บทที่ 54 สหายผู้นี้ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน

โรงงานยางแห่งที่ 7 ของรัฐวิสาหกิจแห่งเมืองไห่ปินไม่มีโควตาการรับสมัครงานที่น่าสนใจสำหรับเฉียนจิ้นเลย แต่สวีเว่ยตงกลับรู้สึกสนใจมาก!

เขารีบดึงเฉียนจิ้นออกมาคุยทันที ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจที่ไม่อาจเก็บซ่อนได้: "ไอ้แก่เฉียน, โควตาการรับสมัครงานของโรงงานยางที่ 7 เลยนะ! ที่สามารถสืบทอดไปให้ลูกหลานได้เลยนะ!"

เฉียนจิ้นพูดอย่างใจเย็น: "เราสองคนไปไม่ได้หรอก!"

สวีเว่ยตงรู้สึกผิดหวัง: "ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?"

เฉียนจิ้นวิเคราะห์ให้เขาฟัง: "นับรวมครั้งนี้ด้วย เราสองคนก็ได้ทำให้พนักงานโรงงานยางที่ 7 ไม่พอใจไปสองครั้งแล้วนะ"

"ครั้งที่แล้วก็ไปแฉความไม่ชอบมาพากลของพวกเขาในงานประกาศเกียรติคุณ, แล้วเรื่องนี้ยิ่งทำให้ผู้นำโรงงานไม่พอใจ"

"ในสถานการณ์แบบนี้, เราสองคนจะเข้าไปทำงานในโรงงานเพื่ออะไร? เพื่อเป็นลูกที่ดีที่สามารถสอนได้—ไปทำความสะอาดท่อระบายน้ำและห้องน้ำทุกวันเหรอ?"

สวีเว่ยตงพูดเสียงเบาๆ: "ฉันเป็นคนไม่มีอะไรจะเสีย"

เฉียนจิ้นหัวเราะ: "พวกเขาก็เห็นว่านายไม่มีอะไรจะเสียถึงได้ให้นายเข้าโรงงานไง!"

"พอเข้าไปแล้วพวกเขาก็จะสร้างปัญหาให้นาย!"

สวีเว่ยตงถอนหายใจ

เฉียนจิ้นตบบ่าของเขา: "ไม่ต้องห่วง, นายมีหน่วยงานอื่นรับแล้ว—ไปทำงานในหน่วยงานที่มีอำนาจอย่างสำนักงานปราบปรามการเก็งกำไรและการทุ่มตลาดดีกว่าไปทำงานในโรงงานแล้วนั่งขันน็อตเยอะเลยนะ"

สวีเว่ยตงพูด: "เอาจริงๆ นะสหาย, ฉันไม่ค่อยกล้าหวังงานของสำนักงานปราบปรามการเก็งกำไรและการทุ่มตลาดเท่าไหร่"

เฉียนจิ้นพูด: "ฉันบอกว่านายจะเข้าได้, นายต้องเข้าได้แน่นอน!"

"ถ้าสำนักงานปราบปรามการเก็งกำไรและการทุ่มตลาดกล้าที่จะหลอกฉันในเรื่องนี้, ฉันจะทำให้ผู้นำของพวกเขาต้องชดใช้!"

สวีเว่ยตงสงสัยว่าเฉียนจิ้นคงจะถูกเว่ยชิงฮวนทำให้หลงเสน่ห์จนหัวปักหัวปำไปแล้ว

คนดีๆ ที่ไหนจะพูดอะไรที่โหดร้ายขนาดนี้! โควตาการรับสมัครงานเป็นของมีค่า

หลังจากที่เฉียนจิ้นและสวีเว่ยตงปรึกษากันแล้วก็ตัดสินใจที่จะประนีประนอม

ถึงแม้พวกเขาจะไม่ได้ใช้มันแต่ก็สามารถขายมันต่อได้!

การระบายความแค้นนั้นสู้ผลประโยชน์ที่เป็นรูปธรรมไม่ได้

แต่พวกเขาไม่พอใจกับโควตาการรับสมัครงานแค่หนึ่งตำแหน่ง

ของสิ่งนี้ก็เหมือนกับเด็กแรกเกิดในปี 2027—ยิ่งมีมากยิ่งดี

แต่เมื่อพวกเขาแสดงท่าทีว่าต้องการโควตาการรับสมัครงานสามตำแหน่ง อีกฝ่ายก็ยกเลิกการเจรจาทันที:

"เท่าไหร่? พวกแกไปดื่มมาเหรอ?"

"พอแล้ว! ให้ผู้นำของเราไปคุยกับผู้นำของพวกแกดีกว่า! อย่างมากหัวหน้าแผนกผลิตของเราก็แค่โดนด่าชุดใหญ่"

ก่อนหน้านี้หวงหย่งเทาได้คุยกับหัวหน้าแผนกหม่าเป็นการส่วนตัวแล้ว

เขาเรียกทั้งสองคนออกมาแล้วพูดเสียงเบาๆ ว่า: "อย่างมากก็จะได้แค่หนึ่งตำแหน่ง, ซึ่งต้องขอบคุณที่ในกลุ่มนั้นมีเด็กคนหนึ่งเป็นหลานชายแท้ๆ ของหัวหน้าแผนกผลิตที่สอง ไม่อย่างนั้นพวกคุณก็ต้องรอให้คนงานเจ้าเล่ห์กลุ่มนี้เอาผลประโยชน์ของตัวเองมาแลกเปลี่ยนคนกันเอง"

เขาบอกเฉียนจิ้นและสวีเว่ยตงว่า, ในรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่เช่นโรงงานปั่นฝ้ายและโรงงานยาง, อำนาจของหัวหน้าแผนกผลิตนั้นมีจำกัด

ยกตัวอย่างโควตาการรับสมัครงาน, หัวหน้าแผนกผลิตแต่ละคนจะได้โควตาเพียงหนึ่งตำแหน่งต่อไตรมาส, รวมแล้วสี่ตำแหน่งต่อปี

ดังนั้นตอนนี้โควตาที่อีกฝ่ายยอมให้ก็เป็นของส่วนตัวของหัวหน้าแผนกผลิตที่สอง, เป็นของล้ำค่าที่เพิ่งได้มาในเดือนนี้และยังไม่ได้ใช้เลย

หวงหย่งเทาชูนิ้วหนึ่งนิ้วขึ้นมาเพื่อยกตัวอย่างให้ทั้งสองคนดู:

"โควตาการรับสมัครงานของโรงงานยางที่ 7, ตอนนี้สามารถแลกกับทีวีขาวดำหลอดภาพขนาด 14 นิ้วได้เลย"

"เป็นทีวีแบรนด์ดังอย่างแพนด้าที่ผลิตโดยโรงงานวิทยุจินหลิงด้วย!"

เฉียนจิ้นและสวีเว่ยตงมองหน้ากัน

การถูกล้อมในคืนนี้แล้วได้ทีวีแบรนด์แพนด้าหนึ่งเครื่องก็ถือว่าไม่เลวเลย

สวีเว่ยตงก็ยังคงดีใจ:

"ครั้งที่แล้วเรากลับมาจากชนบท, ทีวีแพนด้าขนาด 14 นิ้วก็ถูกวางไว้ข้างนอกห้างสรรพสินค้าตงเฟิงเซิ่ง, ฉันเคยถามราคาแล้ว, 580 หยวนบวกกับตั๋วทีวีหนึ่งใบ!"

แล้วเขาก็พูดด้วยความปรารถนาว่า: "ฉันหวังว่าคนพวกนี้จะมาล้อมเราสองคนทุกคืนเลย"

โควตาการรับสมัครงานที่โรงงานยางแห่งที่ 7 มอบให้นั้นมีความหมายอีกอย่างหนึ่ง, ซึ่งในที่สุดหวงหย่งเทาก็นึกถึงคำสัญญาของผู้อำนวยการฉางจากสำนักงานปราบปรามการเก็งกำไรและการทุ่มตลาดได้

วันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันเสาร์ หวงหย่งเทาเรียกเฉียนจิ้นเข้าสำนักงานตั้งแต่เช้าตรู่

อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว

บนกรอบหน้าต่างเหล็กสีเขียวของสำนักงานมีน้ำค้างเกาะอยู่, หมอกยามเช้าพัดเอาบรรยากาศของครีมกันแดดจากร้านตัดผมของรัฐวิสาหกิจฝั่งตรงข้ามเข้ามา, ทำให้มันเกาะอยู่บนกระจกหน้าต่างอย่างเหนียวเหนอะหนะ

เสื้อคลุมตำรวจสีน้ำเงินเข้มพัดผ่าน "รายงานสถานการณ์ศัตรู" ที่เหลืองซีดบนกำแพง, หวงหย่งเทายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานแล้วพูด:

"ฉันจะโทรหาผู้อำนวยการฉางซู่หลินจากสำนักงานปราบปรามการเก็งกำไรและการทุ่มตลาดของเขตเพื่อถามความเห็นของเขา"

เขาเอาโทรศัพท์มาไว้ตรงหน้าแล้วก็หมุนหมายเลขโทรศัพท์หลายครั้ง

มีเสียงดังขึ้นเมื่อเชื่อมต่อกับตู้โทรศัพท์กลาง, เขาได้โอนสายไปที่สำนักงานปราบปรามการเก็งกำไรและการทุ่มตลาดของเขต

โทรศัพท์เชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว, ได้ยินเสียงหาวที่ยาวนานของผู้อำนวยการสำนักงานฉางซู่หลินจากหูฟัง: "โอ้! หัวหน้าหวง, ทำไมคุณถึงนึกถึงผมได้ล่ะ?"

"ผู้อำนวยการฉาง, คุณถามอะไรแบบนั้นมีประโยชน์อะไรเหรอ?" หวงหย่งเทาพูดอย่างไม่เกรงใจ

เขาลูบใบประกาศนียบัตรคนงานดีเด่นที่ถูกกดทับอยู่ใต้แผ่นกระจกบนโต๊ะทำงาน, มุมของมันถูกแมลงสาบกัดจนเป็นซี่ๆ

มีเสียงดังขึ้นของแก้วเคลือบกระทบกับโต๊ะจากปลายสาย, ฉางซู่หลินถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้:

"ผมอยากจะให้โควตาแก่เฉียนจิ้นคนนั้นจริงๆ นะ, แต่มันเกิดอะไรขึ้นล่ะ?"

"โอ้ย! หน่วยงานของเรามีโควตาสำหรับไตรมาสที่สี่จริงๆ นะ, แต่ใครจะไปคิดว่าเมื่อต้นเดือนโควตานี้เพิ่งได้รับการอนุมัติ, ผู้ช่วยของผมก็แนะนำญาติของผู้เสียสละจากการรบให้หน่วยงานที่สูงขึ้นทันที!"

"คุณก็พูดมาสิครับ, ญาติของผู้เสียสละจากการรบ! ถ้าให้คุณจัดการ, คุณจะจัดการยังไง?"

แต่หวงหย่งเทาไม่ยอม, พูดอย่างแข็งกร้าว: "ผมไม่เคยสัญญากับใครมั่วซั่ว!"

"คำพูดของหวงผู้นี้เหมือนกับตะปูที่ตอกลงไปแล้ว!"

ฉางซู่หลินรู้สึกอับอาย

ในขณะนั้นก็มีเสียงเปิดประตูอย่างรุนแรงจากหูโทรศัพท์, มีคนพูดอย่างเร่งรีบ: "ท่านผู้อำนวยการ, ท่านผู้อำนวยการ! ไม่ดีแล้ว!"

"ถุงมือทำงานกันน้ำชุดที่ถูกยึดได้ที่ท่าเรืออี๋เมื่อปลายเดือนที่แล้วหายไปแล้ว! หายไปแล้ว! ท่าเรืออี๋ได้ส่งคนพร้อมเอกสารมาเพื่อขอรับสินค้า, แต่สินค้ากลับหายไปแล้ว..."

"อะไรนะ?!" ฉางซู่หลินเกือบจะคำรามออกมา

หวงหย่งเทาไม่ให้เกียรติเขา: "อย่ามาแสดงละคร! ผู้อำนวยการฉาง, ผมบอกคุณเลยว่าแผนแบบนี้ใช้ไม่ได้กับผม!"

สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงซ่าๆ จากหูฟัง

การโทรสิ้นสุดลง

หวงหย่งเทาโยนหูโทรศัพท์ลง, ทำให้แก้วเคลือบที่มีคำว่า 'ปกป้องสิทธิและผลประโยชน์ของประชาชนด้วยอาวุธ' ล้มลง

เขาไม่มีอะไรจะพูดแล้วและก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก

เฉียนจิ้นได้ยินเนื้อหาทั้งหมดแล้ว

แต่คำพูดสุดท้ายของฉางซู่หลินก็มีความหมายบางอย่าง

ถ้าไม่ใช่ข้ออ้างในการวางสาย, เรื่องนี้ก็ยังคงมีทางออกอยู่

ตอนเที่ยงเฉียนจิ้นพาสวีเว่ยตงไปที่สำนักงานปราบปรามการเก็งกำไรและการทุ่มตลาด, ครั้งนี้เขาไปหาฉางเซิ่งลี่, ชายหนุ่มหน้าลายที่เขาเคยเจอมาสองครั้งแล้ว

ครั้งแรกที่เขาถูกตรวจสอบ, ฉางเซิ่งลี่ทำตัวก้าวร้าวและหยาบคายมาก

แต่เขายอมรับผิด

เป็นเด็กหนุ่มที่ซื่อตรง

นอกจากนี้ฉางเซิ่งลี่ยังเป็นลูกชายแท้ๆ ของฉางซู่หลินด้วย

พูดได้ว่าฉางซู่หลินเป็นคนที่สนับสนุนคนเก่งโดยไม่เลือกว่าเป็นคนใกล้ชิด, สมกับเป็นคนมีความสามารถที่ได้เป็นผู้นำจากการเขียนรายงานในยุคพิเศษจริงๆ

ฉางเซิ่งลี่ออกไปทำงานข้างนอกทุกวัน

เฉียนจิ้นและสวีเว่ยตงต้องใช้ความพยายามอย่างมากถึงจะเจอเขา

เมื่อเผชิญหน้ากับเฉียนจิ้น, ฉางเซิ่งลี่ยังคงรู้สึกอับอายเล็กน้อย: "สหายเฉียนจิ้น, เมื่อสองสัปดาห์ที่แล้วพวกเราทำผิดพลาดไป, ในตอนนั้นพวกเราเชื่อคำใส่ร้ายของคนอื่น, และไปตรวจสอบคุณโดยไม่ได้พิจารณาให้ดีก่อน, ผมต้องขอโทษจริงๆ"

สวีเว่ยตงรีบถามทันที: "ใครใส่ร้ายพี่เฉียน?"

ฉางเซิ่งลี่ก็ปิดปากทันที   

เฉียนจิ้นหัวเราะ: "พวกเราก็รู้แล้วล่ะว่าใคร, ก็คือจางหงโป๋, หัวหน้าคณะกรรมการหมู่บ้านของเราไง"

ฉางเซิ่งลี่เบิกตากว้างทันที

คำตอบนั้นชัดเจน

สวีเว่ยตงก็เริ่มมีนิสัยเหมือนหมาอีกครั้ง, พับแขนเสื้อขึ้นเพื่อจะกลับไปหาเรื่องจางหงโป๋

เฉียนจิ้นก็เตะเขา: "มีเรื่องสำคัญ!"

สวีเว่ยตงก็รีบกลับมา: "ใช่ๆๆ, เกือบจะลืมเรื่องสำคัญไปแล้ว! ฮ่าๆๆ"

เฉียนจิ้นมาหาฉางเซิ่งลี่เพื่อสอบถามเรื่องถุงมือกันน้ำที่หายไปของสำนักงานปราบปรามการเก็งกำไรและการทุ่มตลาด

ฉางเซิ่งลี่ก็ไม่ได้ปิดบังอะไร, เขาเล่าเรื่องราวอย่างละเอียด: เมื่อวันที่ 28 เดือนที่แล้ว, สำนักงานของพวกเขาได้รับโทรศัพท์แจ้งว่ามีคนกำลังค้าถุงมือยางกันน้ำรุ่นใหม่ของหน่วยงานท่าเรือไห่ปินที่ท่าเรือที่สอง

ดังนั้นพวกเขาก็รีบออกไปทันที, แล้วก็จับกุมคนขายได้จริง, คนขายก็ถูกส่งไปที่สถานีรักษาความปลอดภัย, ส่วนสินค้าก็ถูกยึดไว้ที่สำนักงานปราบปรามการเก็งกำไรและการทุ่มตลาด

ตามกฎระเบียบ, หลังจากลงทะเบียนสินค้าชุดนี้แล้วก็จะติดต่อเจ้าของคือท่าเรือไห่ปินเพื่อมารับคืน

แต่เมื่อเช้านี้มีคนจากท่าเรือไห่ปินมารับของ, เมื่อเปิดคลังสินค้าดูก็พบว่าสินค้าชุดนี้หายไปอย่างไร้ร่องรอย!

เฉียนจิ้นรู้สึกประหลาดใจมาก

เขากับหัวหน้าหวงเข้าใจผิดฉางซู่หลินแล้ว

เมื่อเช้านี้เขาไม่ได้แสดงละครเลยจริงๆ!

เมื่อสินค้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย, ตามกฎระเบียบแล้ว, ฉางซู่หลินในฐานะผู้รับผิดชอบอันดับหนึ่งก็ต้องรับผิดชอบ

ดังนั้นฉางซู่หลินก็เข้าใจแล้ว

เรื่องนี้มีคนจัดฉากเพื่อใส่ร้ายเขา!

เขาติดกับแล้ว!

สวีเว่ยตงก็แสดงท่าทีอยากรู้: "เล่ารายละเอียดหน่อย?"

ฉางเซิ่งลี่พูด: "เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไร, คุณสามารถไปสอบถามได้ที่หน่วยงานของเรา"

"สถานการณ์ในหน่วยงานของเราซับซ้อนมาก, พ่อของผมเป็นผู้อำนวยการ, แต่ก็มีรองผู้อำนวยการจางที่มีตำแหน่งสูงและมีอำนาจมาก"

"เมื่อวันที่ 28, โทรศัพท์แจ้งความเดิมทีจะโทรไปหารองผู้อำนวยการจาง, แต่เขาบังเอิญไม่อยู่, ข่าวก็เลยมาถึงพ่อของผม"

"พ่อของผมก็เลยนำทีมไปจับกุมถุงมือกันน้ำชุดนี้เอง, โดยตั้งใจจะเพิ่มผลงานให้ตัวเอง"

"ในวันนี้มีคนจากท่าเรือไห่ปินมาและถุงมือก็บังเอิญหายไป, พ่อของผมเลยเดาว่าเรื่องนี้เป็นกับดัก"

"รองผู้อำนวยการจางร่วมมือกับคนอื่นเพื่อนำถุงมือกันน้ำชุดนี้ออกมา, แล้วก็จงใจปล่อยให้พ่อของผมรู้ข่าวตอนที่เขาออกจากหน่วยงาน, เพื่อให้พ่อของผมไปจับคนและยึดสินค้า, พอสินค้าอยู่ในคลังแล้ว, เขาก็สั่งให้คนนำสินค้าออกไป!"

เฉียนจิ้นฟังแล้วก็ส่ายหัว: "นี่เป็นกับดักจริงๆ, แต่มีจุดอ่อนหนึ่งอย่าง, นั่นก็คือคนขายที่คุณจับได้ในตอนนั้น!"

"ปัญหาคือ, หลังจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสอบสวนแล้วพบว่าคนขายคนนั้นเป็นคนเก็บถุงมือกันน้ำชุดนี้ได้!" ฉางเซิ่งลี่พูดอย่างช่วยไม่ได้

เฉียนจิ้นก็เข้าใจแล้ว

ข้อสงสัยของฉางซู่หลินนั้นไม่มีปัญหาอะไรเลย

เรื่องนี้เป็นกับดักจริงๆ

และในขณะเดียวกันก็เป็นโอกาสด้วย

เขาถามว่า: "ถุงมือกันน้ำนี้มีลักษณะยังไง? ยังมีของเหลืออยู่ไหม?"

ฉางเซิ่งลี่ลังเลเล็กน้อย, พูดอย่างอับอาย: "น่าจะมี..."

เฉียนจิ้นพูด: "ถ้าอย่างนั้นให้ผมดูหน่อย!"

ฉางเซิ่งลี่ไม่เข้าใจ

เฉียนจิ้นอธิบายสั้นๆ: "ถ้าเป็นถุงมือที่ผมรู้จัก, บางทีผมอาจจะช่วยได้"

ดวงตาของฉางเซิ่งลี่ก็สว่างขึ้น: "คุณเคยเห็นถุงมือกันน้ำที่ไหน?"

"ถุงมือกันน้ำก็มีอยู่แค่แบบเดียว, ที่โรงงานผลิตภัณฑ์แรงงานกว่างเยว่เพิ่งจะพัฒนาขึ้นมา, พวกเขาได้เคลือบยางไว้บนฝ่ามือของถุงมือทำงานธรรมดาเพื่อกันน้ำ..."

เฉียนจิ้นรู้แล้ว

แต่เขาก็ยังคงยืนยันที่จะดูของจริง

ฉางเซิ่งลี่ก็พาคนทั้งสองไปหาฉางซู่หลินที่หน่วยงาน

ฉางซู่หลินกำลังยุ่งมากจนหัวปั่น, เมื่อเห็นเฉียนจิ้นเขาก็รู้สึกรำคาญใจ: "โอ้! สหาย, หน่วยงานของเราไม่ใช่หน่วยงานธรรมดาๆ นะ, โควตาการทำงาน..."

"ผมสามารถช่วยคุณหาถุงมือกันน้ำหนึ่งพันคู่ได้" เฉียนจิ้นพูดอย่างตรงไปตรงมา

ฉางเซิ่งลี่พูด: "ผู้อำนวยการครับ, สหายเฉียนจิ้นและสหายสวีเว่ยตงมาช่วยพวกเราครับ!"

ใบหน้าของฉางซู่หลินแสดงความดีใจอย่างมาก: "คุณรู้เหรอว่าถุงมือถูกขโมยไปที่ไหน?"

เฉียนจิ้นส่ายหัว: "ผมจะรู้ได้ยังไงล่ะครับ? แต่ผมรู้ว่ามีคนทำถุงมือแบบนี้เป็น—คุณเอาตัวอย่างมาให้ผมดูก่อน"

ฉางซู่หลินไม่เชื่อและไม่อยากเสียเวลากับเขา

ฉางเซิ่งลี่ก็โน้มน้าว: "ผู้อำนวยการครับ, ทำตามที่สหายเฉียนจิ้นบอกเถอะครับ, พวกเราไม่มีทางออกแล้ว"

"ใครบอกว่าไม่มีทางออก?" สวีเว่ยตงไม่เห็นด้วย

ฉางซู่หลินก็มองเขาด้วยความหวังอีกครั้ง

เขาพูด: "ยังมีทางตันอีกทางหนึ่งนะ!"

ฉางซู่หลิน: ไอ้หนูนี่มันน่ารำคาญจริงๆ! เขาเอาถุงมือยางออกมาให้เฉียนจิ้นดูด้วยความหงุดหงิด

ฉางเซิ่งลี่ก็อธิบายเพิ่มเติม: "ท่านผู้อำนวยการของเราไม่ได้ต้องการจะโกงของพวกนี้หรอกนะครับ, แค่เห็นว่ามันแปลกใหม่ก็เลยเก็บไว้หนึ่งคู่ในสำนักงานเพื่อศึกษา..."

เฉียนจิ้นดูถุงมือกันน้ำในยุคนี้

จริงๆ แล้วก็คือถุงมือยางแบบธรรมดาที่ไม่มีใครใช้แล้วในตลาดแรงงานปี 2027!

แต่ในตอนนี้มันก็เป็นของใหม่ที่แปลกตาจริงๆ

สวีเว่ยตงดูแล้วพูด: "ถุงมือนี้แค่เอามาเคลือบยางที่ฝ่ามือเท่านั้นเอง, มันเป็นเรื่องยากมากเหรอ?"

ฉางเซิ่งลี่พูด: "ไม่ยาก, แต่ปัญหาคือในเมืองไห่ปินและพื้นที่ใกล้เคียงไม่มีผู้ผลิต"

"ตามแผนการผลิตของรัฐ, มีเพียงโรงงานผลิตภัณฑ์แรงงานกว่างเยว่เท่านั้นที่ผลิตถุงมือแบบนี้!"

เฉียนจิ้นถาม: "ถ้าเป็นถุงมือทำงานธรรมดา, ผู้อำนวยการฉางสามารถหามาได้ 1,000 คู่ไหมครับ?"

ฉางซู่หลินพูด: "แน่นอนว่าได้..."

"ถ้าอย่างนั้นก็พอแล้ว" เฉียนจิ้นพยักหน้าด้วยความมั่นใจ, "บังเอิญผมมีความสัมพันธ์กับโรงงานยางที่ 7 อยู่บ้าง"

"คุณช่วยเตรียมถุงมือทำงานมาให้ผม 1,000 คู่ทันที, ผมจะไปหาเศษยางจากโรงงานยางแล้วจะทำถุงมือกันน้ำให้คุณ 1,000 คู่!"

ฉางซู่หลินดูตกใจ: "พูดอะไรไร้สาระ? โรงงานยางที่ 7 สามารถผลิตถุงมือกันน้ำได้ด้วยเหรอ?"

เฉียนจิ้นอธิบาย: "พวกเขาไม่สามารถผลิตได้, แต่ผมรู้จักคนงานเก่าคนหนึ่งที่รู้วิธีการเคลือบยาง, เขาสามารถเคลือบยางให้กับถุงมือได้"

"แต่เทคนิคของเขาไม่สามารถเทียบกับโรงงานผลิตภัณฑ์แรงงานกว่างเยว่ได้แน่นอน, ดังนั้นความหมายของผมคือ, ทำถุงมือจำนวนหนึ่งให้ดูคล้ายกับสินค้าที่หายไปเพื่อจัดการกับเรื่องนี้ไปก่อน!"

ฉางเซิ่งลี่ถามด้วยความกังวล: "มันจะใช้ได้เหรอ?"

เฉียนจิ้นพูดอย่างช่วยไม่ได้: "ทำไมพวกคุณถึงหัวทึบจัง?"

"พวกคุณยึดถุงมือกันน้ำมาหนึ่งพันคู่, แต่ใครจะไปแน่ใจได้ว่ามันเป็นสินค้าที่ถูกขโมยจากท่าเรือไห่ปินจริงๆ?"

"ขอแค่มีถุงมือกันน้ำชุดนี้ออกมาก็พอแล้ว..."

เมื่อฉางซู่หลินได้ยินถึงตรงนี้เขาก็ตอบสนองทันที: "ถ้าท่าเรือไห่ปินมาแล้วบอกว่านี่ไม่ใช่ถุงมือกันน้ำที่พวกเขาทำหาย, ก็ดีเลย, ผมก็จะยึดถุงมือกันน้ำเหล่านี้ไว้ในคลังสินค้าต่อไป, อย่างมากผมก็แค่ไม่ได้ผลงานนี้!"

เฉียนจิ้นพยักหน้า

จู่ๆ ก็มีทางออกในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง, ฉางซู่หลินก็ดีใจอีกครั้ง

เขากุมมือของเฉียนจิ้นแล้วเขย่าอย่างแรง: "สหายคนนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ, ยังไม่ได้เข้าทำงานในหน่วยงานของเราก็สร้างผลงานให้พวกเราแล้ว!"

เฉียนจิ้นผลักสวีเว่ยตงออกไป: "ผู้อำนวยการครับ, สหายคนนี้ยอดเยี่ยมครับ"

"สหายคนนี้แหละที่จะเข้าทำงานในหน่วยงานของเรา!"

สวีเว่ยตงก็ทำท่าตรงแล้วก็ทำความเคารพ, เสียงดังราวกับระฆัง: "สวัสดีครับท่านผู้อำนวยการ!"