บทที่ 96: ได้พี่น้องเพิ่ม

เดิมทีเฉียนจิ้นแค่อยากให้ชิวต้าหย่งส่งคนมาแทนเว่ยสยงถูเท่านั้น

แต่ชิวต้าหย่งกลับพาคนกว่าหกสิบคนมาลุยเอง!

หูซุ่นจื่อกำลังคาบบุหรี่ราคาถูกและเข็นรถเข็นอย่างหนักหน่วง พอเห็นกลุ่มคนในชุดทหารสีเขียวกลุ่มใหญ่เดินเข้ามาแต่ไกล เขาก็รีบบดก้นบุหรี่ใต้รองเท้าผ้าใบ แล้วยืนชิดกำแพงตัวตรงแหน่ว

มองปลายจมูก สูดลมหายใจเข้าออกอย่างสงบ

ไม่มองตรงไปข้างหน้า

เขาไม่ต้องการสบตากับคนกลุ่มนี้เลย อยากจะกลายร่างเป็นป้ายโฆษณาที่เพิ่งทาสีบนกำแพงเสียด้วยซ้ำ

แต่พวกเขากลับล้อมเขาไว้เป็นวงกลมแน่น

ชิวต้าหย่งเบียดมาอยู่ข้างหน้าสุด

หูซุ่นจื่อรีบก้มตัวทำความเคารพ: “คุณชิวครับ เราเคยตกลงกันแล้วว่าจะลืมเรื่องบาดหมางทั้งหมด ทำไมคุณถึงมาหาผมอีกแล้วล่ะครับ?”

“ช่วงนี้ผมก็ทำตัวดีมาตลอด...”

ชิวต้าหย่งยกนิ้วโป้งไปข้างหลัง

ฝูงชนแยกออกเป็นช่อง ทำให้เห็นเฉียนจิ้นที่ยืนนิ่งตะลึงงัน

หูซุ่นจื่อเป็นคนตัวสูงใหญ่เหมือนตู้เย็นสองประตูที่กลายร่างเป็นมนุษย์ ถึงแม้ว่าครั้งที่แล้วจะโดนจางอ้ายจวินอัดซะยับเยิน แต่จางอ้ายจวินนั้นเป็นอาวุธของมนุษย์ การแพ้เขาไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย

แต่ตอนนี้เขาเพิ่งรู้ว่าหูซุ่นจื่อเป็นคนเก่งแต่เปลือกนอกเท่านั้น

หมอนี่มันกล้ารังแกคนอ่อนแอและกลัวคนเข้มแข็ง!

เมื่อหูซุ่นจื่อเห็นเขา เขาก็รู้สึกหดหู่ใจ: “เฉียนน้อย เฉียนเก่า – พี่เฉียน! นายมันไม่ซื่อสัตย์เลยนะ ฉันแค่ไม่ยอมให้เว่ยสยงถูลาพักร้อน นายถึงกับไปหาคนมาจัดการฉันเลยเหรอ?”

เฉียนจิ้นพูดไม่ออกอยู่นานก่อนจะอธิบายว่า:

“ผมแค่ไปยืมคนจากพี่ชิวมาแทนแรงงานของเสี่ยวเว่ยเท่านั้นเองครับ แต่พี่ชิวเป็นคนมีน้ำใจ พอรู้ว่าหน่วยงานพี่น้องของเรากำลังลำบากก็เลยต้องพาพี่น้องของเขากว่าแปดทิศมาร่วมให้กำลังใจ...”

ทีมขนย้ายของพวกเขาเคยมีเรื่องกับทีมขนย้ายของเยาวชนปัญญาชนมาก่อน

เมื่อทีมขนย้ายของเยาวชนปัญญาชนปรากฏตัวอย่างกะทันหัน คนงานขนย้ายส่วนใหญ่จึงคิดว่าพวกเขากำลังมาหาเรื่อง แต่ละคนต่างหลบซ่อนตัว

มีเพียงเว่ยสยงถูเท่านั้นที่ยังคงยึดมั่นในหลักการ เขาคว้าไม้ท่อนหนึ่งแล้วรีบวิ่งมาอย่างรวดเร็ว

หูซุ่นจื่อเข้าใจถึงเจตนาของทีมขนย้ายเยาวชนปัญญาชนแล้วก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที

เมื่อเขาเห็นท่าทีของคนงานเก่าในทีม เขาก็โกรธจนแทบกระอักเลือด เมื่อเทียบกันแล้ว เว่ยสยงถูเป็นคนที่กล้าหาญและมีน้ำใจมาก

เขาจึงตัดสินใจทันที: “เสี่ยวเว่ย วันนี้แกได้หยุดพัก! ส่วนคนอื่นนอกจากเสี่ยวเฉียน วันนี้โอทีทุกคน!”

หลังจากที่ชิวต้าหย่งพาทีมเยาวชนปัญญาชนเข้าร่วมทีมขนย้าย งานในวันนี้ก็ง่ายขึ้นมาก

เขาตะโกนสั่งว่า ‘สหายผู้บัญชาการและนักรบของหน่วยขนย้ายเยาวชนปัญญาชนแห่งเจี่ยกั่งทุกคน วันนี้สนับสนุนหน่วยงานพี่น้อง ขอให้ทุกคนมีกำลังใจ!’ จากนั้นเยาวชนปัญญาชนทุกคนก็ลงมือพร้อมกัน ทำให้ทีมขนย้ายกลายเป็นทีมขนาดใหญ่ในทันที

เยาวชนปัญญาชนเหล่านี้มีความรู้ พวกเขาใช้ความรู้ของตนกับงานขนย้าย

ถุงผงถ่านที่หนักและเต็มแน่นเป็นก้อนแข็ง พวกเขาใช้หลักการคานงัด โดยใช้ไม้ค้ำและลูกกลิ้งง่ายๆ แทนรถเข็นในการเคลื่อนย้ายถุง

ในขณะที่เหล่าชุดทหารสีเขียวจัดแถว ไม้ค้ำก็พลิกไปมาใต้ถุงผงถ่านเหมือนมังกร

ชิวต้าหย่งแสดงให้เฉียนจิ้นดู: “แรงมาจากเอวและสะโพก ใช้แรงไปตามแนวเฉียง...”

ยังไม่ทันพูดจบ กระสอบน้ำหนักสองร้อยจินก็ถูกวางลงบนแผ่นไม้รองอย่างมั่นคง

ชิวต้าหย่งยังแนะนำอีกว่าพวกเขามีวิธีการเคลื่อนย้ายที่แตกต่างกันสำหรับสินค้าที่แตกต่างกัน เช่น ตอนนี้พวกเขาใช้ ‘วิธีงัดสามครั้งรองหนึ่งครั้ง’ ในการเคลื่อนย้ายถุงผงถ่าน: งัดสามครั้งแล้ววางแผ่นไม้รองหนึ่งครั้ง

วิธีนี้ฟังดูง่าย และหลักการทางฟิสิกส์ก็เป็นสิ่งที่นักเรียนมัธยมต้นเข้าใจได้

แต่การนำมาใช้ในงานจริงนั้นต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงในภาคสนาม มุมและแรงที่ใช้ในการงัดถุงจะแตกต่างกันไปตามภูมิประเทศและชนิดของถุง

ถ่านผงกว่าพันตันทั้งหมดถูกขนย้ายเข้าไปในคลังสินค้า

หลังจากทำงานเสร็จ ชิวต้าหย่งก็เตรียมตัวกลับ เฉียนจิ้นจับมือเขาเพื่อขอบคุณและกล่าวว่า: “คุณชิวช่วยผมได้มากเลยครับ”

ชิวต้าหย่งหัวเราะอย่างองอาจ: “คุณไม่ต้องเกรงใจผมหรอก คุณชิวอะไรกัน ผมเป็นแค่ผู้บัญชาการที่พี่น้องยกย่องให้เฉยๆ คุณเรียกผมว่าชิวเฒ่าก็พอแล้ว!”

น้ำใจที่เขาให้ในวันนี้ไม่ใช่น้อยๆ เลย

ปกติแล้วคนงานทีมนี้จะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างหนัก

โดยปกติแล้ว เพื่อป้องกันฝุ่นถ่าน คนงานจะนำเสื้อผ้าทำงานที่ทำจากผ้าเนื้อหยาบไปแช่น้ำแล้วสวมใส่ เพื่อให้ความชื้นดูดซับฝุ่น แต่ตอนนี้อากาศหนาว ถ้าทำอย่างนั้นก็อาจจะทำให้ผิวหนังถูกกัดได้

วันนี้ทีมขนย้ายได้รับความช่วยเหลือจากเฉียนจิ้น ทำให้พวกเขาสามารถเลิกงานตรงเวลาได้

ท่าทีของคนงานเก่าที่มีต่อเฉียนจิ้นเปลี่ยนไปอย่างมาก จากที่เคยพูดคุยกันอย่างไม่เป็นทางการก็เปลี่ยนเป็นสุภาพ

พวกเขารู้แล้วว่าเฉียนจิ้นเป็นรองหัวหน้าทีมบุกเบิกความสงบเรียบร้อย แต่เพราะมันไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา พวกเขาเลยไม่สนใจเท่าไหร่

แต่พอวันนี้ พวกเขากลับพบว่าเฉียนจิ้นสามารถสั่งการทีมขนย้ายเยาวชนปัญญาชน ซึ่งเป็นกลุ่มขนย้ายที่ใหญ่ที่สุดในเจี่ยกั่งได้ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพวกเขาอย่างมาก พวกเขาจึงไม่สามารถปฏิบัติต่อเฉียนจิ้นอย่างไม่เป็นทางการเหมือนเมื่อก่อนได้อีกต่อไป

เฉียนจิ้นทำตัวเป็นปกติ

เขายังคงทำงานอย่างจริงจัง และเลิกงานตรงเวลา

เมื่อปั่นจักรยานกลับถึงถนนไท่ซาน เขาไม่เห็นรถสามล้อจึงไปที่คลังสินค้าเก่าเพื่อหามีกังที่กำลังทำไม้เสียบผักกับคนอื่นๆ

เมื่อมีกังและคนอื่นๆ เห็นเขากลับมาก็ดีใจมาก พวกเขารีบเข้ามาล้อมเขาไว้:

“หัวหน้าเฉียน คุณเดาได้ไหมว่าวันนี้กิจการของเราจะได้เงินเท่าไหร่?”

เฉียนจิ้นส่ายหัวเพื่อบอกว่าไม่รู้ และเปิดโอกาสให้มีกังได้โอ้อวด

มีกังมีสีหน้าตื่นเต้น: “คุณเดายังไงก็ไม่ถูกหรอก เพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกัน!”

เฉียนจิ้นกรอกตา: “ล้อเล่นกันเหรอ!”

มีกังพูดอย่างกระตือรือร้น: “เปล่าครับ ผมไม่กล้าล้อเล่นกับคุณหรอก”

“จูเถาและอาเฉ่าไม่ได้บอกยอดขาย แต่ต้องขายดีมากแน่ๆ พวกเราทำงานทั้งวันไม่มีเวลาว่างเลย เอาแต่นั่งล้างผักทำไม้เสียบเนี่ย!”

“ไม้เสียบที่เราเตรียมไว้เมื่อไม่กี่วันก่อนไม่พอใช้แล้ว เราต้องทำไม้เสียบตลอดคืน!”

เฉียนจิ้นหัวเราะ: “อย่างนั้นก็คงจะเหนื่อยหน่อย”

หลิวต้าจ้วงที่กำลังหั่นมันฝรั่งตะโกนขึ้นมา: “เหนื่อยไม่เป็นไร ขอแค่มีที่ทำงานและมีเงินเดือนก็พอแล้ว!”

เมื่อกิจการโรงอาหารเคลื่อนที่ของประชาชนเริ่มดำเนินไปได้ด้วยดี

ทีมบุกเบิกแรงงานก็จะถูกยุบลง และสมาชิกทุกคนจะถูกย้ายไปทำงานในกิจการของกลุ่มเล็กๆ กลายเป็นคนงานที่ถูกต้องตามกฎหมาย!

ถึงแม้ว่ากิจการกลุ่มเล็กๆ จะไม่มีสถานะที่ดีเท่ารัฐวิสาหกิจ แต่ถ้ามีรายได้และสวัสดิการที่ดี สมาชิกในทีมก็ยินดีที่จะเข้าร่วมกิจการกลุ่มเล็กๆ นี้

เฉียนจิ้นขอให้มีกังบอกตำแหน่งของรถสามล้อ เมื่อเขาขี่จักรยานไป รถสามล้อยังคงถูกล้อมรอบด้วยผู้คน

ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงาน ธุรกิจของโรงอาหารเคลื่อนที่จึงเข้าสู่ช่วงเวลาสูงสุดครั้งใหม่

ในเวลานั้นมีกลุ่มคนจากหน่วยงานปราบปรามการเก็งกำไรและลักลอบค้าขายสวมชุดทหารสีเขียวแบบ 65 และมีปลอกแขนสีแดงปรากฏตัวขึ้น

พวกเข่าแหวกฝูงชนเข้ามา หัวหน้าของพวกเขาถือหนังสือ ‘ข้อบังคับชั่วคราวว่าด้วยการปราบปรามอาชญากรรมการเก็งกำไรและลักลอบค้าขาย’ ไว้ในมือ:

“พวกคุณกำลังทำธุรกิจอะไรกัน?”

จูเถาหยิบบุหรี่ ‘ต้าจี’ หนึ่งซองออกมาแล้วยื่นให้ทั้งสี่คน:

“สหายครับ สูบบุหรี่หน่อย เราขายอาหารที่เรียกว่าหม่าล่าทั่งครับ กิจการของเราเป็นของสมาชิกกลุ่มทั้งหมดของทีมบุกเบิกแรงงานถนนไท่ซานครับ”

“อย่าเอาเรื่องใหญ่มาอ้าง!” ปลอกแขนสีแดงใช้หนังสือตบบุหรี่ออก “หม่าล่าทั่งเหรอ? ฟังจากชื่อก็รู้แล้วว่าเป็นสิ่งที่เน่าเฟะของพวกศักดินาและชนชั้นนายทุน!”

จูเถาไม่พอใจ: “นี่คือกิจการของกลุ่มเล็กๆ ของเรา เป็นการให้บริการประชาชนผู้ใช้แรงงานและพี่น้องคนงาน”

“ถ้าพวกคุณไม่เชื่อ? ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะพาพวกคุณไปที่คณะกรรมการชุมชนถนนไท่ซานเพื่อดูเอกสาร!”

ปลอกแขนสีแดงยังคงสงสัย

จูเถาจึงเปลี่ยนเป็นยื่นไม้เสียบผักให้พวกเขาหลายไม้

ในตอนนี้ ประโยชน์ของการใช้ไม้เสียบก็ปรากฏขึ้น

ทีมปราบปรามการเก็งกำไรไม่สามารถพกกล่องข้าวอะลูมิเนียมหรือแก้วเคลือบได้ ดังนั้นพวกเขาสามารถหยิบไม้เสียบผักได้โดยตรงด้วยมือ

พวกเขากินผักเสียบด้วยความสงสัย แล้วก็ชมไม่หยุดและยกนิ้วโป้งให้ไม่ขาดสาย

เมื่อฝูงชนเห็นดังนั้นก็รู้สึกสบายใจขึ้น พวกเขาก็เริ่มเบียดกันเพื่อจ่ายเงินและคูปองเพื่อซื้อ ทำให้เสียงเหรียญและคูปองอาหารดังขึ้นทันที

เฉียนจิ้นที่ยืนดูอยู่ข้างหลังก็รู้สึกสนุก

ต้องเป็นความคิดของสีเหว่ยตงแน่ๆ

ในบรรดาปลอกแขนสีแดงทั้งสี่คน มีคนรู้จักสองคน: สีเหว่ยตงและฉางเซิ่งลี่!

พวกเขามาแสดงละครเมื่อสักครู่นี้

สีเหว่ยตงเห็นเขาแล้วก็ยักคิ้วยักตาให้

ฉางเซิ่งลี่ชื่นชมเฉียนจิ้น: “หัวหน้าเฉียน ได้ยินมาว่าพวกคุณจับพวกค้าของเถื่อนได้อีกแล้ว และปกป้องผลประโยชน์ของชาติและประชาชนได้ เก่งจริงๆ!”

เฉียนจิ้นกล่าวว่า: “แค่บังเอิญเท่านั้นเองครับ”

เขาถามอีกครั้ง: “วันนี้พวกคุณไม่ได้มาที่นี่เป็นครั้งแรกใช่ไหม?”

“มาเป็นสิบรอบแล้ว” ปลอกแขนสีแดงคนหนึ่งนวดขาอย่างหมดแรง

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นที่รู้จักในเรื่องความแข็งแกร่งและวิ่งได้ดี แต่ในวันนี้พวกเขาก็เหนื่อยมาก

“โชคดีที่หม่าล่าทั่งที่พวกคุณทำอร่อยมาก ดังนั้นทุกครั้งที่มาก็มีเป้าหมาย” ปลอกแขนสีแดงอีกคนหัวเราะอย่างมีความสุข

เฉียนจิ้นจับมือพวกเขา:

“ขอบคุณที่มาปกป้องธุรกิจของพวกเรา ไว้รออีกสองสามวันให้ธุรกิจของเราเข้าที่เข้าทางแล้ว ให้เสี่ยวสีเรียกพวกคุณมา พวกเราจะเลี้ยงข้าวพวกสหาย”

ฉางเซิ่งลี่ปฏิเสธทันที: “พวกเรามีวินัย ห้ามรับการเลี้ยงดูจากประชาชน...”

“หน่วยงานของเราต้องการจัดกิจกรรมสังสรรค์กับหน่วยงานของพวกคุณ พวกคุณยังมีวินัยข้อนี้อีกไหม?” เฉียนจิ้นขัดจังหวะเขาและถาม

ฉางเซิ่งลี่ครุ่นคิดแล้วส่ายหัว: “ข้อนี้ไม่มีจริงๆ”

เฉียนจิ้นหัวเราะ: “ก็เท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ?”

ธุรกิจรุ่งเรือง การดำเนินงานราบรื่น

เขาจึงสบายใจแล้ว

เฉียนจิ้นขี่จักรยานกลับบ้านและนำกล่องทองคำออกมาซื้อของบางอย่าง เขาบรรจุของจนเต็มสองถุงตาข่ายและหนึ่งถุงผ้า จากนั้นเขาก็ไปที่หลุมหลบภัยเพื่อเยี่ยมชิวต้าหย่งและคนอื่นๆ อีกครั้ง

อากาศหนาว ไม่มีใครอยู่ข้างนอกหลุมหลบภัย

เขาเอาจักรยานพิงไว้ที่แท่นปูนของหลุมหลบภัย หญ้าแห้งสองข้างทางของปากหลุมหลบภัยกำลังหมุนไปมาและร่วงหล่น

ลมพัดผ่าน เฉียนจิ้นกระชับคอเสื้อทำงานของเขา และเดินเข้าไปในหลุมหลบภัยโดยเหยียบก้อนกรวดบนพื้น

เขาเปิดไฟฉาย แสงส่องไปที่หนังสือโฆษณาที่ซีดจางเรื่อง ‘จับการปฏิวัติ ส่งเสริมการผลิต’

กลิ่นอับผสมกับกลิ่นคาวเค็มโชยเข้ามา

แสงไฟฉายส่องไปที่กำแพง มีคำขวัญสีแดงติดอยู่ด้วยตะปู และมีปลาเค็มถูกแขวนไว้บนเส้นลวด

เดินเข้าไปอีกก็มีกลิ่นน้ำมันก๊าดโชยเข้ามา เฉียนจิ้นใช้มือประคองกำแพงที่เปียกชื้นแล้วค่อยๆ เดินเข้าไป

ตอนแรกยังพอเห็นแสงอาทิตย์ยามเย็น แต่เมื่อเลี้ยวโค้งที่สามก็มืดสนิทแล้ว มีเพียงแสงไฟริบหรี่อยู่ไกลๆ เท่านั้น

เฉียนจิ้นเปลี่ยนไปใช้ไฟฉายแบบไฟแรงสูง ลำแสงส่องไปที่จุดราดำหนาแน่นบนเพดานหลุมหลบภัย จู่ๆ ก็เห็นหน้าคน

“ใครนั่น?” เสียงจากฝั่งตรงข้ามตะโกนถาม

เฉียนจิ้นตกใจ เขาถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ชนเข้ากับคนคนหนึ่ง ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าเดิม

เมื่อหันกลับไปดูก็เห็นว่าเป็นจางอ้ายจวิน

จางอ้ายจวินบ่นพึมพำ: “เหยียบเท้าฉันแล้ว ชนโดนนกของฉันด้วย”

คนที่ปรากฏตัวขึ้นเมื่อสักครู่ก็ถามอีกครั้งว่ามาทำไม

เฉียนจิ้นกล่าวว่า: “มาหา товарищ ชิวต้าหย่ง”

คนที่ปรากฏตัวเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง สวมชุดคนงานผ้าสีเทาที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวอย่างเห็นได้ชัด ปลายแขนเสื้อที่เป็นขุยห้อยลงมา

เขาถือโคมไฟเจ้าพายุไว้ในมือ โคมไฟมีชั้นเขม่าดำที่เช็ดไม่ออก: “มาหาพี่รองของฉันเหรอ? นายเป็นใคร?”

เฉียนจิ้นกล่าวว่า: “ผมชื่อเฉียนจิ้น สองวันก่อน...”

“อ้อ คนที่เคยเอามาส่งยาให้พี่หู่” เขาหันไปตะโกน: “พี่รอง! พี่เฉียนจิ้นมาหา!”

“ตามฉันเข้ามา”

ขณะที่พูด เขาก็ยกกระสอบบนพื้นขึ้นมา

ไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร กระสอบกระแทกกับตะไคร่น้ำบนกำแพง ทำให้เกิดรอยสีเขียวอ่อนบนตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่ของคำว่า ‘ขุดลึก ปลูกพืชให้มาก’

เดินเข้าไปอีกหน่อย ข้างหน้าก็สว่างขึ้นอย่างกะทันหัน

ห้องโถงยาวสามสิบเมตรถูกแบ่งเป็นช่องสิบกว่าช่องด้วยผ้าใบกันน้ำ กำแพงที่ทำจากลังสินค้าถูกแปะด้วยหนังสือพิมพ์ ‘เหรินหมินยรึเป้า’ และบนพื้นมีฟางที่ยังมีรอยของกระสอบเจี่ยกั่งอยู่

พื้นที่ที่กว้างที่สุดถูกล้อมด้วยผ้าใบเก่าๆ มีเตาถ่านตั้งอยู่ และมีกาต้มน้ำวางอยู่บนนั้น

“พี่เฉียน! มาได้ยังไงครับเนี่ย?” ชิวต้าหย่งโผล่ออกมาจากหลังม่านผ้าใบ ถุงมือผ้ายังคงมีเกล็ดปลาติดอยู่

เฉียนจิ้นเปลี่ยนมาใช้ไฟฉายส่องไปที่ช่องที่กั้นด้วยผ้าใบกันน้ำ เขาเห็นว่าข้างในมีเตาถ่านอีกเตาหนึ่ง และมีหม้อปลาต้มรวมกันอยู่บนนั้น กลิ่นคาวที่โชยออกมาจากรอยแยกของฝาหม้อก็ฟุ้งกระจายไปทั่วหลุมหลบภัย

เขายื่นถุงตาข่ายที่นำมาให้ชิวต้าหย่งแล้วพูดว่า: “ที่นี่อากาศไม่ถ่ายเท พวกคุณยังกล้าก่อไฟอีกเหรอ? มันจะเกิดอันตรายได้นะ!”

ชิวต้าหย่งยิ้มกว้าง: “ไม่เป็นไรครับ มีท่อระบายอากาศ และลมตอนนี้ก็ยังแรงพอครับ”

เขาชี้ไปที่ปล่องไฟของเตาให้เฉียนจิ้นดู

เพดานของหลุมหลบภัยที่ถูกปรับปรุงใหม่ค่อนข้างเรียบ ท่อของเตาทุกเตาเจาะลึกเข้าไปในผนังหินของเพดานหลุมหลบภัย

เฉียนจิ้นยังคงกังวล: “ในฤดูหนาวเมืองไห่ปินมีหมอกลงหนาแน่น เมื่อไม่มีลมแล้วมีหมอก พวกคุณต้องระวังเรื่องการระบายอากาศให้ดีนะ และตอนกลางคืนหลังจากปิดเตาแล้วต้องระวังการเป็นพิษจากควันถ่านหินด้วย!”

ชิวต้าหย่งกล่าวว่า: “พวกเราเข้าใจดีครับ ที่จริงแล้วพวกเราไม่ได้ก่อไฟในตอนกลางคืน พอคนนอนแล้วก็จะดับเตาเลยครับ – ไม่มีถ่านก้อนมากขนาดนั้นหรอกครับ!”

เขาเหลือบมองถุงตาข่ายแล้วก็ไม่อาจละสายตาได้:

มีแผ่นยาทาแผลหนาๆ, เหล้าขาว, ลูกอม และเนื้อหมูตากแห้งชิ้นใหญ่สองชิ้น ทั้งหมดเป็นของดี!

เปิดถุงผ้าออก ข้างในเต็มไปด้วยถุงมือทำงานใหม่เอี่ยม

เมื่อเห็นดังนั้น เขาก็รู้สึกงุนงงและตื่นเต้นเล็กน้อย: “นี่คือ?”

เฉียนจิ้นโบกมือ: “ผมจะมาเยี่ยมโดยมือเปล่าได้อย่างไร?”

“วันนี้เห็นพวกคุณทำงานโดยไม่มีถุงมือ พี่ก็เลยเอามาให้ ตอนนี้พี่เป็นหัวหน้าทีมรักษาความสงบเรียบร้อยของถนนแล้ว สามารถไปรับถุงมือจากคณะกรรมการชุมชนได้ ก็เลยเอามาให้พวกคุณส่วนหนึ่ง”

ชิวต้าหย่งตบแขนเขาอย่างแรง: “พวกเราจะหาที่ไหนไปรับสวัสดิการแบบนี้ได้ล่ะ? น้องชาย นายช่วยพวกเราได้ทันท่วงทีเลย”

“รีบๆ นั่งเถอะ นั่งสิ เฮ้อ ที่นี่มันที่น่ารังเกียจจริงๆ ไม่มีที่ให้นายนั่งเลย”

เฉียนจิ้นนั่งลงอย่างสบายๆ: “พวกคุณยังอยู่ได้ แล้วทำไมผมจะนั่งไม่ได้ล่ะ?”

“แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวของพวกคุณนะ แต่ทำไมพวกคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ? ที่เมืองก็น่าจะมีบ้านไม่ใช่เหรอ?”

เขาเคยรู้มาก่อนว่ามีทีมก่อสร้างของกิจการขนาดเล็กจำนวนมากที่กำลังปรับปรุงหลุมหลบภัย และได้ยินมาว่าเอาไว้ให้เยาวชนปัญญาชนที่กลับมาจากชนบทใช้

แต่เขาเดาว่ามันมีไว้สำหรับเยาวชนปัญญาชนกลุ่มใหญ่ที่จะกลับมาในอนาคต ไม่คิดว่ามันจะถูกใช้สำหรับเยาวชนปัญญาชนที่กลับมาแล้วในปัจจุบัน

ชิวต้าหย่งถอนหายใจแล้วหยิบก้นบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ในปาก: “มีบ้านก็กลับไม่ได้”

“นายก็เห็นสภาพที่นี่แล้ว ถ้ามีทางเลือกอื่น ใครจะมาอยู่ที่นี่ใช่ไหม?”

“อย่างฉันเอง ครอบครัวฉันมีสมาชิกเยอะ พื้นที่สิบแปดตารางเมตรมีคนอยู่หกคน พี่สะใภ้ฉันก็กำลังท้อง ที่บ้านนอกจากพ่อกับพี่ชายแล้วก็เป็นผู้หญิงหมด นายว่าฉันจะกลับไปได้ยังไง?”

เสี่ยวชิวที่สวมชุดคนงานขนาดใหญ่กว่าตัวกล่าวว่า: “ไม่ต้องพูดถึงพี่รองของผมหรอกครับ แม้แต่ผมเองก็ไม่มีที่อยู่”

ชิวต้าหย่งชี้ไปที่ห้องข้างๆ: “ที่นั่นเป็นที่อยู่ของต้าโจว เขาเป็นญาติกับอาจารย์โจวที่ห้องหม้อน้ำในถนนของพวกนาย แต่เขากลับไม่สามารถไปหาญาติได้”

“ในยุคพิเศษก่อนหน้านี้ ต้าโจวเป็นคนซื่อๆ และอารมณ์ร้อน คณะกรรมการถนนสั่งให้แจ้งความเรื่องความไม่เหมาะสมในสังคม เขาก็เลยไปบอกว่าพ่อของเขาซ่อนหนังสือ ‘จินผิงเหมย’ ไว้เล่มหนึ่ง...”

พูดแล้วเขาก็ส่ายหัว:

“คนในครอบครัวของต้าโจวก็ทำเหมือนไม่มีลูกคนนี้ เขาต้องลงไปอยู่ในชนบท พอตอนนี้กลับมา ครอบครัวก็ยังไม่ยอมรับเขา”

“ยังมีเซียงจวินอีก ตอนที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาก็ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับลูกสาวคนนี้ พอพ่อแม่เสียชีวิตไปแล้ว พี่ชายสองคนในบ้านและพี่สะใภ้ทั้งสองก็ทะเลาะกันทุกวันเรื่องบ้าน จะมีที่ให้เธออยู่ได้ยังไง?”

เฉียนจิ้นกล่าวว่า: “เรื่องที่คุณพูดมาผมเข้าใจ แต่ยังไงพวกคุณก็ทำงานที่เจี่ยกั่ง ทำไมท่าเรือถึงไม่จัดการเรื่องนี้ล่ะ?”

“จะจัดการยังไง? สำนักงานท่าเรือบอกว่าเราเป็นแรงงานนอกแผน” ชิวต้าหย่งพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างหงุดหงิด “ผมจะบอกให้นะ สภาพของผมที่นี่ถือว่าดีแล้ว อย่างน้อยก็มีทะเบียนบ้าน”

“มีบางคนที่มีสถานการณ์ซับซ้อนมาก แม้แต่ทะเบียนบ้านชั่วคราวก็ยังไม่มี สำนักงานจัดการที่พักก็มาขับไล่ทุกวัน ตามหลักแล้ว พวกเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะมาอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ!”

ก้นบุหรี่มีเส้นใยยาสูบเพียงเล็กน้อย ไม่กี่ครั้งก็หมดแล้ว

ไส้ตะเกียงน้ำมันก๊าดมีเสียง ‘เปาะแปะ’ ทำให้เงาคิ้วของเขาดูมืดมนยิ่งขึ้น

เฉียนจิ้นหยิบบุหรี่หนึ่งซองออกมาแล้วยื่นให้เขา

ชิวต้าหย่งหัวเราะ: “เห็นแล้วใช่ไหมว่าฉันน่าสงสาร?”

เฉียนจิ้นส่ายหัว: “เห็นแล้วว่าคุณเก่งต่างหาก คุณเป็นมังกรที่ซุ่มซ่อนอยู่ในห้วงลึก เมื่อใดที่มีลมพายุพัดกระหน่ำจากภายนอก คุณจะต้องทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างแน่นอน!”

ชิวต้าหย่งตกใจ: “อะไรนะ?”

เฉียนจิ้นกล่าวว่า: “ผมพูดจริงๆ นะ”

“บรรพบุรุษกล่าวไว้ว่า ‘สวรรค์จะประทานภารกิจอันยิ่งใหญ่แก่มนุษย์ผู้นั้น จะต้องทนทุกข์ทรมานทั้งจิตใจ ทำให้ร่างกายเหน็ดเหนื่อย ทำให้ผิวหนังหิวโหย ทำให้การกระทำของเขาวุ่นวายสับสน เพื่อปลุกความมุ่งมั่นและความอดทน และเพิ่มพูนความสามารถที่เขาไม่มี’”

เสี่ยวชิวที่กำลังมองลูกอมในถุงตาข่ายอยู่ดีๆ ก็เงยหน้าขึ้นแล้วยิ้ม: “เฮ้ คุณรู้คำขวัญของพี่รองผมได้ยังไง?”

“ไปไกลๆ เลย!” ชิวต้าหย่งเตะน้องชายด้วยความเขินอายเล็กน้อย

เฉียนจิ้นถามว่า: “พี่น้องในทีมขนย้ายของพวกคุณพักอยู่ที่นี่กันทุกคนเลยเหรอ?”

ชิวต้าหย่งกล่าวว่า: “เปล่าครับ ส่วนใหญ่ที่บ้านสามารถจัดที่ให้ได้หนึ่งเตียง”

เฉียนจิ้นกล่าวว่า: “ถ้าอย่างนั้นคุณก็เก่งจริงๆ แม้ว่าพวกเขาจะมีสภาพที่ดีกว่า แต่พวกเขาก็ยังยินดีที่จะตามคุณไป คุณต้องเป็นคนยิ่งใหญ่ในอนาคตอย่างแน่นอน!”

ชิวต้าหย่งถูกชมจนเขินมากขึ้น เขาลูบมือที่ใหญ่ของเขาแล้วกล่าวว่า:

“ส่วนใหญ่เป็นเพราะพวกเราเป็นคนที่ไม่ได้รับการต้อนรับ ต้องรวมกลุ่มกันถึงจะหลีกเลี่ยงการถูกรังแกได้”

“ตอนที่ผมอยู่ในชนบท ผมเคยเป็นเจ้าหน้าที่ในกองกำลังติดอาวุธ พวกเขาไว้ใจผม เลยให้ผมเป็นหัวหน้าชั่วคราว”

เฉียนจิ้นถามว่า: “การไปอยู่ชนบทนั้นยากลำบากและเหน็ดเหนื่อย – ผมเข้าใจดี”

“แต่การไปอยู่ชนบทอย่างน้อยก็มีที่พักที่เป็นหลักแหล่งใช่ไหม? การทำงานในชนบทก็ไม่น่าจะลำบากกว่าการเป็นคนงานขนย้ายที่ท่าเรือใช่ไหม?”

ชิวต้าหย่งส่ายหัว: “ที่คุณพูดมาก็ถูกครับ แต่มันเป็นอนาคตที่แตกต่างกัน”

“การอยู่ที่ชนบทก็ทำได้แค่ปลูกพืชกินเท่านั้น แต่การอยู่ในเมืองก็ยังพอมีโอกาสที่จะก้าวหน้า”

“ผมไม่อยากปักหลักเป็นชาวนาในชนบทไปตลอดชีวิต ผมจะหาทางทำตัวเองให้มีหน้ามีตาเมื่อกลับมาที่เมือง!”

แสงไฟฉายส่องไปที่ชิวต้าหย่ง

เงาของเขาที่สะท้อนบนกำแพงหินของหลุมหลบภัยดูสูงใหญ่และบิดเบี้ยว

เฉียนจิ้นเห็นร่องรอยของคนที่ไม่ยอมแพ้

ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีที่จะลงทุน

ในขณะเดียวกันถ้าเป็นไปได้ เขาก็อยากจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของชิวต้าหย่งด้วย

เขาไม่รู้ว่าในอนาคตกลุ่มชิงหย่งหมิงจะทำเรื่องผิดกฎหมายมากน้อยแค่ไหน แต่ตอนนี้ชิวต้าหย่งและคนอื่นๆ ยังคงบริสุทธิ์

ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากจะช่วยคนแบบนี้ให้เดินในทางที่ถูกต้อง

ชิวต้าหย่งมีความสามารถ ความกล้าหาญ และความอดทน ถ้าเขามีโอกาสเดินในทางที่ถูกต้อง เขาก็จะประสบความสำเร็จได้

เมื่อเห็นเฉียนจิ้นจ้องมองเขาโดยไม่พูดอะไร ชิวต้าหย่งก็คิดว่าเขาไม่พอใจกับคำตอบของตัวเอง จึงพูดขึ้นมาอีกว่า:

“ผมอยู่ที่ป่าเก่าที่ซิงอานหลิงในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ในฤดูหนาวปี 74 พวกเราเยาวชนปัญญาชนหิวมากจนต้องเจาะน้ำแข็งบนแม่น้ำเพื่อจับปลา แต่ตอนนั้นมีรูน้ำแข็งอยู่ รูหนึ่งแล้วเพื่อนคนหนึ่งตกลงไป แล้วก็ไม่กลับขึ้นมาอีกเลย”

“ยังมีน้องสาวคนหนึ่งชื่อเซียงจวิน เธอเป็นคนสวย ผู้นำชุมชนในชนบทที่เธอไปอยู่ไม่มีภรรยาแล้ว ก็อยากให้เธอไปเป็นแม่ของลูกๆ ของเขา เฮอะๆ ลูกหกคน ลูกสาวคนโตอายุเท่ากับเธอเลยนะ!”

เฉียนจิ้นพยักหน้า: “เข้าใจแล้วครับ ผมเคยไปชนบท ผมเข้าใจดี”

ชิวต้าหย่งเช็ดคาง แล้วมองถุงตาข่ายทั้งสองใบอย่างลำบากใจ

เฉียนจิ้นหัวเราะ: “ไม่ต้องพูดอะไรมากหรอกครับ ยังคงเป็นคำเดิม การช่วยเหลือกันระหว่างสหายชนชั้นกรรมาชีพ”

ชิวต้าหย่งยิ้มอย่างขมขื่น: “นี่มันชนชั้นกรรมาชีพตรงไหนเนี่ย?”

เฉียนจิ้นกล่าวว่า: “ปลวกของชนชั้นกรรมาชีพก็คือชนชั้นกรรมาชีพไงครับ”

เขารู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะเข้าใกล้คนระดับล่างเหล่านี้ได้

เพราะเขาเคยเป็นคนระดับล่างมาก่อน

“ไม่เคยเจอใครพูดถึงตัวเองแบบนี้เลย” ครั้งนี้ชิวต้าหย่งยิ้มกว้างกว่าเดิมมาก

มีคนได้ยินเสียงแล้วเข้ามาดูเฉียนจิ้นภายใต้แสงสลัวของตะเกียงน้ำมันก๊าด

ชิวต้าหย่งทักทาย: “เสี่ยวหวังไปเอากุ้งแห้งที่เราตากไว้มา เสี่ยวโจวไปก่อไฟให้มันแรงๆ หน่อย ช่วงนี้ชื้นมาก ต้าเฉิน นายไม่ใช่ว่าซ่อนถั่วลิสงไว้เหรอ?”

จากนั้นเขาก็พูดกับเฉียนจิ้น: “ก็มีแค่สภาพแบบนี้แหละ นายอย่ารังเกียจเลยนะ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาอาหารเย็นใช่ไหม? ถ้าไม่รังเกียจก็อยู่กินข้าวด้วยกันนะ”

เขายังตะโกนอีก: “เซียงจวิน มีอะไรดีๆ ก็เอามาหน่อยนะ วันนี้มีแขกคนสำคัญ เราต้องต้อนรับให้ดี”

“ค่ะ” มีเสียงเด็กสาวคนหนึ่งตอบรับอย่างสดใส

เฉียนจิ้นไม่ได้คิดจะอยู่ทานข้าว

โรงอาหารเคลื่อนที่ของประชาชนยังต้องการให้เขาเป็นผู้ดูแล ตอนนี้รถสามล้อน่าจะกลับมาแล้ว

แต่ในสภาพแวดล้อมและสถานการณ์แบบนี้ เขาก็ไม่สามารถไปได้ ไม่ว่าเขาจะใช้เหตุผลอะไรในการจากไป เขาก็จะถูกมองว่าดูถูกทีมขนย้ายเยาวชนปัญญาชน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อชิวต้าหย่งพูดออกไป มีชายหนุ่มอีกหลายคนเข้ามา ซึ่งเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาที่เคยช่วยงานในวันนี้

เฉียนจิ้นยื่นบุหรี่ให้พวกเขา และท่าทีของพวกเขาก็ยิ่งเป็นมิตรและนับถือ

เตาข้างนอกเริ่มก่อไฟ มีกลิ่นน้ำมันหอมเข้ามา เสี่ยวชิวรีบวิ่งออกไปดู

ไม่นานนัก เด็กสาวในชุดทหารสีเขียวก็ถือกล่องข้าวที่ร้อนๆ เข้ามา

ข้างในเต็มไปด้วยปลาอินทรีทอดสีเหลืองทอง

ชิวต้าหย่งเหมือนนักมายากล เขาหยิบซีอิ๊วออกมาครึ่งขวดแล้วยื่นให้: “เซียงจวิน ดูสิว่าทำกับข้าวได้สองอย่างไหม วันนี้เสี่ยวจ้าวไปขนของแล้วเอาหอยนางรมไปแลกมา”

เด็กสาวรับไปอย่างยิ้มแย้ม

เฉียนจิ้นเงยหน้ามองเธอ เหมือนที่ชิวต้าหย่งพูด เธอเป็นเด็กสาวที่สวยจริงๆ

เธอต้องไปอยู่ในชนบทมานานพอสมควร ผิวของเธอถูกลมและแดดทำให้มีสีน้ำตาลอ่อน ถึงแม้ว่าแสงจะสลัว แต่ก็ยังเห็นความหยาบกร้านได้ แต่นั่นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความงามของใบหน้า

โดยเฉพาะดวงตาของเธอที่สร้างความประทับใจได้อย่างลึกซึ้ง มีริ้วรอยจางๆ ที่หางตาเหมือนภาพวาดที่สวยงาม ทำให้ดวงตาที่เป็นรูปอัลมอนด์ของเธอดูสว่างขึ้น

เฉียนจิ้นสบตากับเธอ และเธอก็ยิ้มก่อนที่ใบหน้าจะยิ้ม

บนเตาในหลุมหลบภัยมีแก้วเคลือบวางอยู่ใบหนึ่ง ข้างในมีชาดอกมะลิเก่าๆ ที่ถูกต้มจนตะกอนหนาจนแทบไม่เหลือรสชาติชา

ชิวต้าหย่งชิมไปหนึ่งจิบแล้วไม่กล้าให้เฉียนจิ้น เขาจึงหยิบข้าวผัดซองหนึ่งออกมา

เขาเอาชามมาแล้วใส่ข้าวผัดและน้ำร้อนลงไป เติมน้ำตาลเทียมสองเม็ดแล้วใช้ช้อนอะลูมิเนียมหักๆ คนจนเข้ากันก่อนจะยื่นให้เฉียนจิ้น

บนด้ามช้อนมีตัวอักษรสลักไว้ เหลือเพียงคำว่า ‘ยิ่งใหญ่’ ที่ดูไม่ชัดเจน

ปลาอินทรีทอด, หัวไชเท้าต้มกุ้งแห้ง, ผักโขมผัด, มันฝรั่งผัด และซุปเกี๊ยวเปลือกกะหล่ำปลี

อาหารสี่อย่างและหนึ่งซุป เฉียนจิ้นเห็นว่านี่คืออาหารที่ดีที่สุดที่ทีมของพวกเขาสามารถจัดหาให้ได้แล้ว

คาดว่าการเลี้ยงเขาหนึ่งมื้อนี้ใช้น้ำมันของพวกเขาในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าเลยทีเดียว

เฉียนจิ้นกินอย่างเอร็ดอร่อย และชมการทำอาหารของอี้เซียงจวินไม่หยุด ทำให้ชิวต้าหย่งและคนอื่นๆ มีความสุขมาก

ชิวต้าหย่งกล่าวว่า: “ครั้งนี้นายมาแบบกะทันหัน พี่น้องไม่มีอะไรเตรียมไว้ล่วงหน้า แม้แต่เหล้าขาวก็ไม่มี ในวันที่อากาศหนาวแบบนี้ก็มีแค่เบียร์เท่านั้นที่จะเลี้ยงนายได้”

พูดแล้วเขาก็เปิดขวดเบียร์แล้วยื่นให้จางอ้ายจวิน: “ของที่มีตำหนิที่สำนักงานท่าเรือยึดไว้”

“ฮิฮิ พวกเขาไม่ต้องการมัน ผมเลยเก็บไว้ อย่างไรก็ตามแค่ขวดมีปัญหา แต่เหล้าข้างในไม่มีปัญหาหรอก”

สิ่งที่เรียกว่าของมีตำหนินั้นไม่ใช่คุณภาพของเหล้าที่มีปัญหา แต่ส่วนใหญ่เป็นฉลากเหล้าที่มีปัญหา

เฉียนจิ้นดูฉลากบนขวด บางอันพิมพ์ผิด บางอันมีรูปภาพขาดหาย และบางอันมีฉลากคอขวดเพียงครึ่งเดียว

เขามีความคิดหนึ่ง

ฉลากแบบนี้เป็นฉลากพิมพ์ผิด ซึ่งควรจะมีค่าบางอย่าง

เขาจึงพูดกับชิวต้าหย่งว่า: “ผมชอบสะสมฉลากบุหรี่และฉลากเหล้า ฉลากพิมพ์ผิดแบบนี้หายากมาก ถ้าคุณ...”

“นายจะเอาไปเหรอ? ฉันยังมีของแบบนี้อยู่อีกเยอะเลยนะ ปกติก็เอามาหลอกเด็กๆ เล่น!” ชิวต้าหย่งหัวเราะ

เขาบอกน้องชายคนหนึ่งให้ไปเอามา เด็กหนุ่มก็ลุกขึ้นวิ่งเข้าไปในหลุมหลบภัยและกลับมาพร้อมกับถุงใหญ่ๆ

เฉียนจิ้นดูด้วยแสงตะเกียงน้ำมันก๊าด ไม่เพียงแต่มีฉลากเหล้า แต่ยังมีฉลากบุหรี่ด้วย

ชิวต้าหย่งพูดต่อ: “ถ้านายต้องการมัน ผมจะคอยดูให้นะ มีเท่าไหร่ก็จะเก็บไว้ให้นายหมดเลย”

เฉียนจิ้นประสานมือขอบคุณ

ชิวต้าหย่งโบกมือ: “เฮ้ย อย่าทำแบบนั้นเลย ของที่นายเอามาให้พวกเราเป็นของมีค่า แต่ของที่เราให้เป็นแค่ขยะ ถ้านายยังขอบคุณผมอีก ผม... ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว”

เขาถามอีกครั้ง: “พรุ่งนี้พวกนายต้องการความช่วยเหลือไหม? ฉันจะเตรียมคนให้ก่อน”

“เพราะนาฬิกายักษ์ที่สถานีรถไฟมีปัญหา พรุ่งนี้มีคนมาหาผมให้พาพี่น้องไปซ่อม”

เฉียนจิ้นกล่าวว่า: “ไม่จำเป็นต้องช่วยแล้วครับ แต่คุณซ่อมนาฬิกาเป็นด้วยเหรอ?”

ชิวต้าหย่งกล่าวว่า: “งานเกี่ยวกับเครื่องจักรเล็กๆ น้อยๆ ผมทำได้บ้างครับ”

“พ่อผมทำงานอยู่ในโรงซ่อมบำรุงอยู่แล้ว ผมก็เลยได้เรียนรู้มาบ้าง หลังจากนั้นผมก็ทำงานกับช่างซ่อมคนหนึ่งในป่าอยู่สองปี ดังนั้นผมก็ทำได้ทุกอย่างแต่ก็ทำได้ไม่ดีสักอย่าง”

เฉียนจิ้นตาเป็นประกาย: “ผมมีนาฬิกาตั้งโต๊ะแบบฝรั่งเรือนหนึ่ง เมื่อไหร่ที่คุณจะนำมาช่วยดูให้หน่อยได้ไหม?”

ชิวต้าหย่งตอบอย่างเต็มใจ: “นำอะไรมา? กินข้าวเสร็จแล้วผมจะไปกับคุณเอง นาฬิกาตั้งโต๊ะซ่อมง่ายกว่านาฬิกาพก ส่วนใหญ่ผมซ่อมได้”

กินอิ่มดื่มเต็ม

จางอ้ายจวินเอารถเข็นมาขนเบียร์ที่มีฉลากพิมพ์ผิดทั้งหมด ส่วนเฉียนจิ้นขี่จักรยานพาชิวต้าหย่งออกไป

ชิวต้าหย่งยิ้มอย่างเขินอาย: “สภาพของพวกเราไม่ดี ไม่มีจักรยาน จะต้องให้นายมาเป็นคนขับให้”

เฉียนจิ้นกล่าวว่า: “ถ้าคุณซ่อมนาฬิกาฝรั่งของผมได้ ผมจะให้จักรยานคุณหนึ่งคัน”

ชิวต้าหย่งรีบพูด: “พอเถอะครับ อย่าล้อเล่นน่า”

ฝีมือของเขาดีมาก และสายตาของเขาก็แม่นยำด้วย

เมื่อเห็นนาฬิกาตั้งโต๊ะที่สวยงามที่เฉียนจิ้นนำออกมา เขาก็พูดทันที: “โอ้ นาฬิกาแบบห้าสปริงของยุโรปตะวันตกนี่เอง ปกติก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก”

เขาพกเครื่องมือมาด้วย เขารื้อตัวเรือนออกมาอย่างรวดเร็ว

ชิวต้าหย่งพูดง่ายๆ แต่จริงๆ แล้วการซ่อมนาฬิกาแบบห้าสปริงนั้นยุ่งยากมาก เฉียนจิ้นเคยนำไปให้ช่างซ่อมนาฬิกาดู ช่างซ่อมไม่ได้รื้อดูเลย แค่เห็นว่าเป็นนาฬิกาประเภทนี้ก็โบกมือบอกว่าซ่อมไม่ได้

เฉียนจิ้นนำนาฬิกามาให้ชิวต้าหย่งจริงๆ ก็เหมือนกับการเสี่ยงดวง และก็อยากจะใช้โอกาสนี้สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเขาด้วย

กลไกของนาฬิกาแบบห้าสปริงมีชุดโซ่สามชุด มีสปริงห้าเส้น และกลไกกระดิ่งสองชุด รวมทั้งหมดแปดกระดิ่ง

กระบวนการผลิตนาฬิกาประเภทนี้มีความซับซ้อนมาก ต้องผ่านหลายขั้นตอนในการประกอบ และการซ่อมก็ต้องผ่านหลายขั้นตอนในการถอดชิ้นส่วน

ชิวต้าหย่งทำงานอยู่ชั่วโมงกว่าๆ นาฬิกาแบบห้าสปริงก็ถูกประกอบและไขลานเสร็จเรียบร้อย ลูกตุ้มก็เริ่มแกว่งไปมาอย่างเป็นจังหวะ

เฉียนจิ้นตาเป็นประกายและอดไม่ได้ที่จะปรบมือ

เป็นคนที่มีความสามารถจริงๆ

“เสร็จสมบูรณ์แล้ว ไม่ทำให้เสียชื่อเสียงหรอก” ชิวต้าหย่งหัวเราะ “นี่เป็นของดีจริงๆ ใช้มาเป็นร้อยปีแล้วใช่ไหม? ข้างในมีแค่สปริงสองสามเส้นที่บิดเบี้ยว แค่แก้ไขให้ถูกต้องก็ไม่มีปัญหาแล้ว”

“ผมเปลี่ยนน้ำมันหล่อลื่นให้ใหม่แล้ว ใช้ได้อีกสิบแปดปีก็ไม่มีปัญหา”

เขาเก็บของเตรียมจะไป

เฉียนจิ้นยื่นคูปองจักรยานให้เขาหนึ่งใบ

มันดึกแล้ว ชิวต้าหย่งรีบกลับ เลยไม่ได้ดูให้ละเอียด เขายื่นให้คืนหลายครั้งแต่เห็นว่าเฉียนจิ้นตั้งใจจะให้เขาจริงๆ เขาจึงรับมา

“ผมจะกลับไปเก็บเงินซื้อจักรยานสักคัน ต่อไปมีเรื่องอะไรก็สะดวก” เขาลูบคางอย่างเขินอาย

“พี่เฉียน ผมติดหนี้น้ำใจคุณมากเลย”

เฉียนจิ้นตบไหล่เขา: “ต่อไปเราก็เป็นพี่น้องกันแล้ว มีอะไรก็ช่วยเหลือกัน ไม่ต้องเกรงใจ”

ชิวต้าหย่งพูดอย่างเต็มใจ: “พี่เฉียนพูดแบบนี้ พวกเราก็ได้พึ่งพาคนใหญ่คนโตแล้ว”

“ยังไงพวกเราก็เป็นอย่างที่พี่รู้ ไม่มีอะไรมาก มีแต่แรง กำลังที่พวกเรามี ถ้าพี่ต้องการเมื่อไหร่ บอกได้เลย พวกเราพร้อมทำเพื่อพี่!”

เขาเก็บคูปองจักรยานไว้ดีๆ แล้ววิ่งกลับไปที่หลุมหลบภัยอย่างตื่นเต้น

อี้เซียงจวินและน้องชายของเขากำลังรอเขาอยู่ เมื่อเห็นเขากลับมาอย่างปลอดภัยก็ถอนหายใจโล่งอก

ชิวต้าหย่งสะบัดมือ: “พวกนายเป็นห่วงอะไรกัน ยังไม่ทันออกจากเมืองเลย จะกลัวอะไร?”

“ระวังหน่อยก็ดี” อี้เซียงจวินกังวล “ตอนนี้กลับมาสอบเข้ามหาวิทยาลัยกันแล้ว เยาวชนปัญญาชนที่กลับมาก็เยอะขึ้น ความปลอดภัยก็แย่ลง”

“แล้วเป็นไงบ้าง ซ่อมนาฬิกาได้ไหม?”

ชิวต้าหย่งตื่นเต้นขึ้นมา: “ซ่อมได้แล้ว ดูสิว่าพี่เฉียนให้อะไรกับฉัน?”

เขาหยิบคูปองจักรยานที่กำไว้ตลอดทางยื่นให้อี้เซียงจวินและน้องชาย

น้องชายชิวดูแล้วก็ตื่นเต้น: “โอ้ คูปองจักรยาน!”

อี้เซียงจวินดูอย่างละเอียดแล้วเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ: “พี่ต้าหย่ง ทำไมพี่ถึงรับของแบบนี้จากเขาได้ล่ะ? มันมีค่าเกินไปแล้ว!”

ชิวต้าหย่งยิ้มอย่างเขินอาย: “พี่เฉียนยืนกรานจะให้ ผมไม่อยากได้หรอกครับ ที่จริงเราไม่มีเงินพอที่จะซื้อจักรยาน...”

“นี่คือคูปองแลกจักรยาน ไม่ต้องใช้เงินแล้ว” อี้เซียงจวินกล่าว

ชิวต้าหย่งตกใจ: “คูปองอะไรนะ? คูปองแลก? นี่คือคูปองแลกจักรยานเหรอ? ผมไม่รู้นี่นา”

เขารีบรับมันกลับมาดูแล้วพึมพำ: “ไม่น่าล่ะ ตอนที่ผมลองจับดูมันไม่เหมือนคูปองอาหารหรือคูปองเนื้อเลย มันแข็งๆ”

น้องชายชิวตะโกนอย่างตื่นเต้น: “พี่หนู, พี่หู่ ออกมาดูเร็ว พี่เฉียนให้คูปองแลกจักรยานกับพี่ชายของฉัน!”

“เราจะมีจักรยานแล้ว! โอ้ โอ้ โอ้ เราจะมีจักรยานแล้ว!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มคนอื่นๆ ก็รีบออกมา

พวกเขาใช้ไฟฉายที่ปกติไม่ค่อยกล้าใช้ส่องไปที่คูปองแลกจักรยาน คนที่มีความรู้มากกว่าก็อุทานขึ้น:

“พี่ต้าหย่ง นี่คือรถจักรยานแบบเพลาหมุนเร็วที่ลูกของเจ้าหน้าที่เท่านั้นถึงจะซื้อได้นะ เป็นรถหรูเลย!”

ชิวต้าหย่งเคยเห็นจักรยานประเภทนี้เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาตอนที่มันเพิ่งเป็นที่นิยม

เขารู้สึกไม่สบายใจ: “ของขวัญนี้มีค่าเกินไปแล้ว หรือว่าผมควรจะเอาไปคืนพี่เฉียนดี”

“ผมคิดว่ามันเป็นแค่คูปองจักรยานธรรมดา ที่จริงเราก็ไม่มีเงินซื้อจักรยาน ผมคิดว่าจะเอาไปแลกผ้าพลาสติกและไม้กระดานในตลาดมืดมาทำประตูหลุมหลบภัย”

แต่ชายหนุ่มคนอื่นๆ ไม่อยากที่จะทิ้งจักรยานดีๆ แบบนี้ไป:

“พี่ต้าหย่ง พี่เฉียนเป็นคนตรงไปตรงมา พวกเราอย่าทำตัวงกๆ เลย”

“พี่เฉียนมีท่าทางเหมือนพี่ใหญ่ พวกเราก็แค่ยอมรับเขาเป็นพี่ใหญ่ แล้วก็รับของขวัญดีๆ จากเขาไป”

“พี่ต้าหย่ง พวกเราควรมีจักรยานได้แล้วนะ ปกติเราจะไปหางานเล็กๆ น้อยๆ เพื่อหาอาหารและผักมา แต่เราเสียดายค่ารถเลยต้องเดิน มันช้าเกินไป การมีจักรยานเป็นของตัวเองจะดีและสะดวกแค่ไหน”

ชิวต้าหย่งถอนหายใจและมองไปที่อี้เซียงจวินอย่างลำบากใจ

อี้เซียงจวินมองไปที่ดวงจันทร์อย่างครุ่นคิด: “พี่เฉียนใจกว้างจริงๆ”