บทที่ 113: จุดสนใจอยู่ที่ร้านค้าเก่า

“แต่ว่าตอนเช้าที่ฉันมาคุณไม่อยู่นี่คะ!” เมื่อเผชิญกับคำพูดหยาบคายของเถ้าแก่ เหลียงหรูหรูยืนอยู่ที่ประตู เธอก็ยังคงยืนกรานพูดไปประโยคหนึ่ง

“เธอก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแล้ว ไม่มีไหวพริบเลยสักนิด บอกแล้วว่าไม่ต้องการ ยังจะหน้าด้านมาอีก ต้องให้ด่าออกไปถึงจะยอมไปใช่ไหม!” เถ้าแก่ชี้ไปที่เหลียงหรูหรูโดยตรง เขาเริ่มด่าทออย่างเกรี้ยวกราด เสียงดังสนั่นหวั่นไหว! ทันใดนั้น ลูกค้าในร้านก็พากันหันมามอง สำรวจเด็กผู้หญิงที่อยู่หน้าประตูอย่างสงสัย มีเสียงกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้น ยิ่งทำให้เหลียงหรูหรูอับอายจนไม่มีที่ยืน เธอหันหลังวิ่งหนีออกไปตอนนั้น ขอบตาก็แดงก่ำแล้ว ไม่เคย...ไม่เคยโดนดูถูกขนาดนี้มาก่อนเลย

แต่เรื่องนี้ก็โทษอู่จง เถ้าแก่ร้านปลาย่างอูเจียงไม่ได้ ที่โมโหขนาดนี้ เพิ่งจะใช้เงินก้อนใหญ่เซ้งร้านใหญ่ขนาดนี้มา แรงกดดันด้านเงินทุนก็สูงมาก เธอยังจะมาขอเงินทุกวันอีก ที่สำคัญคือโฆษณานี้มีประโยชน์อะไร? นักศึกษาของวิทยาลัยการเงินและการค้าออกมาก็เห็นร้านของตัวเองกันหมดแล้ว คนที่อยากจะกินปลาย่างย่อมต้องมาอยู่แล้ว โฆษณาบนป้ายผ้าอะไรนั่น ก็คือการเสียเงินโดยใช่เหตุ ที่สำคัญคือรอบๆ ก็ไม่มีร้านอาหารขายปลาย่างเจ้าอื่น

“เป็นของที่ไม่มีสมองจริงๆ!” หลังจากที่คนไปแล้ว อู่จงก็ยังคงด่าอย่างฉุนเฉียวประโยคหนึ่ง

หลังจากรีบเดินออกจากร้านปลาย่าง เหลียงหรูหรูก็วิ่งไปยังที่ที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง อยู่พักใหญ่ ถึงจะได้มีความกล้าที่จะเจอหน้าคน เธอก้มหน้าเดินอยู่บนถนน กังวลว่านักเรียนที่เดินสวนมา จะเป็นลูกค้าที่อยู่ในร้านปลาย่างเมื่อครู่ หลังจากนั้นเหลียงหรูหรูก็ไม่มีความกล้าที่จะไปหาสปอนเซอร์ที่ร้านอื่นอีกแล้ว แม้กระทั่งเกิดอารมณ์ต่อต้านขึ้นมา ทันใดนั้นก็รู้สึกเหนื่อยเป็นพิเศษ อยากจะกลับหอพักไปนอนหลับดีๆ แต่คำพูดเหล่านั้นของอี้หรง ก็เริ่มจะวนเวียนอยู่ในหูของเธอไม่หยุด