บทที่ 143: ความรู้สึกผิดที่ไม่ควรจะมีอยู่ในใจ

เช้าตรู่หลังจากการเมาค้าง... ในพื้นที่แคบๆ ของหอพักหญิง ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ที่เข้มข้น เมื่อคืนหกคนต่างก็ดื่มกันจนเมา หลังจากปาร์ตี้สุดเหวี่ยงอย่างไม่ปิดบังแล้ว ก็คือความเหนื่อยล้าที่ไม่สิ้นสุด

อาหารเช้าไม่มีใครไปเลย ทุกคนต่างก็นอนตายอยู่บนเตียง โชคยังดีที่ตอนเช้าไม่มีเรียน ไม่อย่างนั้นรับรองว่าจะต้องสาย สวีหว่านถังถูกเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น ตอนที่กำลังหามือถืออย่างสะลึมสะลือ ทางนั้นก็วางสายไปแล้ว แสงแดดส่องลอดเข้ามาจากช่องว่างของม่านหน้าต่าง พอดีกับเตียงนอนของเธอ

ดูเหมือนจะมีกลิ่นอายของแสงแดด แผ่ออกมาจากในผ้าห่ม ให้ความรู้สึกสบายใจที่อบอุ่นอย่างยิ่งกับสวีหว่านถัง ทันใดนั้น เธอก็ยกมุมปากขึ้น สุดท้ายก็ใช้ผ้าห่มคลุมหัว ห่อหุ้มตัวเองทั้งร่าง หัวเราะคิกคักออกมาอย่างโง่งม นึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนนี้ เฉินลี่ชวนเอาแต่ยกน้ำจิ้มถ้วยเล็กๆ ของตัวเองมาให้ แถมยังชนแก้วดื่มเหล้าด้วยกันอีก แม้กระทั่ง...แม้กระทั่งเขายังคีบกับข้าวให้ฉันอีก!

และฉากจริงในตอนนั้น... “มา เหล่าสวี เนื้อที่เหลือเสียดายแย่เลย แกคลายเข็มขัดหน่อยสิ ทนกินเนื้อสองสามชิ้นนี้เข้าไป พรุ่งนี้ไม่กินข้าวก็ได้” ใกล้จะเลิกรากันแล้ว เฉินลี่ชวนก็ไม่สะดวกที่จะให้คนอื่นทนกิน เขเหลือบมองเหล่าสวีที่ยังคงถือตะเกียบอยู่ ก็เลยคีบให้เธอ การสิ้นเปลืองอาหารน่าละอายจะตายไป!

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เหลียงหรูหรูที่อยู่ข้างๆ ก็หัวเราะจนนั่งยองๆ ลงกับพื้น แต่ในสายตาของเหล่าสวี นี่คือการลำเอียงอย่างโจ่งแจ้ง หรือว่า...เป็นเพราะเรื่องเงินสองหมื่นหยวนนั่นเหรอ? น่าจะใช่ ลี่ชวนค่อยๆ สัมผัสได้ถึงความดีที่ฉันมีต่อเขาแล้ว