บทที่ 117: ความเก๋าเกม

จ้าวเม่าซู่พูดเกรงใจสองสามประโยค แล้วก็ออกไป ทิ้งไว้เพียงเฉินลี่ชวนและโจวจิ้นหย่วนสองคน

“โอ๊ย ก่อนหน้านี้ไม่รู้จริงๆ นะ ลี่ชวน แต่ว่าก็เกิดความเข้าใจผิดกันไม่น้อยเลยนะ!” โจวจิ้นหย่วนดึงมือของเฉินลี่ชวนไว้ เขาพูดไม่หยุด ตอนนี้ความหมายในคำพูด มีความระมัดระวังอยู่หลายส่วน ยังไงซะจู่ๆ ก็โทรศัพท์ไปพูดเรื่องนี้ หรือว่าจะมีความขุ่นเคือง?

“พี่โจวครับ ตอนเที่ยงวันนี้พี่สาวผมก็มาที่ร้านพอดี ก็เลยถามไถ่ไปสองสามประโยค ไม่มีเรื่องอะไรอื่นหรอกครับ พวกเราคบกันมาสนิทขนาดนี้ ไม่มีทาง” เฉินลี่ชวนเข้าใจเรื่องที่โจวจิ้นหย่วนกังวลดี เขาจึงอธิบายอย่างตรงไปตรงมา จากนั้นก็คว้าแขนของเขาไว้ทันที สีหน้าจริงจัง: “พี่โจวครับ มิตรภาพที่พี่มีกับพี่สาวผม นั่นก็เป็นเรื่องของพี่กับเขา แต่มิตรภาพที่พี่มีกับผม นี่คือความสัมพันธ์ของพวกเรา”

หลังจากประโยคนี้ ในห้องส่วนตัวก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ เสียงพูดคุย, เสียงฝีเท้าข้างนอกกลับชัดเจนเป็นพิเศษ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าเสียงดังผิดปกติ โจวจิ้นหย่วนขมวดคิ้วแน่น แสงไฟสาดส่องลงบนใบหน้าของเขามีเงาอยู่บางส่วน นานพอสมควร ถึงได้เผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา เขาลิ้มรสความหมายในคำพูดรอบนี้แล้ว จากนั้นก็โอบไหล่ของเฉินลี่ชวนอย่างสนิทสนม หัวเราะออกมาเสียงดัง

ยังไงซะก็ดื่มเหล้าไปแล้ว ตอนนี้จงใจทำท่าทางสนิทสนม ก็สามารถอธิบายได้ว่าเป็นความจริงใจหลังดื่มเหล้า โจวจิ้นหย่วนแอบชมเชยในใจว่า เด็กหนุ่มคนนี้วางตัวในสังคมไม่ธรรมดาเลย แต่ก็ไม่แปลกใจ ยังไงซะก็เป็นญาติของเฉิงย่วน เรื่องแบบนี้รับรองว่าต้องเคยสัมผัสมาเยอะแล้ว เก๋าเกมเกินไปแล้ว