บทที่ 116: น้องชายแท้ๆ

ตอนหนึ่งทุ่ม เฉินลี่ชวนไม่คิดเลยว่าโจวจิ้นหย่วนจะเดินทางมาไกลเพื่อมาหาเขาโดยเฉพาะ ตอนเที่ยงคนคนนี้ดื่มไปไม่น้อยเลยทีเดียว พอมาถึงก็โอบไหล่ของเฉินลี่ชวนอย่างกระตือรือร้น ตบหน้าอกตัวเอง

“โอ๊ย ลี่ชวน ทำไมแกไม่รีบบอกว่าแกเป็นน้องชายของเฉิงย่วน พ่อของเมียลุงรองฉันเมื่อก่อนเป็นเพื่อนทหารเก่ากับพ่อเขาแน่ะ” โจวจิ้นหย่วนสืบสาวความสัมพันธ์ แต่สถานการณ์จริง ลุงรองของเขาน่ะสืบไปไม่ถึงพ่อของเฉิงย่วนหรอกนะ ไม่ใช่คนระดับเดียวกันเลย อย่างมากก็แค่พูดได้ว่าเคยมีการติดต่อกันเรื่องงาน

“พี่โจว...พี่รู้ได้อย่างไรครับว่าเฉิงย่วนเป็นพี่สาวผม!” เฉินลี่ชวนซ่อนความเข้าใจไว้แสร้งทำเป็นงง “พี่หยวนมองดูผมโตมาตั้งแต่เด็ก” เขายังไม่ลืมที่จะเสริมประโยคนี้เข้าไปอีก เป็นการบอกใบ้ถึงความพิเศษของความสัมพันธ์

“แกไอ้เด็กคนนี้ทำไมไม่รีบบอก พวกเรามันคนกันเองจริงๆนะ ตอนกลางคืนยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม? ไป เดินตามพี่ออกไปนั่งคุยกันหน่อย” โจวจิ้นหย่วนดึงเฉินลี่ชวนเดินออกไปข้างนอก มื้อนี้ต้องเป็นเขาที่เลี้ยงแน่นอน จะไปกินในร้านหม้อไฟไม่ได้เด็ดขาด

“พี่โจวครับ ก็กินในร้านนี่แหละครับ เดี๋ยวผมให้ผู้จัดการหลี่เตรียมโต๊ะให้” เฉินลี่ชวนพูดเกรงใจไปประโยคหนึ่ง