บทที่ 141: น้ำใจ

สองวันต่อมา ตอนที่ซื่อฟู่หรงกำลังจะจัดส่งสินค้าให้คุณป้าเซี่ยงไฮ้ หลี่ว์ผิงลี่ก็ตั้งใจโทรหาเฉินลี่ชวน แต่ว่าน้ำเสียงของเธอ เปลี่ยนไปจากสไตล์เดิมๆ กลายเป็นก้าวร้าว! และความสัมพันธ์ของซื่อฟู่หรงกับคุณป้าเซี่ยงไฮ้ก็มุ่งไปทางฝ่ายทุนและผู้รับการลงทุน รูปแบบความร่วมมือที่ไม่เท่าเทียมนี้ สิ่งที่ยังคงอยู่ก็คือการสร้างแรงกดดัน! เปรียบได้กับท่านประธานเหลยของเสี่ยวหมี่ ตอนที่ราคาหุ้นของเขาดิ่งลงอย่างหนัก ก็ต้องหลบซ่อนไม่กล้าเจอหน้าฝ่ายทุน

เฉินลี่ชวนตอนบ่ายวันที่ 16 คาบเรียนแรกที่ห้องเลคเชอร์เพิ่งจะจบลง ก็ได้รับโทรศัพท์สายนี้ แต่กลับไม่ใช่เบอร์มือถือของหลี่ว์ผิงลี่ แต่เป็นโทรศัพท์บ้านที่โทรมา ตอนนี้แสงแดดสดใส สาดส่องเต็มไปทั่วทั้งห้องเลคเชอร์ เพื่อนร่วมชั้นก็คุยกันเป็นกลุ่มๆ สองสามคน ตอนบ่ายยังไม่มีเรียนอีก ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างอิสระเสรี สนุกสนานกับชีวิตในมหาวิทยาลัย ภาพวัยหนุ่มสาวที่สวยงามภาพหนึ่ง

เพราะเหตุผลของการเต้นกลุ่ม พวกเหลียงหรูหรู, เฉินลี่ชวน, สวีหว่านถังกลุ่มนี้มาช้ากว่าคนอื่นในห้อง ดังนั้นจึงนั่งอยู่แถวหลังติดกัน เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะเสียงพูดคุยที่กำลังคุยเล่นกันอยู่

“พี่หลี่ว์?” เมื่อได้ยินว่าเป็นเสียงของหลี่ว์ผิงลี่ เฉินลี่ชวนก็รีบลุกขึ้นยืนเตรียมจะออกไป แต่ทางนั้นก็เริ่มสร้างแรงกดดันทันที

“เถ้าแก่เฉิน ปริมาณออเดอร์ที่คุณป้าเซี่ยงไฮ้ต้องการนั่นน่ะ เครื่องจักรทำงานครั้งหนึ่ง โดยพื้นฐานแล้วก็เท่ากับเดินเครื่องเปล่า ยังต้องให้คนงานมาช่วยคุณเลือกวัตถุดิบเจ็ดรสชาติอีก! ทุกวันสูญเสียไปเท่าไหร่ ไม่จำเป็นต้องมาคุยรายละเอียดกับคุณอีกแล้ว คาดว่าคุณคงจะรู้ดีอยู่แล้ว แต่ข้อหนึ่งที่คุณควรจะเข้าใจยิ่งกว่านั้นก็คือ ฉันต้องแบกรับแรงกดดันขนาดไหน ถึงจะเปิดสายการผลิตนี้ให้คุณ! อย่างมากก็ให้เวลาคุณครึ่งปี ถ้าหากยอดขายไม่มีการพัฒนาอย่างเห็นได้ชัด ความร่วมมือของพวกเราก็ทำได้แค่ยุติ!” คำพูดเตือนรอบนี้ หลี่ว์ผิงลี่เสียงสูงเสียดฟ้า พวกเหลียงหรูหรู, สวีหว่านถังที่อยู่ข้างๆ รวมไปถึงพวกเหลียงจิ่งซาน, ฉินอีติง ต่างก็พอจะได้ยินคำพูดที่โกรธเกรี้ยวอยู่บ้าง แต่ว่าอีกฝ่ายด่าเรื่องอะไรกันแน่ พวกเขาก็ไม่ได้ฟังชัดเจนเท่าไหร่ แค่ตัดสินได้ว่าเฉินลี่ชวนมีปัญหาแล้ว