บทที่ 145: การทรยศ

รถสปอร์ตปอร์เช่คันหนึ่งขับผ่านถนนที่คึกคักของวิทยาลัยการเงินและการค้า ที่สี่แยกที่เงียบสงบแห่งหนึ่งก็หยุดลง ในที่สุดแสงไฟก็ดับลง แม้แต่แสงสว่างเพียงน้อยนิดในรถ ก็หายไปในความมืดมิด

“เปลี่ยนตาราง...รายชื่อการแสดง?” เหลียงหรูหรูถามซ้ำอย่างไม่น่าเชื่อ คำพูดหนึ่งรอบเมื่อครู่ของอี้หรง ทำให้เธอรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่เสียดกระดูก เปรียบได้กับในรถตอนนี้ ปิดแอร์แล้ว ความหนาวเย็นก็แย่งกันมุดเข้ามาข้างใน

“เธอคิดว่าฉันทำไมถึงต้องจงใจบอกเธอเรื่องรายการน้อยไปสองรายการ คิดถึงว่าการเต้นของเธอสามารถยึดโควต้าไปได้หนึ่งโควต้า ที่เหลือที่สามารถเอาออกมาฉุกเฉินได้ชั่วคราว ก็มีแค่การร้องเพลงของเฉินลี่ชวนแล้ว” อี้หรงกล่าวอย่างเย็นชา สายตาที่มองเหลียงหรูหรูค่อยๆ เต็มไปด้วยความเป็นปฏิปักษ์

“เธอลัังเลอะไร ไม่ใช่ว่าเจาะจงเธอซะหน่อย คือเฉินลี่ชวน!” อี้หรงเน้นทีละคำ

เหลียงหรูหรูทั้งร่างตะลึงงันไปเลย เธอมองอี้หรงอย่างเหม่อลอย ในสมองผุดภาพฉากที่ทุกคนไปสังสรรค์กันที่ร้านหม้อไฟเมื่อวานนี้ขึ้นมา เพื่อเป้าหมายหนึ่ง พยายามดิ้นรนมานานขนาดนี้ แม้กระทั่งถึงตอนนี้ เสียงหยอกล้อเมื่อคืนนี้ ก็ยังคงดังขึ้นข้างหูอย่างคลุมเครือ ภาพปรากฏขึ้นมาอย่างกระจัดกระจาย