บทที่ 147: เขาโกหก

“หา? หรูหรู เธอพูดอะไรไร้สาระอยู่เหรอ? ร้องเพลงอะไร? ใครร้อง?” หลินซานซานถอดหูฟังออก เธอหันข้างไป มองไปที่เหลียงหรูหรูด้วยสีหน้าที่สงสัย ไม่เข้าใจว่าทันทีที่เธอเข้าหอพักมา ก็มาพูดอะไรไร้สาระกับตัวเอง

“ไม่...ไม่ได้ร้องเหรอ? ฉันหมายถึงเฉิน...เฉินลี่ชวน เขามีร้องเพลงให้เธอครั้งนั้นรึเปล่า?” เสียงของเหลียงหรูหรูสั่นเทา และท่าทีที่กำหมัดสองข้างแน่น หายใจถี่ ทำให้เพื่อนร่วมห้องอีกสองสามคนจ้องมองเธออย่างประหลาดใจ เหลียงหรูหรูเธอเป็นอะไรไป?

“ไม่ใช่เหรอ? ครั้งไหนล่ะ? ทำไมถึงไม่มีเหตุผลเลย ฉันไม่รู้เลยว่าเธอกำลังพูดอะไรอยู่ หรูหรู เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” หลินซานซานลุกขึ้นยืนอย่างเป็นห่วง สำหรับปัญหาเหล่านี้ งงไปหมดจริงๆ

“ก็คือครั้งแรกที่พวกเราไปทานข้าวกันนั่นแหละ หลังจากฝึกทหารเสร็จแล้ว พวกเราไปทานข้าวที่ร้านเหล่าหวังบาร์บีคิว เธอกับเฉินลี่ชวนแลกเบอร์โทรศัพท์กัน ตอนกลางคืนกลับมา เขามีร้องเพลงให้เธอรึเปล่า!” เหลียงหรูหรูทุกคำชัดเจน เธอซักไซ้หลินซานซาน สีหน้าที่จริงจัง ราวกับว่าอีกฝ่ายทำความผิดใหญ่หลวงอะไรมา

“นั่นมันเรื่องเมื่อไหร่กันแล้ว......” หลินซานซานลากเสียงยาว ไม่เข้าใจว่า น้ำเสียงแบบนี้ของเหลียงหรูหรูหมายความว่าอย่างไร? เหมาะสมเหรอ? หรือว่าเธอมีความหมายกับเฉินลี่ชวน? พวกฉินอีติงหลายคน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ไม่เคยเห็นเหลียงหรูหรูที่พูดจาอ่อนโยนมาโดยตลอด จะโมโหรุนแรงขนาดนี้