บทที่ 127: แผนการลับของกลุ่มคน

“เสี่ยวลี่นะ ก่อนหน้านี้พี่สาวเอาแต่สร้างปัญหาให้เธอ เป็นฉันที่ไม่ถูกเอง ขอโทษด้วยนะ พี่ขอชนกับเธอแก้วหนึ่ง” หลังจากนั้นหยางชุ่ยฟางก็อาสาขอโทษ กลับทำให้สื่อลี่ลี่คาดไม่ถึง แต่คนปากคอเราะร้ายทันทีที่ก้มหัวยอมรับผิด ก็มักจะทำให้คนใจดีให้อภัยได้ง่ายขึ้น

“พี่คะ ไม่เป็นไรค่ะ พี่ไม่พูดเรื่องนี้ฉันก็ลืมไปแล้ว ขอให้ธุรกิจแผงลอยของพี่เจริญรุ่งเรืองนะคะ” สื่อลี่ลี่กล่าวอย่างใจกว้าง เธอถือแก้วเหล้าชนแก้วกับหยางชุ่ยฟาง ความแค้นของคนทั้งสองก็สลายไปในอากาศ หลังจากนั้นก็คุยกันต่อ อู่จงก็ลุกขึ้นยืนทันที เขาคีบเนื้อปลาที่สดนุ่มชิ้นหนึ่งวางไว้ในจานกับข้าวของเฉินลี่ชวน เขายิ้มกล่าว: “ลี่ชวน รสชาติปลาย่างพอไหวไหม? มีเวลาแวะเวียนมาที่ร้านปลาย่างบ่อยๆนะ พี่ใหญ่จะลงครัวโชว์ฝีมือให้แกเอง” การกระทำที่ประจบสอพลอเช่นนี้ของอู่จง ทุกคนที่นั่งอยู่ ใครบ้างที่จะดูไม่ออกว่าเขาหมายความว่าอย่างไร

“แน่นอนครับ แน่นอน พี่ใหญ่ครับ พี่เกรงใจเกินไปแล้ว พวกเราก็คนกันเอง” เฉินลี่ชวนเน้นคำว่า ‘คนกันเอง’ สามคำนี้หนักมาก จากนั้นก็ยกแก้วขึ้น ชนแก้วกับทุกคนหนึ่งแก้ว

เมื่อเฉินลี่ชวนวางแก้วเหล้าลงแล้ว สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมา เขาเอ่ยปากเสียงดัง “ถือโอกาสนี้ ผมพอดีมีเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งจะพูดกับทุกท่าน”

พอสิ้นคำพูดนี้ ในห้องส่วนตัวก็เงียบลงทันที ทุกคนต่างก็จ้องมองไปที่เฉินลี่ชวนอย่างไม่วางตา