บทที่ 111: ยอดขาย

ตอนที่ฉีซือเหยาและสวีหว่านถังทานเสร็จแล้วจะจากไปก็ยืนกรานจะให้เงิน สุดท้ายก็ถูกเฉินลี่ชวนผลักออกไป กลับพูดเล่นขึ้นมาประโยคหนึ่ง

“ตอนนั้นจีต้านก้วนปิ่งไม่กี่หยวน ยังต้องมาจ้องตาแป๋วๆ ให้เงินเลย ตอนนี้เถ้าแก่เฉินใจกว้างขนาดนี้แล้ว กับข้าวเต็มโต๊ะขนาดนั้นยังจะไม่เอาเลยสักเฟิน” ฉีซือเหยายิ้ม

“เหอะๆๆ ครั้งนี้ถ้ากล้ารับเงินเธอนะ ไอ้อ้วนหม่าต้องมาทะเลาะกับฉันแน่ๆ ไม่เช้าแล้ว บนทางระวังตัวด้วยนะ” เฉินลี่ชวนเหลือบมองหม่าเสี่ยวชาวแวบหนึ่ง บุญคุณครั้งนี้รับรองว่าต้องผลักไปให้เขา

“ได้ ไปแล้วนะ พวกนายก็รีบพักผ่อนเถอะ ดูสิว่าพวกนายเหนื่อยขนาดไหน” ฉีซือเหยาโบกมือ อดไม่ได้ที่จะมองใบหน้าที่ผอมแห้งนั้นอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง จากนั้นก็เดินไปยังวิทยาลัยการเงินและการค้า

ตอนนี้บนถนนมีเงาคนน้อยลง เสียงตะโกนที่ลอยละล่องอยู่ประปรายก็เงียบหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว แสงเงาของวิทยาลัยการเงินและการค้าที่อยู่ไกลออกไปค่อยๆ เลือนลาง สุดท้ายแสงสว่างก็หายไป ดึกมากแล้ว ปิดไฟกันหมดแล้ว ความสมบูรณ์ของวันนี้ บรรเทาความวิตกกังวลก่อนหน้านี้ของเฉินลี่ชวนไปได้ ก่อนที่ร้านหม้อไฟจะเปิดร้าน เขามักจะกังวลจนนอนไม่หลับ ต่อให้จะรู้ถึงการพัฒนา แต่พอลงมือทำจริงๆ ก็ยากลำบากซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ตอนนี้ ทุกอย่างก็ดี...