บทที่ 146: แค่อยากจะกอด

ไฟเซ็นเซอร์เสียงตรงโถงทางเดินนั้นสว่างๆ ดับๆ ส่องกระทบร่างที่โดดเดี่ยวจนสั่นไหว เสียงร้องไห้ ดังมาจากทางฝั่งหน้าต่าง...

“แล้วตอนนี้พวกท่านพักอยู่ที่ไหนคะ?”

“อากาศหนาวขนาดนี้ มีเครื่องทำความร้อนไหมคะ? แม่ไม่ใช่ว่าลำไส้เล็กส่วนต้นไม่ดีอยู่ตลอดเหรอคะ ท่านอดข้าวรึเปล่า? จะทำให้ปวดรุนแรงขึ้นนะคะ!”

“พ่อคะ หนูไม่อยากเรียนแล้ว หนูอยากไปทำงานพิเศษ ช่วยพวกท่านใช้หนี้...” ในที่สุดสวีหว่านถังก็ทนลมหนาวที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างไม่ไหว เธอกอดเข่าชิดมุมกำแพง แบบนี้จะรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย แต่เมื่อได้ยินเสียงแม่ตะโกน ขณะเดียวกันก็เจือไปด้วยน้ำเสียงที่ฝืนใจ, แข็งใจอยู่หลายส่วน แมวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่มุมกำแพง ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะสะอื้น

“แม่ไม่เป็นไร ลูกไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น ตั้งใจเรียนก็พอแล้ว บ้านเราก็แค่ลำบากช่วงนี้แหละ ไม่ต้องเป็นห่วงมาก!”