บทที่ 56 กล่องทองคำแบบตุ๊กตาแม่ลูกดก

อากาศร้อนระอุราวกับเสือในฤดูใบไม้ร่วงที่กำลังคลุ้มคลั่ง มันแผดเผาถนนดินลูกรังจนเป็นสีขาวโพลนราวกับซาลาเปาแป้งหมักจากโรงอาหารของสหกรณ์

ลมพัดพาใบไม้สีเหลืองปลิวไสว

เฉียนจิ้นปาดเหงื่อพลางรู้สึกว่าสภาพร่างกายของตัวเองดีขึ้นเรื่อย ๆ

ในอนาคตถ้าได้ทำงานในหน่วยงานจัดซื้อจัดจ้าง เขาจะต้องหาทางให้หน่วยงานจัดหารถให้ ไม่ว่าจะเป็นรถมอเตอร์ไซค์ก็ยังดี

การเดินทางไปชนบทแต่ละครั้งมันเหนื่อยจริง ๆ!

ล้อรถหมุนผ่านถนนดินสีดำหน้าโรงตีเหล็ก ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ถูกปกคลุมด้วยเศษเหล็กมานานกว่า 20 ปี แม้แต่หนูก็ยังฟันหักถ้าคิดจะขุดรูที่นี่

ภายในโรงตีเหล็กไม่มีคนนอกเหมือนเคย เพราะอากาศข้างในร้อนอบอ้าวเกินไป ยกเว้นช่วงฤดูหนาวจึงจะพอมีคนแวะเวียน

เมื่อเฉียนจิ้นมาถึง

หวงเหล่าเถี่ย (เฒ่าหวง) ก็หัวเราะลั่น: “เหล่าลิ่ว (เจ้าหก) บอกว่าวันนี้จะมีแขกคนสำคัญมาเยือน ไม่คิดว่าจะเดาถูกเหมือนตาบอดคลำเจอแมว”

ไช่เหล่าลิ่ว (เจ้าหกไช่) รีบเสริม: “วันนี้ตอนเปิดโรง ผมเห็นนกกระสาหลายตัวอยู่ในลาน—ผมไม่โกหกนะ ลองถามอาบ่า (ใบ้) ดูสิ ผมมาที่นี่พร้อมกับเขา”

อาบ่า: “อ่าบ่า?” (คำพูดเลียนเสียงคล้ายคำว่าใบ้)

ทุกคนหัวเราะอย่างมีความสุข

หวงเหล่าเถี่ยถามต่อ: “ว่าแต่ท่านผู้นำ วันที่ 3 ท่านจับโจรปล้นและฆ่าคนได้สองคนใช่ไหม?”

“สองสามวันก่อน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในอำเภอวิ่งวุ่นไปทั่วชุมชนของเรา พวกเราเลยได้ยินข่าวมาบ้าง”

เฉียนจิ้นหยิบยาสูบขึ้นมาแล้วนั่งลงพลางกล่าว: “ใช่ มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจริง ๆ”

เขาต้องการความช่วยเหลืออย่างลับ ๆ จากโรงตีเหล็ก ดังนั้นเรื่องนี้จึงไม่ได้เก็บไว้เป็นความลับ แต่กลับถูกนำไปคุยโว

คนอื่นคุยโวก็แค่แต่งเติมเรื่องราวให้ดูดีขึ้น

แต่การคุยโวของเขา คือการขโมยร้านขายซอสไปเลย! (คุยโม้แบบไม่ยั้ง)

ช่างเหล็กทั้งหลายกลับเชื่อเขา

พวกเขามีการศึกษาและประสบการณ์น้อยนิด ถูกจำกัดอยู่แค่ในโรงตีเหล็กตลอดชีวิต จึงเป็นคนที่หลอกง่ายที่สุด

โดยเฉพาะเมื่อเฉียนจิ้นเล่าว่าเขาใช้มีดสั้นและมีดสั้นทหารที่พวกเขาให้มา ในการต่อสู้กับโจรสองคน

ช่างเหล็กก็ยิ่งเลือดขึ้นหน้า และสูญเสียความสามารถในการวิเคราะห์เรื่องราวทันที

หลังจากฟังจบ หวงเหล่าเถี่ยก็พูดว่า: “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพวกเราด้วยเหรอ?”

เฉียนจิ้นตอบ: “ไม่แค่เกี่ยวข้อง พวกท่านสร้างผลงานเลยนะ!”

“ถ้าไม่มีอุปกรณ์ดี ๆ ที่พวกท่านให้มา ผมคงต้องใช้กำลังมากกว่านี้เพื่อปราบพวกคนพเนจรและโจรที่ฆ่าคนพวกนั้น”

“เอาล่ะ ครั้งนี้ผมมามอบของขวัญตอบแทนครับ…”

เฉียนจิ้นนำเหล้ามาให้พวกเขาอีกครั้ง

ครั้งนี้ซื่อเสี่ยว (สี่น้อย) ได้โหลเหล้าจากสถานีจัดซื้อจัดจ้าง เฉียนจิ้นนำเหล้าขวดเล็กที่เขาซื้อมาทั้งหมดเทลงในโหลนั้น แล้วยังซื้อโสม, เก๋ากี้, โสมตังกุย, เห็ดหลินจือ, เขากวาง และอื่น ๆ อีกมากมาย

เขาไม่แน่ใจว่าของพวกนี้เป็นของจริงหรือไม่ แต่เมื่อแช่ในเหล้าแล้วมันก็ดูดีมาก

วันนี้เขาเดินทางมาโดยใช้ถุงมือรองรับโหลเหล้า จึงไม่มีอุบัติเหตุระหว่างทาง

โหลเซรามิกนี้มีความจุถึง 5 ลิตรและมีขนาดใหญ่มาก

เฉียนจิ้นอุ้มมันลงมาแล้วกล่าว: “พี่ ๆ ครับ เหล้าที่ผมนำมาครั้งนี้ไม่ธรรมดานะครับ เป็นเหล้าสมุนไพรบำรุงสุขภาพของแท้!”

เขาหาแท่งเหล็กสะอาดสองอันมาใช้เป็นตะเกียบ แล้วจุ่มลงไปในโหลแล้วดึงออกมา:

“อ๊ะ โสม!”

สามสี่ปากอุทานออกมาพร้อมกัน

เฉียนจิ้นหัวเราะ: “ใช่ครับ ข้างในมีของดีมากมาย ผมฝากคนนำมาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พวกท่านค่อย ๆ ดื่มนะครับ ดูสิว่าจะช่วยกระตุ้นเลือดไหลเวียนได้ไหม”

“ต้องได้อยู่แล้ว” ไช่เหล่าลิ่วโชว์แผ่นหลังให้เขาดู “เหล้าสมุนไพรที่ท่านให้มาครั้งก่อนดีมากเลย”

“ตอนนี้พวกเราพอเลิกงานก็จะนำมานวดที่ไหล่, เอว, และแขน รู้สึกสบายตัวมาก”

ช่างเหล็กอีกคนที่มีฉายาว่า เหลาโก่ว (หมาแก่) พูดว่า: “เมื่อก่อนพอเลิกงานกลับบ้านทำอะไรไม่ได้เลย ต้องนอนรอคนมาปรนนิบัติ”

“พอได้เหล้าสมุนไพรและยาหม่องที่ท่านให้มา ผมก็เปลี่ยนไปเลย เมื่อก่อนภรรยาผมคอยดูแลผม ตอนนี้ผมดูแลภรรยาได้แล้ว!”

ไช่เหล่าลิ่วหัวเราะแหะ ๆ: “ดูแลยังไง? แบบนี้เหรอ?”

เขาขยับเอว

พอเริ่มเรื่องทะลึ่ง ๆ แล้ว เรื่องก็ไหลไปเรื่อย ๆ

เหลาโก่วกดไหล่เฉียนจิ้นแล้วพูดว่า: “เรื่องนี้ผมไม่คุยโวนะ ท่านถามพวกเขาดูสิ ผมมีลูกชายห้าคน ลูกสาวสามคน มาจากไหน? มาจากการกระทำของผมเอง!”

“ตระกูลผมมีวิชาที่สืบทอดกันมาเรียกว่า วิชาหมาแก่ พอผมสอนให้ท่าน ภรรยาของท่านจะเห็นท่านเป็นสมบัติล้ำค่าแน่นอน!”

หวงเหล่าเถี่ยหัวเราะ: “เรื่องนี้จริงนะ ไม่งั้นทำไมเขาถึงมีฉายาว่าเหลาโก่วล่ะ?”

เหลาโก่วกล่าว: “วิชาหมาแก่ของตระกูลผมเป็นของจริงที่สืบทอดกันมา”

“พร้อมกับวิชามีประโยคหนึ่งที่ว่า เรียนรู้วิชาหมาแก่แล้วต่อให้เป็นหญิงร้ายยังต้องหวาดกลัว!”

เฉียนจิ้นรีบเอาชาที่เตรียมไว้สำหรับสำนักงานของสหกรณ์มาให้เหลาโก่ว: “อาจารย์ ดื่มชาครับ นี่คือชาจากลูกศิษย์!”

ทุกคนหัวเราะอีกครั้ง

หวงเหล่าเถี่ยพูด: “ท่านไม่ต้องนำอะไรมาเลย ท่านมาแต่ละครั้งก็นำของดี ๆ มาให้พวกเราจนพวกเราเกรงใจแล้ว!”

เฉียนจิ้นดึงเขาออกมา: “ไม่ต้องเกรงใจครับ อาจารย์หวง ครั้งนี้ผมมีเรื่องจะรบกวน ผมนำทองคำจากที่บ้านมา ต้องการให้ท่านทำกล่องทองคำให้หน่อย!”

ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้ หวงเหล่าเถี่ยคงรีบไปแจ้งตำรวจทันที

แต่เมื่อเฉียนจิ้นพูด กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับการให้ของขวัญเท่าไหร่ แต่เป็นเพราะในสายตาของพวกเขา เฉียนจิ้นเป็นคนของหน่วยงานรักษาความปลอดภัยและเป็นคนหนุ่มที่สร้างผลงาน

เฉียนจิ้นอ้างว่าการทำกล่องทองคำนี้เป็นความลับของหน่วยงาน

หวงเหล่าเถี่ยจึงไม่ถามอะไรต่อ

เฉียนจิ้นยื่นทองคำแท่งให้เขา แล้วย้ำอีกครั้งว่าห้ามนำเรื่องนี้ไปพูดที่ไหน

หวงเหล่าเถี่ยให้สายตาที่เข้าใจแล้ว: “วางใจเถอะ ปากของพวกเราช่างตีเหล็กทำจากเหล็กกล้า แข็งแรง!”

เตาแก๊สที่นาน ๆ จะใช้ทีถูกจุดขึ้น

หวงเหล่าเถี่ยเรียกอาบ่ามาเป็นคู่หู ทั้งสองเริ่มหลอมและหล่อทองคำใหม่ในห้องด้านใน

มืออาชีพก็ต่างกันจริง ๆ

ทองคำหนึ่งกิโลกรัมมีปริมาตรเท่ากับลูกบาศก์ที่มีด้านยาว 3 เซนติเมตร ดังนั้นทองคำสามกิโลกรัมจึงมีปริมาตรไม่มาก

แต่หวงเหล่าเถี่ยและอาบ่าสามารถสร้างกล่องลูกบาศก์ที่มีด้านยาวถึง 40 เซนติเมตรได้อย่างง่ายดาย!

ถ้าเฉียนจิ้นไม่เร่งรีบ พวกเขาสามารถสร้างให้ใหญ่กว่านี้ได้อีก

ความสามารถในการยืดตัวของทองคำในมือของมืออาชีพนั้นสุดยอดจริง ๆ

เมื่อเห็นกล่องสีทองอร่ามและมีน้ำหนักมาก เฉียนจิ้นก็ดีใจจนแทบเนื้อเต้น

หวงเหล่าเถี่ยสาธิตให้เขาดู: “ตามความต้องการของท่าน ฝาปิดและด้านล่างสามารถเปิดและปิดได้อย่างง่ายดาย”

“ทองคำเป็นของที่ดี ไม่ต้องใช้บานพับก็สามารถงอและปิดได้ง่าย ๆ โดยไม่ต้องกังวลว่าจะหัก”

“ดังนั้นท่านสามารถพับมันขึ้นก่อนเดินทาง…”

หวงเหล่าเถี่ยสาธิตต่อ: “กล่องนี้บางมาก ดูสิ พับมันตามแนวทแยงมุม ไม่ต้องใช้แรงมากก็พับได้”

“พับครั้งหนึ่ง พับอีกครั้ง ยังพับได้อีก!”

กล่องที่มีด้านยาว 40 เซนติเมตร เมื่อพับแล้วสามารถใส่ลงในกล่องทองคำเล็ก ๆ ที่เขามีอยู่แล้วได้

เมื่อตระหนักถึงสิ่งนี้ เฉียนจิ้นก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันที!

มันสามารถทำเป็นตุ๊กตาแม่ลูกดกได้นี่!

เพราะกล่องทองคำไม่สามารถพกติดตัวได้ ทำให้ไม่สามารถใช้ร้านค้าได้อย่างสะดวก

เฉียนจิ้นรู้สึกเสียใจกับเรื่องนี้มาตลอด และทุกครั้งที่ออกไปข้างนอกก็กลัวว่ากล่องทองคำจะถูกขโมยไป

วันนี้เขาได้รับแรงบันดาลใจจากหวงเหล่าเถี่ยและมีแนวคิดใหม่ขึ้นมาทันที:

หลอมกล่องทองคำเล็ก ๆ แล้วสร้างใหม่

เขาสามารถสร้างกล่องทองคำที่มีขนาดแตกต่างกันเพื่อทำเป็นตุ๊กตาแม่ลูกดกได้

ยกตัวอย่างเช่น สร้างกล่องทองคำขนาดใหญ่, กลาง, และเล็กสามกล่อง พับกล่องทองคำขนาดใหญ่แล้วใส่ลงในกล่องขนาดกลาง แล้วใช้บัตรจัดซื้อจัดจ้างเพื่อนำมันไปวางขายในร้านค้า

เมื่อถึงเวลานั้นกล่องใหญ่จะหายไปจากโลกแห่งความเป็นจริง เขาก็สามารถนำกล่องขนาดกลางใส่ลงในกล่องเล็ก แล้วนำไปวางขายในร้านค้าอีกครั้ง

ในที่สุดเขาก็แค่พกกล่องเล็ก ๆ ไว้กับตัวก็พอ

เมื่อต้องการใช้ก็แค่หยิบออกมาทีละชิ้น

แม้ว่าการใช้งานจะยุ่งยากขึ้นเล็กน้อย แต่เขาสามารถพกติดตัวได้แล้ว และสามารถใช้ร้านค้าได้ทุกที่ทุกเวลาในอนาคต

เมื่อคิดได้ก็ลงมือทำทันที

ครั้งนี้เขานำกล่องเล็ก ๆ มาด้วยพอดี จึงให้หวงเหล่าเถี่ยหลอมกล่องเล็ก ๆ ให้เขาและสร้างกล่องที่มีขนาดแตกต่างกันใหม่

หลังจากคำนวณแล้ว ทองคำ 300 กรัมจะต้องถูกสร้างเป็นกล่องทองคำสามกล่อง

กล่องที่เล็กที่สุดทำให้เป็นลูกบาศก์ขนาด 4 เซนติเมตรก็พอ

เมื่อใช้งานมันจะเป็นลูกบาศก์ แต่เมื่อไม่ใช้ฝากล่องและก้นกล่องจะเปิดออก สามารถพับแบนตามแนวทแยงมุมได้เหมือนแผ่นทองคำ

หวงเหล่าเถี่ยเจาะรูให้มันและติดเชือกไว้สำหรับคล้องคอ

วันนี้พวกเขาช่วยเฉียนจิ้นได้มากจริง ๆ

เฉียนจิ้นรีบพูดว่า: “เดือนนี้ต้องหาเวลาพักผ่อนวันหนึ่ง ผมจะพาพวกท่านเข้าเมือง ไปกินข้าวที่ภัตตาคารของรัฐ!”

หวงเหล่าเถี่ยโบกมือ: “ไม่จำเป็น พวกเราเป็นช่างตีเหล็ก การหล่อหลอมเป็นอาชีพของเรา”

“แรงของช่างตีเหล็กไม่มีค่าอะไร การช่วยท่านทำกล่องสี่กล่องเป็นเรื่องเล็กน้อย”

“อย่าสิ้นเปลืองเงินเลย!”

เฉียนจิ้นโบกมือ: “พ่อครัวใหญ่ในภัตตาคารของรัฐที่เราจะไปเป็นพี่ชายผมเอง ไปแล้วเขาคิดแค่ต้นทุน ไม่ได้สิ้นเปลืองอะไร”

“พวกท่านรีบวางแผนวันหยุดเลยครับ ต้องไปกินข้าวในเมืองให้ได้ — พาภรรยาและลูก ๆ ไปด้วย!”

ช่างเหล็กทั้งหลายเริ่มใจอ่อน

ภรรยาและลูก ๆ ของพวกเขายังไม่เคยเข้าเมืองเลย บางคนในกลุ่มก็ยังไม่เคยไปเช่นกัน ถ้าได้ไปสักครั้งก็คงไม่มีอะไรต้องเสียดายอีกแล้วในชีวิต!

เมื่อเฉียนจิ้นเห็นว่าพวกเขาไม่ปฏิเสธแล้ว ก็โบกมือทันที: “วางแผนวันเลยครับ เดี๋ยวผมจะพาพวกท่านเข้าเมือง!”

เขาขี่จักรยานไปที่หน่วยผลิตหงซิงหลิวเจีย (ดาวแดงหลิว) เมื่อผ่านพื้นที่รกร้างและเห็นว่าไม่มีคนอยู่ ก็จอดรถแล้วเริ่มทำตุ๊กตาแม่ลูกดก

พับกล่องทองคำที่ใหญ่ที่สุดแล้วใส่ลงในกล่องที่ใหญ่รองลงมา วางบัตรจัดซื้อจัดจ้างลงไป แล้วนำไปวางขายในร้านค้า

พับกล่องที่ใหญ่รองลงมาแล้วใส่ลงในกล่องทองคำที่ใหญ่เป็นอันดับสาม แล้วก็นำไปวางขายในร้านค้าเช่นกัน

ทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนสุดท้ายเหลือเพียงกล่องเล็ก ๆ ที่พับจนแบนแล้วกลายเป็นเหรียญทองคำที่เขาคล้องคอ

สิ่งที่ได้มาโดยไม่คาดคิดคือร้านค้าได้กลายเป็นพื้นที่เก็บของ!

เฉียนจิ้นฮัมเพลงไปตลอดทางจนขี่จักรยานเข้าไปในหน่วยผลิต

ชาวบ้านอย่างเรา วันนี้มีความสุขจริง ๆ!