บทที่ 142: วัยหนุ่มสาวที่เป็นของพวกเขา

“หัวหน้าห้องๆ ทำให้ฉันสักถ้วยสิ”

“ฉันก็ด้วย!”

“ยังมีฉันอีก ยังมีฉัน” เด็กผู้หญิงสองสามคนในห้องเรียนยืนล้อมอยู่ข้างๆ เคาน์เตอร์น้ำจิ้ม แย่งกันให้เฉินลี่ชวนผสมเครื่องปรุงให้ โต๊ะใหญ่สามโต๊ะในร้าน อัดแน่นไปด้วยเพื่อนร่วมชั้นสาขาบริหาร ครั้งนี้ผู้ที่เข้าร่วมการแสดงในงานปีใหม่ มากันครบทุกคน แน่นอนว่า ยังมีสองคนที่มาขออาศัยกิน โจวข่ายข่ายและกู้อวี่ ใครใช้ให้พวกเขาอยู่หอพักเดียวกับเถ้าแก่เฉินล่ะ คนเขามีวาสนาแบบนี้

“ทุกคนมีอะไรที่ต้องการ ก็เรียกฉันได้เลยนะ” หม่าเสี่ยวชาวทักทายเพื่อนร่วมชั้นพลางยิ้ม เขายกเนื้อแกะไปวางไว้บนโต๊ะแต่ละโต๊ะหลายจานใหญ่

“ขอบคุณนะ เถ้าแก่หม่า!”