บทที่ 132: ที่นี่เขาฮิตเรียกกันว่า 'เหลียงไจ๋'

“ซื่อฟู่หรง โรงงานอาหารที่ก่อตั้งขึ้นในปี 1993 แห่งนี้ ดำเนินธุรกิจหลักในการวิจัยและพัฒนา, การผลิต และการขายผลิตภัณฑ์แปรรูปจากผักและผลไม้เขตร้อน”

“และโรงงานแบบดั้งเดิมเช่นนี้ หากต้องการแสวงหาการพัฒนาที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ ก็ทำได้เพียงอาศัยการพัฒนาของกลุ่มผลิตภัณฑ์เครื่องดื่มน้ำผลไม้ กระตุ้นความต้องการวัตถุดิบ ซึ่งจะช่วยเพิ่มกำลังการผลิต แต่การแข่งขันในการผลิตวัตถุดิบนั้นดุเดือดอย่างยิ่ง บริษัทอาหารและเครื่องดื่มที่มีชื่อเสียงอย่าง Wahaha, Coca-Cola และอื่นๆ ต่างก็มีโรงงานผู้ผลิตที่ร่วมมือกันอย่างถาวร ในวงการนี้ หากต้องการจะทลายสภาวะที่จนมุมนี้ ดูเหมือนจะมีเพียงการผลิตเครื่องดื่มผักและผลไม้ชนิดใหม่ของตัวเอง?”

“ไม่เห็นด้วย!” หลี่ว์ผิงลี่โบกมือ เธอปฏิเสธความคิดเห็นของประธานบริษัทซื่อฟู่หรง...เหอเว่ยฟู่ ที่เสนอให้วิจัยและพัฒนาเครื่องดื่มผักและผลไม้โดยตรง

ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่ม แสงไฟในห้องประชุมของซื่อฟู่หรงสว่างไสวดุจกลางวัน ผู้บริหารระดับสูงนั่งตัวตรงอย่างสงบเสงี่ยม กำลังปรึกษาหารือเกี่ยวกับปัญหาการเปลี่ยนแปลงของซื่อฟู่หรง และความจริงแล้ว ในชาติที่แล้ว การประชุมครั้งนี้ของซื่อฟู่หรงก็จัดขึ้นตามกำหนดการ คือผู้รับผิดชอบของฝ่ายธุรกิจ...หลี่ว์ผิงลี่ หญิงแกร่งวัยสามสิบห้าปีที่ยังไม่แต่งงานคนนี้ คัดค้านคำแนะนำของผู้ถือหุ้นคนอื่นๆ อย่างสุดกำลัง! ต้องรักษาการผลิตเดิมไว้ ถึงจะได้รับการพัฒนาท่ามกลางกระแสความนิยมของเครื่องดื่มชาสไตล์ใหม่ที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ฉากในตอนนี้เหมือนกันทุกประการ สิ่งเดียวที่แตกต่างก็คือ ในข้อเสนอของหลี่ว์ผิงลี่มีเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งข้อ...คุณป้าเซี่ยงไฮ้