บทที่ 97: ผลบุญจากการช่วยมังกรขึ้นครองราชย์

หลังจากที่ ชิวต้าหย่งไปแล้ว เฉียนจิ้น ก็ไม่มีใจจะไปขายนาฬิกาห้าสปริงที่ซ่อมเสร็จแล้ว เพราะเขารีบไปรวมกลุ่มกับจูเทาและคนอื่น ๆ เพื่อดูว่าวันนี้ธุรกิจเป็นอย่างไรบ้าง

นี่เป็นวันแรกที่ร้านเปิดทำการ หัวหน้าแก๊งอย่างเขาต้องปรากฏตัวให้เห็นหน้าค่าตาหน่อย

เขาเลยเอาขวดเหล้าให้สี่หนุ่มน้อย แล้วให้พวกเขาแกะฉลากเหล้าฉบับผิดพลาดออก ส่วนตัวเองก็รีบวิ่งลงบันไดไปที่คณะกรรมการชุมชนทันที

ในโกดังเล็ก ๆ ด้านหลังคณะกรรมการชุมชน แสงไฟสลัว ๆ ทำให้กระจกหน้าต่างเป็นสีเหลืองอบอุ่น

มีบางคนนั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่ข้างนอก พอเห็นเฉียนจิ้นก็ตะโกนด้วยความตื่นเต้นว่า "หัวหน้าเฉียนมาแล้ว!"

ทันใดนั้นเอง วัยรุ่นกว่าสิบคนก็พรูออกมา เสื้อผ้าผ้าใบหนา ๆ เสียดสีกับหิมะที่กองอยู่ข้างกำแพงจนร่วงลงมา

มีคนหนึ่งเหยียบเปลือกน้ำแข็งจนลื่นล้ม หนังสือ "ชุดหนังสือเรียนรู้ด้วยตนเองทางคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมี" ที่อยู่ในมือเกือบจะหลุด แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะตะโกนเสียงดังว่า "หัวหน้าเฉียน! หัวหน้าเฉียน!"

เฉียนจิ้นหัวเราะเสียงแผ่ว ๆ "ฉันเป็นหัวหน้าหน่วย ไม่ใช่ประธานาธิบดี พวกแกตะโกนอะไรกันนักหนา?"

"แล้ว เฉินซิง กับ ต้าเป่า พวกแกอีก พวกแกจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่ไปที่ห้องอ่านหนังสือแล้วมาอยู่ตรงนี้? เมื่อกี้อาจารย์ เว่ย ยังถามหาพวกแกอยู่เลย เธอบอกว่าไม่เห็นพวกแกไปเรียน เลยเป็นห่วงว่าพวกแกจะเป็นอันตราย"

เฉินซิงผมสั้นติดหนังหัวก็โบกไม้โบกมือด้วยความตื่นเต้น "สอบเข้ามหาวิทยาลัย? สอบบ้าอะไรเล่า!"

"หัวหน้าเฉียน! ธุรกิจของพวกเราบูมแล้ว! บริษัทของพวกเราเจ๋งสุด ๆ! แม้แต่ร้านอาหารของรัฐก็ยังเทียบพวกเราไม่ได้เลย!"

พอเฉียนจิ้นเดินเข้าไปในห้อง จูเทาก็วางกล่องเงินเหล็กดัง "ก๊อง!" บนโต๊ะไม้ ทำให้ซุปก๋วยเตี๋ยวที่มีต้นหอมลอยอยู่บนชามสังกะสีเกิดระลอกคลื่น

จ้าวโป และคนอื่น ๆ ที่กำลังนั่งยอง ๆ กินก๋วยเตี๋ยวอยู่ก็รีบลุกขึ้นยืน แล้วมองเฉียนจิ้นด้วยความนับถือ "หัวหน้าเฉียน!"

เฉียนจิ้นโบกมือ "วันนี้ยอดขายเป็นยังไงบ้าง?"

พอได้ยินคำนี้ ลูกกระเดือกของทุกคนก็กลืนลงไปพร้อม ๆ กัน

ทุกคนรู้ว่ารายได้ในวันนี้ต้องน่าตกใจมาก

แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าน่าตกใจแค่ไหน

จูเทาอธิบายว่า "หัวหน้าเฉียนยังไม่มา พวกเรากล้าแตะเงินที่ไหนล่ะครับ? ร้านอาหารเคลื่อนที่ของประชาชนแห่งนี้ หัวหน้าเป็นผู้ดูแลครับ"

"พอปิดร้านวันนี้ ผมก็รีบเอาซีลติดที่กล่องเงินทันทีครับ ถ้าหัวหน้ายังไม่มา ไม่มีใครเปิดมันได้ครับ!"

นี่เป็นเรื่องปกติ

ตอนนี้ธุรกิจไม่ได้เป็นของส่วนตัวแล้ว นอกจากผู้นำและพนักงานบัญชี คนอื่น ๆ ไม่สามารถแตะเงินได้เป็นการส่วนตัว

เมื่อยื่นขอจัดตั้งธุรกิจกลุ่มเล็ก ๆ อย่างร้านอาหารเคลื่อนที่ของประชาชน เว่ยเซียงหมี่ ก็กรอกชื่อของเฉียนจิ้นลงไปในช่องผู้รับผิดชอบ

เฉียนจิ้นเลยพยักหน้าให้เปิดกล่องเหล็ก

พอปลดล็อคทองแดงออกแล้วเปิดฝากล่องขึ้น

ทุกคนก็เฮโลกันเข้ามา เกาะไหล่กัน กระโดดเขย่งเท้าเพื่อดูของที่อยู่ข้างใน

หมีกัง เบียดเข้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว กางเกงผ้าใบหนา ๆ ไปเกี่ยวกับตะปูบนขาเก้าอี้ ทำให้เกิดเสียง "ซูดดด!" และฉีกขาดเป็นทางยาว

"มีแต่เงิน!" เฉินซิงที่อยู่ข้างหน้าตื่นเต้นจนเหงื่อออกที่หน้าผาก "หัวหน้าเฉียน! หัวหน้าเฉียนมานับเงินเลยครับ!"

เฉียนจิ้นบอกว่า "ให้ ชวีหย่งหง นับ เขามีพ่อเป็นนักบัญชี และตอนที่เขาลงไปอยู่ชนบทก็เคยเป็นนักบัญชีให้กับหน่วยผลิต"

ชวีหย่งหงหนุ่มเช็ดมืออย่างแรง แล้วนั่งลงเริ่มนับเงิน: "หนึ่ง... ห้า... สิบ..."

นิ้วของเขาเต้นรำอยู่บนกองธนบัตร ธนบัตรทุกขนาดและทุกมูลค่าก็หนีการนับของเขาไม่พ้น

นิ้วที่มีรอยด้านสัมผัสกับภาพคนงานถลุงเหล็กบนธนบัตรชุดที่สามของประชาชน แล้วก็หยุดลงทันที เขาถามว่า "ใครเป็นคนรับเงินมา!"

จ้าวโปเช็ดจมูก "จะ...จะทำไมเหรอ?"

พอชวีหย่งหงเห็นว่าเป็นหัวหน้าหน่วยของตัวเอง เขาก็ลดเสียงลง "ตอนที่รับเงินต้องดูให้ดีครับ โดยเฉพาะธนบัตรใบใหญ่แบบนี้ ดูสิครับ ใบนี้ขาดไปมุมหนึ่ง พวกเราต้องเอาไปแลกใบใหม่ที่ธนาคารครับ"

จ้าวโปตอบอย่างจนใจ "มัวแต่จ้องหม้อครับ ซุปในหม้อมันมีน้ำมันเยอะ พวกนี้แย่งกันกินหมาล่าทั่งเหมือนกับสู้รบครับ ถ้าผมไม่ดูให้ดี พวกมันยกหม้อไปเลยก็ได้"

เฉียนจิ้นบอกว่า "ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก นับต่อเถอะ"

ไม่นานก็นับเงินเสร็จ

ไม่ต้องให้ชวีหย่งหงประกาศตัวเลข คนที่อยู่ข้างหน้าก็รู้ตัวเลขทั้งหมด เพราะชวีหย่งหงเริ่มนับจากธนบัตรใบใหญ่ พอถึงสิบหยวนก็วางซ้อนกันเป็นปึก ๆ

เป็นระเบียบเรียบร้อย

มีปึกธนบัตรทั้งหมด 28 ปึก!

"สองร้อยแปดสิบ! ให้ตายเถอะ!" จูเทาตบหัวตัวเองด้วยความตื่นเต้น

คนอื่น ๆ ก็ตะโกนตามมา:

"ให้ตายเถอะ! โคตรเจ๋ง! เจ๋งสุด ๆ ไปเลย!"

"สองร้อยแปดสิบใช่ไหม? ลองนับอีกรอบดีกว่า? ทำไมผมรู้สึกว่ามันมากกว่านั้นนะ..."

"สองร้อยแปดสิบนั่นแหละ! ไม่มีทางผิดแม้แต่ใบเดียว!"

หลิวต้าจ้วง ยกถุงผ้าใบที่ใส่ตั๋วต่าง ๆ ออกมาเท "ในนี้ยังมีตั๋วข้าว ตั๋วผัก ตั๋วเนื้ออีกด้วย พวกแกว่ามันแปลกไหมล่ะ? มีคนเอาตั๋วเนื้อมาซื้อผักด้วย!"

ตั๋วต่าง ๆ ที่ซับซ้อนก็ถูกเทออกมา

เป็นสีสันต่าง ๆ ราวกับฝนสีรุ้ง

สมาชิกในทีมถูกกระตุ้นด้วยเงินและตั๋วมากมายจนหน้าแดงก่ำ มีคนหนึ่งไปนับตั๋วแล้วตะโกนว่า "โว้ยยย โคตรเจ๋ง! มีตั๋วข้าวที่ใช้ได้ทั่วประเทศด้วย!"

ตั๋วข้าวทั่วประเทศที่มีรูปประตูเมืองจัตุรัสในเมืองหลวงก็ถูกกางออกบนโต๊ะ มีหลายคนแย่งกันดู

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยเห็นตั๋วข้าวทั่วประเทศ

แต่พวกเขาไม่เคยหามาได้ด้วยตัวเองต่างหาก

สวีเว่ยตง ที่เลิกงานแล้วก็รีบมา เขาลองหยิบซองบุหรี่ "ต้าเฉียนเหมิน" ออกมา เคาะกล่องบุหรี่บนโต๊ะเป็นจังหวะเหมือนกลอง:

"สหายทั้งหลาย! เหรียญแห่งชัยชนะนี้มีครึ่งหนึ่งเป็นของพวกนายและอีกครึ่งหนึ่งเป็นของฉันด้วยนะ..."

"พอเลยน่า!" เฉินซิงเข้าไปแย่งบุหรี่ของเขา แล้วแกะออกแจกให้ทีละคน

เปลวไฟลุกไหม้ ควันบุหรี่ลอยวน

มีขี้เถ้าบุหรี่ตกลงบนตั๋วเนื้อใบหนึ่ง ตัวอักษร "แผนการจัดสรร" บนตั๋วก็ถูกเผาจนเป็นรู

จูเทาเสียดายมาก "ใครจะสูบบุหรี่ออกไปไกล ๆ เลย! ตั๋วพวกนี้พวกเราหามาได้ด้วยความยากลำบากเลยนะ!"

จ้าวกัง พูดอย่างวางท่าว่า "จริง ๆ แล้ว มันก็ค่อนข้างง่ายนะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ!"

หลิวต้าจ้วงใช้นิ้วหนา ๆ ของตัวเองคำนวณ "คนงานระดับสามของโรงงานเครื่องจักรเงินเดือนแค่สามสิบหกหยวน นี่เท่ากับผู้ชายแปดคนทำงานเต็มเดือนเลยนะ!"

"เงินนี้หามาได้ง่ายจริง ๆ!"

ยังมีนักกินคนหนึ่งถามอย่างเป็นห่วงว่า "รายได้ของพวกเราในหนึ่งวันสามารถซื้อเนื้อหมูได้กี่กิโลกรัม?"

"ตอนนี้เนื้อหมูราคาประมาณแปดเหมาต่อกิโลกรัม" แล้วก็มีคนเอาดินสอมาคำนวณบนพื้นที่ว่างของนิตยสาร "เรื่องราวการปฏิวัติ" "ซื้อได้... ซื้อได้สามร้อย... กว่าสามร้อย..."

"สามร้อยห้าสิบกิโลกรัม ง่ายจะตายไป! สามสิบแปดเป็นสองร้อยสี่สิบ ที่เหลือสี่สิบหยวนหารด้วยแปดเหมาก็พอดีห้าสิบกิโลกรัม!" เฉียนจิ้นพูดอย่างหมดคำพูด

"หลิวตัวน้อย ไม่ต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เชื่อฉันเถอะ สมองของแกเหมาะที่จะใช้ประโยชน์ในด้านอื่น ๆ ในการสร้างสังคมนิยม ไม่เหมาะที่จะไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัย"

ทุกคนหัวเราะเสียงดัง

มีความสุขอย่างที่สุด

จู่ ๆ ม่านผ้าใบก็ถูกลมหนาวจากทิศเหนือพัดขึ้น หวังตง ก็พุ่งเข้ามาพร้อมกับความหนาวเหน็บ

เขาพูดว่า "ได้ยินพวกแกส่งเสียงดังถึงบ้านฉันเลยนะ พวกแกไม่มีใครอยู่แล้วก็ไม่มีระเบียบกันแล้วใช่ไหม?"

แล้วเขาก็แกล้งทำเป็นเพิ่งเจอเฉียนจิ้น แล้วยืนตัวตรงทำความเคารพ "แป๊ะ!" "อ๋อ! ที่แท้หัวหน้าเฉียนก็อยู่ที่นี่นี่เอง!"

"พวกแกยังกล้าส่งเสียงดังในขณะที่มีหัวหน้าเฉียนอยู่ได้เหรอ? เอาพวกแกไปใส่กุญแจมือแล้วส่งไปที่หน่วยรักษาความปลอดภัยให้หมดเลย!"

สวีเว่ยตงจะพุ่งเข้าไปอัดเขา

จ้าวกังก็พูดว่า "วันแรกที่ร้านอาหารเปิดทำการ ยอดขายอยู่ที่สองร้อยแปดสิบหยวน!"

หวังตงที่กำลังจะไปทะเลาะกับสวีเว่ยตงก็ถูกอัดลงไปกองกับพื้นในที่สุด

เขาตกใจมากจนลืมที่จะต่อสู้

เฉียนจิ้นดึงเขาขึ้นมา

เขาพูดด้วยความไม่เชื่อ "หัวหน้าเฉียนไม่เคยโกหก นี่พวกเขาล้อผมเล่นใช่ไหม?"

เฉียนจิ้นบอกว่า "ดูท่าทางของแกแล้ว เงินจำนวนนี้มันเยอะมากเลยเหรอ?"

"ตอนนี้พวกเรายังเป็นร้านเล็ก ๆ อยู่ ถ้ามีรถสองคันหรือแม้กระทั่งห้าคันทำธุรกิจพร้อมกัน รายได้วันละหนึ่งพันหยวนก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้!"

อารมณ์ของสมาชิกในทีมก็ลุกโชนขึ้นด้วยคำพูดนี้

แม้ว่าเงินเหล่านี้จะเป็นของส่วนรวม และพวกเขาจะไม่ได้รับส่วนแบ่งจากผลกำไร

แต่เงินเป็นสิ่งที่พวกเขาหามาได้ องค์กรของพวกเขาเป็นหน่วยงานของพวกเขาเอง พวกเขาก็ต้องภูมิใจในสิ่งนี้!

นอกจากนี้ในแง่ของวัตถุ ธุรกิจกลุ่มเล็ก ๆ ไม่จำเป็นต้องได้รับเงินทุนจากรัฐบาลหรือการจัดสรรจากธนาคาร เงินที่หามาได้ นอกจากภาษีแล้ว ส่วนที่เหลือก็ไม่จำเป็นต้องส่งมอบให้รัฐทั้งหมด ซึ่งมีความเป็นอิสระสูงมากภายในกลุ่มเล็ก ๆ

ดังนั้นสถานการณ์ของธุรกิจกลุ่มเล็ก ๆ จึงมีความหลากหลาย

ธุรกิจที่ยากจนก็อาจจะจ่ายเงินเดือนไม่ได้ แต่ธุรกิจที่ร่ำรวยก็สามารถแจกสวัสดิการได้มากมายในแต่ละเดือน

ไม่ต้องพูดถึง ร้านอาหารเคลื่อนที่ของประชาชนแห่งนี้ก็จะสามารถแจกสวัสดิการได้มากมาย

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลี่ตงไห่ สมาชิกของทีมที่สองในตอนแรกก็ร้องไห้ออกมา น้ำมูกน้ำตาไหล "ตั้งแต่กลับมาเมืองเมื่อปีที่แล้ว ป้าของผมก็แนะนำผู้หญิงให้ดู ตั้งสองปีแนะนำมาแล้วกว่ายี่สิบคน แต่พอพวกเขารู้ว่าผมอยู่ในหน่วยรุกคืบแรงงาน คนที่เต็มใจออกมาเจอกันมีไม่กี่คนเลยครับ!"

"ปีนี้ผมอายุสามสิบแล้วครับ! สหายทั้งหลาย! ผมอายุสามสิบแล้วนะครับ! ผมคิดว่าจะต้องเป็นโสดตลอดชีวิตแล้ว พ่อแม่ของผมก็กังวลจนนอนไม่หลับทั้งคืน!"

"ตอนนี้ดีแล้วครับ พวกเราเป็นคนงานอย่างเป็นทางการของบริษัทกลุ่มเล็ก ๆ ที่รุ่งเรือง! หน่วยงานของพวกเราสามารถหาเงินได้วันละสองร้อยแปดสิบหยวน! คราวนี้มาดูกันซิว่าใครจะดูถูกผมอีก!"

หวังตงหยิบกล่องอาหารอลูมิเนียมออกมา ในนั้นมีเนื้อหมูตุ๋นกับวุ้นเส้นที่เขาเอามาจากหน่วยงาน:

"ต้าไห่ ไม่ต้องร้องไห้แล้ว มาลองชิมนี่ดูสิ โรงงานฝ้ายแห่งชาติที่หกเป็นโรงงานใหญ่จริง ๆ อาหารในโรงอาหารกล้าที่จะใส่เนื้อเยอะจริง ๆ..."

"แกหาเรื่องเหรอ!" จ้าวโปจ้องเขา "เวลานี้แกตั้งใจอวดว่าแกเป็นคนงานในโรงงานใหญ่ใช่ไหม?"

หวังตงกำลังจะจ้องกลับ แต่ก็เห็นคนอื่น ๆ ต่างก็มองเขาด้วยความโกรธ เขาเลยรีบอธิบาย:

"พวกแกไม่รู้จักผมดีพอเหรอ? ที่ผมได้เข้าไปทำงานก็เพราะหัวหน้าเฉียนช่วยผลักดันให้เต็มที่ ผมมีหน้าไปอวดต่อหน้าพวกแกได้ไง?"

"ต้าไห่มันร้องไห้จนเหมือนไก่แบบนี้ ผมก็แค่คิดจะปลอบใจเขาน่ะ!"

สวีเว่ยตงถอนหายใจ "ผมเชื่อพี่ตงครับ เข้าไปทำงานในโรงงานไม่มีอะไรที่น่าอวดหรอก"

"พูดตามตรง ธุรกิจกลุ่มเล็ก ๆ ทั่วไปเทียบกับโรงงานของรัฐหรือหน่วยงานของรัฐไม่ได้หรอกครับ แต่ร้านอาหารเคลื่อนที่ของประชาชนของพวกเรามันไม่เหมือนกัน ถ้าในอนาคตมีรายได้วันละหนึ่งพันกว่าหยวนจริง ๆ มันต้องดีกว่าร้านอาหารของรัฐแน่ ๆ!"

เฉียนจิ้นบอกว่า "สวัสดิการของพวกเราต้องดีกว่าร้านอาหารของรัฐอย่างแน่นอน!"

เขามองทุกคนแล้วพูดว่า "ฉันคิดไว้แล้ว พวกเราจะสนับสนุนให้ผู้อำนวยการเว่ยเป็นผู้อำนวยการคณะกรรมการชุมชนให้เต็มที่ แล้วผู้อำนวยการเว่ยก็จะให้สิทธิพิเศษแก่พนักงานของบริษัทพวกเรา"

"การมีอยู่ของหน่วยรุกคืบแรงงานและหน่วยรุกคืบความปลอดภัยจะยังคงอยู่ต่อไป ตำแหน่งทั้งสองรวมกันแล้ว แต่ละคนจะได้รับเงินเดือนสามสิบหยวนต่อเดือน"

"ส่วนในส่วนของธุรกิจกลุ่มเล็ก ๆ จะกำหนดตำแหน่งตามข้อบังคับของรัฐ แต่ละคนก็จะเป็นพนักงานอย่างเป็นทางการ เงินเดือนจะเริ่มต้นที่มาตรฐานของหน่วยงานรัฐในเมืองไห่ปิน คือสามสิบห้าหยวน ซึ่งหมายความว่าสหายแต่ละคนจะมีเงินเดือนหกสิบห้าหยวนต่อเดือน"

หลายคนรีบหาที่นั่งลง

พวกเขาตื่นเต้นจนเวียนหัว:

"หกสิบห้าหยวน! นี่มันระดับคนงานระดับห้าเลยนะ!"

พวกเขารู้ตัวดีว่า ด้วยความสามารถของตัวเองแล้ว จะไม่มีวันได้เป็นคนงานระดับห้าตลอดชีวิต

เฉียนจิ้นชี้ไปที่พวกเขาแล้วพูดว่า:

"แต่พวกแกต้องปิดปากให้สนิท รวมถึงสวัสดิการในอนาคตด้วย เนื้อหมูต้องเน่าในหม้อ"

"ถ้าใครออกไปอวด แล้วทำให้หน่วยงานระดับสูงมาตรวจสอบแล้วยกเลิกเงินอุดหนุนบางอย่าง ก็อย่ามาโทษฉันและเพื่อนสหายคนอื่น ๆ นะ!"

จากนั้นเขาก็หันไปตบไหล่สวีเว่ยตงและหวังตง "สหายที่ออกไปจากทีมของพวกเรา ถ้าเต็มใจที่จะอยู่กับทีม ทีมก็ยินดีต้อนรับ"

"เงินอุดหนุนและสวัสดิการก็จะเป็นมาตรฐานเดียวกันกับพวกเรา ฉันเองก็เช่นกัน"

"แต่ถ้าอยู่กับทีมก็ต้องทำงานของทีม งานที่ต้องออกไปซ่อมท่อระบายน้ำตามถนนก็ต้องทำ งานที่ต้องลงไปช่วยเกษตรกรในชนบทก็ต้องทำ!"

สวีเว่ยตงบอกว่า "เฉียนแก่ ผมจะฟังคำสั่งของนายทุกอย่าง นายอยากจะให้อะไรผมก็ให้ ถ้าไม่ให้ผมก็ยังจะทำตามนาย"

หวังตงและสมาชิกในทีมคนอื่น ๆ ที่ได้เข้าทำงานในโรงงานแล้วก็พยักหน้า "พวกเราก็ฟังคำสั่งของหัวหน้าเฉียนเหมือนกันครับ"

เฉียนจิ้นบอกว่า "งั้นก็ดีเลย จากนี้ไปพวกเราจะไม่มีหน่วยรุกคืบความปลอดภัยและหน่วยรุกคืบแรงงานอีกแล้ว จะมีแค่หน่วยรุกคืบเท่านั้น!"

"นอกจากนี้ ในอนาคตฉันจะจัดตารางเวรใหม่ และจะยุบห้าทีมเดิม แล้วจัดทีมใหม่"

"บางทีมจะอยู่บ้านเพื่อเตรียมผัก บางทีมจะออกไปให้บริการ บางทีมจะรับผิดชอบงานบนถนน และบางทีมจะไปเข้าเวรกับสารวัตร เฉิงฮวา ในตอนกลางคืน ไม่มีปัญหาใช่ไหม?"

ทุกคนก็พูดพร้อมกันด้วยความฮึกเหิม "ไม่มีปัญหาครับ!"

เฉียนจิ้นพยักหน้าแล้วให้จูเทาจัดการงานที่เหลือ "นับเงินและตั๋วให้เรียบร้อยแล้วลงบัญชีเก็บให้ดี"

บัญชีต้องชัดเจน

แล้วสวัสดิการและผลประโยชน์ก็ต้องอยู่ภายในเท่านั้น

นี่คือข้อดีของธุรกิจกลุ่มเล็ก ๆ ที่มีความเป็นอิสระและความยืดหยุ่นสูงกว่าในยุคปัจจุบัน

"พรุ่งนี้ไปซื้อประทัดใหม่กันเถอะ" จูเทาพูดอย่างร่าเริง

เฉียนจิ้นบอกว่า "ไม่ต้องแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปซื้อกล่องอาหารอลูมิเนียมกับแก้วสังกะสี"

"พูดถึงเรื่องนี้ สหายทั้งหลาย สุดท้ายนี้ฉันต้องอธิบายให้พวกแกเข้าใจ ยอดขายของพวกเราคือสองร้อยแปดสิบหยวน ไม่ได้หมายความว่าพวกเราทำกำไรได้สองร้อยแปดสิบหยวนนะ"

"วัตถุดิบก็ต้องใช้เงิน ส่วนพี่ชายคนโตของฉันก็ต้องให้ค่าตอบแทน และในอนาคตก็ต้องมีการลงทุนในด้านต่าง ๆ ธุรกิจของพวกเราไม่ได้ดีอย่างที่พวกแกคิดไว้ ดังนั้นทุกคนต้องประหยัดหน่อย!"

ทุกคนพยักหน้า

เรื่องนี้พวกเขาเข้าใจดี

ทำไมหมาล่าทั่งถึงเป็นที่นิยมขนาดนี้?

หนึ่งคือรสชาติอร่อย สองคือสิ่งที่สำคัญที่สุด คือใช้วัตถุดิบเยอะ น้ำซุปมีน้ำมันลอยอยู่หนา

สองเหมาต่อไม้ถือว่าแพง แต่ถ้ามีน้ำมันสีแดงติดมาด้วยสองเหมาก็ไม่แพงแล้ว

ชาวบ้านรู้จักคิดคำนวณ ธุรกิจถึงได้ดี

พวกเขารู้ว่าธุรกิจนี้ไม่ได้มีกำไรมากมายหลังจากหักค่าน้ำมันแล้ว แต่ธุรกิจนี้ก็ดีกว่าที่พวกเขาเคยคิดฝันไว้แล้ว!

เฉียนจิ้นไม่พูดอะไร โกดังเล็ก ๆ ก็เงียบสงัดทันที มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดผ่านรอยแตกของหน้าต่างไปบนกำแพงที่มีคำขวัญอยู่

ร้านอาหารเคลื่อนที่ของประชาชนได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ความสนใจของเฉียนจิ้นก็เปลี่ยนไปที่งานของตัวเอง

เขาไม่สามารถเป็นเพียงแค่คนขนของที่ท่าเรือได้ตลอดไป

เขาต้องเป็นเจ้าหน้าที่จัดซื้อ!

ในระหว่างทำงาน เขากำลังคิดว่าจะเปลี่ยนตำแหน่งอย่างราบรื่นได้อย่างไร เหลากว๋าย ก็เรียกคนงานใหม่อย่างพวกเขาไปดูที่ท่าเรือ:

"จะพาพวกนายไปดูของแปลกใหม่!"

เรือบรรทุกสินค้าขนาดใหญ่ลำหนึ่งกำลังค่อย ๆ เข้าเทียบท่าเรือ หลายคนต่างก็มองดูด้วยความสงสัย

เฉียนจิ้นมองไปที่ตัวอักษรสีขาวขนาดใหญ่บนลำเรือ

เรือหวางเซียงวัน

เขาถามว่า "เรือของญี่ปุ่นเหรอ?"

เหลากว๋ายพยักหน้า "ใช่แล้ว นี่เป็นเรือของญี่ปุ่น พวกนายรู้ไหมว่ากล่องสี่เหลี่ยมพวกนั้นคืออะไร?"

"ก็ตู้คอนเทนเนอร์ไง" เฉียนจิ้นรู้สึกงง ๆ

แต่เหลากว๋ายกลับตกใจเล็กน้อย "นายรู้จักตู้คอนเทนเนอร์ด้วยเหรอ?"

เฉียนจิ้นตกใจเล็กน้อย แล้วรีบอธิบาย "ผมเคยอ่านหนังสือพิมพ์ที่แนะนำความก้าวหน้าของการขนส่งทางทะเลของโลกครับ ประเทศทางยุโรปและอเมริกาพวกเขาใช้สิ่งนี้มานานแล้ว"

เหลากว๋ายไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วหัวเราะ "พวกนายที่เป็นคนมีการศึกษาก็มีความสามารถดีนี่หว่า! ฉันนึกว่าพวกนายไม่เคยเห็นซะอีก"

หลี่เฉิงกง ที่เป็นคนใหม่รีบพูดว่า "ลุงกว๋าย ผมไม่เคยเห็นครับ ฮ่า ๆ ๆ"

เหลากว๋ายก็พูดว่า "นี่เป็นของที่ดีมาก ๆ เลย พอมีสิ่งนี้แล้วงานของพวกเราคนขนของก็จะง่ายขึ้น"

"ไม่ต้องไปขนของขึ้นลงเรือทีละชิ้นแล้ว แค่ช่วยใช้มือจับเครนให้ตู้คอนเทนเนอร์อยู่กับที่ แล้วก็ใช้รถเข็นลากของออกมาเท่านั้นเอง"

เขาได้ยกตัวอย่างขึ้นมา "เมืองไห่ปินของพวกเราผลิตเบียร์เยอะมาก แล้วเราขนส่งเบียร์ยังไงล่ะ? โรงงานเบียร์ก็มีทีมขนส่งของตัวเอง พวกเขาต้องขนเบียร์ทีละกล่องขึ้นรถ แล้วขับไปที่ท่าเรือ ขนลงมาทีละกล่องแล้วขนขึ้นเรือ"

"พวกนายลองคิดดูสิ ระหว่างกระบวนการนี้มันง่ายที่จะทำกล่องเบียร์ตกหล่นหรือเปล่า? มันจะมีความเสียหายเกิดขึ้นไหม?"

"แต่คนญี่ปุ่นใช้ตู้คอนเทนเนอร์ไม่เหมือนกัน ตู้คอนเทนเนอร์จะถูกบรรจุที่โรงงานเบียร์โดยตรง แล้วรถบรรทุกก็ขับมาที่ท่าเรือ แล้วใช้เครนยกขึ้นเรือไป... พอเรือไปถึงจุดหมายปลายทางก็ใช้เครนยกขึ้นรถบรรทุกบนท่าเรือ..."

เขากางมือทั้งสองข้าง "ระหว่างนั้นก็ประหยัดเวลาและแรงงาน แถมยังไม่มีความเสียหายใด ๆ เลย!"

หลี่เฉิงกงแสดงสีหน้าตื่นเต้น "นี่มันของดีจริง ๆ ครับ ถ้าเมื่อไหร่ประเทศของพวกเรามีแบบนี้บ้าง พวกเราคนขนของก็จะไม่เหนื่อยแล้ว สามารถพักผ่อนได้เลย"

เหลากว๋ายพยักหน้าเห็นด้วย

เฉียนจิ้นหัวเราะ "จริงเหรอ? งั้นถึงตอนนั้นหน่วยงานต่าง ๆ จะยังเลี้ยงคนขนของไว้ทำไมล่ะ?"

"มีเงินเยอะเกินไปจนใช้ไม่หมดเหรอ?"

หลี่เฉิงกงพูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า:

"ไม่ว่าจะเป็นหน่วยงานไหน ก็เป็นทรัพย์สินของรัฐและเป็นทรัพย์สินของประชาชน ยังไงก็ต้องเลี้ยงดูพวกเราที่เป็นคนงานสิครับ ไม่อย่างนั้นจะแตกต่างอะไรจากประเทศทุนนิยม?"

เฉียนจิ้นไม่พูดอะไร

แม้ว่าเขาจะพูดไปตอนนี้ คนที่อยู่ในที่นี้ก็ไม่มีใครเชื่อหรอก

อีกไม่กี่ปี ท่าเรือใหญ่ ๆ ทุกแห่งจะเปลี่ยนเป็นระบบอัตโนมัติทั้งหมด ถึงตอนนั้นคนขนของก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ไปแล้ว

ตอนนี้มาคิดเรื่องนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร

สนุกกับช่วงเวลาปัจจุบันก็พอแล้ว

พวกเขากำลังมองดูการขนถ่ายสินค้าจากเรือ หูซุ่นจื่อ ก็รีบวิ่งมา "เฮ้ ๆ พวกนายเก่งจริง ๆ เลยนะ ออกจากงานในเวลางานเหรอ?"

เฉียนจิ้นบอกว่า "นี่ไม่ใช่เวลาพักเหรอ?"

เขาเอาบุหรี่ให้หูซุ่นจื่อซองหนึ่ง หูซุ่นจื่อก็รับไปทั้งซอง "ฉันไม่ได้เอาเปรียบนายหรอกนะ ครั้งนี้ฉันมาเพื่อแจ้งข่าวดีให้นาย"

"หน่วยงานของพวกเราจะร่วมกับท่าเรือจัดประชุมเรียนรู้ครั้งหนึ่ง เพื่อเรียนรู้จิตวิญญาณและทักษะที่พวกนายแสดงออกมาในการสืบสวนคดีลักลอบนำเข้าสินค้าและการจับกุมคนในที่ขโมยทรัพย์สินของรัฐจากร้านขายเครื่องปรุงรส"

นี่เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงและสมเหตุสมผล

ในยุคนี้มีการประชุมเยอะมาก

วันนั้นเฉียนจิ้นและ เว่ยสยงถู ก็ถูกพาตัวไปที่แผนกประชาสัมพันธ์ คราวนี้หัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์เป็นคนต้อนรับพวกเขา

หัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์ของสหกรณ์จัดหาสินค้าและจำหน่ายเมืองไห่ปินมีชื่อว่า เผิงโหย่วเหลียง ผมของเขามันเงาและดูดีมาก

เขาบอกทั้งสองคนว่า การประชุมเรียนรู้ในครั้งนี้จัดขึ้นร่วมกันโดยสหกรณ์จัดหาสินค้าและจำหน่ายและสำนักท่าเรือ ซึ่งจะมีบุคคลที่ประสบความสำเร็จหลายคนมาแบ่งปันประสบการณ์

เฉียนจิ้นและเว่ยสยงถูจำเป็นต้องขึ้นไปพูดบนเวที

เสียงหวูดเรือจากนอกหน้าต่างดังเข้ามา เผิงหัวหน้าก็เริ่มให้กำลังใจพวกเขาทั้งสองคนก่อน

คนที่ทำงานประชาสัมพันธ์ก็ไม่เหมือนใครจริง ๆ พูดเก่ง น้ำลายก็กระเด็นผสมกับคำว่า "จิตวิญญาณแห่งความรักชาติ" "การพัฒนาสี่สมัยใหม่" "ห้าสิ่งดีงามและสามความรัก" ทั่วสำนักงาน

สุดท้าย เผิงหัวหน้าก็สรุปเรื่อง:

"ในส่วนของเนื้อหาการพูด พวกนายไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระมากเกินไปหรือพูดแต่คำพูดสวยหรู แต่ต้องมีเนื้อหาจริง ๆ ดังนั้นพวกนายต้องเตรียมบทพูดให้ดี พยายามสร้างความประทับใจให้กับผู้นำ"

"ฉันแนะนำให้พวกนายเน้นไปที่เรื่องการจับกุมผู้ลักลอบนำเข้าสินค้า พูดว่าพวกนายค้นพบความผิดปกติได้อย่างไร รวบรวมคนมาจับกุมได้อย่างไร เรื่องนี้จะช่วยให้สหายคนอื่น ๆ ได้รับแรงบันดาลใจอะไรบ้าง? พวกเขาสามารถเรียนรู้ความรู้อะไรได้บ้าง?"

"สรุปแล้วก็คือ พยายามเน้นไปที่เรื่องนี้ พวกนายจะต้องหาประสบการณ์ดี ๆ ได้อย่างแน่นอน!"

เผิงหัวหน้ากำชับเช่นนี้

เฉียนจิ้นและเว่ยสยงถูมองหน้ากันหลังจากออกจากสำนักงาน

ทั้งสองคนไม่มีประสบการณ์เลย

หน่วยงานให้พวกเขาลาพักงานได้ การประชุมเรียนรู้จะจัดขึ้นในอีกสองวัน พวกเขาทั้งสองวันไม่ต้องไปทำงาน แค่ตั้งใจเขียนบทพูดก็พอแล้ว

เฉียนจิ้นกลับถึงบ้าน ก็ไม่มีใครอยู่

เขาเลยถือโอกาสนี้เอาตู้ทองออกมา ขายสิ่งที่ควรขายและซื้อสิ่งที่ควรซื้อ

นาฬิกาห้าสปริงที่เสียหายมีราคาแปดพันหยวน หลังจากซ่อมเสร็จแล้ว ราคาก็เพิ่มขึ้นเท่าตัว สามารถขายได้หนึ่งหมื่นห้าพันหยวน

ราคานี้ไม่ถือว่าสูง

ยังไม่มีค่าเท่ากับกระบอกใส่พู่กันที่เขาได้รับจากหน่วยผลิตของตระกูลหลิวตอนที่เขาลงไปอยู่ชนบทเลย

กระบอกใส่พู่กันนั้นเป็นโบราณวัตถุสมัยราชวงศ์ชิง ขายได้ห้าหมื่นหยวน

เขาเพิ่งได้รับฉลากบุหรี่และฉลากเหล้าจากชิวต้าหย่ง และก็ขายไปพร้อมกันในครั้งนี้

ฉลากเบียร์ไห่ปินฉบับผิดพลาดมีราคาสูงกว่าฉลากปกติเล็กน้อย ฉลากหนึ่งชุดสามารถขายได้หนึ่งร้อยห้าสิบหยวน

โชคดีที่ของพวกนี้เป็นการผลิตจำนวนมาก ชิวเสี่ยวตี้และคนอื่น ๆ สะสมมาได้กว่าสี่สิบชุด ก็สามารถขายได้หกถึงเจ็ดพันหยวน

ฉลากบุหรี่ที่อยู่ในมือของพวกเขาไม่มีของดี สุดท้ายแล้วฉลากเบียร์ผิดพลาดก็ขายได้แค่เจ็ดพันห้าร้อยหยวน

เฉียนจิ้นดูยอดเงินทั้งหมดในห้างสรรพสินค้าออนไลน์

ยังไม่ถึงหนึ่งแสนหยวนเลย

จนแล้วสิ

เขายกมือเกาหัว

ม้าไม่กินหญ้าตอนกลางคืนก็ไม่อ้วน คนไม่มีลาภลอยก็ไม่รวย

ในยุคนี้ ชาวบ้านมีโบราณวัตถุอยู่ในบ้านแต่ก็ไม่ขายให้กับคนแปลกหน้าอย่างเขา เขาได้ไปสอบถามมาแล้ว การซื้อขายโบราณวัตถุอย่างถูกกฎหมายส่วนใหญ่จะทำได้ในสองที่:

ร้านขายโบราณวัตถุของรัฐและร้านมิตรภาพ

แต่เขาก็ไม่สามารถทำได้ทั้งสองที่

ที่แรกเป็นช่องทางสำคัญที่รัฐจะรวบรวมโบราณวัตถุที่กระจายอยู่ในสังคม ส่วนที่สองเป็นสถานที่สำหรับต้อนรับแขกต่างชาติโดยเฉพาะ

ทั้งสองที่นี้มีของดีมากมาย แต่ก็มีการลงทะเบียนตัวตนของผู้ซื้อขายอย่างเข้มงวด

สิ่งที่เฉียนจิ้นไม่ต้องการที่สุดก็คือการเปิดเผยตัวตน

ดังนั้นตอนนี้เขาจึงไม่ได้ต้องการเงินทุนมากนัก จึงไม่จำเป็นต้องเสี่ยง

ส่วนของที่ซื้อส่วนใหญ่เป็นวัตถุดิบทำซุป

เฉียนจิ้นได้ซื้อวัตถุดิบจำนวนมากแล้วแกะซองใส่ในห้อง 204

ตอนที่จดทะเบียนร้านอาหารเคลื่อนที่ของประชาชน ที่อยู่ของอาคารธุรกิจก็ใช้ที่อยู่ของห้องนี้

ดังนั้นเมื่อธุรกิจกลุ่มเล็ก ๆ เริ่มเข้าที่เข้าทาง เขาก็เลยเปลี่ยนลักษณะของห้อง 204 ให้เป็นสำนักงานสำหรับบริษัทอย่างเป็นทางการ และในความเป็นจริงก็ใช้เป็นทั้งโกดังและห้องครัวด้วย

ดังนั้นหน่วยเรียนรู้จึงไม่มีห้องเรียนแล้ว

ห้องเล็ก ๆ นี้ก็ไม่เหมาะที่จะเป็นห้องเรียน เฉียนจิ้นเลยตัดสินใจไปหาเว่ยเซียงหมี่เพื่อหารือเรื่องการจัดตั้งชั้นเรียนขนาดใหญ่

การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในตอนนี้

เพราะปีนี้เพิ่งจะมีการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ก็มีปัญหามากมายที่ต้องแก้ไข ดังนั้นรัฐจึงจัดการอย่างยืดหยุ่น โดยให้แต่ละมณฑลและเมืองตัดสินใจเกี่ยวกับเวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยตนเอง แล้วจึงให้กระทรวงศึกษาธิการตัดสินใจขั้นสุดท้าย

เวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเมืองไห่ปินจะจัดขึ้นค่อนข้างช้า คือวันที่ 20 และ 21 ธันวาคม ซึ่งเหลือเวลาอีกหนึ่งเดือน

นักเรียนที่สอบเข้ากำลังอยู่ในช่วงเร่งเรียน คนงานหนุ่มสาวหลายคนลาออกจากงาน เพื่อจะเอาชนะการสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้

หน่วยงานของรัฐ โรงงาน และเหมืองต่าง ๆ ก็จัดให้มีการเรียนรู้ และถนนหลายสายก็จัดตั้งห้องเรียนเพื่อให้นักเรียนได้มาแลกเปลี่ยนความรู้

ไม่มีทางเลือก เพราะตอนนี้ขาดครูมาก นักเรียนเลยต้องเรียนรู้และตอบคำถามซึ่งกันและกัน!

เฉียนจิ้นไปเคาะประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการ การจัดวางข้างในก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

ร่องรอยของ จางหงโป ไม่มีแล้ว รูปถ่ายบนผนังก็เปลี่ยนเป็นรูปถ่ายของเว่ยเซียงหมี่ตอนที่เธอเรียนและตอนที่เธอได้รับรางวัล

ตอนนี้เว่ยเซียงหมี่กำลังจัดตำแหน่งสิ่งของต่าง ๆ อยู่

เธอย้ายเครื่องบันทึกเสียงของคณะกรรมการชุมชนมาไว้ในห้องทำงานของตัวเอง ดูเหมือนว่าเธอจะใช้มันฟังเพลงในเวลาว่าง

เมื่อเห็นดังนั้น เฉียนจิ้นก็ดีใจมาก "ผู้อำนวยการเว่ย?"

เว่ยเซียงหมี่ได้ยินเสียงก็หันกลับมายิ้มให้เขา "ไม่ทำให้ภารกิจต้องเสื่อมเสียนะ หัวหน้าเฉียน! ครั้งนี้คุณช่วยฉันไว้มากเลย!"

หินก้อนใหญ่ในใจของเฉียนจิ้นก็หลุดออกไป

ดีมาก

เว่ยเซียงหมี่ได้เป็นผู้อำนวยการคณะกรรมการชุมชนแล้ว งานต่าง ๆ ในอนาคตก็จะดำเนินการได้ง่ายขึ้นมาก

เช่น การเปลี่ยนห้องเรียนให้กับหน่วยเรียนรู้

เว่ยเซียงหมี่พยักหน้าหลังจากได้ฟังจุดประสงค์ของเขา "นี่เป็นเรื่องใหญ่ วัยรุ่นหลายคนในถนนของพวกเราอยากจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย ควรจะจัดสภาพแวดล้อมที่ดีสำหรับการเรียนรู้ให้กับพวกเขา"

เฉียนจิ้นบอกว่า "ใช่ครับ ผมคิดว่าถ้าในถนนของพวกเรามีนักศึกษามหาวิทยาลัยเยอะ ๆ คณะกรรมการชุมชนของเราก็จะได้รับความสนใจอย่างมากในทั้งเมืองเลยครับ!"

เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญมาก

เว่ยเซียงหมี่ใช้ประโยชน์จากความได้เปรียบของเธอในแผนกจัดการที่อยู่อาศัย โทรศัพท์ออกไปสองสามสาย แล้วก็พบโกดังแห่งหนึ่ง:

"ถนน 116 ของพวกเรามีโกดังที่สร้างขึ้นในสมัยที่ญี่ปุ่นยึดครอง ตั้งแต่ปี 1966 ก็ถูกห้างสรรพสินค้าใช้เป็นโกดังเก็บของเบ็ดเตล็ด"

"ปีนี้หน่วยงานของเราได้ทำการปรับปรุงงานตามนโยบายของรัฐส่วนกลาง อาคารบางส่วนที่เป็นของกลุ่มหรือถูกยึดคืนสิทธิ์ในการใช้งาน หรือทำสัญญาใหม่"

"ตอนนี้โกดังเก็บของเบ็ดเตล็ดแห่งนี้ถูกยึดคืนมาแล้ว ฉันคิดว่าพวกเราสามารถพิจารณาดูได้ว่าจะใช้มันให้เกิดประโยชน์ได้อย่างไรบ้าง"

ทั้งสองคนต่างก็เป็นคนที่ลงมือทำทันที พวกเขาก็เลยไปดูสภาพของโกดังด้วยกัน

เฉียนจิ้นเคยเดินผ่านโกดังเก็บของเบ็ดเตล็ดแห่งนี้ เขาจำได้ว่าเป็นอาคารที่ทรุดโทรมมาก

พอไปถึงก็พบว่ามันทรุดโทรมยิ่งกว่าที่เขาจำได้อีก

เพื่อป้องกันการขโมย โกดังจึงมีหน้าต่างน้อยมาก แล้วเมื่อเวลาผ่านไปกระจกก็แตกทั้งหมด บริษัทห้างสรรพสินค้าก็เลยใช้ไม้ปิดหน้าต่างทั้งหมด

เฉียนจิ้นผลักประตูออก มีเสียงดัง "เอี๊ยดด!" แล้วก็มีหนูตัวหนึ่งวิ่งออกมา

เว่ยเซียงหมี่ก็เตรียมตัวมาดี เธอถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อหลบหนูที่กำลังตื่นตระหนก "โอ๊ย! สภาพแวดล้อมมันแย่เกินไปแล้ว"

เฉียนจิ้นเปิดไฟฉายดูสถานการณ์ข้างใน

ยังมีของอยู่ในโกดังเก็บของเบ็ดเตล็ดอยู่เลย ห้างสรรพสินค้าได้ทิ้งตู้ไม้ไว้หลายตู้ แต่ก็เสียหายทุกชิ้น นอกจากนี้ยังมีเก้าอี้พัง ๆ และโต๊ะเน่า ๆ อีกมากมาย เศษไม้และเชือกที่เสียหายก็กระจัดกระจายไปทั่ว

ของเหล่านี้เป็นขยะ แต่สำหรับห้องเรียนแล้วก็มีประโยชน์

เขารู้สึกดีใจมาก "เลือกที่นี่เป็นห้องเรียนเถอะครับ ผมจะพาหน่วยรุกคืบมาทำความสะอาด แล้วจะซ่อมเก้าอี้และโต๊ะที่พังให้เป็นโต๊ะเรียนครับ"

"ส่วนตู้พวกนี้ก็มีประโยชน์มาก ถ้าซ่อมแล้วก็สามารถเป็นตู้หนังสือได้ไม่ใช่เหรอครับ?"

เมื่อเห็นว่าเขาพอใจ เว่ยเซียงหมี่ก็พูดว่า "ได้เลย งั้นคุณก็รับผิดชอบเรื่องนี้ไปเลย จัดการชั้นเรียนของถนนเราให้ยิ่งใหญ่ไปเลย!"

เฉียนจิ้นมีความมั่นใจในเรื่องนี้มาก

โกดังแห่งนี้ทรุดโทรมและเก่ามาก แต่มันไม่ใช่ปัญหา

มีขยะเยอะก็สามารถส่งคนมาทำความสะอาดได้ มีหนูเยอะเขาก็มีหมาจัดการ หน้าต่างที่ถูกปิดทำให้กันความหนาวเย็นในฤดูหนาวได้ดี ไม่มีแสงสว่างเขาก็จะติดตั้งหลอดไฟ

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือโครงสร้างของมันดีมาก พื้นที่กว้างถึงห้าร้อยถึงหกร้อยตารางเมตร ความสูงก็มากกว่าห้าเมตร

ถ้าเขาสามารถหาทีมก่อสร้างมาได้ แล้วสร้างชั้นลอยขึ้นมาตรงกลาง ก็สามารถเพิ่มพื้นที่ใช้สอยได้อีกเท่าตัว!

ในสังคมปัจจุบัน สภาพความเป็นอยู่ในเมืองนั้นแย่มาก มีหลายครอบครัวที่มีพื้นที่ใช้สอยแค่สามถึงสี่ตารางเมตรต่อคนเท่านั้น

อย่างเช่นปัญญาชนที่กลับมาเมืองบางคนก็ไม่มีที่อยู่ ต้องไปอาศัยอยู่ในหลุมหลบภัยที่ชื้นแฉะและเสื่อมโทรม

เมื่อคิดถึงเรื่องของชิวต้าหย่งและคนอื่น ๆ เขาก็เลยขอร้องเว่ยเซียงหมี่อีกครั้ง:

"ผมรู้จักเพื่อนที่เป็นปัญญาชนสองสามคน ตอนนี้พวกเขาอาศัยอยู่ในหลุมหลบภัย พวกเขาบอกว่าไม่มีทะเบียนบ้าน แล้วสำนักจัดการที่อยู่อาศัยก็ไล่พวกเขาอยู่ตลอด"

"เรื่องนี้พอมีวิธีแก้ไขไหมครับ?"

เว่ยเซียงหมี่อธิบายให้เขาฟังเกี่ยวกับนโยบาย แล้วก็ถามเขา "มีกี่คน?"

เฉียนจิ้นไม่รู้เรื่องนี้ดี เขาเลยทำได้แค่ประมาณเอา "น่าจะน้อยกว่าสิบคนครับ"

เว่ยเซียงหมี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง "แผนกจัดการที่อยู่อาศัยทำงานตามนโยบาย ฉันไม่สะดวกที่จะเข้าไปแทรกแซง"

"หรือไม่ก็ ฉันจะยื่นขอใบจัดสรรที่พักอาศัยชั่วคราวให้พวกเขา เพื่อให้พวกเขาสามารถมีทะเบียนบ้านชั่วคราวได้ แล้วก็สามารถช่วยพวกเขาทำบัตรประจำตัวที่พักชั่วคราวได้"

"แต่ก็อย่างที่ชื่อบอก มันเป็นแค่ของชั่วคราว ไม่ได้เป็นการแก้ไขปัญหาในระยะยาว พวกเขาก็ยังต้องรีบหาหน่วยงานที่จะรับพวกเขาหรือไปอาศัยอยู่กับญาติ ๆ"

เฉียนจิ้นขอบคุณเธอ

การมีพวกพ้องก็ดีแบบนี้แหละ

นอกจากนี้เขายังถือว่าเป็นผู้มีส่วนร่วมในการช่วยมังกรขึ้นครองราชย์ด้วย

เขารู้สึกว่าเว่ยเซียงหมี่เป็นคนที่ดีมาก

เว่ยเซียงหมี่ก็ดีกับเขามากกว่านั้นอีก โดยเธอได้กำชับเจ้าหน้าที่ที่จัดการเรื่องนี้เป็นพิเศษ:

"ต้องระบุให้ชัดเจนด้วยนะว่าเป็นเฉียนจิ้นจากถนนไท่ซานเป็นคนไหว้วานให้พวกเราช่วย!"

เย็นวันนั้นเจ้าหน้าที่จากสำนักงานจัดการที่อยู่อาศัยก็ขี่จักรยานมาที่หลุมหลบภัยเสี้ยหม่าซานอีกครั้ง

ชิวเสี่ยวตี้เห็นเงาคนมาแต่ไกล ก็รีบกลับไปรายงานสถานการณ์

ปัญญาชนที่พิการจากการลงไปอยู่ชนบทก็ใช้ไม้เท้าปิดกั้นทางเข้าหลุม แล้วใช้กลยุทธ์เก่า ๆ เพื่อต่อต้านการบังคับใช้กฎหมาย

เจ้าหน้าที่ครั้งนี้ไม่ได้โวยวายกับเขา แต่หยิบเอกสารใบหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้เขา "พอแล้ว วันนี้ไม่ได้มาไล่พวกนายออกจากไห่ปิน แต่มาเพื่อเอาของดีมาให้"

ปัญญาชนคนนั้นเห็นตัวอักษรบนใบจัดสรรที่พักอาศัยชั่วคราวแล้วก็ตะลึงไป

เจ้าหน้าที่ก็พูดต่อ "พวกนายเก่งจริง ๆ นะ สามารถมีความสัมพันธ์กับหัวหน้าหน่วยรุกคืบความปลอดภัยแห่งถนนไท่ซาน เฉียนจิ้นได้"

"เขาไหว้วานให้คนช่วยพวกนายยื่นขอสิ่งนี้ พวกนายรีบย้ายออกเถอะ หลุมหลบภัยนี้ไม่ได้เป็นของที่ไม่มีเจ้าของ ไม่สามารถมาใช้ได้ตามอำเภอใจนะ!"

ตอนพระอาทิตย์ตกดิน ชิวต้าหย่งและคนงานขนของคนอื่น ๆ ก็กลับมาพร้อมกับความเหนื่อยล้า

พวกเขาเห็นกล่องสินค้า ผ้าห่ม เตา และสิ่งของอื่น ๆ ที่ใช้ชีวิตประจำวันวางอยู่ข้างนอกทางเข้าหลุม ก็ใจหล่นวูบ รีบเข้าไปถามทันที:

"สำนักจัดการที่อยู่อาศัยมาใช้มาตรการที่รุนแรงแล้วเหรอ?"

ปัญญาชนที่พิการก็ยื่นใบจัดสรรให้เขาดูด้วยความดีใจ "พี่ต้าหย่ง พวกเราไม่ต้องอยู่ที่นี่แล้ว!"

"พี่เฉียนดีกับพวกเรามากเลยครับ เขาลอบไปหาคนรู้จักเพื่อช่วยพวกเราทำใบรับรองที่พักชั่วคราว เพื่อแก้ไขปัญหาที่พักให้พวกเราแล้ว!"

คนงานขนของอีกสองสามคนที่อาศัยอยู่ในหลุมหลบภัยก็รีบมาดู พอเห็นรอยประทับสีแดงบนเอกสารแล้วก็ดีใจอย่างสุดซึ้ง

ชิวต้าหย่งมีสีหน้าซับซ้อน

เขากลับไปที่ห้องที่กั้นด้วยผ้าใบแล้วมองดู

ตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องสว่างอย่างสลัว ๆ พอให้เห็นตัวอักษรใหญ่ที่วาดด้วยถ่านบนผนังถ้ำ:

สิบปีในหิมะทางเหนือ กลับมาสู่เมืองเก่าในวันเดียว

มีเสียงหมาเห่าในถ้ำร้าง แต่ไม่มีเสียงญาติพี่น้องในลานที่ว่างเปล่า

นั่งอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ลุกขึ้นไปหาถ่านก้อนหนึ่ง แล้วลบตัวอักษร "มี" และ "ไม่มีเสียงญาติพี่น้องในลานที่ว่างเปล่า" ออก แล้วเปลี่ยนเป็น:

ได้ยินเสียงหมาเห่าในถ้ำร้าง เห็นความรักของญาติในลานที่ว่างเปล่า