักก็หล่นลงพื้น แล้วก็กลิ้งไปที่เท้าของเฉียนจิ้น

เฉียนจิ้นเก็บลูกไหมพรมขึ้นมาแล้วยื่นให้เธอ คนงานหญิงหน้าแดงแล้วมองเขาด้วยความเขินอาย สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหลงใหล

สายตาของเฉียนจิ้นมีแต่การไล่ตามเป้าหมายในการสร้างสังคมนิยมเท่านั้น

ถึงคิวที่เขาต้องขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์แล้ว

พอเขาเดินออกไป ก็มีผู้นำคนหนึ่งติดดอกไม้สีแดงขนาดใหญ่ไว้ที่หน้าอกของเขา เหมือนกับเจ้าบ่าวเลย

เฉียนจิ้นคำนวณไม่ผิดพลาด

สุนทรพจน์ของเขายอดเยี่ยมกว่าของคนอื่น ๆ จริง ๆ

เพราะสุนทรพจน์ของเขามีเนื้อหาที่แท้จริง:

สามตรวจสอบสามดู ต้องตรวจสอบว่าเสาผูกเรือมีการเติมตะกั่วหรือไม่ ตรวจสอบว่าสมอเรือมีการเชื่อมหรือไม่ ตรวจสอบว่าเส้นระดับน้ำของเรือบรรทุกสินค้าตรงกับน้ำหนักสินค้าหรือไม่ และต้องดูว่าร่องรอยที่ทิ้งไว้บนเรือตรงกับรายการสินค้าหรือไม่ ดูว่าพฤติกรรมของลูกเรือปกติหรือไม่ ดูว่าเอกสารต่าง ๆ มีความผิดปกติหรือไม่

วิธีคัดกรองสามอย่าง ต้องคัดกรองข้อมูลส่วนตัวของลูกเรือกับข้อมูลของเรือ คัดกรองว่าแหล่งกำเนิดสินค้าปลายทางและเส้นทางการขนส่งตรงกันหรือไม่ คัดกรองความสมเหตุสมผลของการจัดประเภทสินค้า ฯลฯ

เสียงปรบมือก็ดังขึ้นมาเหมือนคลื่นอย่างต่อเนื่อง

ผลลัพธ์นี้ทำให้ผู้นำพอใจมาก

ในที่สุดเมื่อการประชุมใกล้จะสิ้นสุด ผู้นำของทั้งสองหน่วยงานก็แสดงท่าทีว่า กิจกรรมการเรียนรู้ของตัวอย่างการทำงานเหล่านี้จะเริ่มอย่างเต็มรูปแบบในสัปดาห์หน้า

ทุกวันพฤหัสบดีเวลาสี่โมงเย็น หัวหน้าทีมของท่าเรือและท่าเทียบเรือทั้งหมดจะต้องจัดการประชุมเพื่อจัดระเบียบการเรียนรู้

เข็มของนาฬิกาควอตซ์ คังบาส ที่แขวนอยู่บนผนังก็หมุนไปเรื่อย ๆ

การประชุมครั้งนี้ก็จบลงอย่างสมบูรณ์แบบด้วยประโยคของเลขาธิการสหกรณ์อุปโภคบริโภคในเมืองว่า 'การเรียนรู้ทางจิตวิญญาณต้องเข้าถึงสมอง และการพัฒนาความสามารถต้องได้ผลจริง'

เสื้อสีน้ำเงินและสีเทาในห้องประชุมก็ปรบมือพร้อมกัน ฝาแก้วเคลือบก็สั่นดัง "กริ๊ง ๆ ๆ" บนโต๊ะ

เหมือนกับการประชุมยกย่องครั้งที่แล้ว หลังจากการประชุมจบลง เฉียนจิ้นก็ยังคงถูกคนงานที่เข้าร่วมประชุมให้ความสนใจอย่างมาก

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม คนงานก็เริ่มแซวเขา:

"สหายเฉียนจิ้น! ช่วยเล่าเรื่องการปราบปรามการลักลอบนำเข้าสินค้าให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหม? นายเคยฝึกศิลปะการต่อสู้มาใช่ไหม?"

"ผมก็เคยฝึกศิลปะการต่อสู้มาเหมือนกันครับ อาจารย์ของผมมาจากสำนัก Wudang และเก่งเรื่อง 'ลิงขโมยลูกท้อ' เมื่อไหร่จะให้ผมได้ทดลองฝีมือหน่อยครับ?"

เฉียนจิ้นเก็บประกาศนียบัตร 'แบบอย่างในการเรียนรู้' ของตัวเองแล้วเดินออกไป แล้วก็หัวเราะแห้ง ๆ ว่า:

"ผมเคยเรียนศิลปะการต่อสู้จริง ๆ ครับ อาจารย์ของผมเป็นผู้สอนในหน่วยปืนกล และเก่งเรื่องปืนกล ยูบาจื่อ..."

ไม่ใช่แค่คนงานที่มาหาเขา

หลังจากการประชุมจบลง ผู้นำของแผนกวัสดุของสำนักงานการท่าเรือก็ติดต่อเขาโดยตรง แล้วบอกว่าหน่วยงานของพวกเขาจะรวบรวม "คู่มือประสบการณ์การต่อต้านการลักลอบนำเข้าสินค้า" และหวังว่าเฉียนจิ้นจะสามารถให้ข้อมูลบางอย่างได้

หลังจากนั้นพวกเขาก็จะจัดชั้นเรียนการเรียนรู้เกี่ยวกับการต่อต้านการลักลอบนำเข้าสินค้า และหวังว่าเฉียนจิ้นจะสามารถจัดระเบียบสุนทรพจน์สำหรับใช้เป็นตำราเรียน แล้วไปบรรยายให้กับทหารใหม่ของพวกเขา

เฉียนจิ้นก็ตอบตกลงทันที

จากนั้นเขาก็ลากเว่ยสยงถูมาแล้วพูดว่า "พี่เขย! ไว้ฉันจะร่างโครงร่างให้ นายช่วยฉันเขียนข้อมูลให้หน่วยงานพันธมิตรของเราหน่อยนะ"

เว่ยสยงถูลังเลเล็กน้อย "ตอนนี้ฉันไม่มีเวลาเท่าไหร่ หลังเลิกงานฉันต้องช่วยเด็ก ๆ และเพื่อนร่วมชั้นเรียนของญาติฉันในการบ้าน..."

เฉียนจิ้นตบไหล่เขา "อย่าพูดเรื่องไร้สาระสิ! นี่คืองาน! งานก็ต้องทำในเวลาทำงานสิ"

"หลังเลิกงานนายก็ไปช่วยทำการบ้านต่อได้เลย ส่วนในเวลาทำงานนายก็แค่จัดทำข้อมูลนี้"

"เดี๋ยวก่อน!" เขาถึงกับตกใจ "นายช่วยทำการบ้านให้เด็ก ๆ และเพื่อนร่วมชั้นเรียนของญาติด้วยเหรอ?"

"นายมีความสามารถนี้ด้วยเหรอ?"

เว่ยสยงถูพูดว่า "ฉันเข้าเรียนที่วิทยาลัยครู ไห่ปิน ตอนอายุ 14 ปี และเริ่มเป็นครูตอนอายุ 17 ปีแล้ว"

"หลังจากลงไปใช้ชีวิตในชนบท ฉันก็ยังคงอยู่ในห้องเรียนตลอด เป็นครูสอนหนังสือสำหรับผู้ไม่รู้หนังสือ เป็นครูที่โรงเรียนมัธยมของคนงาน เกษตรกร และทหาร ฉันจะไม่มีความสามารถนี้ได้ยังไง?"

เฉียนจิ้นตกใจ "นายเป็นครูมาตลอดเลยเหรอ? แล้วทำไมตอนนี้ถึงมาเป็นคนงานขนส่งที่สหกรณ์อุปโภคบริโภคได้ล่ะ?"

การที่รัฐบาลจัดให้ปัญญาชนกลับมาที่เมืองไม่ได้เป็นการจัดแบบมั่วซั่ว มีนโยบายที่เข้มงวด บุคลากรที่มีความสามารถเฉพาะทางอย่างเว่ยสยงถูควรจะถูกจัดให้อยู่ในตำแหน่งการศึกษา

เว่ยสยงถูอธิบายว่า "ตอนที่ฉันกลับมาที่เมือง ฉันควรจะถูกจัดให้อยู่ในโรงเรียนภาคค่ำสำหรับประชาชน แต่ถ้าฉันไป เสี่ยวชิงก็จะยังคงอยู่ในชนบท"

"ดังนั้นฉันจึงให้พ่อของฉันใช้เส้นสายให้เสี่ยวชิงกลับมาก่อน นายก็รู้ว่ามันอันตรายแค่ไหนสำหรับผู้หญิงสวย ๆ ที่จะไปใช้ชีวิตในชนบทในสถานที่ที่ไม่มีญาติเลย"

"พอเธอกลับมา ฉันก็ให้โอกาสนั้นกับเธอทันที เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องลงไปในชนบทอีก ส่วนฉันก็ยอมรับการจัดสรรงานของถนน และรอจนกว่าถนนจะจัดให้ฉันมาเป็นคนงานขนส่งในปีนี้ ฉันก็เลยมา"

เฉียนจิ้นตบไหล่พี่เขยของเขา

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาดีกับเว่ยสยงถู เพราะเว่ยสยงถูเป็นคนมีคุณธรรมและซื่อสัตย์ แต่ในด้านความสามารถ เขากลับดูถูกเขา คิดว่าเขาเป็นคนล้าสมัยและไม่มีความสามารถ แม้แต่ลูกยังต้องให้น้องสาวดูแล

เขารู้ว่าเว่ยชิงฮวนต้องทนลำบากแค่ไหนเพื่อที่จะช่วยพี่ชายดูแลลูก

แต่ในวันนี้ ความประทับใจของเขาที่มีต่อเว่ยสยงถูก็เปลี่ยนไปทันที

เขาไม่ได้เป็นแค่นักเขียนที่มีความสามารถ แต่ยังเป็นครูมืออาชีพด้วย

คนแบบนี้ต้องแสดงออกได้ไม่ดีในทีมขนส่งแน่นอน การโยนฉลามลงในทะเลทราย ต่อให้เป็นฉลามขาวหรือฉลามหัวค้อนก็ต้องตายอยู่ดี!

นอกจากนี้ การที่เว่ยสยงถูมาอยู่ที่ทีมขนส่งก็เพราะการเสียสละเพื่อเห็นแก่น้องสาว ซึ่งทำให้เขาชื่นชมมากขึ้นไปอีก

เป็นพี่เขยที่สมบูรณ์แบบ!

"พี่เขย! สูบบุหรี่หน่อยสิ" เฉียนจิ้นยื่นบุหรี่ให้เขาอย่างเคารพ

เว่ยสยงถูรู้สึกงง "ฉันไม่สูบบุหรี่นะ"

เขารู้สึกว่าเฉียนจิ้นดูแปลก ๆ ในวันนี้ เขาก็เลยเดินไปเอง แล้วก็เอาสมุดบันทึกออกมาเพื่อคัดลอกสารบัญของนิตยสาร 'Red Flag' ฉบับล่าสุดจากกระดานข่าวประชาสัมพันธ์

เฉียนจิ้นก็อยู่เป็นเพื่อน มีคนรีบวิ่งมา "เฮ้! เสี่ยวเฉียน เสี่ยวเว่ย! รอฉันด้วย!"

เฉียนจิ้นหันกลับไปดู คนที่มาคือ ซ่งหงปิง หัวหน้าทีมของทีมใหญ่ที่ท่าเรือเอของแผนกคลังสินค้าและการขนส่ง

ซ่งหงปิงมาถึงข้างหลังทั้งสองคนแล้วก็ยิ้มอย่างมีความสุข "หลังจากประชุมเสร็จฉันก็หาพวกนายสองคนอยู่ตลอด ไม่คิดเลยว่าพวกนายจะกลับเร็วขนาดนี้"

"ดีมาก! วันนี้พวกนายทำให้หัวหน้าทีมอย่างฉันหน้าบานเลย ดีจริง ๆ"

เฉียนจิ้นยื่นบุหรี่ ต้าเฉียนเหมิน ให้เขา "เป็นเพราะผู้นำสอนดี และเป็นเพราะองค์กรอบรมสั่งสอนครับ"

ซ่งหงปิงไม่รับบุหรี่ทั้งซอง แต่หยิบมาแค่หนึ่งมวนแล้วพูดว่า "ขอยืมบุหรี่มงคลของพวกนายไปหนึ่งมวนเพื่อรับความโชคดี"

เฉียนจิ้นรู้สึกว่าคำพูดนี้ดูแปลก ๆ

แล้วซ่งหงปิงก็เริ่มพูดอ้อมค้อม:

"พวกนายทั้งสองคนปกป้องทรัพย์สินของส่วนรวมไว้ได้ดีมาก แต่องค์กรก็ไม่ลังเลที่จะให้รางวัลกับคนที่มีความสามารถนะ ครั้งที่แล้วที่เข้าร่วมการประชุมยกย่องของหน่วยงานเรา พวกนายได้รับรางวัลเป็นตั๋วแลกจักรยานใช่ไหม?"

เฉียนจิ้นเริ่มมีสัญญาณเตือนภัยในใจ

เว่ยสยงถูก็ตอบอย่างซื่อสัตย์ "ใช่ครับ"

ซ่งหงปิงหัวเราะ "ได้ยินว่าครั้งนี้ได้รางวัลเป็นตั๋วแลกจักรยานอีกสองใบเลยเหรอ? พวกนายทั้งสองคนนี่เก่งจริง ๆ"

เว่ยสยงถูก็ตอบอย่างซื่อสัตย์ "ครั้งที่แล้วใช่ครับ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ ผมได้วิทยุยี่ห้อ Hongdeng"

เขาทำท่าจะเอาตั๋วแลกมาให้ซ่งหงปิงดู

ซ่งหงปิงไม่ได้มองเขา แต่กลับมองเฉียนจิ้น แล้วก็ถอนหายใจพลางสูบบุหรี่ "มันเป็นอย่างนี้ครับ"

"คนรักของผมเปลี่ยนที่ทำงาน เมื่อก่อนเธอทำงานใกล้บ้านก็ไม่ต้องขี่จักรยาน ตอนนี้ต้องไปทำงานที่ชานเมืองแล้วครับ เฮ้อ! น่าหงุดหงิดจริง ๆ การไปทำงานและกลับบ้านก็เลยลำบากขึ้นมาทันที เสี่ยวเฉียนนายเข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม?"

เฉียนจิ้นพยักหน้า "เข้าใจครับ! หัวหน้าซ่งบอกมาเลยครับ ภรรยาของพี่ทำงานที่หน่วยงานไหน? ผมจะลองหาเส้นสายดูว่าพอจะย้ายภรรยาของพี่กลับมาได้ไหม? พี่หมายความแบบนี้ใช่ไหม?"

ซ่งหงปิงก็สำลักควันบุหรี่ออกมาทันที

เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ไม่ใช่แบบนั้นครับ เราไม่ทำเรื่องการใช้เส้นสาย"

"ฉันหมายถึงว่า ดูสิ! นายมีจักรยานอยู่แล้วหนึ่งคัน ตอนนี้ก็มีตั๋วแลกจักรยานเหลืออีกสองใบ นายสามารถเสนอราคาได้ไหม? ฉันอยากจะซื้อจากนายสักใบหนึ่ง?"

"เรื่องนี้ฉันเข้าใจ" เขาก็รีบพูดเสริม "ตั๋วแลกจักรยานเป็นของที่หายากมากในตอนนี้ ดังนั้นครั้งที่แล้วที่นายได้ตั๋วมาจากการประชุมยกย่อง ฉันก็เลยไม่กล้ามาหานาย เพราะนายก็มีแค่ใบเดียว"

"แต่ตอนนี้พวกนายมีสองใบแล้ว ดังนั้นฉันอยากให้นายเสนอราคามา..."

เฉียนจิ้นก็จนปัญญา "ต้องเสนอราคาด้วยเหรอครับ? หัวหน้าซ่งดูแลผมมาตลอด ถ้าผมมีตั๋วแลกจักรยานเหลืออยู่ ผมก็ต้องให้หัวหน้าอยู่แล้วครับ!"

ซ่งหงปิงถามว่า "นายหมายความว่ายังไง?"

เฉียนจิ้นอธิบายว่า "ตอนนี้ผมไม่มีตั๋วแลกแล้วครับ ใบแรกถูก ชิวต้าหย่ง หัวหน้าทีมขนส่งที่เป็นปัญญาชนของท่าเรือเราแลกไปเมื่อสองสามวันก่อนครับ"

"ส่วนตั๋วอีกใบเมื่อกี้ ผมยังไม่ทันได้อุ่นมันเลย ก็ถูก จางตันซิน ในหน่วยงานของเราแลกไปแล้วครับ!"

เขาหยิบตั๋วแลกวิทยุออกมาเหมือนกัน

นี่คือรางวัลของจางตันซิน

ซ่งหงปิงทำหน้าไม่เชื่อ แล้วก็ยิ้มแห้ง ๆ "งั้นเหรอ? บังเอิญอะไรขนาดนั้น"

เฉียนจิ้นพูดว่า "คุณสามารถไปถามชิวต้าหย่งและจางตันซินได้เลยครับ ถ้าผมโกหกขอให้ผมต้องตายอย่างอนาถ!"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า" ซ่งหงปิงโบกมือยิ้มแห้ง ๆ แล้วก็มองไปที่เว่ยสยงถู

เว่ยสยงถูถึงแม้จะไม่เข้าใจโลกมากเท่าไหร่ แต่เขาก็เข้าใจความหมายของซ่งหงปิงได้ เขาแบมือทั้งสองข้างแล้วพูดว่า "ตั๋วแลกของผมให้พี่เขยใหญ่ของผมไปแล้วครับ"

ซ่งหงปิงยิ่งไม่เชื่อคำพูดของเขา!

'ฉันสามารถไปถามชิวต้าหย่งได้ ไปถามจางตันซินได้ แต่จะให้ฉันไปถามพี่เขยใหญ่ของแกได้เหรอ?'

เขาพูดด้วยสีหน้าที่เป็นมิตรว่า "เสี่ยวเว่ย! ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้จะเอาตั๋วของนาย ไม่ต้องกังวลไป! หัวหน้าอย่างฉันไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล"

"ฉันจะซื้อตั๋วของนาย หรือแลกตั๋วของนาย จักรยานฟีนิกซ์ ราคา 180 หยวนใช่ไหม? ฉันจะให้นาย!"

เฉียนจิ้นแอบยู่ปาก

จะซื้อจักรยานแค่เงินอย่างเดียวพอเหรอ?

ไม่ต้องใช้ตั๋วเหรอ?

เว่ยสยงถูรู้สึกจนปัญญา "หัวหน้าซ่งครับ! ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นครับ ผมให้ตั๋วกับพี่เขยใหญ่ของผมไปแล้วจริง ๆ ครับ"

"ผมสาบานเลย... ไม่สิ! ผมขอรับรองด้วยความเป็นสมาชิกพรรค..."

"พอแล้ว! พอแล้ว!" ซ่งหงปิงก็หัวเราะเยาะ

"โอ้! คนที่ก้าวหน้านี่ไม่เหมือนใครจริง ๆ ผู้นำเล็ก ๆ อย่างฉันไม่อยู่ในสายตาของพวกเขาเลย"

เขาแกล้งทำท่าถอนหายใจแล้วส่ายหัว แล้วก็หันหลังเดินไปช้า ๆ

ลูกน้องของเขามีตั๋วสามใบแล้ว แต่กลับหายไปหมดเลยเหรอ?

เขาไม่เชื่อหรอก!

ตอนแรกเขาก็อยากจะมาหาผลประโยชน์แบบง่าย ๆ

แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้อะไรเลย

เขาเดินช้า ๆ

เพื่อให้ทั้งสองคนมีเวลาคิดทบทวน

แต่เฉียนจิ้นไม่สามารถเสียใจได้เลย เขายกตั๋วทั้งสองใบให้คนอื่นไปแล้วจริง ๆ!

ดังนั้นซ่งหงปิงก็เลยเดินจากไปพร้อมกับใบหน้าที่มืดมน

ใบหน้าของเขามืดมนจนสามารถทำให้เกิดลูกเห็บได้

แม้แต่เว่ยสยงถูที่ซื่อสัตย์ก็เข้าใจ "หลังจากนี้พวกเราคงไม่ได้สบายแล้วใช่ไหม?"

"อันดับแรก! นายต้องตัดคำว่า 'คงไม่ได้' ออกไป อันดับที่สอง! ฉันไม่ชอบความสบาย" เฉียนจิ้นไม่กลัวซ่งหงปิงเลย

หรือจะบอกว่า เขาไม่กลัวการต่อสู้เลย!

แต่เขาก็สงสัย "นายให้ตั๋วที่มีค่าขนาดนั้นกับพี่เขยใหญ่ของนายจริง ๆ เหรอ?"

เว่ยสยงถูพยักหน้า "ฉันไม่เคยโกหก"

เฉียนจิ้นพูดว่า "แต่น้องสาวของนายก็ยังไม่มีจักรยานเลยนะ!"

"นายไม่ให้น้องสาวของนาย แต่นายกลับให้พี่เขยใหญ่ของนาย? เป็นอะไรไป? นายสนิทกับพี่เขยใหญ่มากกว่าน้องสาวของนายเหรอ?"

เว่ยสยงถูพูดว่า "แน่นอนว่าไม่! ฉันกับเสี่ยวชิงสนิทกันที่สุดในโลกแล้ว!"

"แล้วเจ้าก้อนกลมล่ะ?" เฉียนจิ้นถามต่อ

เว่ยสยงถูก็ตกใจเล็กน้อย "ทั้งหมด... ทั้งหมดสนิทกันที่สุด"

เฉียนจิ้นถามต่อ "ในเมื่อนายสนิทกับอาจารย์เว่ยที่สุดแล้ว ทำไมนายไม่ให้ตั๋วกับเธอ?"

เว่ยสยงถูถอนหายใจ "พูดตามตรงนะ! ฉันคิดถึงเสี่ยวชิงเป็นคนแรกเลย แต่เสี่ยวชิงเป็นคนบอกให้ฉันเอาไปให้พี่เขยใหญ่"

"เพราะฉันไม่มีที่พักอาศัย ฉันก็เลยอาศัยอยู่ที่ห้องครัวของบ้านพี่เขยใหญ่"

"แต่ครอบครัวพี่เขยใหญ่ก็ไม่พอใจเรื่องนี้ แต่ฉันไม่มีที่ไป ถ้าฉันไม่อยู่บ้านเขา ฉันก็ต้องไปนอนข้างถนน!"

เฉียนจิ้นก็เข้าใจแล้ว "มิน่าล่ะ! เจ้าก้อนกลมถึงได้ไปอยู่หอพักครูกับอาจารย์เว่ย"

เว่ยสยงถูพูดอย่างเศร้าใจ "ใช่! เจ้าก้อนกลมเคยอยู่บ้านพี่เขยใหญ่ของฉันมาก่อน"

"แต่นายไม่ได้เป็นพ่อ นายก็ไม่รู้หรอกว่าเด็ก ๆ ชอบตื่นตอนกลางคืน แล้วก็มีเสียงดัง"

"เฮ้อ! ฉันไม่มีทางเลือกอื่นเลย ต้องยกหน้าที่การดูแลลูกสาวให้แก่น้องสาวของฉัน ฉันเป็นพี่ชายและเป็นพ่อที่... คงจะไร้ความรับผิดชอบที่สุดในโลกแล้ว!"

เฉียนจิ้นปลอบเขา "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก! นายมีสถานการณ์พิเศษนี่"

"แต่นายไม่ได้ช่วยสอนการบ้านให้ลูกของพี่เขยใหญ่เหรอ? มันไม่พอที่จะตอบแทนความสัมพันธ์ที่นายอาศัยอยู่บ้านเขาเหรอ?"

เว่ยสยงถูส่ายหัว "ไม่แค่สอนการบ้านให้น้องชายของฉัน แต่ยังสอนการบ้านให้เพื่อนร่วมชั้นเรียนอีกกว่าสิบคนด้วย"

"แต่มันไม่มีประโยชน์หรอก! ถ้าไม่เข้าใจสถานการณ์ของครอบครัวพี่เขยใหญ่แล้ว ป้าของฉัน..."

เขาพูดไปส่ายหัวไปแล้วก็ถอนหายใจ

การอาศัยอยู่ใต้ร่มเงาของคนอื่น จะไม่ก้มหัวให้ได้อย่างไร?

เฉียนจิ้นเปลี่ยนเรื่อง "แล้วนายถามฉันหน่อยสิ! ทำไมฉันไม่ให้ตั๋วกับอาจารย์เว่ยบ้างล่ะ?"

เว่ยสยงถูถามว่า "ถามเรื่องอะไรเหรอ?"

เฉียนจิ้นอธิบายว่า "ฉันก็พูดมาตลอดว่า ฉันชอบอาจารย์เว่ย อยากจะแต่งงานกับเธอ แต่เธอก็ไม่มีจักรยาน ฉันก็ไม่ได้เอาตั๋วไปให้เธอ..."

"ทำไมนายต้องให้เธอด้วย? เธอยังไม่ได้เป็นภรรยาของนายเลย ยังไม่ได้เป็นคนในครอบครัวเดียวกันเลย" เว่ยสยงถูพูดอย่างเป็นธรรมชาติ "เธอจะรับของขวัญที่มีค่าขนาดนี้จากนายได้ยังไง!"

เมื่อมองดูพี่เขยที่จริงจัง

เฉียนจิ้นถึงกับพูดไม่ออก

พี่เขยคนนี้มีทัศนคติที่ไม่มีอะไรจะพูดได้เลย

แต่การที่เขาไม่ได้ให้ตั๋วกับเว่ยชิงฮวนก็เพราะเหตุผลนี้เช่นกัน แต่เพื่อที่จะให้เขาสามารถปั่นจักรยานไปรับส่งเว่ยชิงฮวนได้ต่อไป

การที่เว่ยชิงฮวนยอมให้เขาไปรับส่ง ก็เป็นการแสดงออกอย่างหนึ่ง...

เดี๋ยวก่อน!

ไปรับส่ง!

จู่ ๆ เฉียนจิ้นก็มีความคิดที่ดี!

เขามองไปที่เว่ยสยงถูด้วยสายตาที่เปล่งประกาย "นายมีที่อยู่แล้ว! นายกับลูกสาวของนายสามารถกลับมารวมตัวกันได้แล้ว! อาจารย์เว่ย ฮิ ๆ ๆ ๆ ๆ..."

เว่ยสยงถูพูดเบา ๆ "นายอย่าหัวเราะแบบนี้สิ! ฉันรู้สึกกลัวนิดหน่อย!"