บทที่ 53: เธอต้องการอะไร

เรื่องนี้ค่อนข้างยุ่งยาก

ตอนนี้ชนชั้นแรงงานเป็นผู้นำทุกอย่าง โรงงานต่างๆ มีคนงานจำนวนมากและมีอำนาจมาก หากพนักงานทำผิดต้องแจ้งให้โรงงานทราบก่อน

โดยเฉพาะโรงงานยางซึ่งเป็นหน่วยงานสำคัญ

ผังหลายฝูเรียกหวงหย่งเทามาเพื่อให้หัวหน้าจัดการเรื่องนี้

หวงหย่งเทาโทรศัพท์ไปที่แผนกความปลอดภัยของโรงงานยางที่ 7 ก่อนเพื่อขอให้ส่งคนมา

ขณะเดียวกันเขาก็ได้ติดต่อคนสำคัญในถนนไท่ซาน นั่นก็คือ ต้วนฉวนจง รองผู้อำนวยการโรงเรียนสอนกลางคืนของประชาชนเขตเฉิงหนาน

หวงหย่งเทาจัดให้เฉียนจิ้นไปหาต้วนฉวนจง และสวีเว่ยตงก็วิ่งตามมาเพราะกลัวว่าเขาจะอยู่คนเดียวแล้วเกิดเรื่องขึ้น

ต้วนฉวนจงมีตำแหน่งสูง, งานดี, และมีที่อยู่อาศัยที่ดี

แต่ตอนนี้เขากลับอาศัยอยู่ไม่ดีนัก

ตอนนี้ในบ้านของเขากำลังมีเรื่องวุ่นวาย

มีผู้หญิงกำลังด่าทอ, มีหญิงสาวกำลังร้องไห้ และมีเด็กกำลังร้องไห้

ที่ทางเดินเต็มไปด้วยผู้คนที่มาดู ทำให้เฉียนจิ้นและสวีเว่ยตงไม่สามารถเข้าไปได้

สวีเว่ยตงสอบถาม และมีคนบอกว่ามีหญิงสาวสวยคนหนึ่งกำลังอุ้มเด็กอายุห้าหรือหกขวบนั่งร้องไห้อยู่หน้าบ้านของเขา

ภรรยาของต้วนฉวนจงใช้มือขนาดใหญ่ราวกับคีมเหล็ก บิดไปที่จุดอ่อนของต้วนฉวนจง แล้วก็ถามขึ้นว่า: "ในแต่ละวันก็พูดถึงหลักการของพรรคและวินัย, อ่า! ที่แท้ก็แสดงละครให้ฉันดู!"

"ไม่น่าล่ะ! ตอนละเมอถึงแต่ชิงฮวน, ชิงฮวน! ยังโกหกฉันว่าพูดถึงชิงหัวอยู่อีก!"

"พูดมา! แกบอกมานะว่าไปแอบคบกับนังจิ้งจอกนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? ดีเลย! ลูกโตขนาดนี้แล้ว!"

คนในทางเดินต่างก็หัวเราะเบาๆ

เฉียนจิ้นถามเสียงเบาๆ: "เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

อันที่จริงในใจของเขาก็มีคำตอบอยู่แล้ว

เรื่องแบบนี้พบได้บ่อยมากในปี 2027

สวีเว่ยตงก็มีคำตอบเช่นกัน เขาพูดว่า: "จะเกิดอะไรขึ้นได้ล่ะ?"

"แน่นอนว่าหัวหน้าต้วนคุมตัวเองไม่อยู่แล้วไปจูบกับผู้หญิงคนหนึ่ง, ถอดกางเกงแล้วรถจักรก็ไปเชื่อมต่อกับสถานีของคนอื่นแล้ว, ตอนนี้สถานีก็มาที่ประตูแล้วระเบิดก็ดังขึ้น, พอภรรยาของเขารู้ก็เลยมาจัดการซะ..."

เฉียนจิ้นจ้องเขา

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

แกกำลังเล่นฮิปฮอปในอาคารชุดอยู่เหรอไง? คนที่กำลังดูอยู่ข้างๆ ก็หัวเราะ: "สวีเว่ยตงพูดถูกจริงๆ"

ต้วนฉวนจงเป็นคนที่มีความสุภาพเรียบร้อยมาก ถึงแม้ว่าจะถูกภรรยาก่อกวนจนวุ่นวายแต่ก็ไม่ได้ด่าทออะไร เพียงแต่ตะโกน:

"ฉันถูกใส่ร้าย! ถูกใส่ร้าย! เว่ยชิงฮวนเธอก็รีบพูดสิ! ร้องไห้ทำไม? เธอมาทำอะไรที่บ้านฉัน..."

เฉียนจิ้นรู้สึกกังวลเล็กน้อย: "ทำยังไงดี? พี่สวี ผมว่าหัวหน้าต้วนช่วยอะไรเราไม่ได้แล้วล่ะ บ้านของเขาวุ่นวายกว่าในสถานีอีก คุณว่าไง?"

สวีเว่ยตงพูด: "ฉันจะไปดูข้างหน้าก่อน"

เขาเบียดผู้คนออกไป ยื่นแขนออกไปแล้วก็ยกปลอกแขนสีแดงขึ้น: "หลีกหน่อย! หลีกหน่อย! สหายทั้งหลาย! เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกำลังทำงาน! หลีกหน่อย..."

เมื่อเว่ยชิงฮวนรู้ว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาถึงแล้ว เธอก็เช็ดน้ำตาแล้วในที่สุดก็พูดขึ้น: "หัวหน้าต้วนคะ! คุณได้ลิ้มรสความวุ่นวายในบ้านแล้ว"

"ก็เพราะฉันไม่มีบ้านอยู่, ต้องพาลูกไปอาศัยอยู่ในหอพักครู, เพื่อนร่วมห้องก็ไม่พอใจ, พวกเธอก็ก่อกวนฉันทุกวันแบบนี้"

"ดังนั้นการจัดสรรบ้านพักในครั้งนี้คุณก็ควรจัดการให้ดีนะคะ! ฉันไม่โลภหรอกค่ะ, ฉันแค่อยากได้บ้านที่ฉันควรจะได้ตั้งแต่ปีที่แล้ว!"

หัวหน้าต้วนพูดจาเป็นทางการ: "จะให้จัดสรรบ้านให้ใครได้ยังไงล่ะครับ? เรื่องนี้คณะกรรมการพรรคของโรงเรียนต้องเป็นคนตัดสินใจนะ"

"ผมบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ—ภรรยา! ทำไมยังบิดผมอีกครับ!"

เฉียนจิ้นเบียดผู้คนเข้าไปแล้วก็ไอขึ้น: "แยกย้ายกันไป! พวกคุณมาดูอะไรกัน?"

"กลับไปอย่าพูดเรื่องไร้สาระนะ! นี่เป็นเพื่อนร่วมงานของหัวหน้าต้วนมาปรึกษานโยบายการจัดสรรบ้านพักเฉยๆ! พวกคุณก็หุบปากกันซะ! อย่าทำตัวเหมือนรองเท้าเก่าที่ไปเดินเหยียบทุกที่!"

หลังจากไล่ผู้คนออกไปแล้วเขาก็เดินไปที่ประตู: "แล้วก็คุณผู้หญิงคนนี้, ผมไม่ได้จะว่าคุณนะ..."

หญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าประตูและอุ้มลูกสาวอยู่ก็หันกลับมามองเขา

บนใบหน้ากลมที่เหมือนไข่ห่าน, มีดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาและหยดน้ำตาที่ไหลลงมา, ราวกับเป็นน้ำในฤดูใบไม้ร่วงที่ใสสะอาดสองแอ่ง

จมูกของเธอโด่งสวยและริมฝีปากก็ดูชมพูอย่างเป็นธรรมชาติ

ผมสั้นที่ยาวแค่หูที่โรงเรียนตัดให้ก็ถูกเธอแอบเลี้ยงให้ยาวขึ้น, คาดว่าเมื่อครู่ร้องไห้จนเหงื่อออก, ตอนนี้ผมก็เปียกและติดอยู่บนแก้ม, เหมือนผ้าไหมสีดำที่พันอยู่รอบๆ เครื่องปั้นดินเผาจีน

แสงไฟสลัวจากในบ้านส่องออกมา ทำให้เส้นผมที่เหลืองซีดอยู่แล้วก็ดูมีแสงอ่อนๆ

เฉียนจิ้นไอสองครั้งเพื่อสร้างความน่าเกรงขาม

แต่สวีเว่ยตงกลับรีบพับแขนเสื้อขึ้นเพื่อโชว์กล้าม, มือหนึ่งจับเขาและอีกมือหนึ่งก็ตบหลังเขา: "สหายที่รักของฉัน, คุณเป็นอะไรไปครับ?"

เสียงของเขานั้นอ่อนโยนราวกับลำคอถูกขัดด้วยกระดาษทราย

เขาจ้องไปที่สวีเว่ยตงแล้วทำปากพูด: ไป, ให้, พ้น, หน้า!

เขารู้ดีว่าไอ้สารเลวคนนี้คิดจะทำอะไร

ไอ้สารเลวคนนี้ต้องการแสดงความกล้าหาญและความอ่อนโยนของเขาต่อหน้าหญิงสาวคนนี้

แต่เขาก็เข้าใจนะ

เว่ยชิงฮวนมีเสน่ห์มาก

ไม่จำเป็นต้องพูดถึงรูปร่างหน้าตาของเธอ, แค่ท่าทางที่เธอนั่งอยู่หน้าประตูก็พอแล้ว

นี่ควรจะเป็นท่าทางที่ดูน่าสมเพชของหญิงร้ายที่กำลังอาละวาด แต่เพราะเส้นโค้งของบั้นท้ายและสะโพกของเธอที่กระชับ ทำให้มันดูเย้ายวนและน่าหลงใหล! เฉียนจิ้นเข้าใจแล้ว

ผู้ชายที่แออัดอยู่ที่บันไดไม่ได้มาดูเรื่องสนุกหรอก แต่มาดูผู้หญิง! ผู้ชายที่นี่ต่างก็ถูกความงามของเธอทำให้หลงใหล

แต่เฉียนจิ้นไม่ได้หลงใหล

PS, การปรับแต่งความงาม, การเปลี่ยนใบหน้าด้วย AI, เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเหรอ?

สำหรับฉากแบบนี้ เขาก็ได้แต่พูดว่า: เหอะ! ธรรมดาๆ

"พี่สะใภ้ครับ ลุกขึ้นเถอะครับ อากาศหนาวแล้วระวังจะไม่สบายนะครับ" เฉียนจิ้นพูดขึ้น

เขาใช้คำเรียกนี้เพื่อเตือนสวีเว่ยตงว่าอย่าคิดอะไรบ้าๆ

เว่ยชิงฮวนก็ลุกขึ้นอย่างเงียบๆ

เด็กสาวยังคงร้องไห้อยู่ และเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก

เฉียนจิ้นก็ยื่นลูกอมให้เธอจากกระเป๋าสะพายข้างของเขา

นี่เป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมในการปลอบเด็กๆ ในยุคนี้   

เด็กสาวก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

เว่ยชิงฮวนก้มหน้าลงแล้วปัดผมที่ยุ่งเหยิงออกแล้วก็พูดเบาๆ: "ขอบคุณมากค่ะ"

ต้วนฉวนจงยิ่งขอบคุณทั้งสองคนมากขึ้น และเข้ามาจับมือกับพวกเขา

เฉียนจิ้นก็บอกวัตถุประสงค์ที่มาหาเขา

ต้วนฉวนจงก็ถือโอกาสนี้ที่จะหลบเลี่ยงปัญหา เขาก็ตกลงที่จะลงไปข้างล่างด้วย

เว่ยชิงฮวนก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ต่อแล้ว

เธอก็อุ้มเด็กสาวแล้วก็เดินจากไป

เด็กสาวถูกเลี้ยงดูมาอย่างอ้วนท้วน และเมื่อเกาะอยู่บนไหล่ของเธอก็เหมือนกับว่าเธอกำลังแบกถังแก๊สขนาดเล็กอยู่

หลังจากลงบันไดแล้วเธอก็จะเดินจากไปอย่างเงียบๆ

สวีเว่ยตงก็พูดอย่างกระตือรือร้น: "สหายเว่ย! คุณจะไปทางไหนครับ? จะขี่จักรยานหรือจะนั่งรถเมล์ครับ?"

เว่ยชิงฮวนพูด: "ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงค่ะ พวกเราจะนั่งรถเมล์กลับโรงเรียนค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นผม...เพื่อนร่วมงานของผมจะไปส่งคุณครับ" เดิมทีเขาตั้งใจจะตบหน้าอกตัวเอง แต่ก็รู้สึกว่ามันเปิดเผยเกินไป ก็เลยผลักเฉียนจิ้นออกไปแทน

เขาให้สายตากับเฉียนจิ้นว่า 'แกโชคดีแล้วไอ้หนู' แล้วก็พูดว่า: "ตอนนี้ความปลอดภัยไม่ดีเลยครับ ถนนของเราเพิ่งจะจับแก๊งอันธพาลจากโรงงานยางที่ 7 ไปเอง"

"คุณผู้หญิงเดินคนเดียวตอนกลางคืนมันอันตรายมาก ให้เพื่อนร่วมงานของผมไปส่งคุณที่รถเมล์เถอะครับ"

นั่นก็เป็นเรื่องจริง

เฉียนจิ้นก็ทำท่าทาง 'เชิญ'

ตอนนี้ป้ายรถเมล์มีน้อย

อาคารอยู่ค่อนข้างไกลจากป้ายรถเมล์ที่เว่ยชิงฮวนต้องนั่ง

เฉียนจิ้นพูด: "พี่สะใภ้ครับ ให้ผมอุ้มลูกสาวของคุณเถอะครับ คุณจะได้พักบ้าง"

เว่ยชิงฮวนก็ส่งเสียงฮึ! แล้วก็บ่นพึมพำว่า: "ถ้าคุณคิดว่าฉันแก่ก็เรียกฉันว่าพี่สาวก็ได้ค่ะ ฉันยังไม่ได้แต่งงาน ทำไมถึงเรียกฉันว่าพี่สะใภ้ล่ะ?"

เด็กสาวก็หัวเราะแล้วพูดว่า: "นี่คือป้าของฉันค่ะ ไม่ใช่แม่ของฉัน"

เฉียนจิ้นรู้สึกประหลาดใจ

นี่ยังเป็นสาวอยู่เหรอ? แต่ทำไมถึงดูเหมือนมีลูกแล้วขนาดนั้น!

มีความสามารถพิเศษจริงๆ! เขาเปลี่ยนเรื่องแล้วพูดว่า: "คุณยังไม่ได้แต่งงาน, ทำไมถึงไปก่อเรื่องแบบนั้นล่ะครับ? ถ้าเรื่องไปถึงหน่วยงานของคุณ ชื่อเสียงของคุณก็จะเสียหายนะครับ"

"นอกจากนี้ ถ้าคุณต้องการบ้าน คุณก็สามารถไปคุยกับผู้นำได้ การจงใจสร้างความเข้าใจผิดแบบนี้ก็ทำให้ชื่อเสียงของหัวหน้าต้วนเสียหายนะครับ"

เว่ยชิงฮวนก็ถอยห่างจากเขาแล้วก็พูดเสียงเย็นชา: "ชื่อเสียงของฉันไม่มีอะไรให้เสียแล้วค่ะ"

"การไปคุยกับผู้นำมีประโยชน์เหรอคะ? คุณคิดว่าปีที่แล้วฉันไม่ได้ไปคุยเหรอ?"

"ส่วนเขาที่ต้องการมีชื่อเสียงที่ดี? เมื่อกี้คุณไม่ได้ยินภรรยาของเขาพูดถึงเรื่องที่เขาละเมอถึงอะไรเหรอคะ? ถ้าคุณไม่ได้ยิน ฉันแนะนำให้คุณไปหาผู้หญิงที่โรงเรียนสอนกลางคืนของเราแล้วลองถามดูว่าชื่อเสียงของหัวหน้าต้วนเป็นยังไงบ้าง"

เฉียนจิ้นถอนหายใจ: "เอาล่ะครับ ผมไม่รู้เรื่องภายใน ผมไม่ควรแสดงความคิดเห็นที่ไร้สาระ"

เว่ยชิงฮวนมองเขาอย่างประหลาดใจ

บังเอิญมากที่เมื่อพวกเขามาถึงป้ายรถเมล์ รถเมล์สาย 5 ก็มาถึงพอดี

เฉียนจิ้นถามเธอ: "คุณมีไฟฉายไหม?"

เว่ยชิงฮวนส่ายหัว

เฉียนจิ้นก็ให้ไฟฉายของเขาแก่เธอ: "เดินทางปลอดภัยนะครับ"

แล้วเขาก็รีบหันหลังกลับไปยังสถานีรักษาความปลอดภัยอย่างรวดเร็ว

ยังมีเรื่องสำคัญอีก

แผนกความปลอดภัยของโรงงานยางที่ 7 ได้มาถึงแล้วและบอกว่าผู้นำโดยตรงของคนเหล่านี้ก็กำลังมาถึงด้วย

หวงหย่งเทาถามความคิดเห็นของเขา: "คุณต้องการจะเอาผิดคนเหล่านี้ยังไง?"

เฉียนจิ้นไม่ลังเลเลย: "ต้องปฏิบัติตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด!"

สวีเว่ยตงก็มีความเห็นเดียวกัน: "ต้องลงโทษอย่างหนัก! โจรพวกนี้ยังกล้าที่จะมาสำรวจแล้วก็มาลอบทำร้ายพวกเราในตอนกลางคืน"

"ดีที่ผมกับหัวหน้าเฉียนอยู่ด้วยกันแล้วก็ปกป้องเขาไว้ ไม่อย่างนั้นคืนนี้เขาคงแย่แล้ว"

หวงหย่งเทาพยักหน้าแสดงความเข้าใจ

เขาได้สั่งให้ควบคุมตัวคนยี่สิบคนนี้ทั้งหมด และอ้างว่ามีคนเกี่ยวข้องมากเกินไป จึงต้องรายงานคดีนี้ให้หน่วยงานที่สูงขึ้นเป็นผู้จัดการคดี

หัวหน้าแผนกความปลอดภัยและหัวหน้าแผนกผลิตของโรงงานยางที่ 7 ก็โต้แย้ง: "พวกเขามีความคิดที่ไม่เป็นผู้ใหญ่และทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ..."

"เดี๋ยวๆ หวง! มันไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกครับ เราคุยกันดีๆ ได้ครับ อย่าเพิ่งรายงานเลยครับ..."

"คุยกันได้, คุยกันได้ครับ, ให้พวกเราคุยกับสหายสองคนนั้นหน่อยนะครับ..."

เฉียนจิ้นไม่ต้องการที่จะคุยกับพวกเขา: "ตอนที่สหายสวีถูกล้อมทำไมพวกคุณไม่มาคุยล่ะ? โชคดีที่ผมอยู่ข้างหลังเพื่อปกป้องก้นของเขา ไม่อย่างนั้นคืนนี้ก้นของเขาคงบานเป็นดอกทานตะวันไปแล้ว!"

หวงหย่งเทาเห็นว่าเขามีท่าทีแบบนี้แล้วก็เริ่มปกป้องลูกน้องของเขา:

"สหายเฉียนจิ้นและสหายสวีเว่ยตงเป็นสมาชิกทีมจู่โจมรักษาความปลอดภัยของสถานีของเรา คนงานของพวกคุณกล้ามาก! กล้าที่จะแก้แค้นทีมจู่โจมรักษาความปลอดภัยเลยนะ!"

"ถ้าไม่จัดการพวกเขาอย่างเข้มงวดในวันนี้ พรุ่งนี้พวกเขาก็จะกล้าที่จะมาแก้แค้นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอย่างผมใช่ไหม?"

หัวหน้าแผนกความปลอดภัยซึ่งเป็นเพื่อนกับเขาก็ยื่นบุหรี่ให้เขา:

"เรื่องนี้แน่นอนว่าคนหนุ่มสาวพวกนี้ทำไม่ถูกต้องครับ แต่สหายเลนินผู้ยิ่งใหญ่เคยกล่าวไว้ว่า, เมื่อคนหนุ่มสาวทำผิด, แม้แต่พระเจ้าก็จะให้อภัย"

เฉียนจิ้นฟังแล้วก็หัวเราะเบาๆ: "หัวหน้าครับ, ถ้าอย่างนั้นก็ส่งพวกเขาไปหาพระเจ้าเลยดีไหม?"

สวีเว่ยตงเหลือบมองเขาแล้วก็ชูนิ้วโป้งให้

สหายของฉัน! ปากของนายเนี่ยเก่งจริงๆ เลยนะ, ขโมยอาหารของแพนด้า—ร้ายกาจจริงๆ!

หวงหย่งเทาก็พูดกับหัวหน้าแผนกอย่างจริงจัง: "ไอ้หมา, เพราะเราเป็นเพื่อนกันผมถึงยังไม่เอาเรื่องนี้ไปยกระดับ"

"คนยี่สิบคนขี่จักรยานพร้อมอาวุธมาล้อมและทำร้ายสมาชิกทีมจู่โจมรักษาความปลอดภัยสองคน, คุณเป็นสหายเก่าแก่, คุณรู้ดีว่าเรื่องนี้มีลักษณะเป็นยังไง!"

ไอ้หมาก็ถอนหายใจยาว

หัวหน้าแผนกผลิตคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะตะโกน: "ให้ผมคุยกับสหายสองคนนั้นหน่อย! ผมได้ยินมาว่าตอนนี้พวกเขายังอยู่ในครัวเรือนรวมของคณะกรรมการหมู่บ้านใช่ไหมครับ?"

"เดือนนี้หน่วยงานของเรามีโควตารับคนงานใหม่, เราสามารถให้โควตารับคนงานใหม่หนึ่งตำแหน่งได้!"

เฉียนจิ้นและสวีเว่ยตงมองหน้ากัน

โควตารับคนงานใหม่! อีกแล้ว!