บทที่ 98: จัดตั้งโรงเรียนกวดวิชา

การทำความสะอาดโกดังเป็นงานที่สำคัญที่สุดของเฉียนจิ้นในตอนนี้

เขาได้สำรวจอย่างละเอียดแล้ว พบว่าในโกดังเก็บของเบ็ดเตล็ดมีหนูมากมาย รูหนูที่กำแพงถี่กว่ารังผึ้งอีก

ดังนั้นสิ่งแรกที่เขาทำคือยัดเจ้า หวงฉุยเข้าไป

เพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าหวงฉุยจะมีแรงสู้ เขาให้ จางอ้ายจวินหยดน้ำพริกใส่ก้นมันเล็กน้อย...

เจ้าหวงฉุยเลยไม่เกลียดเฉียนจิ้น แต่กลับไปเกลียดจางอ้ายจวินแทน

ถึงจะดูไม่เหมือนคนดีเท่าไหร่ แต่มันก็ได้ผลจริง ๆ

เมื่อเฉียนจิ้นพาคนในหน่วยรุกคืบมาทำความสะอาดโกดังอย่างจริงจัง พอเปิดประตูเข้าไป กลิ่นคาวเลือดก็พุ่งเข้าใส่หน้า ทำให้สมาชิกในทีมคิดว่าพวกเขาเข้าไปในโรงฆ่าสัตว์!

ที่ประตูมีหนูหลายตัว

หัวและตัวแยกออกจากกัน

ตายอย่างน่าอนาถ

เจ้าหวงฉุยที่กำลังแกล้งทำเป็นงีบหลับอยู่ พอเห็นจางอ้ายจวินปรากฏตัว ก็พุ่งเข้าใส่เป็นคนแรก: ไอ้โจรชั่ว! ข้าสาบานว่าจะกัดแกให้ได้!

เฉียนจิ้นโยนกระดูกเนื้อให้มันชิ้นหนึ่ง

เจ้าหวงฉุยก็เปลี่ยนทิศทางกะทันหันแล้วเบรกตัวโก่ง: ฟันข้ายังคมอยู่นะ!

เฉียนจิ้นเปิดไฟฉายแล้วนำทีมทำความสะอาดโกดังในตอนกลางคืน

สมาชิกในทีมก็ร่วมมือกันดีมาก พวกเขาจัดกิจกรรมทำความสะอาดอย่างเป็นทางการ มีคนหนึ่งนำธงมาปักไว้ที่หน้าประตู มีตัวอักษรสี่ตัวอยู่บนธงอย่างเห็นได้ชัด:

คนสามารถเอาชนะฟ้าได้!

สวีเว่ยตงที่เลิกงานแล้วก็รีบมาช่วย เขายังคิดสโลแกนขึ้นมาอีกอันหนึ่งว่า 'สาบานว่าจะเปลี่ยนรังหนูให้เป็นที่อยู่ของคนเก่ง'...

เฉียนจิ้นเตะเขาไปหนึ่งที "ฉันว่า 'สาบานว่าจะเปลี่ยนคนเกียจคร้านให้เป็นคนงานที่ขยัน' น่าจะใกล้เคียงกว่านะ อย่าพูดพล่อย ๆ รีบไปทำงานซะ! นี่เป็นภารกิจทางการเมืองนะ!"

เวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัยใกล้เข้ามาแล้ว ต้องรีบทำห้องเรียนให้เสร็จ

โกดังมีพื้นที่กว้างและมีของเยอะ การทำความสะอาดจึงเป็นงานใหญ่

ขณะที่พวกเขากำลังทำงานอย่างหนัก ก็มีเสียงร้องดังขึ้นจากข้างนอก "พี่เฉียน! พี่เฉียน! พี่อยู่ที่นี่ใช่ไหมครับ?"

ชิวต้าหย่งนำกลุ่มปัญญาชนมาถึงแล้ว!

เฉียนจิ้นได้ยินเสียงก็เดินออกไป มีคนหลายคนล้อมเขาไว้

ปัญญาชนหญิงถือถั่วลิสงทอดที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าผ้าฝ้าย ส่วนผู้ชายก็แบกคานหามอยู่บนไหล่

"นี่คือถ่านที่เราเคยก่อไว้" ชิวต้าหย่งพูดด้วยความเขินอาย "ไม่มีของที่ดีกว่านี้แล้วนะครับ อย่ารังเกียจเลยนะ!"

เฉียนจิ้นหัวเราะ "ฉันจะรังเกียจอะไรล่ะ? พวกนายเอาของพวกนี้มาให้ฉันทำไม?"

ชิวต้าหย่งพูดว่า "พี่เฉียน! พวกเรารู้ว่าพี่ไม่ได้ขาดแคลนอะไร"

"แต่ผมได้ยินมาว่าพี่กับน้องชายของพี่กำลังจะทำธุรกิจที่ต้องใช้เตาไฟ ผมเลยคิดว่าถ่านพวกนี้อาจจะมีประโยชน์"

เฉียนจิ้นบอกว่า "งั้นฉันก็ต้องขอบคุณพวกนายมากเลยนะ เรื่องนี้ไม่รีบก็ได้ ดึกขนาดนี้แล้วพวกนายไม่ไปพักผ่อน ทำไมยังวิ่งมาอีก?"

"อากาศหนาวขนาดนี้!"

ลมพัดผ่านตัวเขา เมื่อกี้เพิ่งทำงานจนเหงื่อออก ตอนนี้ก็เริ่มหนาวสั่น

ชิวต้าหย่งพูดว่า "พวกเราเพิ่งย้ายบ้านครับ จากหลุมหลบภัยไปที่หอพักรวมกัน เรื่องนี้ต้องขอบคุณพี่เลยครับ อยากจะไปขอบคุณพี่..."

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?" เฉียนจิ้นตกใจ

เว่ยเซียงหมี่นี่เก่งจริง ๆ มีเรื่องให้ทำเธอก็ทำจริง ๆ

ชิวต้าหย่งเข้าใจผิดความหมายของเขา แล้วก็ยิ้มกว้าง "หลุมหลบภัยมันอยู่ไม่สบายครับ ทั้งหนาวทั้งชื้น พอมีที่ที่ดีกว่าให้อยู่ พวกเราก็รีบย้ายไปเลยครับ"

"พอพวกเราย้ายบ้านเสร็จก็คิดว่าจะมาหาพี่เพื่อขอบคุณ ไปบ้านพี่แล้วหาไม่เจอ ก็เลยตามหามาถึงที่นี่ครับ"

"พี่เฉียน! พวกพี่กำลังทำอะไรกันอยู่ครับ?"

เฉียนจิ้นเล่าเรื่องที่ถนนไท่ซานกำลังจะจัดตั้งโรงเรียนกวดวิชา "ห้องเรียนเดิมมันเล็กเกินไป นั่งได้แค่ไม่กี่คน ตอนนี้ผู้นำอนุมัติโกดังใหญ่แห่งนี้ให้แล้ว แต่พวกเราต้องทำความสะอาดเอง"

"ทำไมไม่เรียกพวกเรามาด้วยล่ะครับ?" ชิวต้าหย่งรีบถอดเสื้อคลุม "พี่เฉียนสั่งเลยครับ พวกเราจะฟังคำสั่งของพี่ บอกว่าให้ทำอะไรก็ทำตามนั้นเลยครับ!"

เฉียนจิ้นก็ไม่เกรงใจ

ส่วนใหญ่เป็นเพราะคนในหน่วยรุกคืบแรงงานไม่พอแล้ว

ต้องมีทีมหนึ่งไปรับผิดชอบการลาดตระเวนความปลอดภัย

อีกทีมหนึ่งไปเตรียมผักสำหรับขายในวันพรุ่งนี้

ยังมีบางคนที่มีธุระที่บ้าน ดังนั้นเขาจึงสามารถใช้คนได้เพียงแค่ยี่สิบกว่าคนเท่านั้น

เมื่อเทียบกับโกดังใหญ่ขนาดนี้แล้ว คนยี่สิบกว่าคนก็เหมือนกับลูกอมยี่สิบเม็ดที่ใส่ลงไปในลำไส้ใหญ่ รู้สึกว่ามีของอยู่ข้างใน แต่ก็ไม่สามารถสร้างระลอกคลื่นอะไรได้

แสงไฟที่ลอดออกมาจากรอยร้าวของประตูมีกลิ่นหอมของไม้สนที่เพิ่งไสมาใหม่ ๆ

เฉียนจิ้นชี้ไปที่โต๊ะที่ถูกยกมาตรงกลางแล้วถามว่า "มีใครที่งานช่างไม้บ้างไหมครับ? ช่วยซ่อมขาโต๊ะกับหน้าโต๊ะก่อน"

"พี่ควรจะเรียกพวกเรามานะครับ พวกเราสองสามคนก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง" ชิวต้าหย่งยิ้มอย่างมั่นใจ

เขาไปหยิบกบไสไม้และค้อนมา "เครื่องมือครบครันดีนะครับ"

เฉียนจิ้นคิดในใจว่า 'ฉันเพิ่งซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าออนไลน์ จะไม่ครบครันได้ยังไง?'

โต๊ะขาหักถูกพลิกกลับไปอีกด้าน ตราประทับสีแดงของการร่วมทุนระหว่างรัฐและเอกชนในปี 1956 ส่องแสงออกมาด้วยบรรยากาศทางประวัติศาสตร์ภายใต้แสงไฟฉาย

"เฉียนแก่! ทีมนี้ทีมอะไรน่ะ?" สวีเว่ยตงยืนอยู่บนคานหลังคาที่สูงของโกดังแล้วถาม

เขาก้มหัวลง ฝุ่นก็ร่วงลงมาจากปกเสื้อดัง "ซูดด!"

เฉียนจิ้นรีบบอกให้เขาระวัง:

"เป็นสหายที่ดีที่ฉันรู้จักที่ท่าเรือครับ พวกเราเป็นเพื่อนกัน แต่ตอนนี้ยังไม่ต้องสนใจหรอกครับ ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง ตอนนี้ช่วยจัดการสายไฟข้างบนให้เรียบร้อยแล้วรีบลงมาเลย"

ที่สูงห้าถึงหกเมตร

พื้นโกดังก็ยังปูด้วยอิฐ

ถ้าเจ้านี่ตกลงมาก็ไม่ต้องไปช่วยชีวิตแล้ว กินงานเลี้ยงได้เลย

กลุ่มปัญญาชนก็ถอดเสื้อคลุมออก พับแขนเสื้อขึ้น แม้แต่ผู้หญิงอย่าง อีเซียงจวิน ก็ยังไม่ยอมแพ้

จิตสำนึกนี้ไม่ต้องพูดถึงเลย!

เฉียนจิ้นอดไม่ได้ที่จะมองดูอีกครั้ง

อีเซียงจวินถอดเสื้อคลุมออกอย่างรวดเร็ว กางเกงทำงานผ้าฝ้ายที่ห่อหุ้มขาที่ยาวของเธอเหยียบฝุ่นเต็มพื้น เดินอย่างสง่างาม

เธอใช้มือยกโต๊ะไม้เอล์มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กางเกงทำงานสีซีดก็เผยให้เห็นส่วนโค้งของสะโพกที่เหมือนลูกพีช ส่วนเว้าของเอวด้านหลังก็เหมือนกับถูกวาดด้วยพู่กันของภาพเขียนเทพธิดาแห่งตุนหวง ดูสง่างามและว่องไว

การทำงานหนักมาเป็นเวลานานไม่ได้ทำให้รูปร่างของเธอเสียไป แต่กลับทำให้เธอดูแข็งแรงและมีพลัง

โต๊ะไม้เอล์มหนักมาก เธอใช้สะโพกดันโต๊ะออกไป การเคลื่อนไหวนี้ทำให้เสื้อเชิ้ตผ้าลินินบนตัวเธอรัดแน่นทันที เส้นโค้งของหน้าอกและเอวทำให้แสงไฟฉายดูหมองลงไปเลย

เฉียนจิ้นภาวนาในใจว่าขอให้เทพเจ้าคุ้มครอง แล้วรีบมุดเข้าไปในกองเก้าอี้ขาหักกว่ายี่สิบตัวที่กองอยู่ทางมุมตะวันตกเฉียงเหนือ

จางอ้ายจวินก็โผล่ออกมาจากกองไม้ไส แล้วยกค้อนที่พันด้วยเทปกาวไว้ในมือแล้วตะโกนว่า "ผู้นำ! มาดูนี่สิ!"

พอได้ยินคำนี้ ปัญญาชนก็แอบมองเฉียนจิ้น

เฉียนจิ้นรู้สึกอายเล็กน้อย

แต่คำนี้ก็ดีกว่าคำว่า 'ผู้บัญชาการ' ที่จางอ้ายจวินเคยเรียกมาก่อนหน้านี้แล้ว

เขาเดินเข้าไปดู แล้วก็เห็นตู้ไม้เอล์มที่แตกออกเป็นสองส่วน ประตูตู้ยังมีร่องรอยจาง ๆ ของหมึกคำว่า 'ล้มล้างอำนาจทางวิชาการ' อยู่

แล้วก็เปิดประตูตู้ออก ข้างในเต็มไปด้วยหนังสือ!

เฉียนจิ้นมองดูแล้วก็เห็นว่ามีทั้งหนังสือการ์ตูนสำหรับเด็กและหนังสือเล่มหนาเท่าพจนานุกรม ข้างในยังมีเอกสารภาษาต่างประเทศบางอย่าง น่าจะเป็นหนังสือภาษารัสเซีย

เขาอ่านหนังสือวิชาการไม่เข้าใจ ก็เลยดูหนังสือการ์ตูน

ข้างในมี "สามก๊ก" "ไซอิ๋ว" และ "ประวัติศาสตร์รัฐโจวตะวันออก" ทั้งหมดเป็นชุด

"นี่เป็นของดีนะ" เฉียนจิ้นถอนหายใจ "เก็บพวกมันไว้ในกล่องให้ดี เผื่อวันหลังจะได้ใช้ประโยชน์"

ชิวต้าหย่งเดินเข้ามาดูแล้วชี้ไปที่ "สามก๊ก" "นี่มันของดีจริง ๆ ครับ เป็นของยุคห้าหกสิบเลย น่าจะเป็นของสำนักพิมพ์ประชาชนเซี่ยงไฮ้"

เฉียนจิ้นถามว่า "นายก็รู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?"

ชิวต้าหย่งหัวเราะ "เมื่อเดือนที่แล้วตอนที่ประกาศฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ห้องสมุดเมืองต้องซ่อมแซม ผมก็ไปทำงานที่นั่นสองวันเพื่อหาข้าวกับตั๋วบางอย่าง"

"ตอนนั้นหัวหน้าห้องสมุดกำลังจัดเก็บหนังสือการ์ตูนชุดหนึ่ง ซึ่งเหมือนกับ "สามก๊ก" นี้เลยครับ เขากล่าวว่าชุดนี้มีภาพวาดหกถึงเจ็ดพันภาพ ทั้งหมดถูกวาดโดยศิลปินที่มีชื่อเสียงในยุคนั้น ใช่ไหมอีเซียงจวิน?"

อีเซียงจวินกำลังใช้ค้อนตอกขาโต๊ะอย่างขะมักเขม้นและใช้แรงอย่างเต็มที่ จนเหงื่อซึมออกมาที่ขมับ

พอได้ยินคนเรียกชื่อเธอก็ถามว่า "อะไรเหรอ?"

ชิวต้าหย่งให้เธอดูหนังสือการ์ตูนพวกนี้ "ตอนนั้นเธอเป็นคนถามหัวหน้าห้องสมุดไม่ใช่เหรอครับ? เขาพูดแบบนี้ใช่ไหม?"

อีเซียงจวินเปิดดูหนังสือการ์ตูนเล็กน้อยแล้วพูดว่า "อืม ชุดนี้ตีพิมพ์ตั้งแต่ปี 57 ถึง 63 มีทั้งหมด 60 เล่ม มีค่ามาก"

"ดูสิ ทุกเล่มมีตราประทับ เป็นผลงานของนักแกะสลัก ตูหยูปิง มีค่ามาก"

"แต่มันก็โชคร้าย เพราะตราประทับเหล่านี้ ทำให้หนังสือพวกนี้ถูกเผาทำลายไปเป็นชุด ๆ ห้องสมุดเมืองก็ยังขาดไปสองเล่มด้วย"

เฉียนจิ้นนับดู

ชุด "สามก๊ก" ที่อยู่ในมือเขาครบชุดเลย

ตอนนี้มันเป็นของเขาแล้ว!

คนอื่น ๆ ก็มองว่าการเจอหนังสือเหล่านี้เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แล้วก็กลับไปทำงานต่อ

แล้วก็มีคนหนึ่งถือกระสอบมา พอเข้ามาในห้อง เขาก็เทของในกระสอบออกมา มีหัวค้อน จอบ และตะปูที่ขึ้นสนิมขนาดต่าง ๆ หล่นลงมา:

"เพิ่งขุดออกมาจากบ้านครับ หัวหน้าเฉียน! ใช้ได้ไหมครับ?"

เฉียนจิ้นพยักหน้าด้วยความดีใจ "ไม่ใช่แค่ใช้ได้ มันมีประโยชน์มากเลยครับ!"

"มา! สหายทั้งหลายช่วยกันหน่อย คืนนี้ต้องซ่อมโต๊ะเรียนให้เสร็จ พรุ่งนี้นักเรียนมาก็สามารถเริ่มเรียนได้เลย"

ลูกกระเดือกของชิวต้าหย่งขยับเล็กน้อย เขากลั้นใจถามว่า "พี่เฉียน! เฉพาะคนจากถนนไท่ซานเท่านั้นเหรอครับที่มาเรียนได้?"

เฉียนจิ้นเข้าใจความหมายของเขา "ถ้าทีมของพวกนายมีใครที่อยากสอบเข้ามหาวิทยาลัย ที่นี่ก็ยินดีต้อนรับครับ!"

"ขอให้มีบ้านเรือนนับล้านหลังให้พักพิง เพื่อความสุขของผู้ยากไร้ในโลกนี้!"

คนงานขนของที่เป็นปัญญาชนก็โห่ร้องออกมา

ในหมู่พวกเขามีหลายคนที่ทำงานในตอนกลางวันและเตรียมตัวสอบในตอนกลางคืน เพราะพวกเขาไม่เหมือนคนหนุ่มสาวในเมือง ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่า การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้นที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของพวกเขาได้

คนกลุ่มนี้จึงทำงานอย่างมีพลังมากขึ้น มีคนถึงกับวิ่งออกไปตามเพื่อน ๆ ให้มาช่วยทำงานล่วงเวลาด้วย

พวกเขาอายที่จะมาใช้ห้องเรียนที่ทำเสร็จแล้ว ก็เลยอยากจะออกแรงช่วยในขั้นตอนการก่อสร้างด้วย

ชิวต้าหย่งใช้ขวานตัดไม้ชนิดหนึ่ง

เฉียนจิ้นยื่นเลื่อยให้เขา "ใช้สิ่งนี้สิ"

ชิวต้าหย่งรู้จักของดี "โอ้! เลื่อยสองด้านสไตล์ญี่ปุ่น ของคนญี่ปุ่นเหรอ?"

เขาชี้ไปที่ตราประทับเหล็ก 'การรถไฟแมนจูเรีย' บนหลังเลื่อย ซึ่งถูกขัดจนซีดจางและไม่ชัดเจนแล้ว

เรื่องนี้เฉียนจิ้นก็ไม่รู้เหมือนกัน เครื่องมือพวกนี้เป็นของที่ทุกคนช่วยกันรวบรวม บางอย่างที่ไม่มีเขาก็ไปซื้อจากห้างสรรพสินค้าออนไลน์มา

ยุคการรถไฟแมนจูเรียผ่านมาสามสิบสี่สิบปีแล้ว ไม่รู้ว่าเลื่อยแบบนี้จะถือเป็นโบราณวัตถุแล้วสามารถเอาไปแลกเงินในห้างสรรพสินค้าได้หรือเปล่า

คิดได้ดังนั้น เขาก็เอาเลื่อยคืน แล้วให้ขวานกลับไปให้ชิวต้าหย่ง "ใช้สิ่งนี้ดีกว่า"

ชิวต้าหย่งก็เกาหัว

เขาไม่เรื่องมาก มีแรงอยู่แล้ว ใช้ของอะไรก็ไม่ต่างกัน

เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว คนในทีมขนของปัญญาชนมีความเป็นมืออาชีพในงานช่างไม้มากกว่า

บางคนเคยเรียนช่างไม้ในชนบท ถึงกับรู้จักใช้ลูกดิ่ง

นิ้วที่แข็งจนแตกจับเชือกไว้แล้วดีดออก เส้นสีดำที่ตรงก็ปรากฏบนแผ่นไม้ "ตัดตามเส้นนี้ได้เลย!"

จนถึงเที่ยงคืน เสียงค้อนที่กระทบและเสียงกบไสไม้ก็ยังคงดังอยู่ในโกดัง

เฉียนจิ้นหาโต๊ะที่ใหญ่ที่สุดมาซ่อมอย่างละเอียดเพื่อใช้เป็นโต๊ะครู

นี่คือตำแหน่งของ เว่ยชิงฮวน

ค่ำคืนล่วงเลยไปแล้ว โกดังก็ถูกทำความสะอาดเกือบเสร็จ

เนื่องจากมีเครื่องมือและไม้ซ่อมแซมจำกัด โต๊ะเก้าอี้และตู้ส่วนใหญ่ที่ยังซ่อมไม่เสร็จก็ถูกกองไว้ที่มุม

พวกเขาได้ซ่อมโต๊ะเรียนและเก้าอี้ได้กว่าห้าสิบชุด

พื้นถูกปัดกวาดจนสะอาด ผนังถูกจัดการใยแมงมุมและซากแมลงตายออกไป โกดังที่เคยดูไร้ชีวิตชีวาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

สายไฟก็ถูกติดตั้งแล้ว แต่ยังไม่ได้เชื่อมต่อกับวงจรไฟฟ้า

สิ่งนี้ต้องทำในเวลากลางวันโดยการปิดสวิตช์ไฟ เฉียนจิ้นตรวจสอบแล้วก็โบกมือ:

"สหายทั้งหลาย! กลับกันเถอะ พรุ่งนี้ 'สวนดอกท้อ' ก็สามารถเปิดได้แล้ว!"

ชิวต้าหย่งใช้มีดขูดสามเหลี่ยมแกะสลักบนกรอบประตู ที่จุดสูงสุดมีคำว่า '1977.11.21'

เฉียนจิ้นตอกหน้าโต๊ะไม้ชิ้นหนึ่งไว้ข้างประตู

พรุ่งนี้ค่อยทาสีคำว่า 'ห้องเรียน' ก็เป็นอันเสร็จ

จูเทารีบวิ่งมาจากโกดัง

หวังตงจะเตะเขา "แกทำเสร็จแล้วก็มาใช่ไหม? แกแอบใช้กล้องส่องทางไกลสอดแนมพวกเราใช่ไหม?"

"พวกเราทำงานกันจนเหงื่อออก แล้วแกไปทำอะไรมา?"

ตอนนี้จูเทาเป็นผู้รับผิดชอบงานของร้านอาหารเคลื่อนที่ของประชาชน

เป็นเรื่องจริงที่ว่าเงินคือความกล้าหาญของผู้ชาย ตอนนี้จูเทาไม่กลัวหวังตงแล้ว เขาก็หลีกทางให้แล้วพูดว่า:

"แกไปตักอุจจาระก็คือผู้รับใช้ของประชาชน ฉันเป็นผู้นำก็คือผู้รับใช้ของประชาชนเหมือนกัน นี่คือการแบ่งงานปฏิวัติที่แตกต่างกัน ซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่ขาดไม่ได้ของงานปฏิวัติ"

"น้องหวังจำไว้ว่าทีมที่แตกต่างกันก็มีหน้าที่ที่แตกต่างกัน นอกจากนี้พวกเราเพิ่งเจอของที่มีประโยชน์ในโกดังของคณะกรรมการชุมชน พวกนายสามารถใช้มันได้ตอนนี้เลย"

มันเป็นกระดาษสีแดงสำหรับเขียนคำขวัญ พร้อมด้วยพู่กันและหมึก

พวกเขาคะยั้นคะยอเฉียนจิ้น "หัวหน้าเฉียน! เขียนกลอนคู่ติดที่ประตูเพื่อเป็นกำลังใจให้กับนักเรียนของพวกเราหน่อยครับ"

เฉียนจิ้นไม่อยากอวดความสามารถของตัวเอง

ตอนนี้เว่ยชิงฮวนก็เพิ่งสอนที่ห้อง 204 เสร็จแล้วก็รีบมาช่วย

เฉียนจิ้นก็เลยดึงเธอมาข้างหน้า "อาจารย์เว่ยครับ! คุณมาเขียนเถอะครับ?"

เว่ยชิงฮวนรับพู่กันอย่างสง่างาม "ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วนะคะ"

เธอครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที มือขวาถือพู่กัน มือซ้ายดึงแขนเสื้อขึ้น แล้วเธอก็เขียนอย่างรวดเร็ว:

ฤดูใบไม้ร่วงผ่านไป ฤดูหนาวมาถึง ตั้งใจศึกษาเล่าเรียน

ฤดูใบไม้ผลิกลับมา ฤดูร้อนมาถึง สอบติดได้อย่างที่ใจหวัง

คำขวัญ: รักพรรค รักชาติ

เฉียนจิ้นหัวเราะเสียงดัง

เจ๋งจริง ๆ

ความสามารถในการประพันธ์ผสมผสานเข้ากับการเมืองได้อย่างลงตัว

โจวเย่าจู๋กอดอกมองตัวอักษรใหญ่แล้วถอนหายใจ "เป็นตัวอักษรที่ดีครับ อาจารย์เว่ยต้องเคยฝึกมาแล้วแน่ ๆ"

ปิดประตูแล้วก็แยกย้าย

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉียนจิ้นก็พาช่างไฟฟ้าจากถนนไท่ซานมาต่อสายไฟ

เรื่องนี้ง่ายมาก

ห้องเรียนจะใช้เพียงหลอดไฟที่มีกำลังวัตต์ต่ำ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องใช้หม้อแปลงไฟฟ้า แค่ติดตั้งมิเตอร์ไฟฟ้า แล้วต่อสายไฟเข้ากับสายไฟข้างถนนก็พอแล้ว

เฉียนจิ้นได้ซื้อหลอดไฟมาแล้ว

ในห้างสรรพสินค้าออนไลน์มีหลอดไฟที่ทันสมัยมากมาย แต่ในสถานที่สาธารณะแบบนี้ควรทำตัวให้เรียบง่ายดีกว่า ดังนั้นเขาจึงไปที่ห้างสรรพสินค้าแล้วซื้อหลอดไฟขนาด 100 วัตต์มาสองสามหลอด

ช่างไฟฟ้าก็ชื่นชมมาก "หัวหน้าเฉียน! พวกคุณใส่ใจกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของวัยรุ่นพวกนี้มากเลยนะครับ ถึงกับใช้หลอดไฟกำลังวัตต์สูงขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ในถนนของพวกเรา นอกจากหน่วยงานของรัฐแล้ว น่าจะมีแค่ที่นี่แหละครับที่มีของแบบนี้ คนทั่วไปจะติดหลอดไฟ 25 วัตต์ก็ต้องกัดฟันกันแล้วครับ"

เรื่องนี้เฉียนจิ้นก็เคยเห็นมาแล้วจริง ๆ

เพื่อนบ้านของเขา ตู้เต้าจุ่ย ประหยัดมาก ห้อง 204 ในตอนแรกใช้หลอดไฟ 3 วัตต์...

เมื่อคืนนี้ในโกดังขนาดใหญ่มีวงจรไฟฟ้าทั้งหมดสิบสาย แต่ละวงจรมีหลอดไฟสองดวงและสายควบคุมหนึ่งสาย

เฉียนจิ้นดึงสายไฟทั้งหมด

ข้างในก็สว่างจ้ามาก

ช่างไฟฟ้าหรี่ตาลงแล้วมองดู "มีหลอดไฟเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? ตอนนี้ค่าไฟฟ้าหนึ่งหน่วยคือสี่เหมา ถ้าที่นี่เปิดไฟวันละสิบสองชั่วโมง น่าจะหมดไปหนึ่งหยวนต่อวันใช่ไหม?"

"สามสิบวันต่อเดือน ก็สามสิบหยวนเลยนะ! ใครจะจ่ายเงินนี้?"

เฉียนจิ้นหัวเราะ "หน่วยรุกคืบแรงงานของพวกเราได้ก่อตั้งธุรกิจกลุ่มเล็ก ๆ..."

"ร้านอาหารเคลื่อนที่ของประชาชนใช่ไหมครับ? มีชื่อเสียงแล้ว" ช่างไฟฟ้าอดไม่ได้ที่จะชื่นชม "รสชาติของหมาล่าทั่งนั้น กินหนึ่งชามแล้วก็อุ่นไปทั้งวันเลยครับ!"

เฉียนจิ้นพูดว่า "ใช่ครับ ธุรกิจของพวกเรามีรายได้ดี ค่าไฟฟ้าพวกเราจะรับผิดชอบเอง"

"นักเรียนยังเหลือเวลาสอบอีกหนึ่งเดือน หลอดไฟพวกนี้จะเปิดแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น สามสิบหยวนแลกกับโอกาสในการเปลี่ยนชะตาชีวิตของนักเรียนมากมาย ผมคิดว่ามันคุ้มค่ามาก!"

ช่างไฟฟ้าถอนหายใจ "ครับ หัวหน้าเฉียน ผมได้ยินคนพูดหลายครั้งแล้วว่า คุณเป็นคนที่ช่วยเหลือคนอื่นโดยไม่หวังผลตอบแทน"

"เมื่อก่อนผมไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ ตอนนี้ผมเชื่อแล้วครับ"

"ในอนาคตถ้ามีเรื่องไฟฟ้าต้องการความช่วยเหลือ โทรเรียกผมได้เลยครับ ผมจะไปดูแลให้ก่อนเลย"

พวกเขาเปิดประตูได้ไม่นาน ก็มีคนรีบมา "หัวหน้าเฉียน! ที่นี่สามารถมาเรียนได้เหรอครับ?"

เฉียนจิ้นหันกลับไป เป็นชายหนุ่มคนหนึ่งในชุมชนเดียวกัน ชื่อว่า ฮ่าวเซี่ยงเฉียน

ชายหนุ่มคนนี้เหมือนกับ หลิวเจียชิ่ง ที่ทำงานในทีมก่อสร้างของธุรกิจกลุ่มเล็ก ๆ ในถนน

เมื่อข่าวการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแพร่ออกไป เขาก็ไม่ไปทำงานแล้ว กลับไปอ่านหนังสือแทน

แน่นอนว่าอาจจะเป็นไปได้ว่าเขาหนีงาน...

แต่ฮ่าวเซี่ยงเฉียนก็เรียนอย่างขยันขันแข็ง ก่อนหน้านี้ตอนที่ห้อง 204 เปิด เขาก็อยากจะไปเข้าเรียน แต่ที่นั่งน้อยเกินไป ใครมาคนแรกก็จะได้นั่งไปก่อน แล้วเขาก็ไม่มีที่นั่ง

ตอนนี้พอเห็นฮ่าวเซี่ยงเฉียนรีบมา เฉียนจิ้นก็บอกว่า "ใช่ครับ คราวนี้ห้องเรียนของพวกเราใหญ่พอแล้ว นายมาเป็นคนแรก เลือกที่นั่งได้ตามสบายเลยครับ"

ฮ่าวเซี่ยงเฉียนดีใจมาก "เมื่อคืนนี้ผมได้ยินจากพี่ หมีกัง ว่าโกดังเก็บของเบ็ดเตล็ดถูกพี่ทำความสะอาดเป็นห้องเรียนแล้ว ผมก็อยากจะมาดูแล้วครับ"

"แต่พี่หมีกังบอกว่าวันนี้ถึงจะเปิดใช้ ผมเลยนอนไม่ค่อยหลับ เมื่อเช้านี้ก็รีบมาเลยครับ!"

เขาเข้าไปดู

พื้นสะอาด ผนังเรียบร้อย ไฟสว่างไสว พื้นที่กว้างขวาง

ฮ่าวเซี่ยงเฉียนถึงกับตะลึง!

ห้องเรียนในมหาวิทยาลัยที่เขาจินตนาการไว้ก็น่าจะประมาณนี้แหละ

ที่สำคัญคือมันใหญ่มาก!

ฮ่าวเซี่ยงเฉียนยึดโต๊ะตรงกลางไว้

ในยุคนี้มีครูน้อยเกินไป นักเรียนส่วนใหญ่จะเรียนรู้โดยการพูดคุยกับคนที่อยู่รอบ ๆ ดังนั้นจึงไม่ควรนั่งอยู่แถวหน้า แต่ควรจะนั่งอยู่ตรงกลาง เพื่อจะได้ฟังการตอบคำถามของคนอื่นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

พอได้ที่นั่งแล้ว เขาก็รีบวิ่งออกไปตามคนอื่น ๆ

ในหน่วยรุกคืบก็มีวัยรุ่นหลายคนที่เตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย

ตอนแรกมีอยู่สิบสี่สิบห้าคน แต่พอร้านอาหารเคลื่อนที่ของประชาชนเปิดขึ้น หลายคนก็ไม่คิดที่จะสอบแล้ว

ทุกคนรู้ดีถึงความโหดร้ายของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในครั้งนี้

เพราะไม่เพียงแต่นักเรียนที่เพิ่งจบการศึกษาเท่านั้นที่จะสอบ แต่ยังมีคนที่เคยสอบเมื่อสิบปีที่แล้วด้วย! ปีนี้มีคู่แข่งมากมายจริง ๆ

ข่าวก็แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ในตอนเช้ามีนักเรียนที่เตรียมตัวสอบเข้าจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ

มีวัยรุ่นหลายคนสวมชุดทำงานผ้าใบมา

โรงงานของพวกเขาบางแห่งก็ไม่ได้เตรียมห้องเรียนไว้ หรือไม่ก็มีห้องเรียนเล็ก ๆ ที่รองรับคนได้ไม่กี่คน พอรู้ว่ามีห้องเรียนที่ถนนไท่ซาน พวกเขาก็รีบมาทันที

โต๊ะกว่ายี่สิบตัวถูกจองเต็มอย่างรวดเร็ว

เฉียนจิ้นได้ทิ้งโต๊ะว่างไว้สามสิบตัว เขาต้องเหลือที่ไว้ให้คนของเขาและคนของชิวต้าหย่งด้วย

นอกจากนี้ยังต้องเหลือโต๊ะสำรองไว้ เผื่อว่าผู้นำจะพาใครมาเพิ่ม ก็คงจะให้พวกเขาเอาโต๊ะเก้าอี้มาเองไม่ได้ใช่ไหม?

นักเรียนที่เตรียมสอบก็ไม่ว่าอะไร พวกเขากลับบ้านไปแล้วก็เอาโต๊ะเก้าอี้มาเรียนเอง

เฉียนจิ้นได้เปิดหูเปิดตา

เขาเห็นเก้าอี้แกะสลักสไตล์ยุโรปอยู่ข้าง ๆ ม้านั่งเหล็กที่ขนมาจากโรงงานเหล็ก

เห็นโต๊ะเครื่องแป้งที่ไม่มีกระจก

และยังเห็นโต๊ะที่มีชั้นวางหนังสือที่ทำจากกล่องกระสุนด้วย สีแดง 'โรงงานอาวุธเฟิ่งเทียนปี 1951' บนกล่องยังไม่ลอกออกเลย!

บางคนก็มีมารยาทดี ไม่อายที่จะมาใช้ที่ว่างเปล่า พวกเขาก็เลยนำของขวัญมาด้วย

อย่างเช่น หานเว่ยกั๋ว ชายหนุ่มคนหนึ่งที่นำป้ายคำขวัญจากโรงงานมา ซึ่งเป็นป้ายที่เติมคาร์บอนดำเข้าไปแล้ว พอพลิกอีกด้านหนึ่งแล้วแขวนไว้บนผนัง ก็สามารถใช้เป็นกระดานดำขนาดเล็กได้!

เมื่อมีคนเยอะขึ้นก็มีปัญหาเรื่องเสียงดัง

แต่ทุกคนที่มาเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยต่างก็ตั้งใจมาก พวกเขารู้ว่าทุกนาทีมีความสำคัญมากก่อนการสอบ ดังนั้นเมื่ออยู่รวมกันก็จะไม่พูดเรื่องไร้สาระ ถ้าจะพูดก็จะพูดถึงการอภิปรายปัญหาและหาคำตอบเท่านั้น

วันนี้เฉียนจิ้นก็ยังไม่ต้องไปทำงาน เขาก็เลยอยู่ในห้องเรียนและอยู่หน้าโต๊ะครู

นักเรียนหลายคนต้องการคำตอบ บางครั้งเขาก็จะเดินไปดู โดยทั่วไปแล้วจะเป็นปัญหาที่ค่อนข้างง่าย ความคิดในการแก้ปัญหาของเขายังคงอยู่ เขาสามารถช่วยตอบปัญหาทางคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมีได้เป็นครั้งคราว

แต่ความรู้ในโรงเรียนมัธยมส่วนใหญ่เขาได้คืนให้ครูไปแล้ว ในที่สุดเขาก็เอา "ชุดหนังสือเรียนรู้ด้วยตนเองทางคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมี" ที่เว่ยชิงฮวนให้มาให้

ข้อความที่เขียนไว้บนหน้าปกของหนังสือเล่มนี้ยังคงสดใหม่: "แด่ผู้ที่กระหายความรู้ในอนาคต - ฤดูใบไม้ร่วง 1977, เว่ย"

หนังสือชุดนี้มีการพิมพ์จำนวนมากในยุคนั้น นักเรียนหลายคนใช้มันเพื่อเตรียมตัวสอบวิชาคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมี

อากาศหนาวเย็น นักเรียนบางคนก็มีฐานะไม่ค่อยดี ใส่เสื้อผ้าบาง ๆ ขณะที่อ่านหนังสือและทำโจทย์ก็ต้องถูมือไปด้วย

เฉียนจิ้นนึกถึงหูซุ่นจื่อ เขาก็เลยขี่จักรยานไปที่ท่าเรือเอแล้วนำเหล้าไปให้เขา: "กระติกน้ำร้อนในสำนักงานเอามาจากไหนเหรอ?"

หูซุ่นจื่อตาเป็นประกายเมื่อเห็นเหล้า แล้วเขาก็พูดอย่างคล่องแคล่ว:

"อ๋อ! เดือนที่แล้วตอนที่ขนของให้กับโรงงานกระติกน้ำร้อนแห่งรัฐในเทียนจิน ผมเห็นว่ากระติกน้ำร้อนของพวกเขาดีมาก อากาศก็เริ่มหนาวแล้วเลยต้องหาน้ำร้อนมาดื่ม ผมก็เลยเอามาให้พวกน้องชายคนหนึ่งครับ"

"ฉันมีเรื่องด่วนที่ต้องใช้ นายไปเอามาให้พวกน้องชายของนายอีกอันนะ" เฉียนจิ้นจะไปยกกระติกน้ำร้อน

หูซุ่นจื่อรีบพูด "ไม่เอา..."

"ฉันมีเพื่อนเป็นคนขับรถ เขาเพิ่งกลับมาจากต่างเมือง บอกว่าจะเอาไก่ย่างมาให้ฉันสองสามตัว พรุ่งนี้ฉันว่าจะเอามาให้แกสักสองสามตัว" เฉียนจิ้นพูดต่อ

หูซุ่นจื่อรีบพูด "ไม่ใช่สองสามตัว เอาสามตัวเลย!"

เฉียนจิ้นบอกว่า "ได้! เอาไปให้หมดเลย!"

หูซุ่นจื่อโบกมือ แล้วก็ดูแผนการทำงาน "อืม โรงงานกระติกน้ำร้อนลี่ซิง กระติกน้ำร้อนของโรงงานนี้ดีกว่าอีก ฮ่า ๆ ๆ"

กระติกน้ำร้อนที่เฉียนจิ้นนำกลับมาค่อนข้างทันสมัย

มันมีขนาดใหญ่ สูงประมาณหนึ่งเมตร เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณเจ็ดสิบถึงแปดสิบเซนติเมตร ด้านนอกทาสีเขียว ฝาปิดมีตัวล็อค และมีก๊อกน้ำเล็ก ๆ อยู่ด้านหน้า พอหมุนก็จะไหลออกมา

ในห้องเรียนไม่ขาดคนเก่ง เฉียนจิ้นเอาค้อนออกมา แล้วก็มีช่างกลึงคนหนึ่งอาสาออกมาสร้างโครงไม้ที่แข็งแรงสำหรับกระติกน้ำร้อน

พอวางกระติกน้ำร้อนลงไปแล้ว ก็มีผู้หญิงที่สวมชุดทำงานสีน้ำเงินถือกระติกน้ำร้อนที่มีคำว่า "ผู้ผลิตที่ก้าวหน้าของสถานีถ่านหิน" มาตักน้ำ

โจวแก่ ที่เป็นคนงานในห้องเตาต้มก็ไม่มีอะไรทำ เขานอนอยู่บนพื้นห้องเตาต้มที่อุ่น ๆ แล้วฟัง "สรุปข่าวและหนังสือพิมพ์" จากวิทยุ

พอเขาเห็นชายหนุ่มเจ็ดแปดคนถือกระติกน้ำร้อนมา เขาก็คิดว่ามีลูกค้าใหญ่มา เขาก็ยิ้มอย่างมีความสุขและเตรียมตัวรับตั๋วซื้อน้ำ

เฉียนจิ้นเดินเข้ามาข้างหลัง แล้วก็พูดกับเขาอย่างเคร่งขรึม "สหายโจวแก่! ประเทศชาติและประชาชนต้องการคุณ!"

โจวแก่ถามด้วยความตกใจ "เกิดอะไรขึ้น? คนญี่ปุ่นเอาทหารมาทิ้งไว้อีกแล้วเหรอ? ถ้าอย่างนั้นรีบให้ปืนผมมาเลย ถึงผมจะแก่แล้วแต่ผมก็ยังสามารถสู้กับพวกมันได้เหมือนเดิม!"

เฉียนจิ้นหัวเราะ "ไม่หรอกครับ ตอนนี้พวกเขากล้าแม้แต่จะทิ้งนายพล แต่ก็ไม่กล้ามาเกี่ยวข้องกับพวกเรา..."

เขาบอกเขาว่านักเรียนต้องการน้ำร้อน และหวังว่าห้องเตาต้มจะสามารถช่วยเหลือนักเรียนที่กำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้

โจวแก่ก็หัวเราะ "ให้ตายเถอะ! มาเอาเปรียบคนงานชนชั้นกรรมาชีพที่แข็งแกร่งที่สุดอย่าง โจวปาจิ่น สินะ? พวกแกอยากมาตักน้ำฟรีใช่ไหม? ฉันจะบอกให้ว่าไม่มีทาง!"

"ลุงโจว! ช่วยพวกเราหน่อยเถอะครับ ตอนนี้พวกเราต้องการกำลังสนับสนุนจากคุณ" ผู้หญิงที่ถือกระติกน้ำร้อน "คนทำงานที่ก้าวหน้าของสถานีถ่านหิน" ก็ยิ้มหวานให้เขา

เธอเป็นลูกสาวของผู้นำสถานีถ่านหินในเขตใต้ของเมือง

โจวแก่รู้จักเธอ เขามองอย่างตั้งใจแล้วก็เบิกตาโต เขาก็เปลี่ยนคำพูดทันที:

"พวกแกอยากมาตักน้ำเองใช่ไหม? ไม่มีทาง!"

"ฉันต้องเป็นคนเอาไปส่งให้พวกแกด้วยตัวเอง! หัวหน้าเฉียนพูดถูกแล้ว ห้องเตาต้มต้องมีส่วนช่วยในการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยของพวกแกให้ดีที่สุด!"

"พวกแกกลับไปเถอะ! เดี๋ยวฉันจะเข็นรถไปส่งน้ำร้อนให้พวกแกเอง!"

เฉียนจิ้นชื่นชม "จิตสำนึกของช่างโจวนี้เจ๋งมากเลยครับ!"

กระติกน้ำร้อนก็เต็มไปด้วยน้ำร้อน

นักเรียนที่เตรียมตัวสอบก็ถือแก้วสังกะสีหรือแก้วชามาเข้าแถวเพื่อตักน้ำ พวกเขาต่างก็รู้สึกแปลกใหม่และมีความสุข:

"ที่นี่มีน้ำร้อนให้ด้วย..."

"หัวหน้าเฉียน! คุณใส่ใจพวกเรายิ่งกว่าครูในโรงเรียนอีกนะ ในอนาคตจะเรียกคุณว่าอาจารย์เฉียนดีไหม..."

"เรียกอาจารย์เฉียนอะไร! ต้องเรียกว่าผู้กำกับเฉียนสิ! ห้องเรียนนี้ผู้กำกับเฉียนเป็นคนหามาเอง แล้วก็พาคนมาทำความสะอาดเองด้วย..."

จากนั้นก็มีปัญญาชนที่อยู่ภายใต้การดูแลของชิวต้าหย่งที่อยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็มาถึง

ชิวต้าหย่งเป็นคนซื่อสัตย์ เขากลัวว่าจะสร้างปัญหาให้กับเฉียนจิ้น ก็เลยให้ปัญญาชนของเขาเอาอุปกรณ์ของตัวเองมาด้วย

คนเหล่านี้แบกโต๊ะง่าย ๆ ที่ทำจากไม้กระดานและขาเก้าอี้ ขาโต๊ะยังมีตะไคร่น้ำจากหลุมหลบภัยติดอยู่ และหน้าโต๊ะก็เพิ่งทาสีน้ำมันสีทองมาใหม่ ๆ ซึ่งสะท้อนแสงสีเหลืองอ่อนท่ามกลางความหนาวเย็น

ในเวลาเพียงแค่ครึ่งวัน เมื่อถึงเที่ยงวัน โต๊ะเก้าอี้กว่าสามร้อยชุดก็ถูกจัดวางเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่เรียบร้อยในโกดัง

ในตอนเย็นห้าโมงเย็น แสงสุดท้ายของวันก็หายไปจากขอบฟ้า

ฟ้าก็มืดแล้ว

แทบจะไม่มีนักเรียนคนไหนกลับบ้าน หรือบางคนก็กลับบ้านไปกินข้าวอย่างเร่งรีบแล้วก็รีบกลับมาทันที

บางคนอยู่ไกลจากบ้าน ก็เลยเอาอาหารแห้งมาเรียนที่ห้องเรียน กินขนมปังข้าวโพดหรือซาลาเปาแห้งกับน้ำร้อน ถ้ามีผักดองก็ถือว่าดีมากแล้ว

เมื่อคนงานเลิกงาน จำนวนคนในห้องเรียนก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่มีใครรังเกียจโต๊ะเก้าอี้ที่พังในมุมห้อง พวกเขาก็ซ่อมมันอย่างคร่าว ๆ พอใช้ได้ แล้วคนงานหนุ่มที่เพิ่งเลิกงานก็รีบนั่งลงแล้วเริ่มอ่านหนังสือและคำนวณโจทย์

เว่ยชิงฮวนลงจากรถเมล์แล้วก็ถูกเฉียนจิ้นพาเข้าไปในห้องเรียน

เธอยืนอยู่หน้าประตู แล้วมองเข้าไปข้างใน เธอก็ถึงกับตกใจ!

มีนักเรียนอย่างน้อยห้าร้อยคน!

ในนั้นมีหลายคนที่รู้จักเธอ ถึงแม้จะไม่ได้เข้าไปในห้อง 204 แต่ก็เคยไปหาเธอเพื่อถามคำถาม

ดังนั้นเมื่อเว่ยชิงฮวนปรากฏตัว ก็มีเสียงมากมายดังขึ้น "อาจารย์เว่ย!"

"โอ้! อาจารย์เว่ยมาแล้ว!"

"สวัสดีครับอาจารย์เว่ย! ผมอยากจะถามคำถามเกี่ยวกับฟิสิกส์ครับ นี่เป็นโจทย์ที่รวมความดันและความลอยตัวเข้าด้วยกัน จะจัดการกับการคำนวณความดันของของแข็งและของเหลวพร้อมกันได้อย่างไรครับ?"

เสียงคำถามดังขึ้นมาเหมือนน้ำท่วม ทำให้เว่ยชิงฮวนถอยหลังไปหนึ่งก้าว

แต่เธอก็หายใจเข้าลึก ๆ แล้วยิ้มเดินเข้าไปในห้องเรียน แล้วพูดเสียงดังว่า "เก็บคำถามไว้ก่อนนะคะ ตอนนี้มีกระดานดำแล้ว ฉันจะทบทวนหลักสูตรการสอนให้ทุกคนก่อนค่ะ!"

"เรามีเวลาจำกัด การเรียนจะค่อนข้างเร็ว ดังนั้นนักเรียนควรจดบันทึกก่อนนะคะ ตอนถามก็ให้เริ่มจากคำถามพื้นฐานไปหาคำถามที่เจาะจงมากขึ้น ฉันจะพยายามช่วยให้พวกคุณก้าวหน้ามากขึ้นค่ะ..."

เฉียนจิ้นพบว่ากระดานดำเล็กเกินไป คนเยอะเกินไป นักเรียนที่อยู่ข้างหลังก็มองไม่เห็นเลย

แต่ก็ยังดีที่ไฟในโกดังสว่างพอ นักเรียนก็ขยับไปข้างหน้า ทำให้ยังพอที่จะจดบันทึกได้

ถ้าตอนนี้มีเครื่องพิมพ์จะดีมาก จะได้พิมพ์หลักสูตรการสอนออกมาแจกให้นักเรียนที่เตรียมตัวสอบ ซึ่งจะช่วยประหยัดเวลาได้มาก

แต่เครื่องพิมพ์ในห้างสรรพสินค้าออนไลน์นั้นทันสมัยเกินไป ไม่สามารถเอาออกมาใช้ได้ เครื่องพิมพ์ในยุคนั้นเป็นเครื่องพิมพ์แบบลูกกลิ้ง ซึ่งเรียบง่ายมาก ใช้กระดาษพิมพ์กับหมึกพิมพ์เพื่อพิมพ์

เฉียนจิ้นมอบห้องเรียนให้กับเว่ยชิงฮวนแล้วก็กลับบ้านก่อน

เขาเข้าไปค้นหาในห้างสรรพสินค้าออนไลน์

เฮ้!

เขายังคงประเมินตลาดในปี 27 ต่ำไป

ไม่ต้องพูดถึงเครื่องพิมพ์แบบลูกกลิ้งขนาดใหญ่ในช่วงยุคเจ็ดแปดสิบ เขายังเจอเครื่องพิมพ์แบบกล่องเหล็กที่ได้รับความนิยมในยุคหกสิบด้วย!

เครื่องพิมพ์แบบนี้มีลักษณะเหมือนกระเป๋าเอกสาร พอเปิดออกข้างในก็จะมีหมึกสีดำ แล้วใช้แปรงลูกกลิ้งเพื่อทาหมึกให้สม่ำเสมอ

ราคาไม่แพง เป็นของเก่าที่พบได้ทั่วไป ราคาหนึ่งพันหยวนต่อชิ้น เฉียนจิ้นเลือกมาสองชิ้นที่ดูดี แล้วก็ซื้อกระดาษพิมพ์มาด้วย

พอมีเครื่องมือช่วยแล้ว เขาก็สามารถช่วยเว่ยชิงฮวนได้มากขึ้น

นอกจากซื้อเครื่องแล้ว เขายังซื้อหนังสือแนะนำการทำงานในท่าเรือมาด้วย

ข้างในมีเนื้อหาเกี่ยวกับการปราบปรามการลักลอบนำเข้าสินค้า เฉียนจิ้นสรุปเนื้อหาที่เกี่ยวข้องออกมา แล้วก็รวบรวมรายงานทางทฤษฎีที่มีเนื้อหาละเอียดเกี่ยวกับการป้องกันและการตรวจสอบการลักลอบนำเข้าสินค้าออกมาได้หนึ่งฉบับ

เขาอ่านรายงานฉบับนี้อย่างละเอียด แล้วก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

พรุ่งนี้เขาน่าจะสามารถส่งรายงานนี้ได้แล้ว