บทที่ 55: การเปลี่ยนแปลงของตลาดมืด

หลังจากได้ถุงมือทำงานธรรมดาหนึ่งพันคู่มาอยู่ในมือ, เฉียนจิ้นก็เตรียมตัวที่จะออกไปชนบทต่อในวันอาทิตย์

ภารกิจในชนบทครั้งนี้หนักหน่วงมาก! ตั้งแต่เช้ามืดที่ฟ้ายังไม่สว่าง, เขาก็ต้องไปที่ตลาดมืดเพื่อแลกเปลี่ยนคูปองต่างๆ

เมื่อเทียบกับครั้งก่อนๆ, วันนี้เมื่อเขาเข้าไปในตลาดมืดก็พบว่าคนเยอะขึ้นและบรรยากาศก็ดูผ่อนคลายขึ้น

ที่ทางเข้าตรอกมีคนตะโกนขายอาหารทะเลแลกกับคูปองอาหารทันที

แล้วก็มีชาวประมงที่ตัวมีกลิ่นคาวก็หิ้วกล่องเข้ามา

เมื่อเปิดฝากล่องโฟมออก, ใช้ไฟฉายส่องเข้าไป, ด้านในก็เป็นปลาเงินสีขาวและปลาอินทรีที่มีน้ำแข็งเกาะอยู่

"สดจริงๆ นะ" คนที่รู้ก็ต่างก็ประทับใจ

ชาวประมงพูดอย่างภาคภูมิใจ: "เรือเพิ่งกลับมาตอนตีสอง, จะไม่ให้สดได้ยังไง?"

ไม่รู้ว่าใครหัวเราะเบาๆ: "อีกแล้วเหรอ! แอบเก็บปลาอินทรีไว้ในช่องลับของเรือประมงใช่ไหม?"

เรื่องนี้ไม่สามารถเปิดเผยได้

ชาวประมงหันไปถามผู้หญิงที่ถือคูปองอาหาร: "แลกยังไง?"

ผู้หญิงคนนั้นพูด: "คูปองอาหารทั่วประเทศ 1 จินแลกปลาอินทรี 2 จิน!"

เมื่อชาวประมงได้ยินว่าเป็นคูปองอาหารทั่วประเทศก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาทันที: "ขอดูหน่อยครับ, ผมกำลังจะไปเยี่ยมญาติที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือในช่วงฤดูหนาวพอดี"

แสงไฟฉายส่องลงบนคูปองสีเขียวเล็กๆ

มีภาพข้าวโพด, ข้าว, ข้าวสาลี และพืชผลอื่นๆ ล้อมรอบเป็นวงกลม, ที่มุมมีคำว่า 'ห้าจิน'

การแลกเปลี่ยนก็สำเร็จ

คนก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ

เฉียนจิ้นเดินเข้าไปในตรอกมืดที่คุ้นเคย

มีชายหัวล้านที่สวมเสื้อคลุมสีเทาโผล่ออกมาจากเงามืด, เขาใช้ไฟฉายส่องไปที่หน้าอกของตัวเอง, บนเสื้อมีป้าย 'การเคลื่อนไหวเพื่อสุขอนามัยของชาติ' ติดอยู่

"สหาย, ค่าทำความสะอาดสองเหมา, จ่ายแล้วก็รับป้ายเคลือบเพื่อเข้าไปได้"

ในระหว่างที่พูดเขาก็เขย่าป้ายเคลือบที่ดูเหมือนทำด้วยมือ, บนนั้นมีคำว่า 'ห้าหลักการ, สี่ความงาม, สามความรัก'

เฉียนจิ้นขมวดคิ้ว: "ทำไมถึงต้องจ่ายค่าทำความสะอาดด้วย?"

ชายคนนั้นพูด: "เริ่มเมื่อต้นเดือนนี้แหละ, หลังจากนี้ที่นี่จะปลอดภัยแล้ว, คนก็ต้องเยอะขึ้นแน่นอน, แบบนี้ต้องใส่ใจเรื่องความสะอาดนะ"

เฉียนจิ้นถามอีกครั้ง: "ปลอดภัยแล้วเหรอ? หมายความว่ายังไง?"

ชายคนนั้นเริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจ: "แกจะเข้าไม่เข้า? ถ้าเข้าก็ 2 เหมา, รับรองว่าปลอดภัย. ถ้าไม่เข้าก็ไม่ต้องเสียเงิน, อย่าเสียเวลา"

เฉียนจิ้นประหลาดใจ

ตลาดมืดแห่งนี้เริ่มเก็บค่าคุ้มครองแล้วเหรอ?

เขาจ่ายสองเหมา, ชายคนนั้นก็ยื่นป้ายเคลือบให้เขาแล้วก็ไปหาคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามา

ตรอกนี้เปลี่ยนไปมาก

โถส้วมและเตาไฟที่วางเกะกะหายไปหมด, แทนที่ด้วยแผงลอยเป็นแถวๆ

ตำแหน่งของเหล่าเหว่ยไม่ได้เปลี่ยนไป

เฉียนจิ้นเดินไปตบตู้เสื้อผ้าที่บังทางครึ่งหนึ่ง, ด้านหลังก็มีหมวกเก่าๆ โผล่ออกมา:

"โอ้, สหาย, คุณมาแล้วเหรอ?"

เฉียนจิ้นถามอย่างสงสัย: "ผมไม่ได้มาแค่ไม่กี่วัน, ทำไมตอนนี้ตลาดมืดถึงมีคนเยอะขนาดนี้?"

เหล่าเหว่ยยิ้ม: "เคยเห็นแม่น้ำตอนต้นฤดูใบไม้ผลิไหม?"

"บนผิวน้ำยังมีน้ำแข็งอยู่, ดูเหมือนแข็งแรง, แต่ข้างล่างมันละลายไปนานแล้ว"

เฉียนจิ้นเข้าใจความหมายของประโยคนี้ทันที, ถามด้วยความประหลาดใจ: "เป็ดก็รู้ก่อนว่าน้ำในฤดูใบไม้ผลิอุ่นขึ้นแล้ว?"

เหล่าเหว่ยประหลาดใจ: "โอ้โห! คุณมีความรู้ดีนะ, ใช่แล้ว! หมายความแบบนั้นแหละ!"

เฉียนจิ้นคิดในใจว่าการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจน่าจะเริ่มในปีหน้า, เป็นไปได้ไหมว่าข่าวนี้ได้รั่วไหลออกมาอย่างลับๆ แล้ว? เป็นไปไม่ได้!

ผู้นำที่เขาเคยติดต่อด้วยไม่รู้เรื่องเลย

เหล่าเหว่ยให้คำตอบที่ชัดเจนขึ้น: "เมืองเราเปลี่ยนผู้นำคนใหม่แล้ว, มาจากเมืองหลวงเลยนะ"

"เขาเห็นอกเห็นใจประชาชน, บอกว่าประชาชนใช้ชีวิตลำบาก, ก็เลยเปิดทางให้คนระดับล่างสามารถหาอะไรบางอย่างได้"

"ในวันชาติที่ผ่านมา หน่วยงานรักษาความปลอดภัยและหน่วยงานการค้าก็ได้ส่งคนมาลาดตระเวนแล้ว, พวกเขานั่งรถตำรวจมา, แต่รถไม่ได้จอด, แค่วนไปสองรอบแล้วก็ไป, หลังจากนั้นไม่กี่วันก็ไม่เคยมาอีกเลย!"

เฉียนจิ้นครุ่นคิด: "ดูเหมือนนโยบายจะเริ่มผ่อนคลายแล้ว"

เหล่าเหว่ยยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

หลังจากคุยกันเล็กน้อย, ทั้งสองคนก็เริ่มทำการแลกเปลี่ยน

เฉียนจิ้นลดเสียงลงแล้วถาม: "พวกทองคำ, ของเก่า, ของสะสมพวกนี้, คุณหาไม่ได้เลยเหรอ?"

เหล่าเหว่ยพูดอย่างจนใจ: "ใครจะเอาของพวกนี้มาที่ตลาดมืดล่ะ? ยิ่งของเก่าในตอนนี้ ใครจะกล้าเอาออกมาขายล่ะ?"

"ผมจะบอกความจริงกับคุณเลยนะ, ที่นี่เรียกว่าตลาดมืด, แต่จริงๆ แล้วก็เหมือนตลาดนัดในชนบทแหละ, ตั้งแต่โบราณมาคุณเคยเห็นใครเอาทองคำแบบนี้ไปขายในตลาดนัดบ้างไหม?"

เฉียนจิ้นก็คิดว่ามันก็จริง

ทันใดนั้นก็มีคนเข้ามาใกล้: "เหล่าเหว่ย, ล้อหลังของจักรยานฟีนิกซ์ได้มาหรือยัง?"

เหล่าเหว่ยหยิบล้อจักรยานที่ถูกขัดด้วยกระดาษทรายออกมาสองอันจากตู้: "เป็นล้อหลังแน่นอน, ไม่มีปัญหาอะไรเลย"

คนนั้นตรวจสอบแล้วก็หยิบคูปองอุตสาหกรรมออกมาหลายใบ, เอาล้อไปคล้องที่ไหล่, แล้วก็รีบเดินไปอย่างรวดเร็วเหมือนหนาจา

เฉียนจิ้นสงสัย: "นั่นทำอะไรน่ะ? ซ่อมรถเหรอ?"

เหล่าเหว่ยยิ้มอย่างเงียบๆ: "เอาไปดัดแปลงเป็นรอกสำหรับเรือประมง, ล้อหลังของฟีนิกซ์ใช้เหล็กที่ดีที่สุด, ทำให้รอกที่ทำออกมาทนทานกว่าของนำเข้าของพวกโซเวียตเสียอีก!"

เฉียนจิ้นรู้สึกชื่นชม

ภูมิปัญญาของชนชั้นแรงงาน

เมื่อพูดถึงอะไหล่นำเข้าของพวกโซเวียต, เหล่าเหว่ยก็หยิบกล่องไม้ขึ้นมา: "คุณต้องการของเก่าเหรอ? คุณอยากได้อันนี้ไหม?"

"ตะปูเรือทองแดงที่ผลิตโดยโรงงานต่อเรือบอลติก, เป็นของแข็งที่สามารถสืบทอดไปได้สามรุ่นเลยนะ"

เดิมทีเฉียนจิ้นเห็นตะปูขนาดใหญ่สีเหลืองทองในตรอก, เขาก็นึกว่าเป็นตะปูทองคำ

แต่กลับเป็นทองแดง

ผิดหวัง

เขาโบกมืออย่างไม่สนใจ: "เอาไปทำไม?"

เหล่าเหว่ยพูด: "มันสามารถนำไปสร้างของที่ดีได้ด้วยมือช่างตีเหล็ก, และสามารถเอาไปแลกกับปลิงทะเลกับชาวประมงได้, ตะปูเรือ 1 อันสามารถแลกปลิงทะเลแห้งได้ 8 ตัว"

เฉียนจิ้นคิดว่าวันนี้เขาต้องไปหาช่างหวง, เขาก็เลยเอาเนื้อวัวแห้งไปแลกกับตะปูเรือทองแดงในกล่องนี้

หนักมาก, น่าจะประมาณสิบจินได้

ขณะที่อุ้มกล่อง, เฉียนจิ้นก็รู้สึกบางอย่าง: "เอ๊ะ, เหล่าเหว่ย, คุณพอจะหาปืนให้ผมได้ไหม?"

ตอนนี้พวกโจรมีปืนในมือ

โชคดีที่ครั้งที่แล้วถูกปล้นตอนกลางคืน, ถ้าเป็นตอนกลางวันเขาคงหนีไม่พ้นแน่!

เหล่าเหว่ยพูด: "ต้องการแบบไหน? ตอนนี้ผมไม่มี, แต่ก็สามารถหามาได้"   

เฉียนจิ้นพูด: "ยิ่งมีอานุภาพมากเท่าไหร่ยิ่งดี! ยิ่งมีขนาดเล็กเท่าไหร่ยิ่งดี!"

เหล่าเหว่ยพยักหน้า: "เข้าใจแล้ว, ค่อยคุยกันครั้งหน้า"

"แล้วก็, คุณสามารถหาพวกสมุดบันทึก, ดินสอ, และปากกาแบบนี้ได้ไหม?"

เฉียนจิ้นถามอย่างสงสัย: "คุณต้องการของพวกนี้ไปทำไม?"

เหล่าเหว่ยพูดอย่างคลุมเครือ: "มีคนต้องการ, ถ้าคุณหามาให้ผมได้จำนวนหนึ่ง, ผมจะให้ราคาที่ดีกับคุณ"

ครั้งนี้เขาได้แลกคูปองต่างๆ มาล่วงหน้าแล้ว, ทั้งสองคนก็ทำการแลกเปลี่ยนกันทันที, ประหยัดเวลาและแรงงาน

เฉียนจิ้นวางกระเป๋าสะพายลงแล้วก็เริ่มนับของ

เหล่าเหว่ยก็ยื่นคูปองหนึ่งใบให้เขา: "คุณบอกเสมอว่าที่นี่ไม่มีของดีๆ, ดูสิ, อันนี้ดีไหม?"

แสงไฟฉายส่องลงไป

คูปองจักรยาน!

เฉียนจิ้นดีใจมาก

นี่เป็นสิ่งของที่เขาต้องการในตอนนี้จริงๆ

"แลกยังไง?" เขาพลิกดูคูปองจักรยานแล้วถาม

ชายชราพูด: "นี่เป็นของที่หายาก, ปกติแล้วหนึ่งเดือนก็หาได้ไม่ถึงหนึ่งใบ, ครั้งนี้ผมสามารถหามาได้..."

"พอแล้ว! อย่าพูดมากเลย" เฉียนจิ้นหยิบของมีค่าออกมา

นาฬิกาข้อมือหนึ่งเรือน

เหล่าเหว่ยก็พยักหน้าทันที

เฉียนจิ้นพูด: "คุณต้องแถมคูปองอาหาร 100 จินและคูปองเนื้อ 50 จินให้ผมด้วย, ถ้าไม่มีคูปองมากขนาดนั้นคุณก็ต้องเพิ่มเงิน..."

เหล่าเหว่ยยอมรับเงื่อนไข

นาฬิกาข้อมือและจักรยานเป็นของหายากในระดับเดียวกัน

นับของ, ทำการแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น

เพราะไม่ต้องใช้เวลาในการแลกเปลี่ยนของ, เฉียนจิ้นจึงมาถึงเร็วไปหน่อย

ถ้าจะออกเดินทางตอนนี้ท้องฟ้ายังคงมืดอยู่, อาจจะไปเจอพวกคนร้ายได้อีก

ดังนั้นเขาจึงเดินไปรอบๆ ในตลาดมืด

การเดินสำรวจครั้งนี้ทำให้เขาได้ของบางอย่างมาจริงๆ

อัลบั้มรูปเล่มหนึ่งที่เต็มไปด้วยแสตมป์มากมาย

เมื่อเฉียนจิ้นเห็นว่าเป็นอัลบั้มแสตมป์ก็รู้สึกตื่นเต้น

อีกฝ่ายไม่ตั้งราคาไว้สูงนัก, เพราะในช่วงเวลานั้นยังไม่มีกระแสการสะสมแสตมป์ที่นิยม

เขาสนใจแล้วก็เดินเข้าไปถาม: "ข้างในนี้มีแสตมป์อะไรบ้าง?"

ชายหนุ่มที่ขายแสตมป์ส่ายหัว: "เยอะเกินไปครับ, บอกไม่หมดหรอก"

เฉียนจิ้นถาม: "มีแสตมป์ปีลิงไหม?"

ชายหนุ่มสงสัย: "แสตมป์ปีลิงคืออะไรครับ?"

เฉียนจิ้นมีความรู้เรื่องแสตมป์ไม่มาก, เขาจึงอธิบายง่ายๆ: "ก็แสตมป์ในปีนักษัตรลิง, พื้นหลังสีแดงแล้วก็มีรูปลิงนั่งอยู่..."

ชายหนุ่มเริ่มนับนิ้ว: "ปีนี้เป็นปีงู, ถ้าเป็นปีลิงก็ต้องย้อนไป—อืม, ปี 1968 ครับ"

เมื่อเขาพูดแบบนี้เฉียนจิ้นก็รู้ว่าเขาถามผิดปีแล้ว

แสตมป์ปีลิงยังไม่ได้ถูกผลิตเลยในปีนี้

ชายหนุ่มไม่สามารถให้คำตอบกับเขาได้: "ในนี้มีแสตมป์ปี 68 นะครับ, แต่ไม่รู้ว่ามีรูปลิงหรือเปล่า"

"จริงๆ แล้วพวกนี้เป็นของลุงของผมครับ, เขาชอบสะสมของแปลกๆ พวกนี้"

เฉียนจิ้นก็รู้สึกสนใจ, ถาม: "ลุงของคุณยังสะสมอะไรอีกไหม?"

ชายหนุ่มมองเขาอย่างระแวดระวัง: "หมายความว่ายังไง? ถ้าคุณต้องการแสตมป์ก็เอาของมาแลกเลยครับ, อย่าเพิ่งพูดเรื่องอื่นเลย!"

เฉียนจิ้นถามเขาว่าต้องการแลกอะไร

ชายหนุ่มต้องการแต่งงาน, ฝ่ายหญิงต้องการให้เขาเตรียม 'สามหมุนหนึ่งเสียง' ให้ครบก่อนจึงจะยอมแต่งงาน

เฉียนจิ้นหัวเราะ: "อัลบั้มแสตมป์เก่าๆ นี่อยากจะแลก 'สามหมุนหนึ่งเสียง' เลยเหรอ?"

จักรยาน, จักรเย็บผ้า, นาฬิกาข้อมือ, วิทยุ, นี่คือ 'สามหมุนหนึ่งเสียง', ซึ่งเป็นของที่จำเป็นสำหรับคนหนุ่มสาวในเมืองที่ต้องการแต่งงานในยุคนั้น

ถึงแม้จะเป็นของจำเป็นแต่ก็ไม่ใช่ของที่ครอบครัวธรรมดาจะสามารถหามาได้อย่างง่ายดาย

ก็เหมือนกับในปี 2027 ที่คนเจียงซีต้องใช้เงินสินสอดและบ้านเป็นแสนเป็นล้าน, ซึ่งก็ไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวธรรมดาจะสามารถหามาได้อย่างง่ายดาย

ชายหนุ่มรีบพูด: "ผมยังมีคูปองอาหาร, คูปองเนื้อ, คูปองน้ำมันอีกนะครับ, ตราบใดที่คุณมีคูปอง 'สามหมุนหนึ่งเสียง', ผมสามารถแลกกับคุณได้ทั้งหมดเลย"

บังเอิญมาก

เฉียนจิ้นมีคูปองจักรยานหนึ่งใบ, แต่เขาเองก็ต้องซื้อจักรยาน, ดังนั้นจึงไม่สามารถแลกได้

เขาถอดนาฬิกาข้อมือของตัวเองแล้วยื่นให้ชายหนุ่ม: "วันนี้คุณโชคดีแล้ว, นาฬิกาเรือนนี้ผมเพิ่งซื้อมาไม่กี่วันเอง, ราคา 180 หยวนนะ!"

เป็นความจริงทั้งหมด

นาฬิกาเรือนนี้เป็นของใหม่, ราคา 180 หยวนในปี 2027

นาฬิกาเรือนนี้เหมือนกับเรือนที่เขามอบให้กับหลิววั่งไฉ, เป็นนาฬิกาข้อมือที่มีรูปผู้นำแบบย้อนยุค, มีตัวเลขขนาดใหญ่, หน้าปัดสีเงินและเข็มนาฬิกาสีทอง, ดูเรียบง่ายแต่ก็ทันสมัย

ชายหนุ่มดีใจมากเมื่อได้รับนาฬิกา, ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม: "อ๊ะ? จริงเหรอครับ? คุณจะใช้นาฬิกาของคุณแลกเลยเหรอ?"

"แต่มันเป็นนาฬิกาจริงหรือเปล่าครับ? จะมีปัญหาอะไรไหม?"

เฉียนจิ้นก็คว้านาฬิกากลับมา: "ดูสิว่านาฬิกาของผมดีขนาดไหน!"

เขาก็โยนนาฬิกาลงบนพื้น, กระจกที่ทำจากแก้วที่มีความแข็งสูงก็ไม่ได้รับความเสียหายเลย, เข็มนาฬิกาก็ยังคงทำงานได้ตามปกติ, เพราะนาฬิกาเรือนนี้มีความทนทานต่อแรงกระแทก

ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บปวดแทน: "นาฬิกาของผม!"

เขาหยิบขึ้นมาแล้วก็เช็ดด้วยน้ำลายอย่างระมัดระวัง, เมื่อแสงไฟฉายส่องลงไปก็เห็นว่ามันยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์

ในขณะเดียวกันแสงไฟฉายก็ส่องไปที่ตัวเรือนสแตนเลสและสายนาฬิกาที่ชุบโครเมียม, ทำให้มันดูแวววาวและสะดุดตา

ชายหนุ่มรีบสวมมัน, เขาก็ดึงแขนเสื้อขึ้นแล้วก็จัดคอเสื้อ, เพื่อให้นาฬิกาโชว์ออกมาข้างนอก

เฉียนจิ้นก็เก็บอัลบั้มรูปและคูปองต่างๆ

ชายหนุ่มก็ให้ข้อมูลติดต่อของเขาแก่เฉียนจิ้น, ถ้าเฉียนจิ้นมีของ 'สองหมุนหนึ่งเสียง' อย่างอื่นก็สามารถมาแลกเปลี่ยนกับเขาได้ทุกเมื่อ

เฉียนจิ้นก็เดินต่อไป, ได้ซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันมาอีกสองสามอย่าง, แต่ก็ไม่มีของมีค่าอะไร

ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นแล้ว

ตลาดมืดก็ใกล้จะเลิกแล้ว

เฉียนจิ้นก็ขึ้นจักรยานแล้วก็เริ่มปั่นอย่างรวดเร็ว